THOMAS EDWARD BRENT FALECIDO O 22 DE ABRIL DE 1915 ÓS 18 ANOS
Está vivo.
Jimmy. Pensei que estabas morto.
Quen foi? Quen che disparou?
Se me permite, lady Eileen. Grazas.
- Colleuno? - A quen, señor?
O enmascarado.
Oín un ruído, así que baixei
e atopeino intentando escapar pola ventá.
O individuo era forte coma un touro.
Onde está o doutor Matip?
Parece que non baixou.
Lady Eileen, espere.
Está morto?
Non.
Non o fulminaron, parece máis ben que o sedaron lixeiramente.
É o mesmo somnífero que matou a Gerry.
O que lady Coote lle deu a Emily.
Non o ve?
Outro envelenamento e un intento de asasinato.
- Non é obvio o que está pasando? - Obvio non é, non.
Creo que certas cousas non son o que parecen
e outras cousas
son exactamente o que parecen.
Pero que me di con iso?
As pertenzas do doutor Matip.
Alguén as roubou.
Damas e cabaleiros, o recinto está asegurado.
Ninguén poderá saír sen o meu permiso.
O doutor xa atendeu o señor Thesiger e está agora co doutor Matip.
Battle, isto non pode quedar así.
Asegureille ó doutor Matip que non había lugar máis seguro ca este.
O primeiro ministro pedirá a miña cabeza.
Faga algo.
Xa o fixen, señor Lomax.
Os meus homes detiveron unha delincuente que intentaba entrar.
- Traédea. - Si, señor.
- Loraine? - Loraine?
Ola, Jimmy. Creo que fixen unha parvada.
Coñece a señorita?
- Si, os dous. - Estou aquí por Jimmy.
Fuches o único que me tratou ben dende que morreu Gerry.
Pensei que estarías en perigo e non puiden evitalo.
Loraine, non tiña nin idea.
Desculpen, alguén a rexistrou?
Si, señor. Non temos nada contra ela.
- Que ía facer eu? - Testificarei.
O que intentou liquidarme era unha mole.
Onde está sir Oswald?
Moi boa pregunta, lady Eileen.
- Iso creo. - Xuraría que o vin.
Non, non baixou a pesar de todo este rebumbio.
Non é propio del. Normalmente sería o primeiro en queixarse.
Que fan todos aquí a pé?
Onde estabas, Oswald?
Ah, fun dar un paseo. E atopei isto.
Vexo que dispararon o rapaz.
Si.
Si, atopeina no xardín.
Si. Grazas. Xa a collo eu.
Unha Mauser, parece.
Permítame dicirlle que sería máis prudente
deixala xusto como a atopou.
Non sabe canto o sinto.
Que facía no xardín, sir Oswald?
Non podía durmir, fun dar un paseo e atopeina.
- Ah, si? - Si.
Caeríalle ó agresor de Jimmy
cando saíu por patas.
Vexo que me perdín un bo balbordo.
E hai unha rapaza de máis. Quen é?
Debo pedirlles que volvan ós seus cuartos
mentres eu e os meus homes nos encargamos disto.
Señor Lomax, aloxarei a recén chegada nun dos cuartos temporalmente.
Permanecerá baixo supervisión.
Ben, o recinto está completamente vixiado. Ninguén pode entrar ou saír.
Espero poder darlles máis información tras o amencer,
pero polo de agora, ós seus cuartos, por favor.
Señor Lomax.
Non se altere. Os policías seguen de servizo.
Vexo que tampouco puido durmir.
Os dous somos tan,
perdón pola expresión, sympa.
- Sómolo? - Non tema. Non cruzarei o límite.
Nin soñaría con ir máis alá. Aínda que un é libre de soñar.
- Quería algo? - Vexo que xa o intúe.
Sabía que o faría.
Posúe un instinto natural, por pouco adestrado que estea.
A que veu ó meu cuarto?
Debo ser directo.
É o que vostede querería, forma parte da súa esencia.
Sé directo, Lomax, ou todo sairá ó revés.
Está ben?
Espero estalo.
Espéroo de corazón.
Se me concedese o privilexio de tomar a súa...
Santo ceo.
Non pretenderá...?
Xa o entendeu. Como era de esperar.
- Señor Lomax, estame a pedir matrimonio? - Así é.
O único que pido a cambio
é un pequeno sinal de que acepta o amor e afecto que sinto por vostede.
Lady Eileen?
Bos días, lady Eileen.
Confío en que todo estea en orde.
Pois non de todo.
Acabo de fuxir por pouco dunha proposta de matrimonio.
De George Lomax.
Que opina ó respecto?
A pregunta máis pertinente sería que opina vostede.
Non quero nin pensalo. Non me gusta nin o máis mínimo.
En fin, que buscamos?
Non buscamos nada.
Está moi equivocado, superintendente.
Por favor, explíqueme que lle preocupa do xardín.
Preocúpame o asunto das pegadas.
As de sir Oswald? Ou as do agresor de Jimmy?
Non, espere.
Só hai dunha persoa.
Así é.
Esa marca.
Aí é onde atopou sir Oswald a pistola?
Iso debemos presumir, si.
E caeulle ó agresor de Jimmy cando fuxía.
Pero se so hai pegadas dunha persoa, non é posible.
Pero sir Oswald dixo que atopara a arma no xardín.
Entendo a súa inquedanza.
Só hai pegadas dunha persoa,
pero fannos crer que houbo dúas persoas aquí fóra.
Non ten sentido, non?
Moitas cousas non o teñen.
Deixou unha señora marca esa pistola.
Estragou este fermoso céspede.
Aínda que é raro se só se lle caeu a alguén que escapaba.
Eu contemplo a teoría...
de que alguén a tirou.
Dende unha distancia considerable.
Con bastante ímpeto.
Que pensa de sir Oswald?
Penso moitas cousas, lady Eileen,
pero ata que pensar se converta en saber, prefiro non dicilas en alto.
Que enfoque tan innovador.
Espero que se poña de moda.
Pedinlles ós meus homes que reunisen a todos dentro.
Foi de grande axuda.
En serio? En que sentido?
Dúas balas.
Unha apareceu neste cuarto,
a outra, fóra.
Ben...
Señorita Wade...
- Esta bala... - Señorita Wade.
...disparouse...
Lady Coote, algún problema?
Si.
- Fáltalle un pendente. - Si?
- E se nos concentramos...? - Si.
Regaloumos meu irmán. Estará no meu cuarto. Teño que ir buscalo.
Pode acompañarme un dos seus axentes?
Non tardaremos nada.
Turner, vai ti, rapaz. Que sexa rápido.
Como se sente, doutor Matip?
Enganado.
Vin porque me prometeron seguridade absoluta.
Drogáronme. Roubáronme o traballo de toda a miña vida.
E alguén dos aquí presentes sabe máis do que di.
A iso chegaremos, doutor Matip.
E a fórmula non puido saír do recinto.
Confío plenamente no superintendente.
A min preocúpame quen me disparou onte á noite.
- Xa... En fin... - Pode que volva?
Ou está neste cuarto?
Sentado entre nós, á vista de todos.
Que?
Que está insinuando, Thesiger?
Cabaleiros, damas, por favor.
Todo ó seu debido tempo. Como dicía, dúas balas...
Que é isto, superintendente?
Lady Eileen, encantaríame poder expl...
Está ben.
Proba Z.
Isto é, ou máis ben foi no seu día, unha luva.
Apareceu na cheminea. Case completamente queimada.
Alguén se anima a probala?
Próboa eu se quere.
Grazas, señor. Moi amable.
Aí a ten.
Está moi resgada.
Iso son marcas de dentes? Por que ía telas?
Ven? Moi grande.
Quédalle demasiado grande, señor.
Grazas.
De nada.
E agora volvamos, por favor, ó asunto das dúas balas,
unha atopada neste cuarto e a outra, fóra.
Esta bala disparouse dende a Colt 11 do señor Thesiger.
Leopold.
Grazas. Leop...
Rozou o marco da ventá
e atopeina incrustada no tronco dese teixo.
Porén, esta pequena
disparouse dende a Mauser 32 semiautomática
e, tras atravesar o brazo do señor Thesiger...
Unha extremidade á que sigo moi apegado.
- Vale, grazas, señor Thesiger. - Perdón.
Acabou encaixada nesta butaca.
Disparouse dende a arma atopada no xardín por sir Oswald,
cuxas pegadas seguen sendo as únicas presentes nela.
A menos que quenquera que a manipulase levase luvas, claro.
Sigo sen entender o das marcas de dentes. Por que...?
- Perdón. Continúe. - Grazas.
Podería algún dos cabaleiros aquí presentes coller esta pistola
e tirala?
Sir Oswald, por exemplo?
- Eu? - Ah, moi amable, señor.
Veña por aquí, cara á ventá.
Adiante.
E láncea ó medio do xardín.
- Que a lance? - Sé é tan amable.
Láncea como Deus manda
mentres eu saio fóra.
Podémonos fiar deste policía?
Quen é para pedirlle a sir Oswald que lance cousas así?
Intentamos descubrir que pasou, lady Coote.
Vale.
Cando queira.
Excelente lanzamento, sir Oswald.
- Non fai falta que me gabes, Bateman. - Ten razón, señor.
Non lles parece un pouco estraño
poñerse a lanzar armas antes de nin sequera espertar o apetito?
Satisfeito, superintendente?
Si. Grazas, sir Oswald.
A pistola deixou exactamente a mesma marca que antes.
Aínda que logrou lanzala uns dez metros máis lonxe,
pero é porque vostede é un home de complexión moi forte, non si?
Non teño claro que insinúa, Battle.
Nada, señor. Só comprobo os feitos.
Eu véxoo bastante claro.
O agresor, tras drogar a Matip,
roubarlle os documentos e baixar pola hedra,
atopouse con Thesiger,
disparoulle, pum, deixouno incapacitado,
despois lanzou a arma
e saíu correndo pola terraza cara ó camiño de grava!
Onde o capturarían os meus homes, como fixeron coa señorita Wade.
A mesma señorita que segue ausente.
Creo que vou ir buscala eu mesmo.
Esperen todos aquí, por favor.
Axente! Que ninguén marche.
Por suposto.
Obviamente eu non conto.
Turner.
Ai, non.
Meu Deus, si que lle deron un bo golpe.
Nin rastro de Loraine.
E agora que pasa, superintendente? Oímos un coche.
O seu, con Loraine Wade fuxindo nel.
- Que? - Rapaces, vamos.
- Que? - Que?
Daquela foi Loraine quen te atacou?
Sei diferenciar un home dunha muller.
- Lady Eileen, é a miña investigación. - Pois apúrese.
- Non. Superintendente, por aí non. - Que?
Pedín que metesen o seu coche atrás.
É un pouco antiestético.
En serio?
Irei pola estrada principal, quererá fuxir rápido.
Se cadra vai á estación para cambiar de transporte.
Falas coma un xenio do crime, Jimmy.
Grazas, William.
Coidado. Queremos sobrevivir a esta viaxe.
Non critiques a miña condución, Jimmy.
Xa levo un día bastante insufrible
entre o de Loraine e a horrible proposta de matrimonio.
- Que? Quen cho propuxo? - George Lomax. Atroz.
- Pero non podes casar con Lomax. - Estou de acordo.
- Terías unha vida moi cómoda. - Non quero unha vida cómoda.
Visto como conduces, iso está claro.
Bundle, frea!
Vedes? Que vos dixen?
ESTACIÓN DE MARKET BASING
Mirade nas vías.
- Aparten. Emerxencia nacional. - Mirade nestas! Eu vou á tres e á catro!
Pasaxeiros ó tren!
Non. Síntoo.
Bundle, aí. Na vía un. Está subindo ó tren. Vamos!
- Bundle. - Non. Fóra!
- Síntoo. - Aparten.
- Desculpen! - Non!
- Jimmy. - Vou. Retén o tren!
- Apúrese. - Grazas, señor. Grazas.
Ola, non verían unha muller apresurada cun sobre na man?
Ten cara de culpable.
- Non? - Ninguén? Non?
É moi guapa.
Por que non me adianto un par de vagóns mentres revisades os asentos?
- Os tres aquí non facemos nada. - Paréceche sensato?
Xa viches que puido cun policía.
Non lle teño medo, Jimmy.
Bill, de onde sacaches iso?
Collina cando escoitei o balbordo en Wyvern.
É unha proba.
Teño que protexerte, Bundle.
É cousa miña ou aquí o amigo William está actuando un pouco raro?
Por que tanto interese en adiantarse?
Que intentas dicir?
E se Bill drogou a Matip para roubarlle a fórmula
e lla lanzou a Loraine, que estaba asexando nos xardíns,
e logo me atacou para distraer a atención e que así ela escapase?
Non estaba no seu cuarto cando fun.
Coñecía o plan de vixilancia, sabía onde ía estar eu
e sabía que tiña unha vía libre.
Estaba comigo cando fun por primeira vez ás Sete Esferas,
cando quedei encerrada naquel cuarto.
Daquela cres que el e Loraine son cómplices?
Creo que debemos ter coidado.
Perdoa.
- Bill? - Bundle?
Estou aquí. Xa é miña.
Que oportuno. Ten coidado, Bundle.
Tiña a mostra e mais a fórmula. Iso demostra que é culpable.
Xa lle intentei explicar que se equivoca. Podo explicalo.
Vas ter que facelo.
Por que fuxiches coa fórmula?
Por Gerry.
Matárono por iso.
- Fágoo para honralo. - Non creo nada do que dis.
Cres que podes confiar nestes homes?
- Gerry non o facía. - Deixa de falar del.
Cres que o podes usar para librarte?
Drogaches o doutor Matip co mesmo somnífero que matou a Gerry.
Pensaba que fora lady Coote, pero agora sei que fuches ti.
Estabas na festa en Chimneys.
Envelenaches a Gerry.
Estás equivocada.
Pero fáltame algo na ecuación.
- Non puideches agredir a Jimmy. - Téñoo controlado.
Bill, cala.
- Ensíname o billete. - Que?
Como dis?
Que me ensines o billete.
Se non, Bill dispararache. Non si?
Si.
Es unha persoa estraña a rabiar.
Hai un encargado de comprobar os billetes.
- Non entendo... - Jimmy, atende.
Estaba todo planeado.
Na abadía tivo tempo para planear a súa fuga.
E así coller este tren en concreto.
Pensei que alguén te esperaría ó final da liña,
pero con este billete só podes ir ata a seguinte parada.
É alí onde vas entregar a fórmula?
Bótame unha man, Jimmy.
Jimmy, baixa a arma.
Jimmy, non.
Loraine.
Sinto dicirche que son eu o que falta na ecuación.
A luva na cheminea.
Por iso ó superintendente lle interesaba tanto.
E as marcas de dentes.
- Agora todo ten sentido. - Que dis?
Colles a arma coa man esquerda.
E que?
Non houbo ningún agresor en Wyvern Abbey.
Finxíchelo todo.
Disparácheste a ti mesmo para que todos o oísemos.
Puxeches unha luva na man esquerda.
Unha que che quedaba moi grande.
E para que non houbese pegadas, desgarráchela cos dentes.
E tiráchela á cheminea.
Lanzaches a pistola dende a biblioteca ó xardín.
Fuches ti quen o fixo, non sir Oswald.
Xa case o tiña.
Raios. Non podo crer que sir Oswald lance mellor ca min.
Se Lomax avivase o lume pola noite como debería,
non quedarían restos.
Fixéchelo só para distraernos
e que ela puidese drogar a Matip e roubar a fórmula.
A verdade é que es moi perspicaz.
O xogo xa rematou.
Baixa a arma, Jimmy.
- Bill! - Bundle, non te movas, por favor.
Grazas.
Ela envelenou a Gerry.
E ti disparaches a Ronny.
Es unha boa persoa, Bundle.
Pero es demasiado intelixente. E iso convértete nun inconveniente.
E se queremos entregar esta fórmula e, o máis importante, cobrar,
non podemos permitirnos ter máis inconvenientes.
Jimmy.
Gustaríame dicir unha cousa.
- Agora que? - Cóllea.
Bill. Bill, escóitasme? Bill.
Onde...? Disparoume.
A carcasa de Matip parou a bala.
Este si que é un bo invento.
Salvoume a vida.
Vou ir tras Jimmy. Ten a fórmula.
- Non, deixa que vaia eu. - Tes que parar o tren.
Non poden chegar á súa cita.
Pero como o fago?
Menta o Ministerio de Asuntos Exteriores.
Estamos en Inglaterra. É competencia do Ministerio do Interior.
Desculpen.
Para o tren, Bill.
SANCIÓN POR USO INADECUADO 5 ♪
Acabouse, Jimmy.
Vale, todo o mundo fóra, xa!
Veña, saíde, ou pégovos un tiro a todos! Fóra!
Saíde máis rápido!
- Fóra. - Non se paren.
Saíde dunha vez. Vamos!
Pensas dispararme?
Como fixeches con Ronny?
Vale, si. Confésoo.
Fun eu.
Pero non tiña elección.
Descubrira demasiado.
Quería falar comigo.
Era moi dilixente o noso Ronald.
De pouco lle serviu.
Pero de verdade, Bundle, necesito que saibas
que non lle fixen nada a Gerry.
Levábame ben con el.
Foi cousa de Loraine, que lle serviu champaña alterado toda a noite
mentres lle sorría docemente.
E despois deixou a botella na mesa de noite para que...
parecese o que non era.
Era o teu amigo, Jimmy.
Que hai dos reloxos na repisa?
Iso foi cousa miña.
Fíxeno para despistar.
Sabía que Ronny e Bill andaban a xogar cos reloxos.
E escoitara a Gerry mencionar as Sete Esferas e logo arrepentirse.
Así que foi coma un agasallo.
Ronny intentou dicirme que foras ti.
Mentres agonizaba.
Dille...
a Jimmy...
Thesiger...
Sete...
Esferas.
Pero non souben a que se refería.
É unha mágoa que o descubrises todo agora.
Estabamos tan cerca...
Supoño que ofrecerche unha parte non arranxará nada?
Así que todo isto foi por iso?
- Por diñeiro? - Por que se non?
Estou metido nun pequeno apuro.
O caso é que debo máis do que teño e cada vez deberei máis.
Iso non xustifica o que fixestes.
Non me vas disparar.
Ninguén chorará a túa morte.
Non sexas cruel. Miña nai igual si.
Por que non debería facelo?
Por Ronny?
E por Gerry?
E por todos os que traizoaches co teu plan?
Cres que eu podería idear isto?
Bundle.
Ambos sabemos que non teño nin a intelixencia nin os contactos.
De que estás a falar?
Baixa a arma e contareicho todo.
- Deixa de mentir, Jimmy. - Dígoche a verdade.
Báixaa. Se me disparas, só matarás un mero peón.
Pero que estás dicindo?
Explícamo.
Loraine non quedou con ninguén na próxima estación.
Ese non era o plan.
A entrega non se fará na próxima estación,
senón neste tren.
A persoa que o planeou todo está na parte dianteira do tren.
Mentireiro.
No compartimento de primeira clase xunto á locomotora.
Aí iamos quedar coa persoa que o ideou todo.
Foi a que mediou. Tiña contactos aquí e no estranxeiro.
Non podes dispararme agora que cho contei. Sería pasarse.
Non me digas o que é pasarme.
Non che aconsello que vaias adiante, Bundle.
De verdade que non.
Aparten.
Hai un home buscado aí dentro.
Que alguén o vixíe mentres non vén a policía.
Ah, non, señorita Wade. Quede aí dentro ata que chegue a policía.
Ten un tamaño similar a unha cela.
Así que aproveite o tempo para ir acostumándose.
Non.
Bundle. Non vas crer o que pasou.
- Espera aí, Bill. - Bundle? Bundle.
Bundle.
- Que fas aquí? - Mamá?
Non, que fas ti?
Parece ser que nos detivemos.
Haberá vacas na vía?
Deus nos libre dunha interrupción bovina.
Que sorpresa tan grande. Senta.
Estás nun tren.
En efecto.
Nunca colles o tren, mamá.
Odias o mundo exterior.
Odias a xente.
Sempre me dis que debería saír máis.
Aquí estou, saíndo.
Enfronteime ó xentío.
Direiche que non me gusta.
Nin o máis mínimo.
Fuches ti.
Todo este tempo.
Fuches ti.
- Non te sigo, querida. - Non me insultes.
Jimmy e Loraine
ían entregar a fórmula neste compartimento,
no que lla transferirían á persoa que ía vendela.
A que estaba detrás de todo.
Temo que finalmente debemos ter
unha conversa real entre persoas adultas.
Non espero que o entendas. Non de entrada.
Mataches a Gerry.
Eu non fixen tal. Foi cousa da rapaza.
Demasiado impulsiva.
Estaba convencida de que Gerry descubrira o noso plan.
Tomou medidas drásticas,
moito máis drásticas do que eu xamais suxeriría.
A festa en Chimneys
organizáchela
para obter información sobre a fórmula.
E despois que?
Recrutaches a Jimmy e a Loraine
para que che axudasen a roubala?
Sempre tiveches a rapidez mental do teu pai.
Mamá, esa fórmula pode axudar a protexer o noso país.
E ti queres vendela por aí?
A xente que pode prexudicarnos?
- Estás traizoando o teu país. - O meu país traizooume.
Traizoounos.
O teu pai, o teu irmán, a todos.
Esta familia fixo máis ó servizo deste país
do que xamais saberás.
Así que sei perfectamente como funciona.
Permitiu que o teu irmán, o meu fillo,
fose carne de canón,
condenado a morte por un xeneral trastornado e borracho.
E cres que houbo gloria ou honor no seu sacrificio?
Porque che aseguro que non.
Este país non o protexeu.
Mandouno a un matadoiro...
que non tivo absolutamente ningún efecto no curso da guerra.
E tampouco fixo nada
para protexer o teu pai.
Por mor do meu país,
perdín a todos os que quería.
A min non.
Non, a ti non.
Pero si o meu...
neno.
O meu fillo...
primoxénito.
Non existe unha dor peor, Bundle.
Segues téndome a min, mamá.
É que non son suficiente?
A ver, como cres que imos sobrevivir?
Como queres que vivamos? Como queres que viva?
Quen nos vai coidar agora que non están nin teu pai nin teu irmán?
Todo isto...
Todas estas mortes...
só por diñeiro?
Porque non temos nada!
Non o entendes, nena?
Que teño eu? Chimneys?
Herdeina. Non ten valor.
Mantela é imposible.
E se a perdemos, non temos nada.
Nin casa nin status.
Isto proporcionaríanos unha solución
dun só golpe.
- Non te recoñezo, mamá. - Non.
Non son unha boa nai.
Eu...
non podo albergar a esperanza que depositas en min.
Teu pai si que podía.
Sen el, corro sen control.
Todo este tempo escondinme de ti
e do mundo
por unha boa razón.
Oh.
A miña...
adorable Bundle.
Verás, pensei
que con Thesiger e a rapaza
había suficiente distancia como para que ninguén chegase a min.
Supuxen que a ninguén lle importaría tanto.
Pero non contaba co teu ímpeto.
Agora vexo que fun unha necia.
Subestimáchesme.
E ti sobreestimáchesme
durante toda a vida.
En fin, miña querida nena,
permítesme que che faga unha pregunta?
Permitiríasme escapulirme rapidamente antes de que cheguen as autoridades?
Non serás quen...
de pegarlle un tiro á túa propia nai?
No corazón non.
Pero quizais nun nocello,
para así freala.
Cres que o farías?
De verdade?
Ponme a proba, mamá.
Bravo, miña nena.
Bravo.
Santo ceo. Lady Eileen.
Lady... Caterham.
Claro.
Agora o entendo.
Síntoo moito.
Coñézoo de algo?
Cyril?
Alfred.
Que fas aquí?
Enviáronme a recollela, lady Eileen.
Quen?
Os meus xefes queren que lles conceda o pracer de acompañalos
no club das Sete Esferas.
Transmítalles as miñas sinceras desculpas por non poder asistir.
Son moi insistentes.
Por favor, non arme un escándalo nin pida axuda.
Suba ó coche, por favor, lady Eileen.
Isto porá en risco calquera futura referencia laboral.
Sente.
E agora que?
Ídesme matar igual que ós demais?
Polo menos ten a decencia de mostrarte, Número Sete.
Hai algo que me gustaría explicarlle, lady Eileen.
E tanto que mo ten que explicar.
Non o entendo. Pensaba que eran os responsables destas mortes.
Máis ben o contrario.
A sociedade das Sete Esferas non é para nada unha organización maligna.
Superintendente, por favor. Foi un día moi pero que moi longo.
Este grupo é unha alianza informal
que procura manter o mundo a salvo
en tempos convulsos.
Están a xurdir forzas escuras
por todo o mundo.
Facemos todo o posible para evitar que se impoñan,
de aí a miña presencia en Wyvern
para protexer o doutor Matip e a súa fórmula,
a pesar dos grandes esforzos do señor Thesiger e da señorita Wade.
Non sei por que me conta todo isto.
Ou por que me trouxo aquí a punta de pistola, por certo.
Supuxen que, de non ser así, non viría escoitar a nosa oferta.
Que oferta?
Queremos que se una a nós.
Que queren que?
Estívena vixiando e avaliando.
Avaliando?
Chegamos a conclusión de que sería
unha incorporación máis que valiosa ás nosas filas.
A iso se dedicou todo este tempo?
A recrutarme?
Necesitamos unha enorme cantidade de coraxe, lady Eileen,
e a vostede sóbralle.
Hai uns anos
perdemos un dos nosos axentes máis importantes.
O seu pai.
Adoitaba sentarse nesa mesma cadeira.
Non o entendo.
Eu estaba con el cando morreu.
Estaba nunha misión para as Sete Esferas.
Ía de camiño a reunirse co doutor Matip.
Non.
Morreu de gripe española servindo fóra.
Non morreu así.
Os nosos inimigos enganárono.
Descubriran a nosa existencia e os nosos plans.
Estivo alí con el?
Non cheguei a tempo.
Intento protexer os que nos axudan.
Pero temo que non sempre o consigo.
Miña nai sabía isto?
O de como morreu non.
Pero creo que sabía que se dedicaba a traballos secretos
e que sacou información sobre a fórmula
ó cear nos últimos anos con aqueles que coñecían o teu pai.
Os rumores poden ser poderosos se se interpretan correctamente.
Por suposto.
Lady Eileen,
o seu pai era o noso mellor axente,
pero creo que vostede ten o potencial
para superalo por moito.
Ninguén me dixo nada igual nunca.
Dígoo de corazón.
Está nunha encrucillada.
Iso é pouco dicir, superintendente.
Coma de costume.
Este traballo é perigoso.
Implicará viaxar a lugares remotos,
espionaxe e un alto risco de ameaza.
Precisámola, lady Eileen.
Temos unha misión de máxima urxencia e perigo
e necesitamos que empece de inmediato.
Entón...
que me di?
Cóntemo todo.
Subtítulos: Noelia Collazo