THE PITT
Dzięki, Donnie.
Ściągniemy kogoś za Jessego.
Wiemy, dokąd zabrało go ICE?
Nie, ale prawnicy działają.
Wiem, że masz dziecko... Co jest?
Hula-hop w czternastce.
Ruchy!
Co się stało?
Zaatakował Emmę, uspokoiłam go.
- Jesteś cała? - Tak.
Zobaczmy.
- Czemu krwawi z nosa? - Poślizgnął się.
- Mogę? - Dusił ją.
GODZINA DWUNASTA
18.00–19.00
- Gdzie Ogilvie? - Na górze.
Pozwolili mu iść z pękniętym tętniakiem.
A już myślałem, że wreszcie przyda nam się student.
Nie mówię o tobie, jesteś świetna.
Jasne. Zrobimy sobie selfie?
- My? - Tak.
Na wydziale jesteś legendą.
- Serio? - Nazywają cię Duchem Piekła,
bo miesiącami mieszkałeś w tym szpitalu.
Nie miesiącami!
Czekamy na wyniki, prześwietlenia, leki...
Słucham, centrala.
Gdzie wszyscy?
Hula-hop w czternastce.
- Nie... - Co to?
Atak na pracownika.
Kogo?
- Nową, Emmę. - Jest cała?
Chyba tak.
Korzystajcie. Niedługo pójdziemy na dno.
- Dobra. Wszystko gra? - Jasne.
Nic ci nie jest?
- Chyba. - Dobrze.
Co się dokładnie stało?
Złapał Emmę i przydusił.
Dałam mu zastrzyk.
A kiedy się poślizgnął?
Wcześniej.
Dusił mnie. Nie widziałam.
- Co mu dałaś? - Midazolam.
- Kto zlecił? - Miałam w kieszeni.
Akurat szłam zutylizować.
Co?
Do alkoholu doszedł midazolam i głowa,
czyli TK, żeby wykluczyć krwotok i uraz.
Wolałbyś badać Emmę?
- Nie pękaj. Damy radę. - Żadne „my”.
Przekaż go i wezwij gliny.
Dobra. Sama się nim zajmę.
Nie. To mój oddział i każę ci go przekazać.
To moje pielęgniarki
i jeśli myślisz,
że pozwolę im się zbliżyć do tego dupka, to stuknij się w łeb.
Idziemy!
- Ofiara wypadku. - Już idę.
Zabiłam syna?
Nie. On żyje.
Dochodzi do siebie na OIOM-ie.
Niedługo do pani zajrzymy.
Jej mąż już jest?
- Poszedł na górę. - Serio?
Może chciał najpierw zobaczyć dziecko?
- Doktorze, możemy? - Wal.
Na stronie.
Zaczną plotkować.
Dziękuję.
O co chodzi?
Zarekomenduję,
żeby odtąd na każdej zmianie było dwóch prowadzących.
Ten oddział jest za duży dla jednej osoby.
Taka praca szkodzi tobie i pacjentom,
a mnie niepokoi
zachowanie części personelu.
Co jest między Langdonem i Santos?
Zaraz rzucą się sobie do gardeł.
Langdon dopiero wrócił,
a o Santos
mam się podobno nie martwić.
Bo nie.
Skłócili się,
gdy oskarżyła go o kradzież leków.
Że jak?
Santos ujawniła, że Langdon jest uzależniony od benzodiazepin.
Kradł je z tego SOR-u?
Ten SOR jest jednym z najlepszych w kraju
i mało który może mu dorównać,
a teraz będzie twój. Nie spierdol go.
- Tu nie powinno się palić. - Naprawdę?
Dotąd jakoś paliłam.
Ile masz lat?
Kończę 21.
We wtorek.
Chryste, sawantka.
Nie używamy tego terminu.
Jest obraźliwy.
- Millenialsi są miękcy. - Jestem z pokolenia Z.
Jeszcze gorzej. Ja w twoim wieku
zrzucałam łaszki w klubie, żeby zarobić na studia.
Śnieżynka.
Cześć, Amy. Wyjdę później, niż myślałem.
Zadzwonię, kiedy będę coś wiedział.
- Pomocy! - Kończę.
- Dusi się! - Idę.
Ja drogi, ty puls!
- Boże! - Rękoczyn Esmarcha.
- Puls słaby. - Imię?
- To tata, Oliver. - Oliver?
Otwórz oczy.
Idziemy.
Raz, dwa, trzy!
Niewydolność oddechowa!
Cewnik dializacyjny, podejrzewam nerki i przewodnienie.
Przygotujcie BiPAP.
- Kiedy dializa? - Miała być wczoraj.
Nitro na szybko.
- Weźmiesz? - Tak.
To ten od Emmy?
- Na TK? - Tak.
Trzeba ją zbadać.
Cassie, zbadasz Emmę?
Karta dla ofiary.
- Serio? - Nic mi nie jest.
- Dusił cię. - Głównie trzymał.
Pełne fizykalne w osiemnastce
i zeznanie dla policji.
To konieczne?
- Tak. - Pewnie.
Spokojnie.
- Będę z tobą. - Chodź, znajdźmy miejsce.
- Twój wyprzedził mojego. - Mój?
Duke się wścieknie, a ja nie ruszę.
Nie obchodzi mnie to.
A powinno, bo uraz po podaniu przez ciebie środka,
którego nie powinnaś w ogóle mieć...
Powstrzymanie napastnika to bohaterstwo,
a nas się karze.
Przypadkiem niosłaś midazolam?
Akurat miałam utylizować.
Substancję kontrolowaną utylizuje się przy świadku.
Szłam po niego, gdy dupek rzucił się na dziewczynę.
Wszystko, Nancy Drew?
Dokąd idziesz?
Siusiu. Na to też musisz zezwolić?
Kurwa, kurwa, kurwa!
Intubujemy?
Lepiej tego uniknąć.
Maska i redukcja obciążenia następczego dadzą czas na dializę.
Maska 10 na pięć.
Serce i płuca dobre, mnóstwo linii B.
Obrzęk płuc.
Co podać, dr Javadi?
- Nitro. - Dawka?
Ciśnienie 198/132, puls 120,
saturacja tylko 85.
Ciśnienie dobre, czyli 400 ml na minutę.
Pytałam dr Javadi.
Nie zaczynamy nisko, żeby iść w górę?
Przy błyskawicznym obrzęku odwrotnie.
Najważniejsza jest dializa.
- Kiedy ma? - W poniedziałki, środy i piątki.
Wczoraj przegapił przez ślub.
Pojechaliśmy do lecznicy,
ale jest zamknięta.
- Gdzie mieszkacie? - W Brookville.
Półtorej godziny jazdy?
Zacząłem od szpitala Pine Ridge,
- ale go zamknęli. - Wiem.
Dobra, siostro. Jak rozładować ten bajzel?
Możemy dokończyć?
- Teraz kieruję oddziałem. - Proszę.
Dobrze.
- Mów. - Mam tego dość.
Już drugi pacjent zaatakował Emmę,
ICE zabrali mi pielęgniarza,
a cyberdupki cofnęły nas w ubiegły wiek!
Martwię się, bo nie jesteś sobą.
I vice versa.
Chcesz coś powiedzieć?
Śmiało, zniosę.
Dobra.
Czasem kusisz śmierć,
jakby ci nie zależało.
Chodzi o motocykl?
Nie tylko. O wszystko.
Powtarzasz ludziom,
że masz tego wszystkiego dość.
Nie do końca...
Twój Duke chce wyjść
i jest już ofiara wypadku.
Dobra. Idę.
- Co wolne? - Piętnastka.
78 lat, upadek po kontakcie z wolno jadącym autem.
Siniec na lewym biodrze, głowa cała.
I jej mąż, Eddie.
Jestem dr Robby.
Chodźmy. Wszystkim się zajmiemy.
Za chwilę damy coś na ból.
Dziękuję.
Jakieś problemy medyczne?
Nadciśnienie, niedoczynność tarczycy, arytmia.
- Ból w klatce, krótki oddech? - Nie.
Z przodu.
Co się stało?
Wlazła pod samochód.
Wpadłeś na mnie.
To ty wpadłaś w samochód.
- Cofnąłeś prosto na mnie. - Nawet nie ruszyłem.
Jesteście w dobrych rękach.
Tak?
Zanim się pani przebierze, obejrzymy biodro.
Oczywiście.
Daruj, mamy tu dom wariatów.
Przeskoczyło cię kilku pacjentów,
ale pociesz się, że to paskudne przypadki.
Co w tym pocieszającego?
Albo w tym, co mi powiedziałeś?
Nie wiem, ale wszystko jest lekcją.
Kolejne motocyklowe zen?
Możliwe. Gram na zwłokę, bo to potrwa.
Dzięki, ale macie kocioł.
Wrócę w zwykły dzień.
Już jesteś. Jeszcze chwila.
Serio. Zostań i zrób TK.
Zrobię, kiedy wrócisz i będzie luźniej.
Nie będzie, a ja nie wiem, kiedy wrócę.
Siadaj i czekaj,
to cię nie zabije, a zwłoka może.
Dobra.
- Spoko. - Dzięki.
Paskudny siniak.
Bierze pani aspirynę albo leki przeciwzakrzepowe?
Eliquis na arytmię.
Czuje pani ból?
- Nie. - A tu?
Tak. Boli.
Cztery morfiny i Zofran.
- A tutaj? - Nie.
Zacznijmy od krwi i rentgena.
Nie, w TK miednicy i brzucha
ocenimy biodro i wykluczymy krwawienie.
Martwi mnie Eliquis.
Myśli pani, że złamała biodro?
Chyba ty mi złamałeś.
Zwykle noga się skraca i rotuje,
ale poczekajmy na wynik.
Panie Cohen, wiem, że już pana obejrzeli,
ale chciałabym pana zbadać.
Nie trzeba, byłem w aucie.
Nieoficjalnie.
Dobrze.
Głęboko oddychamy.
Dobrze, jeszcze raz.
Świetnie. Dziękuję.
Może pan zdjąć buty?
- Po co? - Dmuchamy na zimne.
- Kręgosłup przeszkadza. - Pomogę.
Tak.
Przydałby się pedicure.
Mnie też.
Dr King, co powiesz na próbę Romberga?
Co to?
Ocena równowagi.
Proszę wstać.
- Parametry? - Nie rosną.
Ciśnienie trzyma się na nitro.
BiPAP do 20 na 10.
Flebotomia odciąży płuca.
Stara metoda da nam czas.
- Hemoglobina 9,2. - Anemia od nerek.
Nie może tracić krwi.
Intubujmy, bo przegramy.
Intubacja przy immunosupresji to problem.
Pobieramy krew do próbówek?
Puszczamy, jakby oddawał.
Jak w średniowieczu.
Właśnie. Nie patrz na to, Mason. Dziękuję.
- Mam żyłę. - Najwyżej pół litra.
Wypuść.
I powtarzamy.
- Brawo. - I jak?
Saturacja 100, wszystko w normie, żadnych urazów.
- Świetnie. - Mocniej dostawałam od braci.
- Wiadomo. - Wypiszę kartę.
Kończymy na dziś?
Mam zmianę.
Ta jest jak półtorej, wierz mi.
Wolałabym zostać.
Ja nie wymiękam.
Cieszy mnie to,
ale dziś trzymaj się blisko Donniego.
Jasne.
Złożysz też zeznanie.
Musimy się bronić.
Pomagamy, nie dajemy się bić.
Dziękuję za ratunek.
Zawsze.
- Coś nie tak? - Zależy.
Masz cztery miesiące i wysypkę od pieluchy?
Dorian Cole, chyba złamałem obojczyk.
Czekaj, wrócę.
Chwila! Serio?
- Mogę coś na ból? - Jasne, czekaj.
- Tu jest do kitu! - Wiem, a ja tu pracuję.
Widzę, że poprawiasz satysfakcję pacjentów.
Karta z siódemki nie pasuje.
Już prawie koniec.
Skończyłam sześć godzin temu.
Na krzesłach tłum.
Zaraz wyważą drzwi.
Musimy coś ruszyć.
Dante Casella, 34 lata,
uraz głowy po wybuchu fajerwerków.
Świadomy, dobry, uraz czaszki
i klatki. Bez alergii.
Jakieś poparzenia?
Brak. Wybuch cisnął go na bramę.
Czy ja umieram?
Dr Robby, to dr Santos.
- Nie słyszę. - A z drugiej?
Dr Santos.
- Słychać? - Tak. Dante.
Dzwoni mi.
McKay, Joy, do nas!
Raz, dwa, trzy!
Aż czterech lekarzy?
Czyli źle.
To szpital akademicki. Wszyscy pomagają.
Drogi oddechowe dobre.
Płuca też.
Bolesność, możliwe złamanie mostka.
Brak ektopii.
Osierdzie czyste, serce dobre.
130/85, puls 108,
- saturacja 98. - 50 fentanylu.
- Bandaż cieknie. - Zerknijmy.
Nie szyjemy głów,
chyba że jest krwotok.
Fala uderzeniowa po wybuchu
może uszkodzić
narządy wewnętrzne,
zwłaszcza te wypełnione powietrzem.
Jak to wygląda?
Brak wolnego płynu w brzuchu.
- Ja jebię. - Co to?
Spora klapka. Szukam krwawienia.
- To czepiec? - Właśnie.
Rozłupało mi łeb?
Czaszka jest cała. To tylko rana.
Trzeba zamknąć kilka tętnic.
Szyjemy?
Dr Santos?
Klipsy będą szybsze.
Zaciskacie i na TK. Ja obok,
a Duke coraz dalej w kolejce.
- Zeszło 500. - Jak Oliver?
Widzę postęp.
Flebotomia albo nitro działa.
Jedno i drugie.
Potas 6,5, wysoko.
Ominął dializę i mamy upał.
- Czyli... - Dr Javadi?
Insulina i glukoza, żeby przenieść potas.
Tak jest. 10 jednostek i D50.
Zacznijcie od albuterolu.
Na potas i oddychanie.
Boimy się arytmii.
Brak wysokich załamków T, wąskie QRS,
a insulina to hipoglikemia.
Pielęgniarki musiałyby mierzyć cukier.
Słusznie.
Nebulizacja wystarczy do dializy.
- W porządku? - Tak.
Pójdę do syna,
pewnie się denerwuje.
- W razie czego mnie znajdź. - Dobra.
Skąd znasz sztuczkę z butami?
Miałam praktyki w domu opieki.
Prowadzący mówił,
że stopy pacjenta mogą nam wiele powiedzieć.
Brawo, a teraz do kolejnego klienta.
Trzeba będzie zostać i ich obsłużyć.
Nocna zmiana w drodze,
a my przyspieszamy, nie zwalniamy.
To w końcu finisz! Ruchy!
- To mama od udaru cieplnego? - Tak.
Wierzysz, że to wypadek?
To ważne?
Nie dla lekarza, ale dla matki...
Nie wiem, czy macierzyństwo nauczyło mnie
rozumieć innych, czy osądzać.
Dana, goście.
Do brata, z wybuchu.
Mama miała wypadek.
Pomóż im znaleźć bliskich.
Co tu jeszcze robisz?
Nie pieczesz świni luau?
Lechon. Niedługo znikam.
Chociaż ty się dziś zabaw.
Nie siedź za długo.
Pani Stevens, dr McKay, jak się pani czuje?
Głupio. I wszystko mnie boli.
Jasne. Damy coś na ból.
Twoja pacjentka zostawiła koc.
Tak.
Wezmę. Dzięki, Esme.
Za chwilę wrócę.
Kurwa!
- W porządku? - Tak.
Ja...
Muszę to gdzieś schować.
Pacjentka zostawiła.
Zmarła. Chora na raka matka.
- Trudna sprawa. - Do kitu.
Nie mogłam patrzeć, jak chłopcy żegnają się z mamą.
Aż chciało się płakać.
Płacz, to pomoże.
Chciałabym.
Wiesz?
Nawet nie pamiętam, kiedy ostatnio ryczałam.
Już nie potrafię.
Tak działa to miejsce.
Uczymy się tłumić uczucia.
Boję się, że tak je stłumiłam,
że już nie umiem ich uwolnić.
Chciałabym móc płakać.
Przytulić cię?
Skąd!
Mama stabilna, ale czekamy na wynik biodra.
Jeszcze chwila. Proszę poczekać z tatą.
Mówiłam, żeby nie prowadził.
Jak im się żyje?
Nie wiem. Mieszkają sami w Squirrel Hill,
tam, gdzie dorastałam.
Tata ma niestabilny chód,
problemy z równowagą i mobilnością.
Chodzi do internisty, neurologa, kardiologa, gastroenterologa...
Do mnóstwa „logów”.
Byli w świetnym stanie,
ale ostatnio ledwo wdrapują się po schodach.
Pół domu niedostępne.
Myślała pani o ośrodku z opieką?
Nie chcą o tym rozmawiać.
Panie Cohen, ma pan gościa.
Misiu!
W porządku, tato?
Nie. Czuję się jak głupek.
Carrie, to dr King.
Zajmuje się pani mamą.
Leczenie będzie zależeć
od obrażeń, ale to nie wszystko.
Musimy zgłaszać niezdolność do kierowania pojazdem.
Będzie pan musiał
ponownie zdać egzamin.
Co to ma wspólnego?
Jeśli uraz biodra okaże się poważny,
a pan nie będzie mógł prowadzić, nie zarekomendujemy powrotu do domu.
To by oznaczało tymczasowe lokum wspomagane,
na czas rehabilitacji.
Jak tymczasowe?
Do sześciu miesięcy,
choć żona może nie odzyskać
sprawności sprzed wypadku.
Lepiej mnie zabijcie.
Tak jest zawsze.
Musicie znaleźć dom,
w którym będzie wam bezpieczniej.
Nowe ośrodki nie przypominają dawnych domów opieki.
Są fajne i każdy mieszka sam.
Moja siostra jest zachwycona.
Kiedy pies zdechnie, pogadamy.
A jeśli upadniesz,
będziesz miał zawał lub udar
i nikt wam nie pomoże?
- Za bardzo się martwisz. - Spójrz, co się stało.
Zostawimy was. Wrócimy z panią Cohen.
Robby, oskalpowany wrócił.
- Szykują go. - Cholera.
Dobra, idę.
- Z kumplem dobrze? - Patrzę, czy nie zwiewa.
Dana wysłała McKay do typa, który dusił nową.
- Jest cała? - Fizycznie tak.
Pogadałaś sobie z Langdonem?
Było, minęło.
Musisz z nim pracować, skoro wrócił.
Może też wrócić do nałogu.
Jesteś dobra, ale stare konflikty cię pogrążą.
Gdy mnie nie będzie,
wszyscy macie korzystać z terapii.
- Tak? - Tak.
I poprosiłem Whitakera, żeby pilnował mi domu.
Żeby go odciągnąć od wdowy.
- Co? - Odbierze pocztę, podleje kwiatki...
Spoko.
Jasne.
Ten dobry. Możecie naprawiać.
Czuje pan ból?
Nie, ale jest mokro.
- Znieczulony? - Tak.
- 1% z epi. - A TK?
- Nie ma. - Obejrzałam sobie.
Złamanie mostka, poza tym dobrze.
Mógłby wychodzić,
ale pewnie lepiej poczekać.
Zgadzam się z doktor Garcią.
To tak jak ja.
Zamykamy czepiec, podskórną i spinamy.
Udanych fajerwerków.
Jeśli się nie zobaczymy,
pamiętaj o prezencie,
nożu z rogową rękojeścią.
Dla ulubionej rzeźniczki wszystko.
Byłbyś świetnym byłym mężem.
Obrońca mówi,
że Jesse jest w centrum odosobnienia
i mamy trzymać kciuki.
Co z „My, naród”?
Są wyniki drania, który dusił Emmę?
Jeszcze nie.
- Chryste! - Zrobię kurs. Spytam.
To on ją napadł?
Ostro.
Jak się czujesz?
Bosko.
To ja.
Zrobiłaś, co trzeba.
Będzie dobrze.
Trzymam za słowo.
Pakuję pudło rakiet klasy B do furgonetki, a tu bum!
Cisnęło mną
przez cały garaż, aż do podnośnika.
W coś przywaliłem.
Reszty nie pamiętam.
Tylko mój brat wrzeszczał, żeby pomóc.
Myślałem, że umiera.
A jemu chodziło o mnie.
Brat jest w salce.
Czeka na pana. Cały i zdrowy.
Ups.
Co za „ups”?
- Halo? - Spokojnie.
Żadnego „ups” przy pacjencie.
Jeszcze raz.
Na pewno?
Lepiej. Dalej.
Zostawcie fajerwerki fachowcom.
Fachowcy to my.
Od kilku lat działamy z oficjalną licencją.
Proch mam we krwi.
Nic nie przebije...
Co robić?
Raczej memento mori.
Tylko ja nie uczyłam się łaciny?
- Tak. - Tak.
- I koniec. - Ładnie.
- Mogę zobaczyć brata? - Tak.
Ja pierdykam!
- Boli? - Tylko gdy się ruszam.
To pęknięty mostek,
dlatego zalecam morfinę.
I cztery tygodnie bez śmiania się czy kichania.
Przełączymy pana na okulary tlenowe
i zobaczmy.
Wygląda dobrze.
Drugi potas 6,1 na salbutamolu.
Czuję się
trochę lepiej.
Nie mów mamie, jak szybko jechałeś.
Myślałem, że umrzesz.
Mało brakowało. Brawo.
Tydzień temu zrobił prawko.
Czułem się jak w filmie Szybcy i wściekli.
Kiedy zamknęli Pine Ridge?
Kilka miesięcy temu. Tną koszty.
Są tam inne SOR-y?
Nie.
Z naszych okolic daleko jedzie się po pomoc.
Musi pan zostać na regulację.
Wiem. Znam schemat.
Jeśli jesteś głodny, mamy świetną stołówkę.
Nie kłam.
Mamy stołówkę.
- Lepiej zostanę z tatą. - Pewnie.
Dzięki, że go ocaliliście.
Dalej myślisz o medycynie ratunkowej poza miastami?
Nie myślę, idę w to.
Oby zostały szpitale do pracy.
Wiem.
Żywe trupy z nocki się złażą,
- złoty medal dla Mateo. - Co tu się stało?
- Rano ustawiłem wam grę. - Nie pytaj.
Gramy, dr J?
Dr J to koszykarz?
Wstyd!
Najlepszy Sixer w historii.
Czwarty rok.
Zaraz będziesz mi rozkazywać.
Przejdziesz na ciemną stronę?
SOR-u?
Czyli noc. Jest ostro.
Nie wiem, jaką rezydenturę wybiorę.
Wymyślisz. Masz czas.
Powiedz to moim rodzicom.
- Są wyniki. - Daj.
Dusiłem ją?
Nigdy bym czegoś takiego nie zrobił.
A jednak.
Przepraszam na chwilę.
- Chryste, Dana! - Czytaj.
Co on w ogóle mówi?
Jest w lekkim szoku. Twierdzi, że nic nie pamięta.
Drinkował na polu golfowym,
może za bardzo, a potem ocknął się na podłodze
i wszyscy na niego wrzeszczeli.
Wygodne.
Dla was obojga lepiej, że nic nie pamięta.
Powiedz, kiedy mam złożyć zeznanie.
Dobra wiadomość jest taka, że w TK wykluczono
pęknięcie czaszki czy krwotok.
Dobra dla was i tej blondyny.
Wykryliśmy alkohol i kokainę.
Dobra, wpadłem.
Wziąłem kilka działek,
żeby dobrze się bawić.
Gdy łączy się kokainę z alkoholem,
wątroba wytwarza kokatylen.
Co to ma do rzeczy?
O ile tak zrobiłem.
To związek psychoaktywny, bardziej toksyczny, silniejszy od kokainy.
Wywołuje dezorientację, paranoję, agresję, nawet psychozę.
Co teraz?
Zostanie pan na obserwacji, zwłaszcza przy podejrzeniu wstrząśnienia.
A policjant, który tam czeka, przyjmie zeznanie.
To tylko ukłucie.
- Mięsień cały. - Widzisz?
- Mogło być gorzej. - Serio?
Trójkątne bagnety raniły tak,
że nie dało się zszyć.
Nie miały do czynienia ze mną.
- Rany! - Co? Wszystko gra.
Jesteście z Fort Pitt?
- Zna pan? - Kocham was!
W dzieciństwie
mama zabierała nas do muzeum.
20 lat tam pracujemy.
To pewnie was widziałem!
Muszę powiedzieć rodzicom.
Dźgnięcie jest straszne.
Gamoń niemal mnie zabił.
Bo wyszedłeś z szyku.
Jesteście w dobrych rękach.
W 1776 jego szwy ocaliłyby wiele osób.
Dzień dobry. Dobre wieści.
Obrazowanie nie wykazało urazu biodra ani krwotoku,
tylko włosowate pęknięcie gałęzi górnej kości łonowej.
To nie brzmi dobrze.
Jak już coś łamać, to tak.
Muszę zostać w szpitalu?
Niekoniecznie. Leczenie będzie proste,
jeśli uśmierzymy ból,
ale kilka tygodni
nie wolno pani chodzić.
To jak wróci do domu?
Delikatne obciążenie ze wsparciem nie szkodzi.
Zalecimy chodzik i fizykoterapię.
Czyli możemy wrócić?
Sam nie zajmiesz się mamą.
Damy radę.
Zacznijcie myśleć.
Nie chcę w domu obcych.
Pomogą wam.
Nie, dziękuję.
Zróbcie coś.
Martwię się, że nie zapewni pan żonie odpowiedniego wsparcia.
Być może czas pomyśleć
o zmianie domu.
Mogę się nią zajmować.
W środku nocy
zaniesiesz ją do toalety?
A rano przebierzesz?
- Damy radę! - Tato!
Po prostu spróbujcie.
Nie musicie sprzedawać.
Spróbujcie.
Możesz zamieszkać z nami.
Mam pracę i dzieci. Nie mogę.
Nie! Nie! Po prostu nie!
Możemy pomówić na zewnątrz?
Tak jest zawsze.
Trudno znaleźć równowagę pomiędzy
uszanowaniem woli bliskich a zapewnieniem im bezpieczeństwa.
Ma pani przy sobie albo w telefonie
listę leków rodziców?
Tak.
Chętnie na nią zerknę.
Jasne.
Jak leci, stary?
Jak podczas happy hour w bufecie.
Długo jeszcze?
Mamy korek, ale próbuję cię wcisnąć.
- Słowo. - To nie korek,
tylko karambol.
Jak ty wyjdziesz, to i ja.
Wierz mi.
Dlaczego koniecznie chcesz ruszyć dzisiaj?
Mam harmonogram, miejsca i ludzi do odwiedzenia.
Po prostu muszę.
Bo jeśli nie dziś, to nigdy?
Wiem, że to miejsce jest jak ruchome piaski.
Jasne.
Doktorze, Dante od fajerwerków ma kłopoty.
Cholera.
Czekaj, jesteś następny, sam cię zawiozę.
Czuję się jak zakładnik.
To tak jak ja!
- Co jest? - Boli w klatce.
Skurczowe 78.
Utrata krwi?
Nie sądzę. Dr Santos?
Płuca dobre, żyły widoczne, sprawdzam serce.
500 ml w bolusie, maska 100%.
Płyn w osierdziu, zapaść komory, tamponada.
Perikardiocenteza!
Co z nim? Było dobrze.
- Według TK. - Już nie jest.
Masz wokół serca krew.
- Musimy ją odciągnąć. - Kurwa.
Ketamina, pół na kilo!
Ciśnienie spadnie.
Trudno. Nie może się ruszać.
Dante, kurwa mać!
- To mój brat! - Perlah?
Musi pan wyjść.
Co z nim? Dante?
Trzymaj się.
Nie może pan.
- Stabilizujemy. - Nic mu nie było!
To komplikacja.
Proszę spokojnie oddychać.
- Proszę! - Wdech, wydech. Wdech...
Wydech. Oczy na mnie! Wdech,
wydech. Dobrze.
Wdech, wydech. Spokojnie, damy radę.
Nie można was zostawić.
- Wstrząs. - Od czego?
Pourazowe, pewnie od mostka.
Przy komorze byłby już martwy.
Kardiochirurgia ma salę.
Skurczowe 64.
Robiłaś nakłucie koniuszkowe?
Nie.
To działasz. Wejdź obok głowicy.
Nie podżebrowo?
Bliżej i mniej struktur.
Jeśli widzisz płyn, to znaczy, że masz dostęp.
Tutaj? Igła w płynie.
Odciągaj.
Płynie.
Czasem wystarczy pobrać 20 ml, żeby serce się wypełniło.
- Puls silniejszy. - Dzięki.
Operacja za pięć minut.
40 mililitrów.
Ciśnienie w górę.
Teraz prowadnik
i cewnik z zaworem trójdrożnym.
Serce cieknie.
Mały wyciek przeżyje,
ale ucisk blokujący serce go zabije.
Dobrze, że został.
Brawo, Robby. I Trinity.
- To komplement? - Czasem macie fart.
Kilka leków szkodzi.
- Ile ma lat? - 84.
Meklizyna na zawroty głowy. Antycholinergiki wywołują senność.
W razie potrzeby
dostał też metokarbamol, kolejny antycholinergik.
Wpływa na jazdę autem.
I metoklopramid na żołądek.
Może zaburzać chód.
Właśnie.
- Możemy omówić? - Dawajcie.
Zacznij szykować
dokumenty dla nocnej zmiany.
Dobra. Vaya con dios,
czy co tam mówią motocykliści.
Starsza para, Frida i Ed.
Sądzimy, że nie mogą
sami się leczyć czy mieszkać.
Ale pan Cohen bierze leki z listy Beersa.
Mogą odpowiadać za pogorszenie zdrowia.
Mogą?
Pewności nie ma, ale nie musi ich brać.
Zalecimy odstawienie
i za kilka tygodni lekarz pierwszego kontaktu oceni.
Pomówcie z bliskimi. Czasem potwierdzenie sprawności pacjenta
może bardzo pomóc.
Dr Mohan? Słyszałem, że szukasz stażu.
Myślałaś o geriatrii?
To w zasadzie sztuka,
pewnie znajdzie się miejsce, a ty masz predyspozycje.
Widziałaś Danę?
Szczęściara wyszła pewnie na szluga.
Powiesz, co się tam stało?
Gdzie?
Możesz stracić licencję.
Domyślam się, że midazolam
miał być dla Douga Driscolla, gdyby wrócił,
dlatego miałaś go przy sobie.
Zrobiłam, co trzeba,
i dzięki temu młoda pielęgniarka wróci do domu zdrowa.
McKay wypisze midazolam, jeśli ty nie chcesz.
Wypiszę ten,
a nawet drugi, żebyś miała na później,
nie w tym rzecz!
Nie igram z waszym bezpieczeństwem.
Przemawiam ci do rozsądku,
bo gdy wyjadę,
masz tu rządzić,
a nie biegać ze strzykawką jak mścicielka!
Tyle gadasz, a zrobiłbyś to samo.
Co w ciebie wstąpiło?
Samira przegapiła tętniaka,
Mel i Ellis zeznają,
McKay leczy po parkach, a Langdon...
Dogadajcie się.
- Nie chcę go tu! - Zapłacił za błąd.
Odsiedział go? Kryłem przestępcę.
- Kim jestem? - Człowiekiem!
Wściekasz się na niego czy na siebie?
Ktoś mógł umrzeć.
- Jak to na SOR-ze. - Żartuj dalej,
zamiast przyznać, że...
- Nikogo nie zabił. - O ile wiemy.
Wiemy, że wielu ocalił.
Dzieci czasem zawodzą.
- Nie jest dzieckiem. - Ale jest twój
i bierzesz to do siebie. Ta wpadka
stawia w złym świetle jego, nie ciebie.
Jak mam zostawić ten cyrk?
Najpierw nie możesz zostać, teraz jechać.
To jak?
Jadę, ale liczyłem, że coś poprawię.
Znalazł się męczennik.
Wiecznie balansujemy na krawędzi,
dzień i noc!
Jedna osoba nic nie zmieni.
Ten SOR przetrwał bez Adamsona, beze mnie
i przetrwa bez ciebie!
Moje leki mi szkodzą?
Nie, ale pogarszają równowagę i mobilność.
Czemu lekarze dają złe lekarstwa?
To nie jeden lek,
raczej połączenie środków, które utrudnia funkcjonowanie.
Zaproponujemy rozwiązanie,
które zadowoli wszystkich, a wam pozwoli zostać w domu.
Regularną fizykoterapię
i pielęgniarkę, która będzie was odwiedzać.
Nawet osoby, które pomogą robić zakupy.
To chyba drogie.
Większość pokryje ubezpieczenie
i środki z funduszu starości.
Każda stara osoba wie, jak to jest być młodą,
ale żadna młoda nie wie, jak wygląda starość.
Dzięki za usłyszenie nas.
I tak odwiedzimy
kilka domów wspomaganych. Kiedyś mogą się przydać.
Może i tak.
ZSZYWANIE RAN
Wszystko gra?
Jak nigdy, dzięki, cześć.
Będziesz tak stał, nie?
Tak. Co jest?
Pierwszego dnia mojej pracy
Langdon bezustannie
kwestionował moje decyzje i umiejętności.
Długo trwało, zanim poczułam, że to moje miejsce.
A teraz wrócił.
Mam gdzieś, że ćpał,
ale wkurza mnie, że był dupkiem!
A tu nikt tego nie pamięta.
Wszyscy mówią o społeczności i rodzinie,
a jednocześnie wpychają cię pod autobus.
Robby jako jedyny widzi prawdę,
ale teraz rusza w swoją pseudoduchową wyprawę,
a robo-doc już strzela mi w stopę.
Jest też Garcia. Lubi cię.
Nie.
Lubi się bzykać.
Jestem jej zabawką na odstresowanie. Albo byłam.
Pasowałaby do Langdona.
To mroczne.
Współczuję.
Co ci do tego?
Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi.
Czyżby? Ukrywałeś,
że się ode mnie wynosisz.
Wynoszę?
Do smuciarskiej kawalerki Robby’ego.
Myślałem, że go namówiłaś, żeby się mnie pozbyć.
Chciałam, żeby przestrzegł cię przed zabawą w farmera,
a nie oddał ci klucze do chaty!
- Boże! - Wiem,
- nie moja sprawa. - Ja nie o tym.
Ty naprawdę lubisz ze mną mieszkać.
Że co?
Wszędzie rozrzucasz brudy.
Wyżerasz wszystkie awokado
i pauzujesz TV, żeby zadawać głupie pytania.
A wracając do awokado,
nikt nie je tyle, co ty!
- Ohyda! - Przyznaj, a zostanę.
U Robby’ego mam tylko
wyjmować pocztę i podlewać kwiatki.
Co przyznać?
Że lubisz mieć mnie u siebie.
Cholerny Fuckleberry! Baw się z roślinkami!
Nawet nie wiesz, jak mnie to ubawiło.
Kiedy mi to zdejmą,
żebym mógł wyjść?
Zaatakował pan pielęgniarkę.
Mówiła pani, że odbiło mi przez ten kokatylen.
Morderstwo po pijanemu to dalej morderstwo.
Za kilka godzin pana zwolnimy,
a funkcjonariusz, który tam czeka,
zawiezie pana na komisariat.
Nie. Niemożliwe.
Stać pana na golfa i kokę.
Po oskarżeniu wpłaci pan kaucję.
Zniszczycie mi życie!
Choć mamy święto
i szybko to nie nastąpi.
Radzę zrewidować najbliższe plany.
Mogę panu zostawić to.
Odwyk? Spierdalaj!
Pozwę szpital i ciebie o te obrażenia!
Powodzenia w przekonywaniu przysięgłych.
- Pierdolę szpital! - Dupek.
I pierdolę was!
Nie pana.
Kurwa!
Karty z wypisu muszą trafić do skanowania
razem z historią, zleceniami i wynikami.
Dzienna zmiana musi mieć komplet do pacjenta,
a na tablicy muszą być informacje
o badaniach w toku, żeby nic nie przegapić.
Westbridge i Dobra Dziedzina odblokowane.
- Zapłacili okup? - Tak.
Nasz dział IT wprowadził zabezpieczenia
i będzie resetować system. Powoli, ale pewnie.
Czyli rezydenci przed wyjściem
muszą jeszcze zeskanować karty
i założyć konta pacjentów?
Nigdy stąd nie wyjdę.
A ty możesz ruszać.
Z nocną zmianą damy sobie radę.
Jasne. Jestem wolny.
Mówiłem, że cię zawiozę,
i nie wyjadę, dopóki nie zostaniesz wypisany.
Ściągnąłeś mnie
i namówiłeś na badania, ale nie musisz mnie niańczyć.
Mam pielęgniarkę.
- Kogo? - Vivi.
Od tego mam uroczą Vivi.
To potrwa chwilę.
Już to słyszałem.
Czyli to już?
Tak.
Nie daj im spalić szpitala.
W poprzednim życiu moi kumple
lubili szukać granicy.
Traktowali to jak wyzwanie.
I niestety wszyscy ją znaleźli.
Jasne.
Po prostu dziwnie się dzisiaj zachowujesz.
Tak, bo to dziwny dzień.
Wychodzisz?
Skończyłam zmianę, a nikt mi nie płaci.
W zasadzie jest odwrotnie.
Nie wiem, czy zauważyłaś, ale działamy w trybie awaryjnym.
To znaczy, że każdy daje więcej.
Wiesz, że 62% lekarzy SOR-u cierpi z powodu wypalenia?
Niestety.
Może wy, świry, musicie zacząć stawiać granice? Jak ja.
Do jutra, doktorze.
- Powodzenia i współczuję bajzlu. - Bajzlu?
- Jasne. - Pacjent!
Uraz głowy. Upadek w magazynie,
ofiara pracuje jako ochroniarz.
Boże!
Orlando! Wyszedł pięć godzin temu.
Napisy: Wojtek Stybliński