Wszedłem. Worek.
GODZINA SZÓSTA 12.00-13.00
Elektrody do defibrylacji na miejscu.
Wstrzymuję uciski.
CO2 wygląda dobrze.
Migotanie komór. Ładuj 200.
Już.
Czysto!
Szykować epi!
Musisz odessać.
Jesteś w przełyku?
Na pewno nie. Minąłem struny.
Oddech dobry. Wylotowe CO2 też.
- Krew w płucach. - Wiem.
Sprawdźmy.
Asystolia. Epi!
Kurwa.
Pacjenci z lunchem to przyjęci.
Czekają, aż zwolni się coś na górze.
- A reszta? - Bez przyjęcia.
Dostają kanapki lub soczki, chyba że są NPO.
„Nil per os”, łacina, nic do jedzenia.
Będą operowani.
Błagają o jedzenie, ale bądź silna.
Czekam godzinę. Gdzie jebany lekarz?
Wypraszam sobie!
Nie widział pan?
Wiszą wszędzie.
Agresja wobec personelu to przestępstwo.
Dwa tysiące kary i możliwa odsiadka, jasne?
Dobra. Tylko pytałem.
Mamy ogromny ruch,
jak to w święto. Najpierw najcięższe przypadki,
czyli kto czeka, ma szczęście.
Dupek.
Przełożona pielęgniarek.
Słucham cię, centrala.
Dobra.
Jasne.
Karetka z wypadku.
Chodź.
- Trzy minuty od epi. - Uciski stop.
Asystolia.
Wznowić i kolejna dawka epi.
Więcej ssania.
Krwotok płucny po NW.
Wyjdzie z tego?
Dajemy koncentrat?
Za późno.
I nie nadaje się do ECMO.
Nic nie możemy zrobić?
Chyba kończymy.
Louie.
Godzina 12.07.
Żegnamy?
Kolejny wypadek motocyklowy będzie za 10 minut.
Louiego umyjmy i przenieśmy do salki.
Tam możemy go pożegnać.
Dziękuję wam.
Ja go umyję.
Wyjdź na pięć minut.
Albo 10. Dobra?
Idź.
Dr Jefferson, psychiatria.
Po co mi psychiatra?
Jada, po co?
Będzie dobrze.
Dr Jefferson mówi, że pomoże.
Wiesz, jak tu trafiłeś?
Karetką.
Niezbyt pamiętam. Byłem w bibliotece.
Co tam robiłeś?
Ja się... uczyłem.
Próbowałem się uczyć.
Ale nie chcieli przestać gadać.
Kto?
Nie chcą, żebym zdał.
- Kto? - Tak powiedzieli.
Spójrz na mnie. Kto nie chce?
Zostawmy ich.
Doktor da znać, kiedy skończy.
Nie chcą.
Będę na zewnątrz.
Dobrze, Jackson?
Dlaczego nie chcą, żebyś zdał?
Boją się, że zostanę prawnikiem.
Boją się?
Na pewno uczył się ze znajomymi.
Będą wiedzieć, co tam zaszło. Zadzwonię.
W razie czego daj znać.
Dziękuję.
Co się stało?
Louie.
Nie żyje?
Krwotok płucny.
Szybko.
Pójdę go umyć.
Pomogę.
Idź.
Dam radę.
Wszystko w porządku?
Nie mogę zejść z nocnika.
Od tego masz mnie.
Twój mąż to święty człowiek.
Długo po ślubie?
Za długo.
Prawie 20 lat.
Obejmij mnie. Wyjmę nocnik.
Na trzy.
Raz, dwa, trzy.
Jeszcze raz.
Czekaj.
Aż 20?
Tak.
Nie odstępuje mnie na krok.
Patrzę, jak uchodzi z niego światło.
Z dzieci też.
Tak było z ciocią, gdy chorował wujek Gerald.
Twój mąż robi to, bo cię kocha.
Nie wiem, jak możesz
dzień po dniu opiekować się ludźmi.
Zdradzę ci swój sekret.
Po każdej zmianie wracam do domu,
zostawiam to za sobą
i uciekam na Wyspę miłości.
Jak idzie?
Zwiększona morfina pomogła, ale ból pozostał.
- OK. - Zamówienie.
- 0,1 na kilo. - Dzięki.
To niska, subdysocjacyjna dawka ketaminy.
Możesz się dziwnie czuć, ale zmniejszy ból.
Mój mąż jest w kafeterii?
Chyba tak. Zawołać?
Nie.
Dobrze czasem pobyć osobno.
Przyniosę koc.
- Daj. Mam po drodze. - Dzięki.
Wróciłeś na dobre?
Zszedłem z triażu.
Trzeba pomóc przy zamieszaniu z Westbridge.
Który kubek?
- Nie oceniaj. - Pytam.
Oceniasz!
- Słyszałeś o Louiem? - Nie.
Krwotok płucny. Nie przeżył.
W mordę!
Był tu ze sto razy!
Wiem.
Później pożegnamy go w salce.
Ja i Perlah
planujemy urodziny Javadi.
Kończy 21 lat.
Jesteście psiapsióły.
Ostatnio rzadko się bawię,
ale chętnie dołączę.
Pomówmy o więźniu, Gusie.
W zakładach karnych brakuje lekarzy,
dlatego bądźmy dokładni.
Co zakładamy przy diagnozie niedożywienia?
Za mało pokarmu,
przyjmowanie metamfetaminy, alkoholizm,
leki na ADHD.
- Co jeszcze? - Rak gardła,
zwężenia przełyku, wcześniejsze udary,
złe wchłanianie, choroby jelit... Nie ma tego w karcie.
Przyczyny psychospołeczne?
Strajk głodowy?
Głodzenie się i ucieczka do szpitala.
Albo zaniedbania.
Gdy wróci z TK, sprawdźcie historię odżywiania.
Możemy o Westbridge?
Wyślijmy pacjentów na górę,
bo nie ma miejsca.
Santos, Ogilvie i King wysyłają.
Sprawdzę.
Ile osób z Westbridge mamy?
Dziesięć. Więcej w poczekalni.
Jedzie też ofiara wypadku,
ale do dwójki.
Co z twoim osadzonym?
Trzy pęknięte żebra, dobry,
czekamy na wyniki TK.
Skoro jest stabilny, to może iść.
- Odeślijmy. - Zaczekajmy na TK.
Ale nie w jedynce.
- Co się zwalnia? - 13 i 14,
a 15, gdy Louie trafi do salki.
Pan Cloverfield z paracentezą?
Stanął po VF.
Pożegnamy go, gdy ogarniemy Westbridge.
Czyli 13, 14 lub 15?
Lepiej daj go na widoku. BH-2?
- Sprzedane. - Dajmy mu prywatność.
Tam będzie jak małpa w zoo.
Pomarańczowe wdzianko.
Martwimy się o personel i pacjentów.
Zgoda, a BH-2 jest lepsze niż cela.
Niewiele.
- Słyszeliście o Louiem? - Tak.
Chroniczny alkoholizm. Norma.
Przedawkowanie fentanylu w 20 do wypisu.
Niech Lupe to zrobi.
Zajrzę do Louiego.
- Właściwie... - Kojfnął.
- Co? - Pięć minut temu Robby stwierdził zgon.
Pieprzony świeżak!
Przykro mi, nie było czasu cię szukać.
Co się stało?
Stracił oddech i puls,
zaczęliśmy RKO i intubację,
wystąpił krwotok płucny i Robby stwierdził zgon.
Znalazłem u niego to.
Chyba miał kiedyś żonę. Nie wiedziałem.
Za tą częścią pracy nie tęskniłem.
Tia.
Czy Louie wspominał o żonie i dzieciach?
Z tego, co wiem, kręciła go tylko Rita Moreno.
To nie jest Rita Moreno.
Faktycznie.
Miał w karcie kontakt awaryjny?
Tak, jest numer.
Ty go leczyłeś. Chcesz?
Nie.
Przełożona pielęgniarek.
Langdon? Gdzie jesteś?
Logiczne, że nas podał.
Przykro mi.
Pracownicy socjalni poszukają.
Jeśli Louie miał rodzinę, znajdą ją.
W porządku?
Dobrze, że tutaj, a nie na ulicy.
Zostaw Louiego.
Nauczę Emmę, jak się myje zmarłego.
Przepraszam, wzywają mnie do L&D.
Znajdźcie innego migacza. Taki dzień.
To ta z 12?
Czekała pięć godzin.
Nie usłyszała wywołania.
Zajrzysz do niej?
Odświeżę miganie.
Migowy też?
Zna sześć języków.
- Ja francuski. - To nie zawody.
Nie obgadywać mnie.
Wystarczy mi ona i Perlah.
Wezwę wsparcie.
Donnie, wypisałeś ropień?
Jeszcze nie.
- Co znowu? - Góra przysyła pączki.
Dziękuje za pracę w święto.
Żart.
Liczyłaś na tacos i tequilę?
Oni nie mają dodatkowych zmian.
- Nie zatrudniają pielęgniarek. - Nie płacą.
Nie wynajmują ochrony, żeby nas bronić,
ale pączki przyślą.
Po co ci ta praca?
- Chcesz jednego? - Pewnie,
ale nie wezmę krwawych słodyczy.
Do roboty.
Fartuch, rękawice i do 15.
Macie happy hour?
Co to za kaskader?
Brandon Li. 52 lata,
spadł z motocyklowej piramidy przy 40 km/h.
Szukacie pracowników?
- Mam tu chętnego. - Serio?
- Wysoko byłeś? - Na trzech.
Ale to ci na dole kierują.
Żyję. Mogę iść.
- Miałeś kask? - Pewnie.
Czyli nie wyszły z mody.
Parametry dobre, ból nadgarstka i rana kolana.
Joy, Perlah, dwójka.
- Kto jeszcze? - Santos i Whitaker są u Louiego.
Whitakerowi dobrze to zrobi,
a Santos się miga.
Zalega z kartami.
Jak wszyscy.
Nawet kiedy to nie jest twoja wina,
czasem winisz się, że nic nie mogłeś zrobić.
Czy ty...
Robby wzywa was do dwójki.
Potem wypiszcie Patty z trzynastki.
- Ani chwili przerwy. - Dasz radę.
Czyściłaś już zwłoki?
Pewnie żadnych nie widziałaś.
Nie uczą was, jak to wygląda czy pachnie,
ale z czasem można przywyknąć.
Zdejmujesz fartuch, wycierasz ręcznikami.
Potem na bok,
czyścisz plecy, dajesz podkład,
wycierasz łóżko, drugi bok, wyciągasz podkład i powtórka.
Obserwuj.
Zwykle rurkę intubacyjną zostawiamy dla koronera,
ale Louie to alkoholik ze zniszczoną wątrobą.
Nie będzie sekcji.
- Miał rodzinę? - Każdy ma.
Pracownik społeczny stara się ją odnaleźć.
Czasem rodzina kochała zmarłych, chciała, żeby wrócili,
a czasem się odcinała.
- Smutne. - Życiowe.
- A jeśli nikt nie odbierze ciała? - Kremacja.
A prochy?
Potrzymają kilka miesięcy
i złożą w zbiorowej mogile z innymi nieodebranymi.
Dobra, przekręcamy.
Dobra.
Już!
Boże, czy on żyje?
Nie, tak bywa.
Te stałe przypadki
często dają w kość,
ale tęsknimy za nimi.
Jeździłem w każdej paradzie na 4 lipca od 2008.
Rekord to 40 mężczyzn na siedmiu motocyklach.
Kiedyś go pobiję.
Płuca dobre.
Źrenice też.
- Czym jeździsz? - Bulletem.
Enfield, Łamacz Kostek, Thumper?
138/80, puls 94, saturacja 98.
Parametry dobre.
Łamacz Kostek,
bo przez ten wielki cylinder trzeba kopać
nawet sześć razy.
Zwłaszcza zimą.
Są nożyczki? Obejrzę kolano.
- Jeszcze nie. - Czemu?
Dr Santos?
Wykluczamy zagrożenia życia,
nie rozpraszamy się ranami i złamaniami.
Brak płynu w jamie.
Oddechowo i krążeniowo dobry.
ABC z głowy, zostały dwie litery.
D, dr Santos?
Zaburzenia ruchu. Ruszamy palcami.
- Ból w kończynach? - Nie.
- A tutaj? - Nie.
Brak tkliwości. NEXUS negatywny.
Mózg i rdzeń wydają się całe.
Zostaje E. Joy?
Kupuję spółgłoskę.
- Dr Whitaker? - Ekspozycja.
Rozbieramy i oglądamy.
Rozcinamy ubrania i obracamy.
Co mamy?
Akrobata motocyklowy w kasku.
Spadł z pięciu kolegów.
Ocena dobra, USG też.
Kolejny na motocyklu?
- Dr Garcia, chirurgia. - Cześć.
Obracamy za trzy, dwa, jeden...
Dorastałem przy Carrick,
a mama uczyła w Brashear. Dlatego tam.
Bullets?
Tak, ale nie za moich czasów.
Wtedy Bulls.
Myślisz, że mogę coś zjeść?
Gus pyta, czy wolno mu jeść.
Tylko płyny.
Są wyniki tomografii.
Szczęki nie trzeba operować, to dobrze,
ale będzie się goić kilka tygodni.
A jedzenie?
Przeciery dla niemowląt.
Albo pokarm z blendera.
Nie mam blendera.
Jasne. Przepraszam.
Damy panu posiłek w płynie, Ensure.
Czekoladowy, waniliowy lub truskawkowy.
- Czekoladowy, proszę. - Dobry wybór.
- Ile dostanę? - Dwa na dzień.
Przyniosę.
Apetyt. To dobrze.
W pańskiej krwi brakuje białek i witamin.
Możemy pomówić o diecie?
Ile razy pan je w ciągu doby?
Nie wiem. Nie liczę.
Trzy tacki dziennie.
Jak często je pan płatki owsiane, owoce lub warzywa?
W więzieniu tego nie ma.
Powoli i ostrożnie.
Bonnevile rocznik...?
1969.
Ze szrotu, odbudowałem go z kolegą, który miał się dziś zjawić.
Często jeździsz?
Codziennie do pracy.
I dobrze.
Nie zachęcaj go.
Tomografia czeka.
Obejrzyjmy kolano.
Powięź przecięta.
- Jak to wygląda? - Założymy szwy.
- Ile? - Mnóstwo.
Otwarty staw?
Po tomografii zrobimy płukanie.
ACL w teście cały.
Możemy jechać.
Wpadniesz wieczorem?
Whitaker cały weekend bawi się w farmera,
czyli go nie ma.
Chyba nie.
Co z martwiczym zapaleniem?
Słyszałam, że Miller amputuje powyżej kolana.
- Kelnerce od Langdona? - Tak.
- Narobiło się. - Właśnie.
Słyszałeś o Louiem?
- Tak. - Trzymasz się?
Jeden z wujków zapił się na śmierć.
Pod koniec nie mogłem go poznać.
Louie wydawał się szczęśliwy.
Chcesz pogadać, jestem.
Wiedziałam, że cię tu znajdę.
Kradzież lunchu to teraz 20 dolców grzywny.
Sporo się zmieniło.
Widzę.
Posiedź chwilę
i bierz się za pacjentów.
Nie jesteś już tak szybki.
Przeklęte pączki!
Pierwszy dzień i od razu w klejnoty.
Jeden trup, jedna z sepsą.
Nie twoja wina.
Liczyłeś na przyjęcie?
Nie.
Wszyscy o mnie zapomnieli.
Przykro mi.
Aresztowali tego,
co cię pobił?
Tak.
Pytali, czy wnoszę zarzuty,
ale nie chciałam.
Myślałam, że mam dość, ale nudziłam się
i szybko wróciłam.
A ty?
10 miesięcy z własnymi myślami to długo.
Straciłem prawie wszystko.
Większość kobiet odeszłaby z dziećmi, ale...
Abby została.
Bo jest dobra, a ty zasługujesz na drugą szansę.
- Nie wszyscy tak myślą. - Daj mu czas.
Posłuchaj,
ja...
Zaliczam 12 kroków, próbuję zadośćuczynić.
Byłem samolubny. Okłamywałem siebie i ciebie.
Przepraszam.
Skreśl mnie z listy. Wszystko gra.
Dobra.
W dwójce masz pacjentkę. Wskakuj na konia.
Muszę pogadać z Robbym.
To kiepski dzień. Jutro zaczyna urlop.
Daj mu spokój.
Znika na trzy miesiące?
Niby, ale daję mu jeden.
Bierz ich.
Doktorze Langdon, to jest Rocky.
Świetne imię. Co cię sprowadza?
Niedobrze mi.
Od kiedy?
Od godziny.
Wygrał konkurs jedzenia hot dogów.
Serio? Ile zjadłeś?
351 hot-dogów?
36? Też dużo.
- Osiem Zofranu? - Śmiało.
Pomoże.
Rozpuść pod językiem.
Bierzesz jakieś...
Dziękuję.
Dzięki.
Santos, co z niedrożnością jelit?
Przepisałam leki.
Zanim spytasz, trzynastka wypisana.
Super. Do dwunastki.
Nie chcę tam wracać.
Po odbarczeniu jelita śmierdzi cały korytarz.
Weź ziarna kawy.
Musimy przyjąć osadzonego Gusa.
Co w TK?
Stłuczenie płuc, pęknięte żebra,
brak krwotoku
i skośne złamanie trzonu żuchwy.
Do leczenia. Plan?
- Leki... - Ochrona!
- Ludzie śpią. - Przeciwbólowe, antybiotyki,
dieta płynna,
monitorowanie saturacji
i zmiany opatrunku rany.
Do zrobienia w zakładzie karnym.
Albo zostanie
i będzie miał szansę porządnie wyzdrowieć.
Idźcie do pacjentów.
Jasne.
Czego nie łapię?
W więzieniu nie dojada.
Małe porcje,
węglowodany, ale bez owoców i warzyw.
Jeszcze nie choruje przewlekle.
Brakuje łóżek,
trzy dni przeleży pod ścianą,
pacjenci z Westbridge spływają
i nie ma go kto pilnować.
Dr Jefferson chce pomówić o porażonym chłopaku.
Spytam więziennego lekarza,
co tam u siebie mają.
- Dzięki. - Proszę.
Dr Jefferson nawiązał kontakt z Jacksonem.
Świetnie. Co z siostrą?
Poruszona. Nie widziała go takim.
Sporo do przetrawienia.
- Co z nim? - Boi się.
Droperydol działa, ale chłopak nie wie, co się dzieje.
Ma omamy słuchowe
i urojenia paranoidalne. Głosy mówią mu, że nie jest bezpieczny.
- Od miesięcy. - Słucham?
Nie widywał się z siostrą.
Choroby psychiczne w rodzinie?
O żadnych nie wiemy.
Dam mu odetchnąć i wznowię rozmowę.
Rodzice jadą.
- Zawołam cię. - Zrób to.
Łóżko szpitalne, wózek i stołek pod prysznic zamówione.
To jak,
gotowa wracać?
Jak ból, pani Hamler?
Bez zmian.
Wypiszę receptę na Kepprę.
Bierzemy raz dziennie, żeby zapobiec atakom.
Złamana noga i siniaki po upadku
zapewne nasilają ból.
Proszę nie odmawiać pomocy
podczas kąpieli i drogi do toalety.
Nie odejdę na krok.
Musisz odpocząć.
Opiekujesz się mną,
dziećmi, domem.
To za dużo dla jednej osoby.
To nie ja walczę z rakiem.
Paul.
Cierpisz każdego dnia, walczysz o życie.
A ja chętnie pomogę.
Jesteś moją żoną.
Wracajmy i zapomnijmy o tym dniu.
- Zamówię transport medyczny. - Dzięki.
Jedź przodem.
- Co? - Przygotujesz dom.
Niedługo będę.
Nie.
Nie! Jadę z tobą karetką.
Ja z nią zostanę.
Na pewno?
Dobrze.
Gdybyś mnie potrzebowała, dzwoń.
- Kiedy będzie karetka? - Niedługo.
Krótki oddech, panie Francis?
Bałem się, że skrzep z nogi dotrze do płuc.
Bierze pan Eliquis.
- Wiem, ale... - Jestem.
Spokojnie,
zlecę D-dimery i wracam.
Dziękuję, dr Mohan.
Jestem pielęgniarzem. Poradzę sobie z dusznością.
Przepraszam, był u mnie, zna mnie.
Po co zlecasz? Bierze Eliquis.
Co miesiąc prosi o D-dimery.
Boi się, a to go uspokaja.
- Czemu nie? - Jasne.
Donnie jest najlepszy. Nauczy cię.
Pewnie.
Dalej czekamy na tłumacza.
Przepraszam,
mój migowy nie jest dobry.
Dzięki za informacje.
Jak się czujesz?
Nie za dobrze.
Opowiadaj.
Harlow Graham, z triażu.
Morfologia i panel metaboliczny w normie.
Technicy wciąż nie dostarczyli wideotłumacza.
Znam trochę migowy.
Harlow, to dr Santos.
Cześć. Jak się czujesz?
Boli ją głowa.
Co jeszcze?
Co mówi?
Chyba boli ją brzuch
i może zemdlała.
Nie jestem pewna.
Czekamy na tłumacza.
Mam milion pytań, a tak się nie da.
Wezwij mnie po technikach.
Przepraszam.
Jest trochę...
...marudna.
TK głowy, szyi, klatki, brzucha i miednicy negatywne.
Czyli zdejmujemy kołnierz.
Dzięki.
Na bok
i zdejmujemy.
Ile przejedziesz?
3200 km do Alberty.
Z kilkoma przystankami.
Trasa gotowa.
- Raj. - Siadamy.
Byłam u pacjentki.
Jak to mówią,
cztery kółka wiozą ciało, dwa - duszę.
Żyj marzeniami.
Dzięki, nie wszyscy tu się zgadzają.
Co dalej, Whitaker?
Orto.
Sprawdzamy długie kości, począwszy od obojczyka.
- Jasne. - My dolne.
Tkliwość w promieniowej, RTG.
Dół niebolesny, kolano trzyma.
A rana?
Otwarty staw, płukanie na chirurgii.
Możemy wstrzyknąć kontrast.
To będzie...
Lampa Wooda, lidokaina z epi,
sól, miska, pasek fluorowy,
igły 18 i 27, strzykawki 5 i 60.
Skąd wie?
Wie i tyle.
Jak się czujesz, Rocky?
Dużo lepiej.
Dostał ondansetron.
Jakiś ból?
Tylko suchość w ustach.
Za dużo słonych hot dogów.
- Mogę łyknąć wody? - Jasne.
Odrobinę. Powoli.
- Proszę. - Dzięki.
Tylko żeby zwilżyć.
To jak zaczęła się twoja kariera?
Boli, panie Li?
- Nic nie czuję. - Super.
Gdzie Santos?
Pewnie wypełnia karty.
Jasne.
Światło i lampa Wooda.
Dobra.
Przyda się na Halloween.
To 250 ml soli ze znacznikiem.
Wstrzykniemy ten płyn w kolano.
Jeśli w ranie zacznie świecić, wyjdzie nam przeciek.
- Czuję rozpieranie. - Normalne.
Gdy tylko skończę, odciągnę płyn.
Wygląda dobrze.
Staw nienaruszony.
Nie trzeba operować.
Super. Wracam na paradę.
I tak szyjemy i usztywniamy nadgarstek.
Gram cefazoliny.
Alergia na penicylinę.
W PEN-FAST nic, czyli można.
Mama mówiła, że mam po tym wysypkę.
To pewnie nie alergia. Podawaj.
Z epi i Benadrylem w pogotowiu?
Żeby nie ryzykować.
Zwykle okazuje się, że uczulenia nie ma.
Słuchaj pielęgniarek. One rządzą,
my próbujemy nie przeszkadzać.
Teraz możemy go umyć.
Już to zrobiłyśmy.
Krew na twarzy, szyi, dłoniach.
Odwiedzający nie mogą jej zobaczyć.
Czasem żegnają też inni pacjenci,
dlatego denat musi wyglądać.
To jeszcze możemy zrobić.
W COVID-zie było inaczej.
Czystego okryjemy,
ale jedna ręka zostaje na zewnątrz.
Żeby?
Ktoś mógł go za nią potrzymać.
Możemy wypisać Roxy.
- Karetka w drodze. Jeszcze tylko leki. - Dobrze.
Tak myślałem, że mi się dwoi.
- Chodzimy w parach. - Nie masz dość?
- Ktoś tu chce na urlop. - Winny.
Mówią, że pompa morfinowa się spóźni.
Apteka dostarczy ją wieczorem.
Roxy musi czekać?
Podaj jej 200 mg MS Contin.
Dwieście?
Większych dawek nie ma.
Działa 12 godzin u pacjentów z tolerancją.
Jasne.
Zostaniesz?
W Westbridge katastrofa,
- wożą tu ich pacjentów. - Słyszałam.
Postawiłam 20 na kanalizację.
Po dokumencie o śmierdzącym rejsie.
Ciągle to widzę.
Na pewno tego nie obejrzę.
Doktorze Robby.
Wysłałeś nam niedrożność jelit.
Rezydentka pisze o braku operacji,
a w historii wyrostek.
Niech to konsultuje chirurgia.
- Kto wysłał? - Dr Trinity Santos.
Dr Santos.
Miałaś niedrożność jelit.
Nie wypisałaś wycięcia wyrostka.
Nie było go.
Sama podałaś.
Nie poprawiłam błędów.
Dr Al-Hashimi dała mi aplikację,
- żebym uzupełniła karty. - Świetnie.
- Dr Al-Hashimi. - Tak?
Dr Santos skorzystała z twojej apki,
która ubzdurała sobie wycięcie wyrostka.
Mówiłam, że AI nie jest doskonała.
Kartę trzeba sprawdzić.
W karcie jest też ból głowy.
Prowadzi Park z urologii.
To pewnie neurologia.
Chyba że urologia leczy teraz migreny.
Kolejny błąd do wyłapania.
To i tak lepsze niż dyktowanie.
Mam gdzieś, czy używacie robotów.
Chcę mieć dobre informacje.
Jasne.
Dr Santos.
Dr Santos!
Nigdy więcej.
Wypij to.
Dzięki, Perlah.
Tylko sześć godzin. Dasz radę.
Przy tak rozwartej ranie
brzegi szyjemy też pod skórą.
Zamykamy mięso.
A gdybyśmy zszyli tylko skórę?
Po zdjęciu szwów rana się otworzy i rozejdzie.
Tak jest. Jaki szew wybieramy?
Viceryl trzyma miesiąc, po dwóch się wchłania.
Czyli piątka nylonowa na zewnątrz, Viceryl czwórka wewnątrz.
Wziąłbym trójkę.
- Tak myślisz? - Na pewno.
Donnie to mistrz szycia.
Na triażu dostaję po 10 ran dziennie.
Pokażesz podskórne?
Śmiało.
Skoro nalegacie.
A zatem
cały sekret polega na tym,
żeby punkty wlotowe i wylotowe po obu stronach rany
były na tej samej głębokości.
Zaczynamy głęboko,
wychodzimy skórą.
Duże zakładki wspomagają gojenie.
Po drugiej stronie na odwrót.
Od skóry do wewnątrz.
- Żeby schować węzeł. - Tak.
I uniknąć nierównej blizny.
Trzy supły, nie cztery.
Piękne.
Potem odcinacie, ale nie za krótko.
Opuszczam nożyczki na supeł,
unoszę o 45 stopni i ucinam.
Jeszcze dwa podskórne.
Wyżej i niżej.
Śmiało.
Niezłe tatuaże.
Coś znaczą?
To...
To „śmierć i chaos”.
A to „cuda i błogosławieństwa”.
Pierwszy zrobiłem po strzelaninie na Pittfest,
drugi zrobiłem
po narodzinach córki.
Unieś szczyt łóżka, żeby podnieść głowę,
ale żeby nie opadła na bok.
- I jak? - Spokojny.
Co jest w tej pracy najgorsze?
To, że nikt nie dziękuje.
Na pewno widziałaś statystyki wypalenia zawodowego.
Jedna z przyjaciółek odeszła po COVID-zie, inne w trakcie.
Nie winię ich.
Zrobiły to, żeby nie zwariować.
Wiele osób się załamuje.
Czemu ty wracasz?
Skończ tu i spytaj,
czy Perlah potrzebuje pomocy.
Dziękuję. Dokładnie to chciałem wiedzieć.
Rozmawiałem z lekarzem więziennym.
Mają szpital z 16-godzinnym pokryciem lekarskim
i pielęgniarką na noce.
Jest tu, bo ignorowano jego potrzeby.
Jest tu, bo ktoś mu dokopał.
Nie w tym rzecz.
Możemy dać więcej.
Robby, kolejne cztery.
Jasne.
To szlachetne, ale brak nam środków.
Czemu przyjęliśmy bezdomnego Digby’ego,
a nie odesłaliśmy z antybiotykiem?
Bo żyje na ulicy.
Twój więzień ma szpital
i pielęgniarkę.
Wiemy, że to inna opieka.
- Do mnie? - Nie.
Do doktor. Z siódemki.
W kilka dni podreperujemy mu zdrowie.
Jesteśmy siecią, ale dziurawą.
Nie przyjmiemy go, bo nie jesteśmy od naprawiania krzywd.
Przez całą karierę staram się poprawić system.
To, że nie działa, nie znaczy, że nie próbujesz.
Przepraszam.
Rozmawiałam z dziewczyną Jacksona.
Sporo mi opowiedziała.
Chce go odwiedzić, ale to zły pomysł.
A rodzice zadają mnóstwo pytań.
Mogę go zabrać do domu?
Niestety konieczna jest obserwacja psychiatryczna.
Nie wyjdzie.
Trzeba ustalić, co jest nie tak.
A coś jest?
Przepraszam, źle to zabrzmiało.
- Co? - Przejdźmy obok.
Co mu jest?
- Tutaj. - Co mu jest?!
I jak?
Zjadła 85 gramów mleka i nie zwymiotowała.
Świetnie.
Dr Wolke z pediatrii zaraz będzie.
Chyba się uśmiecha.
Prawdziwy uśmiech świadomego
i reagującego dziecka
występuje po szóstym tygodniu życia.
Podczas snu uśmiechy są mimowolne.
Ale niektórzy rodzice twierdzą,
że ich dzieci śmiały się już po czwartym tygodniu.
Kto wie?
Jesse, pobierz krew w czwórce.
Jasne.
Jak idzie?
- Gotowi do wymarszu. - Jest dobrze.
Puls 91, 115/82, saturacja 95.
Świetnie.
Daję opatrunki nieprzywierające,
gdyby nie mieli.
I hydrożelowy.
To swój chłop, miejscowy.
Jesteś z Pittsburgha?
Tu się urodziłem.
Gdzie?
Bloomfield, na Liberty.
Bloomfield?
Znasz knajpę Sonny’ego?
Pierwsza fucha w liceum.
- Serio? - A ty?
Pierwszy pocałunek.
Donnie, Duke się zgłosił?
Nie, Lupe ma czuwać.
Dzięki.
Prawo, lewo, tak jest.
Wróciłeś nas sprawdzić?
Nie, po drenaż.
Świetnie wam idzie.
Dzięki światłym radom.
Dobra. Kerlix i Xeroform.
Załóżcie opaskę.
Ograniczy zakres ruchu, żeby nie ciągnęło.
- Dobry pomysł. - Świetna robota.
Pewnie.
Ta dwójka zaczyna.
- Podoba się wam? - Jestem do tego stworzony.
Ja dziękuję.
Idę na patologię.
Lubię zagadki, ale nie dogaduję się z ludźmi.
Ciekawa z ciebie osóbka.
Po co to?
Szynę dajemy od kłykci,
wokół łokcia,
a potem wracamy do dłoni.
Musi być mniejsza, żebym mógł jeździć.
Odradzam.
Kolejny upadek
oznacza przemieszczenie i operację.
Bez obaw, drugiego nie będzie.
Robby, saturacja spadła.
- Jak? - Nie wiem. Wyszedłem.
85%.
- Oddychasz? - Z trudem.
Dwa litry tlenu donosowo, zwiększaj do pięciu.
Podnieś saturację do 92
i miej w pogotowiu maskę.
Będzie musiał zostać.
Jak długo?
Nie wiem.
Musiałem na chwilę wyjść.
Informuj o zmianach.
Byłaś przy tym?
- Tak. - Co robiłaś?
D, orto nie odbiera.
Zostaw ich mnie.
- Lepiej ci? - O wiele.
Na wszelki wypadek recepta na Zofran.
Dzięki, ale wszystko wyrzuciłem.
Koniec z hot dogami?
Na dzisiaj. Wrócę za rok,
żeby obronić tytuł!
- Powodzenia. - Jest Wiener World.
Chcesz?
Długo nie tknę hot dogów.
Jesz pączka?
Nie oceniaj.
Zaczekaj.
- Transport podjechał. - Dzięki.
200 mg MS Contin.
To 12 godzin ulgi.
Tak.
Kiedy będziesz gotowa.
Chłopcy, to Roxy Hamler.
Dzień dobry.
Bądźcie delikatni.
- Na trzy. - Nie.
Nie!
To się nie uda.
Przepraszam.
Nie.
Nie dam rady.
- W porządku. - Chcę zostać.
Proszę.
W porządku.
Zakładam, że załatwiłaś już Gusowi łóżko.
- Powiesz, co zrobiłaś? - Nie wiem, o czym mówisz.
Był stabilny, wychodził.
Al-Hashimi cię namówiła?
Ona? Skąd!
Na górze i tak odeślą go do pierdla.
Myślałem, że już się nie wychylasz.
- Emma? - Tak.
Jak pierwszy dzień?
Chyba dobrze.
Nikogo jeszcze nie zabiłam.
- Przepraszam, ja... - Spoko.
Zobaczymy, czy się do tego nadaję.
W razie wątpliwości trzymaj się jej.
Przeraża mnie.
Jest twarda z zewnątrz,
a w środku ciepła i miękka.
Idą pożegnać Louiego.
A ty?
Już to zrobiłam. Kto zostanie na straży?
Pamiętasz, jak znalazłeś go w parku?
Nieprzytomnego. I przywlokłem.
Przemókł.
Ocaliłeś mu życie.
Zeszłego lata zniknął.
Mówił, że rzucił picie i nie musi wpadać.
Ile razy to obiecywał?
Zawsze pytał o Harrisona.
I dziękował.
Znalazłem to u niego.
Wiecie, że miał żonę?
To Rhonda, żona Louiego.
Licealna miłość.
Pięć lat temu miałem nocną zmianę.
Zebrało mu się na pogaduchy.
Urodzony w Pittsburghu, kibic Steelers.
Do 1998 opiekował się murawą Three Rivers.
Nie chciał dzieci,
ale Rhonda postawiła na swoim,
a gdy w końcu zaszła w ciążę, nie mógł się doczekać,
aż urodzi.
Mniej więcej miesiąc przed terminem
Rhonda i dziecko zginęli w wypadku samochodowym.
Nigdy się po tym nie podniósł.
Jego pamięć będzie błogosławieństwem.
Niech nim będzie.
Tak.
Napisy: Wojtek Stybliński