Runęła zjeżdżalnia, dwie ofiary w śmigłowcu,
GODZINA DZIESIĄTA 16.00–17.00
- pięć minut. - Czas zewrzeć szyki.
Przygotuję urazówki.
Emma, wózki do nagłych,
Makedah, nieś zlecenia.
Będzie zabawa.
Czemu?
Runęła zjeżdżalnia. Za pięć minut dwie ofiary.
Nic o obrażeniach.
- Mogę iść. - Ogilvie.
Gogle, rękawiczki
i na dach, wieziesz pierwszego.
Weźmiesz kogoś do drugiego?
- Co nas czeka? - Katastrofa, czyli wszystko.
Mogę dać więcej morfiny i zmniejszyć ból,
ale to spowolni oddech.
Będziesz otumaniona,
stracisz świadomość.
I możesz przestać oddychać.
Za chwilę wrócę.
Wszystko gra?
Tak. Przepraszam.
Patrzenie na śmierć nie jest łatwe,
ale lekarze muszą trzymać emocje na wodzy.
Nie jesteśmy tu najważniejsi.
Jest taka spokojna...
Miała czas, żeby się przygotować.
Robi to dla synów. Stara się odejść z godnością.
To dar.
Czuję się jak najgorsza.
Oni chcą być z mamą,
ja swojej unikam.
Nie obwiniaj się.
Możesz być wdzięczna i zachowywać dystans.
Porozmawiaj, wytłumacz. Zrozumie.
Wątpię.
Daj jej szansę. Może cię zaskoczyć.
Lecą dwa ptaszki. Pomóc?
Słyszałam.
Santos, ubieraj się.
Pomożesz Langdonowi.
Kurwa.
Krew porasta mchem!
Ruchy!
Olive, pomóż,
- zanieś do laboratorium. - Jasne.
Kolejne wyniki.
Rozkładaj w teczkach.
Ostry dyżur, słucham.
- Częste te ataki? - Bardzo.
To wina Ruskich.
Doktor Mohan, matka.
Kiepsko brzmi.
Mówi, że musi porozmawiać.
Żart. Powiedz, że mnie nie ma.
Jak idzie?
Sporo się dzieje.
Pracowałem na SOR-ze w Vermoncie.
Były wypadki, przedawkowania, zabiegi,
ale to miejsce...
To koszmar.
Święto. Normalnie mamy też sieć.
Inaczej rozumiemy normalność.
To nie dla każdego.
Ale każdemu szkodzi.
Noga.
Jezu...
Brakuje gońców.
Zamknijmy sklepik.
Tam są ochotnicy.
Większość z chodzikami.
Nie wybrzydzaj.
Bierz ich.
Najpierw zapalę.
Nie ma czasu. Guma nikotynowa pomoże.
Wy do triażu, trzeba uprzątnąć.
Na krzesłach kończy się miejsce.
Chodź.
Czekaj, Mohan.
Podpisz.
Plaster nikotynowy? Kto bierze?
Monica. Gumy to szajs, nie przetrwa zmiany,
a bez niej zwariuję.
Dzięki.
Jest Abbot?
Poszedł się zdrzemnąć przed nocką.
Źle to zaplanowałam.
Chciałam go prosić
o rekomendację do specjalizacji.
Której?
Tej, która mnie weźmie.
- Termin już minął. - Nie przypominaj.
Poproszę komisję,
może się zlitują.
Albo mnie zabij, będzie prościej.
Nie mogę rozczytać.
To...
1000 mg paracetamolu doustnie,
4 mg Ondansetronu pod język
i do picia woda.
Serio?
Wy znacie tylko emotki.
Co to?
Upadek z trzech metrów na ogrodzenie. Urwana noga, stan dobry.
Boli!
- Co podano? - 50 fentanylu,
- bez leków i alergii. - Gdzie położyć?
Trzymaj.
Na mój znak.
Raz, dwa, trzy.
Whitaker, USG FAST.
Donnie, ocena.
Źrenice równe i reagują.
- Imię? - Boli mnie noga.
Złamałam?
Nie do końca.
Rentgen wyjaśni.
Na stolik, RTG
i dziób na kłódkę.
Płuca dobre.
Oddech swobodny, dobry.
Boli!
100/60, puls 118,
saturacja 98%.
- Boli cię brzuch? - Noga, dupku!
- Pobudzona. - Ketamina?
Inaczej nie zbadamy.
Ogilvie,
oddychaj.
- Dobrze. - Co dalej?
Po sedacji USG, RTG,
- plecy i TK. - A po ketaminie?
Przed TK blokada podkolanowego,
znieczulenie dołu.
- RTG. - I ketamina.
Co masz?
Upadek z sześciu metrów. Uraz klatki i dłoni.
Gdzie mój syn?
Puls 108, saturacja 98, ciśnienie 120/84.
TK całego ciała. A u ciebie?
Amputacja.
Może orto przyszyje.
- Co boli? - Klata i palec.
Znaleźli syna?
- A głowa? - Chyba nie.
Gdzie mój syn?
Znajdziemy, ale najpierw ty.
Osierdzie czyste, bez płynu.
Poruszaj kończynami.
- Dobrze. Szyja boli? - Nie.
Śledziona dobra.
Zacznij od klatki.
- Brak krwi w uchu. - Płuco pracuje.
Zacznijmy od tego, co boli.
Tu cisza.
Zack. Siedem lat.
- Odma? - Odbarczamy.
Później. Najpierw płyn z tyłu i boku.
Powinniśmy się zająć odmą.
Niekoniecznie. Jest stabilny.
Dobra. Widzimy płyn?
Trudno powiedzieć.
Ma odmę. Musimy odbarczyć.
Ciśnie i tlen w normie,
zaczekajmy. Mała odma zejdzie sama.
- Obserwujmy. - Zgoda.
Stabilny. Zaczekajmy na TK.
TK klatki, brzucha, miednicy, RTG dłoni.
- Brak skóry. - To mniej ważne.
Słusznie. Obracamy.
Jeszcze cztery morfiny?
Podaj.
Trzymaj się, Derek.
Odpieprz się.
- Chłopak? - Chciałabym. Mama.
Atakuje, ilekroć łapię zasięg.
Długo mam jeszcze czekać?
Złamałem nogę!
Ktoś się panem zajmie.
Mogę do toalety? Muszę.
Nie leczę pani.
- Jest pani doktorem. - Ale nie pani.
Do pokoju przyjdzie pielęgniarka.
Nie mam pokoju.
Przepraszam,
- panie leczą mamę? - Nie.
Proszę usiąść, to potrwa.
Helen Torres, proszę podejść.
Helen Torres?
Dziękuję.
Doktor Mohan, studentka Kwon.
Helen.
Od kiedy puchnie?
Od tygodnia coraz bardziej.
Doktor Mohan, znowu mama.
- Masz oddzwonić. - Nie teraz.
Mam pacjentkę.
Przepraszam.
Upadłaś, uderzyłaś się?
Nie.
Jakieś zakrzepy?
Nie.
- W porządku? - Słucham?
Lepiej usiądź.
Nie, wszystko gra.
- Źle wyglądasz. - Co?
To tylko...
Gorąco tu.
- I... - Musisz usiąść.
Nie trzeba.
Muszę tylko odetchnąć.
Przepraszam.
Jest pani lekarzem?
Czy to wygląda na infekcję?
Czekam sześć godzin, a wszyscy mnie wyprzedzają.
Może pani zerknąć?
Z drogi!
Siadaj.
Nic mi nie jest.
- To nic. - Siadaj, kurwa.
Przepraszam.
Z drogi!
Zjeżdżaliśmy i nagle odpadło dno.
Złapałem Zacka i próbowałem się chwycić krawędzi,
ale zaczepiłem obrączką.
Czułem, że urwie mi palec,
dlatego puściłem.
Znieczulimy palec, gdy poznamy resztę obrażeń.
Możecie go obciąć.
Chcę tylko znaleźć Zacka.
- Czuje pan ból? - Mocny.
- A tutaj? - Też.
Późno na show.
Ja robię show, ty grzejesz publikę.
Czyli tęskniłaś.
Pan Foster stracił tkanki serdecznego palca.
Stabilna odma czeka na TK.
Doktor Garcia, urazówka.
Tniemy obrączkę.
Dlatego tyle im płacą.
Możliwy uraz zginacza.
Proszę zgiąć palec.
Jest dobrze, blokada.
Poczuje pan ukłucie i pieczenie.
Które ścięgno sprawdzamy?
Serio? To pytanie dla studentów.
To szpital akademicki. Warto powtarzać.
Flexor digitorum superficialis cały, przyczep do paliczka.
- Dobrze. - Rety, dzięki.
Nic nie pręży.
Na pewno nie odma.
Czekamy na TK, będę obok.
Pyta o ciebie siostra Mel.
Niepokoi się, a nam brakuje pokoju.
- TK czeka. - Powiedz Becce, że przyjdę.
Pan Foster został rozłączony z synem.
- Kogo powiadomić? - Żonę, Angelę.
Doktor Santos, proszę iść z pacjentem na TK.
Pomóżcie mi!
- Co jest? - Chyba mam zawał.
Ledwie mogę oddychać.
Wezmę EKG. Perlah, pomóż.
Idę.
TK w normie.
Po co zdejmujemy opaskę?
Żeby dać krew do kikuta.
Dwa krwotoki.
Kilka szwów załatwi sprawę.
- Park! - Ksywka Shark, chirurg ortopeda.
Jak sytuacja?
Czysta amputacja. Prawie jak gilotyną.
Rentgen?
Nie tak źle.
Zamykam kilka tętniczek.
Nie jestem ślepy.
- Gdzie noga? - W workach w lodzie.
Sól w wewnętrznym,
lód w zewnętrznym, żeby nie dotykał skóry.
Pakowaliśmy to.
Musi obejrzeć.
Wołaj Robby’ego.
- Antybiotyki? - Cefazolina i gent.
Klatka, brzuch i miednica dobre.
Czysta rana, bez zmiażdżeń,
szybki transport.
Robimy replantację. Kołuję salę,
trzy litry soli.
- Trzy? - Fizjologicznej, geniuszu.
Dzięki.
Wiedziałem, że chodzi o sól.
Doktorze Robby, do szóstki. Doktor Mohan może mieć zawał.
Co?
EKG w normie.
- Na pewno? - Tak.
Skonsultuj sobie.
- Co jest? - Nic.
- Źle wyglądasz. - Do dupy.
- I tak się czuję. - Co to?
Nie wiem.
Zrobiło mi się gorąco i nie mogłam oddychać.
Na wszelki wypadek badania.
Możesz być w ciąży?
Nie wiem, czy chcę odpowiadać.
Nie.
Częstoskurcz ustąpił.
- Jadłaś coś? - Tak.
- Nawadniałaś się? - Pewnie!
Wszystko robię dobrze,
to wokół jest do dupy!
Mama się przeprowadza, wydzwania,
a teraz muszę sobie szukać roboty.
Moje plany poszły się gonić!
Chwila! To atak paniki córeczki mamusi?
- Nie! - Jezu!
Chcesz iść do domu? Powinnaś.
- Nie! - Nie chcę kolejnego kłopotu.
Do domu.
A wy zajmijcie się
ogarnianiem tego cyrku!
Przepraszam, że tak długo.
Mówili, że za kilka minut wrócisz,
ale to na pewno trwało dłużej.
Wiem. Przepraszam.
Przyniosłem picie.
Sok jabłkowy,
żurawinowy, pomarańczowy i miejska specjalność.
- Czyli co? - Woda.
- Pomarańczowy. - Dobrze.
Spójrzmy.
Dobrze.
Dam ci dwie tabletki.
Pierwsza to antybiotyk, który wyleczy infekcję.
Druga na pieczenie.
Bierz obie przez trzy dni i pij mnóstwo wody.
- Wszystko zapiszę. - Nie cierpię pigułek.
Możesz pognieść i wymieszać z sokiem?
Wedle życzenia.
Mel będzie się martwić, kiedy jej powiesz.
Niepotrzebnie,
ale to ty zdecyduj, czy chcesz
powiedzieć siostrze.
Czyli ty nie powiesz?
Nie mogę, chyba że ty, moja pacjentka, pozwolisz.
Wiesz, kiedy skończy się jej ważne spotkanie?
Oby wkrótce.
Doktorze Langdon,
jesteś potrzebny w dwójce.
Muszę iść. Wrócę...
Nie mów „niedługo”, chyba że tak myślisz.
Na pewno nie.
I musicie być dla siebie dobrzy.
Ja mogę, ale Shane jest głupkiem.
To twój brat.
Kocha cię.
Nie odchodź.
Nie chcę.
Ale to nie zależy ode mnie.
Zawsze będziemy złączeni,
choćby nie wiem co.
Niewidzialna więź.
Wejdziesz do mamy?
Rak jest do kitu.
Tak. Pewnie.
- To niesprawiedliwe. - Wiem.
Nie chcę tam wchodzić.
Nikt cię nie zmusza.
Wcześniej tak nie wyglądała.
Rozumiem.
Ale jeśli się z nią nie pożegnasz,
nie powiesz mamie, że ją kochasz,
możesz tego bardzo długo żałować.
Twoja decyzja.
D5 w połówce soli, 20 potasu 125 ml na godzinę.
Najczęstszą przyczyną
nieudanej replantacji jest infekcja,
dlatego co?
Płuczemy, dopóki chirurgia nas nie wezwie.
Jak dr Mohan?
Dobrze. Skup się.
Gdzie jestem?
Ketamina puszcza.
Nie czuję nogi.
Jestem dr Robinavitch.
To szpital. Daliśmy pani
blokadę na ból.
Dlaczego?
Spadła pani ze zjeżdżalni i poważnie uszkodziła nogę.
Co?!
To moja noga?
Ucięliście, kurwa?
Straciła ją pani w wypadku.
Chirurdzy spróbują replantacji.
Nie...
- Ketamina? - Rób swoje.
To trudne, ale proszę się skupić.
Potrzebujemy zgody na operację.
- Czemu? - Jest ryzykowna,
a nie ma gwarancji... Emily?
Możecie ją po prostu przyszyć?
- Jest zgoda. - Teraz sedacja?
Ładuj. Ketamina i rok.
Będzie dobrze.
Intubujemy przed salą. Będzie dobrze.
- Kończę cięcie. - Udało się?
- Da się ocalić? - Palec czy obrączkę?
- Obrączkę. - Tak,
jubiler ją naprawi i będzie jak nowa.
Stop.
Najpierw spłucz opiłki.
- Co przegapiłam? - Płuczę.
Chyba nie stracił skóry.
Może się nie udać.
Na grzbiecie cała.
Opłukać i przyszyć.
Dzięki.
Radiolog widzi odmę na 1/4 płuca.
To źle?
Ćwierć płuca zapadnięte.
- Drenaż opłucnej? - Nie trzeba.
To co, cewnik?
Thora-Vent.
- Dlaczego? - Niezła myśl,
nie trzeba powietrza.
Jutro po operacji wyszedłby do domu.
Od starszych rezydentów warto się uczyć.
Służę dr Santos wiedzą.
Dziękuję.
Janelle, zanieś próbki do laboratorium
i przynieś wyniki.
Geoffrey, ty do TK,
wróć z opisami.
Pam, spytaj, czy są zamówienia na farmację
i przynieś lekarstwa,
które już mają.
Kursujecie co 15 minut.
Wiążcie buty i dużo pijcie.
To nie sprint, a maraton.
Lećcie, moje cuda!
Wiadomo coś o synu ze zjeżdżalni?
Nie. U żony poczta.
Policja twierdzi,
że kilka osób zmarło, w tym dziecko.
Jezusie.
Czyje to?
Zlecenia bez kopii i zła przegródka!
Chcecie zabić mnie i pacjenta?!
- Wezmę. - Dzięki.
- Ta guma jest do... - Do dupy, wiem.
Z farmacji, pilne.
W samą porę. Klej i czekaj.
Nie dziękuj.
Co?
Recepta jest na ciebie.
Jej polisa nie pokrywa.
To oszustwo?
Wpakuj mnie do celi. Odpocznę.
Mamo?
Cieszę się, że cię widzę.
Garcia powiedziała mi, że przegapiłaś skręt esicy.
- Mój błąd. - Mógł zabić.
Bez elektroniki
trudno jest określić...
Nawet z nią SOR to chaos.
Musisz być bardzo czujna i wszystko sprawdzać.
- Poradzę sobie. - Ale po co?
Uczysz się ulicznej medycyny,
działasz na czuja!
„Ojej, mój błąd!
Trudno, lepsi na górze naprawią”.
Jesteś na to za dobra.
Ja też cię kocham.
Niezła pogadanka.
- Pogadaj z nią. - Z którą?
Z obiema!
Znajdziesz dodatkowych lekarzy?
Pewnie! Palą się do pracy w święto.
- Mohan wypadła. - Słyszałam twoją pogadankę.
Czeka na wyniki.
Nic jej nie jest, ale nie skupia się na pracy.
Działam.
Małe wkłucie,
środkowo-obojczykowa i druga międzyżebrowa.
Ukłuje mnie?
- To tylko nazwa. - Zostań nad żebrem.
- Jakiś problem? - Nie, wszystko dobrze.
Umieść trokar.
Odchyl boki i wprowadzaj, aż drgnie membrana.
Wtedy będziesz w opłucnej.
Teraz usuń trokar.
Świetnie.
Teraz możemy podłączyć ssak
lub wykorzystywać zawór i odsysać.
Skoro masz takie doświadczenie, doktorze, decyduj.
Bez ssaka, wystarczy ręcznie.
- Ależ śmiało. - Dość.
Rezydentów należałoby podszkolić z manier.
Dobra robota, dr. Langdon.
Idę do Fostera.
Musisz przyspieszyć.
A przerwa? Doktor Mohan prawie umarła.
Jest twardsza, niż wygląda.
Gazowy bohater w czwórce.
Wiadomo,
co tam u Howarda, dużego pacjenta?
- Wciąż operują. - A dzieciak od petard?
W kolejce.
Opieka społeczna
znalazła rodzinę zastępczą dla małej?
Szuka.
Mała zrobi prawko, zanim stąd wyjdzie.
Żartowniś.
Kurwa mać!
Idź, zanim zmienię zdanie!
Odebrali Louiego?
Dalej leży.
Jezu! Po prostu?
Niedługo sama zawiozę go do kostnicy.
- Kto to? - Ośmiolatek.
Spadł ze zjeżdżalni.
Z ilu metrów?
Kilku, na drzewo.
Czekali na wysięgnik.
Musiał uderzyć szyją.
Niezaintubowany,
saturacja spada, 85/60, puls 50.
Raz, dwa, trzy.
- Możliwe złamanie krtani. - I bradykardia.
Trzeba zrobić dojście.
Taśma pediatryczna, wózek, ssanie.
Boże! To Zack?
Spójrz na mnie.
Brak celowej reakcji na ból.
- Boże! - To pana?
- Nie. - Do pokoju.
- 25 kilo. - Jesse?
Rurka 5,5.
30 rok, 50 ketaminy.
- Znieczulasz? - Tak.
- Konikotomia? - Za młody.
- Igłą? - Nie podasz tlenu.
Saturacja 78.
Skalpel, Kelly, Bougie. Zerkamy i tniemy.
Nie wyczuwam płuc, brak powietrza.
Nie widać strun.
A gdy uciskam?
Nic.
Ręcznik między łopatki.
Puls 49. Staje.
Nie ma czasu na tracheotomię.
Dlatego robimy slash.
- Nie znam. - Ja też. Szefie?
Działaj.
Palcami unosimy tchawicę.
Wykonujemy pionowe nacięcie.
Nie poziome,
żeby nie przeciąć tchawicy i żył.
Sporo krwi.
Teraz na dotyk.
Rozcinamy na dwa centymetry.
Wsuwamy palec.
Teraz prowadnica.
Co dalej, doktorze Whitaker?
Cewnik tlenowy.
Ssanie, mnóstwo krwi.
Pompuj.
Jak CO2?
Saturacja ponad 80.
Płuca pracują, CO2 70, wysoko.
Spadnie. Zabezpiecz rurkę i krwotok.
Epinefryna na opatrunek.
Dobrze.
Saturacja rośnie, CO2 spada, rytm dobry.
A na koniec zmiana gatek.
Ile razy to robiłaś?
- Już raz. - Serio? A ty?
Zero.
Miałam symulacje w Stanfordzie.
- Co to było? - Ubaw.
- Slash. - Serio?
Uraz krtani, brak dostępu.
Dlatego wzięliście tasak?
Chirurdzy zrobią tracheotomię.
Czyli posprzątają?
Podziękują za ocalenie mu życia.
Czekamy na leki
i farmację,
ale cieszę się, że wszystko git.
Że wszystko dobrze.
- Tak, dobrze. - Można przyspieszyć wydanie leków?
Tak, ale dr Mohan
musi pana wypisać.
Czekamy.
Bezczynnie?
ZAPISKI SYNA TEGO KRAJU
Trzymasz na takie okazje?
Myślałem, że czeka mnie nudny dzień.
Ale...
Bardzo się myliłem.
Dziękuję.
Co pana sprowadza?
Ściągnął mnie kumpel, Robby.
- Mówił... - Duke?
Donnie?
Jest VIP Robby’ego.
Donnie, pielęgniarz.
Robby wypisał zlecenie na znieczulenie donosowe.
Chodzi o gardło, nie nos.
Wejdź do pokoju.
Zachowali się wyjątkowo nieprofesjonalnie.
Dr Ellis tak nie atakowali.
Jasne.
Nie poszło tak źle.
Zasugerowali mi niekompetencję.
Żeby wystąpić o odszkodowanie.
Nie chodzi o rodziców ani dziecko,
tylko o kupę forsy.
Cóż,
ja nie mam.
Nie twoją, ubezpieczalni.
Chroni cię szpital. Nie zniszczą ci kariery.
Jak poszło?
- Widziałaś Langdona? - Nie, a co?
- Jak Becca? - Dobrze.
To do niej pójdę.
A zeznanie? Stres?
Co z Beccą? Jaka diagnoza?
Nie mogę powiedzieć.
- Czemu? - Tajemnica.
Serio?
Chcesz wiedzieć,
pytaj siostrę.
Przetrwałaś zeznania,
to witaj w piekle.
Co to?
Podziękuj za przejęcie pacjentów.
Zacznij od zapalenia trzustki w trójce.
Dobrze.
Langdon?
- Wiem, co z Louiem. - Zabierają?
Obiecali, że odbiorą.
- Dasz numer do koronera? - Po co?
Jeśli nie znajdą rodziny,
pochowam Louiego.
To droga zabawa.
Spytaj żony.
Założę zbiórkę.
Nasi dorzucą.
Wszystkim bezdomnym nie pomożesz.
Nic nie mają.
Wyszedłeś z nałogu, bo otrzymałeś wsparcie.
Louie go nie miał.
Dobry był z niego chłop.
Zasługuje na pogrzeb.
Poszukam.
Słyszałeś?
Robby, jest twój VIP.
W jedenastce.
Wreszcie.
Najwyższy czas.
Ciesz się, że nie wiedziałem
o tej sukience.
Dennis Whitaker, mój kumpel, Duke.
Miło mi. Kumpel doktora to i mój.
To nie kumpel, tylko wrzód na tyłku.
Nie daj się zwieść. Zawsze tak zrzędzi.
- Jak się poznaliście? - Na Tinderze.
Duke buduje motocykle.
Pół roku temu przyciągnął Bonneville’a.
Ze złomu.
Pomógł mi, a ja się odwdzięczam.
Whitaker to mój zaufany pracownik.
Pomoże mi cię zbadać.
Co ci dolega?
Jego pytaj, to on mnie ściągnął.
Chrypa od kilku miesięcy.
Jak tam tytoń i alkohol?
Starzy przyjaciele.
Kopci dwie paczki i pije.
Jakieś leki?
Na ciśnienie.
O których zapomina.
Znieczulony.
Dzięki, Donnie.
Wezmę endoskop i włożę ci do nosa,
żeby obejrzeć drogi oddechowe.
To wszystko przez chrypę?
Doktorze, wyjaśnij,
czemu to konieczne.
Żeby dobrze ocenić krtań
i struny głosowe.
Już.
Poczujesz delikatny ucisk między oczami.
Przykro mi.
Oddychaj przez nos.
Możemy tak wychwycić nieprawidłowości,
zapalenia, guzy, guzki.
Wszystko w normie.
Nic się nie sączy.
Wysuń język.
Jeszcze. A teraz „eee”.
Jeszcze raz.
Dobrze. Wyjmuję.
Doktorze Whitaker, opinia?
W normie, brak nieprawidłowości.
Mówiłem.
Zrobimy rentgen klatki.
Jeśli coś tam rośnie,
może uciskać nerw krtaniowy,
paraliżować struny głosowe i powodować chrypkę.
Ględzi, żeby mnie skasować?
Masz polisę, a skoro już tu trafiłeś,
zafunduję ci przegląd, zanim w nocy wyjadę.
Tylko kretyn jedzie po 12 godzinach roboty.
To niebezpieczne.
Mam cię uśpić?
Tylko łapy przy sobie.
Nie obiecuję.
Daj znać, gdy będzie wynik.
Jasne.
Cześć.
Z nami OK?
Tak, a co?
Nie wiem. Najechałaś na mnie przy Langdonie.
- Z kim trzymasz? - To nie gimnazjum.
Langdon wziął swój błąd na klatę.
- Odpuść. - Powinien...
Powinien wylecieć.
Zamiast tego wraca, jakby nigdy nic,
a mnie unikają,
bo zrobiłam, co trzeba.
A może się z nimi nie dogadujesz?
Jeśli masz coś do Langdona, powiedz mu.
On nie zniknie.
Zachowaj się jak dorosła i zamknij temat.
Nie. Chcesz uprawiać seks i wsuwać ramen,
chętnie,
ale jeśli masz mi ględzić o Langdonie,
znajdź sobie terapię.
Jak leci, dr J?
Nie nazywaj mnie tak.
To żart.
Spoko, nie wie o tiktokach.
Ty wiesz.
Szacun za fuchę.
To tylko głupie filmiki.
Jesteś influencerką?
- Nie! - Tak.
To jeszcze nie happy hour,
trzeba przyjąć pacjentów.
Ben, dzieciak ze zjeżdżalni,
wykonuje celowe ruchy.
Dobry znak.
Brawo.
Musimy pomówić.
- Mówimy. - Na stronie.
Czemu tak potraktowałeś Samirę?
- To twarda miłość. - Jesteś przełożonym.
Ona cierpi, a twoja rada to „do domu”?
W skrócie.
Ostry dyżur nie jest dla słabych.
Ani pozbawionych empatii.
Samira panikuje przez to,
co tu wnosi.
Musi wziąć się w garść
- i skupić na robocie. - A ty?
Czego potrzebujesz, żeby odzyskać empatię?
Nie wiem. Nadziei, że beze mnie
nie trafi tego szlag.
- Znalazłam! - Kogo?
Syna ze zjeżdżalni.
Jak?
Weszłam na Instagram ojca
i wysłałam fotkę syna policji. Jadą.
Powinni was zatrudniać w FBI.
- Cześć, Becca. - Mel.
Wszystko gra?
Trochę tu nudno.
A jak się czujesz?
Lepiej. Doktor dał mi leki i soczek.
Jest miły.
Już wiem, czemu go lubisz.
Powiedział, na co te leki?
Tak.
- Mówiłeś jej? - Nie.
Wyjaśniłem, że z uwagi na tajemnicę lekarską wszystko,
co mi powiedziała, jest poufne,
i to ona zdecyduje, czy chce o tym powiedzieć.
- Chcesz? - Tak.
Mam infekcję dróg moczowych.
Zgadza się.
Może do niej dojść, jeśli długo nie siusiasz
albo podcierasz się w złą stronę.
Mel, wiem, powiedział.
Dobrze.
I że mogę tak mieć po seksie.
Też,
- choć nie uprawiasz. - Uprawiam.
Że co?
Uprawiam seks.
- Z kim? - Z chłopakiem.
Masz chłopaka?
Tak. To Adam. Uprawiamy seks.
Mnóstwo seksu.
Dobrze.
Nic ci nie jest?
Masz chwilę?
- Pewnie. - I jak?
Dobrze.
- Na pewno? - Tak.
Troponina, D-dimery i TSH w normie.
Przepraszam cię.
- Zachowałem się... - Jak fiut?
Nieprofesjonalnie, ale też jak fiut.
Wybacz.
Dzięki.
A teraz przestań się użalać
i wracaj do pacjentów.
Dasz radę?
- Pewnie. - Super.
Dodatkowa dawka i morfina
powinny uśmierzyć ból.
Twój oddech się spowolni.
Zrobisz się śpiąca.
Paul, idź do chłopców.
Potrzebują cię bardziej niż ja.
Później.
Teraz jestem tu, gdzie trzeba.
Tak.
Dobrze.
Już.
Napisy: Wojtek Stybliński