Następnym razem informuj,
zanim coś się zesra.
Właśnie do ciebie szłam.
GODZINA ÓSMA 14.00–15.00
- Zadbajcie o wszystko. - Do roboty.
Wezwali mnie z IT, bo szkoliłam się w zapobieganiu cyberatakom.
To mów, co robić.
Nie. Niech to usłyszą od szefa.
Serio?
Zbierzcie się.
Co jest?
To chyba cyberatak.
Prewencyjnie się wyłączyliśmy.
Wysłuchajcie mnie.
Jak widzicie, mamy tu
małe przemeblowanie.
Szpitalne komputery są zagrożone cyberatakiem,
dlatego działamy metodą analogową.
- Długo? - Dobre pytanie.
Dział IT wyłączył sieci,
żeby wzmocnić zabezpieczenia.
Ale na jak długo?
Nie wiem. Nawet na dobę.
- Chryste! - Przede wszystkim
musimy przepisać pacjentów
na tablicę.
Powiedzcie, że ktoś zrobił zdjęcie.
Jasne.
Dobra.
Trochę niewyraźne.
Bardziej niż trochę.
- Przepraszam. - Boże...
Ja pamiętam.
Jeśli reszta też pamięta pacjentów
i numery pokoi, to super.
Ja pamiętam wszystko.
- Czyli? - Imiona, lekarzy, pokoje.
Mam pamięć fotograficzną.
Całą tablicę?
Dwanaście, Harlow Graham,
ból głowy i brzucha, migowy.
Cholera, tłumacz czeka!
- Idź. - Żeby uniknąć naruszeń prywatności,
dolegliwości skracamy.
BG - ból głowy, BP - ból brzucha, i tak dalej.
Dziesięć, Jackson Davis, psychoza,
Javadi, psychiatria.
Psi to psychiatria.
Pediatryczny, niemowlę z gorączką, dr Mohan, przyjęcie.
Personel dzieli się na strefy.
- Północna, centralna... - Gdzie Dana?
Z ofiarą gwałtu.
Musi skończyć.
- To potrwa. - Princess ma doświadczenie.
- Wcale nie. - Świetna myśl.
Od teraz jesteś główną.
- Dalej. - Dziewiątka, Roxy Hamler,
końcowe stadium raka płuc.
Musimy tu stać i słuchać?
Sprawdźcie pacjentów i wróćcie.
Dzięki.
Ile dziennie z laptopem?
Osiem godzin. Pracuję z domu.
Przy biurku?
Nie, na kanapie, czasem w łóżku
z komputerem na udach.
Czyli patrzysz w dół?
Tak.
Sprawdzę mięśnie szyi.
To boli.
Chyba możemy pomóc.
Chodźcie.
Zbierzcie się.
To szafka na karty.
Każda przegródka ma przyporządkowany pokój.
Nowy pacjent to zawsze nowa karta z półki.
Dobieracie według schorzenia. Tu macie rysunki.
Dwa ciała?
Urazy - lewa, choroby - prawa.
Uraz głowy z lewej, ból głowy z prawej.
- To ryby w wodorostach? - Nie.
Pszczoły i trawa.
Ukąszenia, podrażnienia, alergie...
Na przykład
dr Al-Hashimi ma pacjenta z bólem brzucha.
W historii zakreślamy, co ma, wymioty i biegunkę,
skreślamy, co odpada,
podróże, kontakty z chorymi, gorączka.
W badaniu to, co normalne, po lewej,
co nienormalne - po prawej. Pytania?
Generatywna AI dalej działa?
Chwilowo nie,
podobnie jak wasze telefony. Wymagają sieci.
Oddział ratunkowy, słucham.
Tak zgłaszają karetki.
Dzięki. Dwie minuty, ból brzucha, wymioty.
Kapujecie?
A zalecenia?
W trzech kopiach, badania, obrazowanie, kroplówki, leki.
Laboratorium działa?
- Tak. - A tomografia?
Też, ale wyniki wydaje na papierze.
Mroczne wieki.
Jeśli zlecacie RTG, zlecenie trafia tutaj.
Ktoś kwituje, oznacza
i przesyła w odpowiednie miejsce.
- Ale kto? - Do usług.
Larry i Antoine pomogą.
- Spoko. - Przyjmują kartę
i przekazują zlecenia na kroplówki, leki i zabiegi.
Leki są zamknięte.
Otworzy je nasza farmaceutka, dr Megan Nordt.
- Luz. - I tyle.
Pytania? Tak?
Nie.
A trzeci stojak?
Tutaj trafiają
pacjenci do wypisu.
Reszta wie, że zwalnia się łóżko.
- Albo ktoś robi tosty. - Jesse?
A to co?
- To się nazywa faks. - Jeszcze je robią?
Nasza łączność z technikami.
Wyślą nam faksem wyniki,
które chłopaki umieszczą na półkach, tak?
- Widocznie. - Pacjent!
McKay, Whitaker, Ogilvie, ze mną.
Reszta szykuje karty.
Howard Knox, 52 lata,
ból brzucha, gorączka, 152/90,
- puls 120, dojścia brak. - Nie dziwota.
- Jestem Robby. - Howard.
To szpital akademicki.
Nadzoruję dr McKay, Whitakera
i studenta Ogilviego.
Jak się pan czuje?
Kiepsko.
- Co wolne? - Jedynka. Perlah?
Mylanta i bupiwakaina dla dwunastki.
Zła przegródka. I naklejka.
- Super. - Do pielęgniarskiej.
I chodź do leków.
Do kitu.
Gorzej być nie może.
Tak zaczynałem.
W ubiegłym wieku?
I przy świecach.
To będzie przygoda.
Jak Powrót do przyszłości.
Albo Titanic.
To zobojętni kwas. Zdrówko.
Zaznaczyłam punkt, który wywołuje ból.
Blokada powinna pomóc.
- Zróbmy to. - Świetnie.
Poczujesz ukłucie i pieczenie.
To bardzo boli.
Temperatura 38,5, puls 128,
saturacja 92.
Długo boli?
- Od tygodnia. - Gdzie?
Wszędzie.
Najpierw po lewej, potem po prawej.
- A gorączka? - Od wczoraj.
Byłem rozpalony, potem doszły dreszcze.
Nie znajdę żyły.
- Zrobimy dojście. - Kiedy zaboli?
- Przepraszam. - A tu?
- Tak. - Przepraszam.
Obrona mięśniowa bez sztywności. Sto fentanylu?
- Doktorze Whitaker? - Posiew krwi, mleczany, Zosyn
i rezonans, żeby coś ustalić.
Fakt, nie działa.
- Pisz wyraźnie. - Do badania
musimy pana położyć. Można?
10 lat temu leżałem, teraz brak mi tchu.
To wprowadzimy panu rurkę,
żeby było łatwiej. Zgoda?
- Z sekwencją szybkiej indukcji? - Nie możemy położyć.
Nosem, gdy będzie pan przytomny.
Jasne.
- To boli? - Będzie pan całkiem znieczulony.
Zero bólu.
Zna pan swoją wagę?
Ponad 180 kilo.
- Kiedy się pan ważył? - Dawno.
Może ponad 200 kg?
Możliwe.
Perlah, zamów hoyera.
Intubujemy i badamy.
To coś poważnego?
Poczekajmy na TK.
Albo antybiotyki, albo operacja.
Jeśli tak,
waga skomplikuje sprawę.
Wiem. Przepraszam.
Spokojnie, zajmiemy się panem. Narada.
Na ból.
Wkłucie w podłokciową pod kontrolą USG.
USG pokaże wyrostek?
Pacjent jest za duży,
a tomograf ma limit 200 kilo.
Jeśli waży więcej, wyślemy go do zoo?
Jest tuż obok.
Tam jest tomograf dla dużych zwierząt.
- U Prezbiterian badają do 300. - O ile działają.
Nie zapeszam, tylko...
Robiliście nosowo-tchawiczą na żywca?
Dobrze.
Perlah, poproś dr Al-Hashimi.
Pomoże mi.
Jasne.
Wypisałem.
F, korytarz,
George Francis,
krótki oddech, Mohan, d-dimery.
Dalej dyktuje?
Nadzwyczajne.
Robby prosi.
Dobrze.
- Będę w urazówce. - Jasne.
Kto nosi zlecenia technikom?
Główna pielęgniarka.
Na mnie nie patrz.
Ja mam pełno.
- Rodzice Roxy Hamler. - Dziewiątka.
Jestem.
Victoria Javadi, studentka medycyny,
pomagam przy Roxy.
- Dziękuję. Lloyd. - Cora.
Miło mi.
Złamała nogę?
Tak, przy kostce.
Usztywniliśmy i nie boli bardzo.
Zaprowadzę państwa.
Wi-Fi nie działa.
I chwilowo nie zacznie.
Mama złamała nogę.
Słyszeliśmy.
Jak się czujesz?
Dasz radę, mała.
Tak.
Jak długo zostaje na SOR-ze?
Aż na górze zwolni się łóżko.
To może potrwać.
Robi się tłoczno.
Weźmy chłopców na lody.
- Chętnie. - Nie, nie chcę.
Mama musi odpocząć.
Tak, idź.
A ona?
Może jeść, co chce.
To chodźmy.
Dobra.
Uwaga.
Oksymetazolina udrożni nos.
Jakie leki pan bierze?
Lizynopryl i metforminę.
Ozempic? Wegovy?
Nie, są drogie.
Wstrzyknę znieczulenie.
Powinno spłynąć do gardła.
Na wszelki wypadek.
Pali pan? Pije alkohol?
- Nigdy. - Ćwiczy?
Łażę z sypialni do kuchni.
Chodziłbym więcej,
ale muszą być ławki, żebym odpoczął.
Wodny aerobik?
Skupmy się na pomocy.
Zgoda.
25 lat się to zbierało.
Wypadek samochodowy, poparzenia, cztery operacje nóg w 10 lat.
Unieruchomiły mnie i straciłem pracę.
Znieczulenie języka.
Niesmaczne.
Kogoś powiadomić?
Rodzina?
Rodzice umarli.
- Jestem singlem, wiadomo. - Rodzeństwo?
Siostra w Arizonie.
Mało rozmawiamy.
Tył języka znieczulony,
teraz głębiej.
Przepraszam.
Kobieta w średnim wieku, nagła ślepota.
- Pójdę. - Zerkniesz,
czy Abbot został?
- Tak. - Dzięki.
- Jak się nazywa siostra? - Lauren Milford.
Arizona?
Chyba Flagstaff.
Wejdziemy za język i znieczulimy struny głosowe.
- Ile palców? - Nie widzę palców.
A teraz?
Widzę trochę światła.
Brooke, dr King znasz,
- to dr Al-Hashimi. - Miło mi.
Żona, Wendy.
Cześć.
Możemy omówić symptomy?
O ile będzie was mogła poprawiać.
Na pewno.
Nagła utrata widzenia w lewym oku,
brak historii nadkrzepliwości czy choroby naczyniowej.
Przed siebie.
To może być zator tętnicy siatkówki.
A zrozumiale?
Mały skrzep blokuje tętnicę przy oku
i pogarsza widzenie.
Tzw. udar oka.
Grozi jej paraliż?
Udar dotyczy oka.
- Ustąpi? - Najpierw postawmy diagnozę.
Siatkówka?
Nie widać.
Fundoskopia.
Że co?
Princess, naklej dane pacjentów,
żeby farmacja wiedziała, co dla kogo.
Robi się.
Gdzie mamy fundoskop?
Korytarz, wózek ze sprzętem.
Pogubiłaś się?
Skąd wiem, kogo wziąć?
Od góry, w kolejności.
Ścierasz pierwszego i wpisujesz inicjały.
- Dzięki. - Caleb.
Radzisz sobie z chaosem?
Bo wiem, że się stąd zmywam.
Jacyś senni do pogadania?
Żartuję.
- Jasne. - To Nicole Steadman.
Wspieram rodziców pacjentów psychiatrii.
Córkę Nicole zdiagnozowano na studiach.
Może pogadać z rodzicami Jacksona?
Spytam.
Widzimy siatkówkę i nie rozszerzamy źrenicy.
- To drugie oko. - Najpierw dobre, żeby porównać.
- Siatkówka wygląda świetnie. - Teraz chore?
Szeroko.
I jak?
Biel, brak przepływu.
Masaż, 10 sekund na pięć.
TK bez kontrastu.
Proszę.
Słyszałam, że zwiała.
- Odpoczywa. - A ty czekasz?
Wiesz, że nas wyłączyli?
Tak. Chciałabym pomóc,
ale muszę zebrać dowody.
To chaos.
Od rana.
Przepraszam, już idę.
W porządku?
Tak.
Cieszę się. Zjadłaś?
Nie.
Kontynuujmy.
Dobrze.
Proszę.
Czemu nie mamy tego na SOR-ze?
Bo zwykle intubujemy uśpionych.
Jasne.
Postaraj się nie komentować wagi.
Zastanawiałem się tylko, jak przytył i jak pomóc.
Lecząc go i okazując szacunek.
- Jak brzuch? - Drugi zastrzyk pomógł.
Możemy dostrzyknąć.
- Mniej dźwięków. - Jest VidaTalk.
Musimy udrożnić przejście
i wprowadzić rurkę.
Zacznę od palca,
potem wejdę aż do kostek.
Z rurką nie da się mówić.
To komunikator.
Przesuwa pan i szuka sformułowania.
Klika pan i urządzenie mówi.
Chcę lek na ból.
Ból określam na dziewięć.
Pizzę też zamówi?
Na podjeździe jest zasięg.
Znalazłem numer siostry i się nagrałem.
Zaczynam.
Gotów?
Niezbyt,
ale śmiało.
- Robby. - Głowa do tyłu.
Wyrostek do operacji?
Oby się nie rozlał.
Można endoskopowo?
Albo wystarczą antybiotyki.
A operacja?
Przy tych wymiarach i ratunkowej laparotomii
śmiertelność to 50%.
Po kolei.
Co kwadrans dzwoń do siostry.
Odbierze.
Połowa kopii pusta.
Jak to?
Tutaj i tutaj.
Używasz pisaka?
Możliwe.
On się nie kopiuje.
Tylko długopisy.
Dobra.
Digby nie wrócił?
Bezdomny?
Potrzebne nam łóżko.
- Co dla ciebie? - Prowadzący.
- A starszy rezydent? - Nie.
- Mogę, dr Al-Hashimi? - Tak.
32-letnia głucha pacjentka z napięciowym bólem głowy.
Po ibuprofenie bóle żołądka
i omdlenie wazowagalne.
Mylanta i blokada załatwiły sprawę.
Świetnie, to pomoże na dłużej.
Albo na stałe, jeśli podniesie ekran.
Tłumacz się spóźniał
i prawie niepotrzebnie zleciłam TK.
- Ale nie zleciłaś. - Dr Al-Hashimi, do ciebie.
Dobra robota.
- Wiem. - Jak papiery?
Łatwizna.
Zakreślasz diagnozę,
ale też skreślasz to, co wykluczyłaś.
- Jasne. - Dziękuję.
Princess, trzynastka pierwsza do TK.
Co jest?
Nagła ślepota i zator tętnicy siatkówki.
Rozmawiałam z okulistą,
który w takich przypadkach podaje trombolityki.
Niestandardowe, ryzykowne.
Spytam o zgodę.
To szansa na częściowe widzenie.
Twój pacjent i decyzja.
Ja nie doczekam komplikacji.
Pobieram dwie próbki z pochwy
i dwie z szyjki macicy.
Powiedz, jeśli poczujesz dyskomfort.
Dobrze.
Próbki są opisane
pierwsza z pochwy, druga z pochwy.
Przeciągamy i czekamy, aż wyschną.
Tak samo z szyjki?
Tak, tylko nie przeciągasz.
Trzymasz się?
Jakoś.
Już prawie.
Próbki trafiają do koperty z opisem „pochwa”.
- Pomogę. - Nie, tylko ja.
Wyciągam.
Dobrze.
Koniec. Nogi w dół.
Skończyłyśmy?
Jeszcze tylko próbka z ust.
Już była.
Inna, ta jest do DNA.
Twojego, nie jego.
Czyli to może być choroba dwubiegunowa lub schizofrenia?
To prawdopodobne schorzenia.
Jak je eliminują?
Dzięki reakcji na leki,
a także terapii i obserwacji na oddziale.
Będą monitorować nastrój i interakcje.
Nie ma badania krwi albo mózgu, które da pewność?
Niestety nie.
Przy odpowiednich lekach
chorzy na dwubiegunówkę robią kariery.
Czyli na nią liczymy?
Lepiej na szczęście syna.
Przy wczesnym leczeniu 20% schizofreników
całkowicie zdrowieje.
A 80% nie?
To nowa wersja Jacksona.
- Ile miała córka? - 20 lat.
Studiowała architekturę w Georgetown.
Schizofrenia.
Przykro mi.
Radzi sobie.
Mieszka w domu, pracuje jako kasjerka w Giant Eagle.
Została pracownicą miesiąca.
Dalej bywa trudno,
ale śmiejemy się i kochamy.
Można.
- Jak się pan czuje? - Bardzo dziwnie.
Nie boli, ale dziwnie.
Teraz przeprowadzimy rurkę
przez nos aż do tyłu języka.
Lepiej nie mówić.
Rurka nagrzana, żeby zmiękła.
Spróbujemy?
Jaki dziś dzień i godzina?
Czwarty lipca, 14.31.
Kiedy rurka zostanie wyjęta?
Najpierw musimy włożyć.
Wiem, ale ćwiczę.
Już jest pan ekspertem.
Dopóki mogę mówić,
chcę powiedzieć,
że wam dziękuję.
Za wszystko.
Nie ma za co.
Wchodzimy.
I prewencja.
Zastrzyk przeciwko rzeżączce, tabletki na chlamydię i rzęsistek.
Dziękuję.
Mamy też tabletkę dzień po.
Ilana ma wkładkę.
99% ochrony to nie sto.
Możemy podać.
Nie.
Na HIV mamy PEP,
profilaktykę poekspozycyjną.
28 dni, im szybciej zaczniesz, tym lepiej.
Emma, na pewno przyda im się pomoc.
Miło mi było cię poznać.
Jesteś bardzo dzielna.
Jest dobrą pielęgniarką.
Jeszcze się uczy, ale tak.
- Po tym kończymy? - Tak.
Dobrze, że trafiłam na panią.
Wiem.
Musimy podjąć decyzję.
Badania wykazały, że leki przeciwzakrzepowe
- mogą częściowo przywrócić wzrok. - Podajmy.
Jest też ryzyko.
Przy udarze oka samoistne wyleczenie następuje w 17% przypadków.
- Tylko? - Tak.
Po podaniu leków to kolejne 20.
Ale są komplikacje.
W 2% przypadków kończy się pogorszeniem,
a w 1% ciężką niepełnosprawnością lub śmiercią.
Kochanie, to musi być twoja decyzja.
Nie, nasza.
Co beze mnie poczniesz?
Jakoś będę żyć.
Gdy już dwa lata przeryczę.
Tylko dwa?
Chcę dostać lek.
Dobrze.
Musimy założyć kartę.
Jackie Liddell.
- A ty? - Jaquie.
Tak samo?
Nie. Ona przez CK,
ja przez Q.
Mówcie mi CK.
Nie mów. Wyluzuj.
Co?
„Odgryzłam sobie język”.
Rozumiesz ją?
Powinnaś jej posłuchać po Margaritach.
Naprana i bełkocze.
- Co wolne? - Piętnastka.
- Rana języka. - Wezmę.
Robby i Al-Hashimi mają trudne przypadki.
Cześć.
Jestem dr Langdon. Będę nadzorował leczenie.
To, kurwa, przystojniak!
Rurka 14 cm, nad drogami.
Dobrze, zaczynam.
Jeśli będziesz chciał przerwać, unieś rękę.
Niebieski to znak, że jestem w rurce.
Chyba wyszedłeś.
Przy wdechu zobaczymy struny.
Głęboki wdech.
Pięknie.
Struny są czułe, spryskamy laryngoskop lidokainą.
Dobra.
Podaję centymetr.
Poczekamy, aż zadziała.
Jak się czujesz?
Gdy rurka wejdzie, oddychaj przez nos.
Nieruchomo.
Mijam struny głosowe,
aż dotrę do ostrogi.
- Ogilvie? - Jest.
- Przy głównym pniu. - Wsuwamy rurkę...
A wyciągamy laryngoskop.
Świetnie.
Pompujemy.
- Oddychaj przez nos. - Super.
W porządku?
Dobre wylotowe.
Trzeba wentylować?
Oddycha, ale daj aparat do bezdechu.
Podaję do dziesięciu.
Poszło dobrze.
Teraz cię zważymy.
Pielęgniarka sądowa zamyka pojemnik w lodówce,
a ten czeka, aż zgłosi się policja.
Chodzi o zabezpieczenie dowodów.
Chyba, kurwa, kpią!
Coś się stało?
Chryste!
Policja ma je odbierać w 72 godziny.
Jest sprzed dwóch tygodni!
Cholera!
Jak to się właściwie stało?
Zmieniałyśmy knajpy i robiłyśmy selfie.
- Ślicznie. - A ona machnęła głową.
Dobra.
Epinefryna zrobiła swoje. Nie krwawi.
- Czyli do domu? - Nie sądzę.
Masz tam Wielki Kanion.
- Trzeba szyć. - Nie chcę.
Słuchaj doktora.
Nie rozkazuj mi.
- To twoja wina. - Wcale nie.
- Tak! - Nie.
Princess, pokaż Q, gdzie może zaczekać
- na przyjaciółkę. - Jasne.
Znieczulamy koniuszek.
Co?
Nie odgryzłam go.
Wszystko po kolei.
20 miligramów TNK.
O 14.39.
Czujesz coś?
Jeszcze nie.
Czekamy do dwóch godzin.
Przeniesiemy cię i będziemy obserwować.
Dr King.
Zostań z nią.
Dlaczego?
Jeśli wystąpią komplikacje,
zareagujesz na powiększoną źrenicę,
napad, zaburzenia psychiki.
Mogłabym uzupełnić karty. Zaraz przesłuchanie.
W ten sposób wyciszysz się i przygotujesz.
Jesse, weź Mel.
Dr Mohan!
Przepraszam!
- Za chwilę. - Pójdę.
Dzięki.
D-dimery w normie.
Mogę wracać do domu.
Lepiej ci?
Tym razem nie brakowało mi tchu.
To czemu przyszedłeś?
Odkąd wiem o skrzepie w nodze,
myślę, że dotrze do płuca i mnie zabije.
Mówiłam, że Eliquis temu zapobiegnie.
Wiem.
Posłuchałem rady.
Wyszedłem z domu
i dołączyłem do klubu trawnikowych kręglarzy.
- Super. - Wiem.
Ma pani rację.
Musimy gdzieś należeć.
Co zrobisz?
Żeby ci pomóc,
musimy wyciągnąć język i dotrzeć do rany.
Poczujesz to.
Wiadomo.
Zaczynaj.
Jaki rozmiar szwu?
Zero, największy.
Utnę igłę, a ty trzymasz.
- Głębokie. - Możemy znieczulić.
Najlepiej zacząć...
Proksymalnie, żeby nie czuła wkłucia.
Dziesięć minut. Wrócę na szycie.
Mam dwutygodniowy zestaw z gwałtu,
który odbieracie w trzy doby.
Co z tego? Wyślijcie kogoś!
Chcecie, żebyśmy pomagali policjantom od razu,
to wyślijcie kogoś po zestaw!
- Kończę. - Dana!
Dziewiętnastka miała TK,
wyniki nie wróciły.
Przypomnę.
Dana!
Chwila!
Co jest?
Zlecenie na przeciwbólowe dla Roxy.
Do przegródki.
Poszło dawno temu.
- Dam na początek. - Dzięki.
Co to?
UFO, inwazja.
Dana!
Nie wrócił panel dwójki.
Pokaż kartę.
Poszedł na radiologię.
Larry, Antoine,
daliście panel i RTG na jednym zleceniu,
a trzeba oddzielnie.
- Jasne. - Zaniosę.
Weź analizator.
Nie zrobią bez kreatyniny.
Jasne.
- Dobrze, że jesteś. - Wiem.
Próbujesz wysłać?
Piszę. Wyślę z podjazdu.
Duke nie przyszedł?
Miał być rano.
Widać nie mógł się wyrwać.
A jeśli nie przyjdzie?
Co mu robisz? Przekażę nocce.
Nie trzeba.
Princess, mówisz i masz, w normie.
Czyli do wypisu.
Jak dzień?
Mam kurcz pisarski.
Duży twój?
Tak.
Smutna sprawa. Wypadek samochodowy, liczne operacje, stres...
Lidokaina we wrażliwe miejsce.
Pijana z raną języka.
- Potrzebuje pomocy. - Nie tylko takiej.
Jak ci idzie?
Powolutku.
- Pierwszy rok trzeźwości jest najgorszy. - Tak mówią.
Mnie stuknęło dziewięć.
Przesyłka dla mojego.
W razie czego dzwoń.
Dzięki.
Ty dokąd?
Pęcherze w trójce.
Ja tam idę.
- Zapisałeś się? - Wziąłem kartę.
Powinieneś się wpisać.
A ty mieć kartę.
Uznałam, że pielęgniarka.
Nieważne.
Jestem student Ogilvie, a to jest...
- niezła wysypka. - Tia.
Właśnie.
Studentka Javadi. Kiedy się zaczęło?
W nocy.
Jakieś wędrówki, kontakt z sumakiem?
Byłem w domu.
A leki?
Emulsje, mydła, detergenty?
Nie biorę leków, nic nie zmieniałem.
Gdzie się zaczęło?
Wszędzie naraz. Bardzo boli.
I swędzi.
Co to?
Nie jestem pewna.
Zaraz wrócimy.
I co?
Nie mam pojęcia.
Zgoda.
Pemfigoid pęcherzowy?
Ciężki świąd?
Albo pęcherzyca zwykła.
Śmiertelność ponad 90%.
Sprawdźmy krosty i błonę śluzową.
I objaw Nikolskiego.
Proszę.
- Co? - Wpisujesz postępy.
Czyli mamy postępy?
Tak nazywamy formularz do opisywania przebiegu leczenia.
Jakieś zmiany?
Nie.
Czas na badanie.
Masz chwilę, dr King?
Nie, obserwuję pacjentkę.
Góra minutę.
Sprawdzę źrenice.
Damy radę.
Właśnie skończyłam zeznawać.
Czyli mam iść?
- Poczekaj, aż cię wezwą. - Dobrze.
Spytałabym, jak poszło,
ale nie powinnyśmy dyskutować o sprawie.
Nie dyskutujemy.
Prowadzę monolog, a ty słuchasz.
Pozew o błąd to kpina.
Matka dziecka z odrą skarży nas, że złe wkłucie doprowadziło
do uszkodzenia mózgu,
ale wkłucie było idealne i bez powikłań.
Zaburzenia pracy mózgu to efekt
niedotlenienia przy towarzyszącym odrze zapaleniu płuc.
To ono jest przyczyną zmian,
nie twoje wkłucie.
Koniec monologu.
Nie dyskutowałyśmy o sprawie.
Idę się przespać.
Dzięki.
Chyba.
Możemy się kłaść?
- Trzymam głowę. - Powoli.
Raz, dwa, trzy.
I jak?
Podnosimy.
Dalej.
I... powinno wystarczyć.
Dwieście piętnaście.
To w kilogramach.
Dobra, narada.
Przekracza niedużo.
Nie zepsujemy tomografu w święto.
Zaintubowanego można przewieźć?
Pojadę z nim. Zdrzemnę się przed nocką.
Waży pan 215 kg.
Nasz tomograf nie wytrzyma,
przewieziemy pana do Szpitala Prezbiteriańskiego.
Wycieczka?
Dotrzymam panu towarzystwa.
Przepraszam za te kłopoty.
W porządku.
Od tego jesteśmy.
Zacznij głęboko,
- żeby ukryć węzeł. - Już to robiłam.
Joy, co z brzegami?
Małe, do węzła, 45 stopni.
Świetnie.
Doktorze, mamy przypadek.
- Zaczeka. - Pilny.
Znajdźcie Robby’ego lub Al-Hashimi.
- Jest nastukana. - Jak szpadel.
Badamy poziom?
To nie wpływa na uraz.
Wyjdzie, gdy będzie prosto chodzić.
Jedną odesłałam.
Joy, zgadniesz, ile ma?
Po co?
Choćby dla zabawy.
Kiedy dostanie łóżko?
Nie wiem, czy potrzebuje.
Chore niemowlę?
Ponadmiesięczne, w świetnym stanie.
Parametry dobre, przeziębienie.
Rinowirus nie wyklucza bakterii.
Nie u niej. Takie odsyłamy do domów.
Ona nie ma domu. Ani rodzica.
Jasne.
Nie dam dziecka z wirusem do innych
ani zdrowemu dziecku pokoju.
Co proponujesz?
Rodzinę zastępczą od jutra.
Ma tu zostać na noc?
Ostatnio to u was norma.
- Niech prowadząca do mnie zadzwoni. - Dobrze.
Nie wierzę.
- Powiedz opiece, że to pilne. - Jasne.
Dzień robi się ciekawy.
Chcę się ubiegać o specjalizację.
Znalazłaś pracę w New Jersey.
Żeby być bliżej mamy,
ale sprzedała nasz dom, żeby zwiedzać świat z nowym chłopakiem.
Po co mi New Jersey?
Właśnie.
Jaka specjalizacja?
Zawęziłam do USG, toksykologii i medycyny sportowej.
To odległe dziedziny i inne kariery.
Jestem niezdecydowana.
Masz doświadczenie badawcze?
Prowadziliśmy badania nad dysproporcjami zatrudnienia różnych ras,
ale w zeszłym roku Biały Dom obciął fundusze.
Znam ten ból.
Zastanawiałaś się na geriatrią?
Nie.
Świetnie sobie radzisz z seniorami,
a tam może być więcej miejsc.
Pomyśl.
- Ostatni węzeł. Uciąć? - Nie.
Dobrze.
Wyjmij napinający.
Z przyjemnością.
Jackie?
- Jackie? - Przestań.
Skończone.
Niby co?
Szycie języka.
A co z nim?
Ugryzłaś się.
Wcale nie.
Nic nie pamięta.
Ile wypiłaś?
Kilka Krwawych Mary.
Tylko?
Może kilka więcej.
Święto, rajd po pubach.
Codziennie pijesz drinki?
Tylko w weekendy.
A w tygodniu?
Odrobinkę.
Wino do obiadu, kilka piwek.
Zalecimy odwyk?
Tak. Spróbujmy.
Gotowy.
Jak się pan czuje?
Ból oceniam na dwa.
W razie czego są leki.
TK potrwa krócej niż jazda.
Złapię siostrę.
- Jesteście super. - Cześć!
Nowy do jedynki?
Nie, chcę mieć wolną.
W razie czego zdubluj drugą.
Panie Digby?
- Bez „pana”. - Jasne.
Szukaliśmy cię. Gdzie byłeś?
U Louiego.
- Godzinę? - To kumpel.
Musiałem pogadać.
To wracaj do łóżka.
Louie dostał już skrzydła.
- Doktorze Robby... - ...wzięliśmy pacjenta.
- Brawo, zespół! - To wysypka pęcherzowa.
Albo pęcherzyca zwykła.
Fitofotodermatoza.
- Co? - Spytałam.
Robił Margarity.
Wyciskał limonki na słońcu.
Zerknę.
Ja już widziałam.
- Jak tam jest? - Nie da się usiąść.
Zadzwonię po straż,
- niech ich spłucze. - Chętnie. A co?
Dwunastu pacjentom skończyły się leki.
Nie mają lekarzy?
Po cięciach mają nas.
Jak wystawię e-receptę?
- Bierz długopis i pisz. - Ale na czym?
- Nordt, masz blankiety? - Tak.
Wpisz dane.
Jakieś pytania?
Co by się stało, gdyby cię nie było?
Zwinęlibyście się i beczeli.
Nosił pan japonki?
Tak. Co to?
Fitofotodermatoza.
Zwana chorobą limonkową.
U niektórych słońce i limonki to wysypka.
To przez limonki?
Wyciskał je pan wcześniej na słońcu?
Pewnie nie.
Po sterydach poczuje się pan lepiej,
ale proszę używać filtru,
bo ślady zmienią się w blizny.
Za chwilę wszystko wyjaśnię.
Robby?
Moja pacjentka, Roxy, cierpi.
- Ile morfiny? - Dziesięć na godzinę.
Zwiększ o dwa, do dwunastu.
- Powiem Princess. - To dużo.
I MS Contin, przestanie oddychać.
Znacie zasadę podwójnego skutku?
- Niezbyt. - Nie.
Znajduje zastosowanie w opiece paliatywnej.
Usuwamy ból.
Jeśli ma to negatywny skutek uboczny,
trudno.
Nawet jeśli jest nim śmierć?
W niektórych przypadkach to najlepsze wyjście.
Może w faksie skończył się papier?
Nie, papier jest. To coś innego.
Jak to przetrwamy?
Właśnie miałam spytać.
Nie może odejść od szafy!
Tu nic nie działa!
Wojtek Stybliński