Robby!
Co się tu dzieje?
GODZINA PIĘTNASTA 21.00-22.00
Wyłączyłam monitor na kostce,
bo przeszkadzał nam ratować ofiary strzelaniny.
Powie to pani sędziemu.
Potrzebuję rezydentki.
Ściągnij Glorię. Zaczekajcie na dyrektor.
Niech dzwoni na komisariat.
Liżemy rany po najgorszej katastrofie w historii miasta,
a wy odwalacie takie numery? Nudzi wam się?
Panie Harrelson, może pan?
Jakiś problem?
- Wyłączyła nadajnik. - Zepsuł się.
Trwa proces o opiekę
- i mogłaby uciec. - Bzdura.
Ten sprzęt nie pozwalał nam pracować.
Gdyby nie wyłączyła, nie ocalilibyśmy Stefano.
To prawda?
Uratowali Stefano.
I mnóstwo innych osób.
Załatwi to pani rano?
Przysięgam.
Zdejmijcie.
Dziękuję.
- Dzięki. - To ja dziękuję za to, co zrobiliście.
- Chcę wiedzieć? - Pewnie nie.
To dobrze.
Jak poszło?
W trzy godziny przyjęliśmy 112 osób.
Tylko sześciu nie ocaliliśmy.
Nadal są w naszej kostnicy w orto.
71 osób pojechało na górę.
Chirurgia ustabilizowała 39 krytycznych czerwonych
i 32 różowe.
24 żółte są na bloku
i przechodzą konieczne operacje.
Policja przesłuchuje tych, co zostali,
osiem osób wyszło,
a o zielonych nic nie wiem, bo tam nie byłem.
Pytaj w poradni.
Imponujące.
Ty i Abbot macie przekazać pacjentów nocnej zmianie,
a potem... Wybacz. Halo?
Co? Nie. Musimy się otworzyć.
Niech ochrona zacznie wpuszczać pacjentów.
Pielęgniarka robi triaż,
recepcja przyjmuje.
Przekazujesz odrę doktorowi Shenowi i kończysz?
Nie trzeba.
- Na pewno? - Tak.
Ale...
próbowaliśmy tłumaczyć,
jak niskie jest ryzyko przy wkłuciu w kręgosłup,
a ci rodzice...
- igrają z życiem dziecka. - Odzyskają rozsądek.
A jeśli nie?
Robimy, co możemy i na co mamy wpływ.
Jak idzie, doktorze Shen?
Brak poprawy. U pacjenta i rodziców.
Gdzie żona i córka, panie Edwards?
- Poszły z Georgią do toalety. - Dobrze.
Flynn jest w krytycznym stanie.
Im dłużej czekamy, tym gorzej może być.
Bez wkłucia
nie wiemy, jak go leczyć.
Co się dzieje?
Rozmawiamy o leczeniu syna.
Wygląda lepiej.
Nie.
A skoro nie zgadzacie się na wkłucie, nie wiemy, jak mu pomóc.
Sterydy mogą go zabić, jeśli to tylko płuca,
i ocalić, jeśli ADEM.
Im dłużej czekamy, tym większe ryzyko zgonu.
- Może umrzeć? - Nie.
Ma tylko gorszą wersję twojej choroby.
Intubacja, płyny i antybiotyki.
W razie czego dam znać.
Mogę z panem pomówić na zewnątrz?
Idź. Ja się nasłuchałam.
Jaki jest syn?
To świetny chłopak. Miły.
Dobry dla siostry.
Jesteście blisko?
Tak. Nie jak ja z ojcem.
Kończcie.
Nie było go i miał gdzieś, co robimy.
Flynn uprawia sport?
Baseball, nogę, koszykówkę.
David?
Żona zabrania futbolu, bo też byłby świetny.
- Jeździ pan na mecze? - Staram się.
Identyfikacja ofiary.
Co to jest?
Ofiary z Pittfest, których nie ocaliliśmy.
Bo nie mogliśmy. Ale pana syna wciąż możemy.
Jesteś dupkiem.
Tak.
Jestem. Bo próbuję ci ocalić syna.
Brakuje kart pięciu pacjentów z północnego
- i południowego. - Działamy.
Czekaj. Lee Ann,
możesz to sprawdzić?
Kod Brązowy, piwnica.
Co za kod brązowy?
Uraz na terenie szpitala, zwykle upadek
lub omdlenie.
Gloria chce, żeby dzienna zmiana
- już poszła, kończcie. - Jasne.
Powtórka badań Maxa.
Trzeba sprawdzić, co wywołało methemoglobinemię,
głównie narkotyki i toksyny.
To może być znieczulenie od dentysty,
antybiotyki na malarię, trąd.
Sprawdzę, czy coś przyjmuje.
Spytaj też o anilinę, benzen
i domieszki spożywcze, azotany, azotyny...
Część sprzedają w sieci jako zestawy do samobójstw.
Chciał się zabić?
Może. Albo ktoś go otruł.
Miałam dziś faceta, któremu żona chrzciła kawę progesteronem.
A myślałam, że świry wychodzą nocą.
Nie świrowała. Była zdesperowana.
Policja!
Przetrzymują mnie wbrew woli.
Co jeszcze o nim wiemy?
Nic.
Nie był w stanie rozmawiać. Wypytać?
- Działaj, Sherlocku. - Dobra.
Ostatnia różowa.
- Trzymacie się? - Tak.
Kończcie, a co zostanie, przekażcie nocnej.
- Możemy pogadać? - Idź do domu. Nie chcę powtarzać.
- Potrzebowałeś mnie. - Wiesz, jakie masz kłopoty?
Tylko jeśli zgłosisz.
- Udam, że tego... - Robby!
Uraz miednicy!
Nawet nie próbuj. Nie zamknęliśmy ostrego?
To brązowy.
Przycisnął go nasz dostawczak.
Słaby puls.
Podłączcie monitor.
Tlen na 100%,
120 ketaminy, 100 rok
i telefon na urazówkę.
- Skąd on się wziął? - Z naszej rampy.
Boże.
USG w FAST i binder.
Uraz miednicy.
Boli mnie!
- Bierzesz leki? - Crestor.
- Alergie na leki? - Nie. Wyzdrowieję?
- Na pewno. - Działamy.
Ciśnienie 68 na 42, puls 130,
założyłam czternastkę.
Pełna krew na szybko.
Zamówiliśmy z Erie i Youngstown.
Jeszcze nie dojechała.
Podaj koncentrat, płytki i osocze,
bo mamy. Dojście po intubacji.
- Już. - W USG nic,
czyli to za otrzewną. Brak krwi w ujściu.
- Cewnik. - Hector,
połamałeś kości w miednicy
i krwawisz. Musimy cię uśpić i wyleczyć.
Boli.
Po obudzeniu z rurką w gardle
nie będziesz mógł mówić.
- Chcę rozmawiać z żoną. - Musimy działać.
Koncentrat w infuserze.
Co tu mamy?
Dwóch starych białasów dziurawi pacjenta.
To nie o nas.
Raczej nie o mnie.
Zmiażdżona miednica, wstrząs krwotoczny.
Transfuzja, binder, intubacja
i dojście.
- Przydamy się? - Dajemy radę.
Ogarniajcie resztę pacjentów z Pittfest,
a my stabilizujemy.
Jak się czujesz, Max?
Dobrze.
Wykryliśmy u ciebie methemoglobinemię.
Wziąłeś albo zjadłeś coś nietypowego?
Tylko żarcie z food tracków.
Pracujesz przy chemikaliach?
Jestem grafikiem komputerowym.
Leczyłeś zęby?
- Brałeś leki przeciwbólowe? - Nie.
Znasz kogoś, kto choruje na trąd?
Trąd?
Nie znam trędowatych.
Coś, co przyjąłeś
lub czego dotknąłeś, bardzo cię zatruło.
Mogłeś umrzeć.
Nie chcemy, żeby to się powtórzyło.
Nigdy więcej.
W twoim życiu dzieje się coś, o czym chcesz powiedzieć?
Nadmiernie się stresujesz, martwisz?
Nie.
Muszę tylko odpocząć.
Dobrze.
Wrócę do ciebie.
To chyba najwolniejsza winda świata.
Tak ci się śpieszy na dół?
Zostało mnóstwo chorych.
Skończyłyśmy dawno temu.
Nie chcesz spać?
Zniechęciłaś się do ostrego dyżuru?
Dziś zniechęciłam się do medycyny.
Po tym dniu wszystko będzie łatwe.
Chodź, znajdziemy dobry przypadek.
Jasne. Idę.
Przepraszam.
Dojście założone.
Infuser podłączony, możemy strzelać zdjęcia.
Rentgen gotowy.
Pstrykam.
Już.
Kiepsko.
Co masz?
Poszerzone spojenie łonowe.
Zniekształcony krzyżowo-biodrowy.
Jak zarzynane prosię.
Doktor Walsh z bloku.
Co tam, chłopaki?
Niestabilne złamanie miednicy,
skurczowe 68, w eFAST nic.
Urazówka zamknięta.
Pracownik kontra dostawczak.
Dostał krew i binder.
- TXA? - Też.
Wytrzyma angio-TK?
Nie teraz.
Przetaczajcie.
Bank pusty,
chyba że coś macie.
Zamiast operacji
wystarczy embolizacja na radiologii.
Nie lubią niestabilnych.
Dziś polubią.
Zejdę, gdy skończę pękniętą wątrobę.
- Hodges, odłamki w nadgarstku. - Jest.
- Malloy, odłamki w nodze. - Tak.
- Montgomery, w podbrzuszu. - Nie.
Tu powinna być Cheu z urazem głowy.
Super. Gdzie się podziała?
King, Whitaker,
tu powinna leżeć starsza Azjatka z urazem głowy.
To raczej nie ona.
Jasne. Znajdź zaginioną pacjentkę.
- Cheu, starsza z rozciętą głową. - Ja?
Złapałeś szczura.
Jesteś naszym ogarem. To komplement!
To dobry moment?
Nie, szukamy pacjentki.
Starsza, z urazem głowy, Cheu.
- Nie kojarzę, ale musimy pomówić. - To mów.
Opatrywałeś niejaką Cheu?
- Nie kojarzę. - Pomocny jesteś.
- Zabieraj się stąd. - Chętnie.
Na osobności.
- Szukajcie, wrócę. - Tak.
Dobra.
A co tam, i tak dziś nie zasnę.
Co słyszałaś?
Krzyki i płacz, których szybko nie zapomnę.
- Ale o mnie. - Lekarze.
Wiecznie ja i ja.
Wyszedłeś, ale wróciłeś, dlatego odpuszczę.
Czemu wyszedłem?
Uznałam, że wymiękłeś.
Co powiedział Robby?
Dana?
Że nie chcę wiedzieć, to nie pytałam.
Masz kłopoty?
To tylko głupie nieporozumienie.
To nie panikuj, wyjaśni się.
Ten dzień dał nam w kość.
Idź do domu, odpocznij.
Robby wierzy w coś, co nie jest całą prawdą.
Zdziwiłabym się.
- Musisz mnie poprzeć. - Kocham cię,
ale to między tobą a nim, czyli nie moja liga.
Zresztą nie wiem, czy tu wrócę.
- Jak to? - Ja...
mam dość.
- Jestem na to za stara. - Co?
Nie możesz odejść.
Świat się wali, nie możesz.
Potrzebujemy cię. Robby, ja, wszyscy.
Zrobię swoje i się stąd wyniosę.
Musisz za mnie poręczyć. Robby ma mnie za lekomana.
Jesteś nim?
Nie.
Nie. Jestem przestraszony.
Naprawdę boję się tego, co teraz będzie.
Spierdoliłem.
Spierdoliłem i nie wiem, co robić.
Jesteś mądry.
Coś wymyślisz.
Zaufaj Robby’emu. Pomoże ci.
Pomoże mi praca w zawodzie.
Nie ma pani Cheu.
Już idę.
Cholera.
- Tak, mówiłam. - Co z nim?
Bez zmian.
Nie pogarsza mu się?
Chwilowo nie.
Lekarz rodzinny szuka mu miejsca w West Penn.
Przepraszam na chwilę.
54 po trzech cyklach koncentratu,
- osocza i płytek. - Kiepsko.
Rodzice chcą przenieść odrę do West Penn.
Pozwól im.
Ostrzegaliśmy. Ojca zaprowadziłem nawet do kostnicy.
- Co? - Nikt go nie weźmie
bez wkłucia.
Idę. Nie pozwól go zabrać.
Świetnie. Dziękuję.
Za 45 minut trafi na radiologię.
- To dużo czasu. - Teraz REBOA.
Zrobiliście podczas katastrofy?
- Stażystka. - Nie wierzę.
- Byłem zajęty. - Ma jaja.
Będziemy go niańczyć.
- Skończyliście trzy godziny temu. - Ja wszedłem z wolnego.
Damy radę.
Widziałaś starszą kobietę z raną głowy? Cheu.
Nie. Skończyliśmy zmianę.
Dana kazała mi ją znaleźć, bo jestem oddziałowym ogarem.
Złapałeś szczura.
Widziałaś starszą kobietę z raną głowy?
- Cheu. - Nie.
Dobra.
Masz coś ciekawego?
Skończyłyśmy.
Wiem, ale ogarnięcie pacjentów potrwa kilka godzin.
Dobrze się czujesz?
Świetnie. A nawet lepiej.
Dziś był koszmar, ale dałyśmy radę.
- Robiłyśmy piękne rzeczy. - Tak.
Wywierciłam EZIO otwór w czaszce.
To faktycznie coś.
- Lepiej idź do domu. - Jest git.
Nie. Jedziesz na adrenalinie,
- która zaraz ci zejdzie. - Wolę zostać.
Praca nie zastąpi życia.
Nie zastępuje.
Mówisz tak, bo nikogo nie mam i nie wychodzę po pracy?
To poczeka, aż skończę rezydenturę
i zrobię karierę.
Pewnie.
Tak.
Kocham swoje życie.
Wpuścisz mnie?
Mogę porozmawiać z Davidem w cztery oczy?
Chyba tak.
Będę na zewnątrz.
- Masz na coś ochotę? - Na wyjście.
To niemożliwe.
Złapali sprawcę. Nie żyje.
A ja tu siedzę.
Tak.
Posłuchaj.
Wiesz, jak to jest się bać?
Naprawdę bać się o swoje bezpieczeństwo?
Dziś miałem próbkę.
Tak.
Wyobraź sobie, że czujesz taki strach wobec połowy osób,
które spotykasz.
Tak wygląda życie kobiety.
- Gdy robisz listę dziewczyn do zabicia... - Nie zabicia.
Jak zwał, tak zwał. Nie możesz tego robić.
To przemoc wobec kobiet.
Jak byś się czuł, gdyby twoja mama była na czyjejś liście do zabicia?
Wiem, że życie potrafi dosrać
i wszyscy robimy głupoty,
ale masz 18 lat
i potraktują cię jak dorosłego, dlatego zacznij się tak zachowywać.
To twoja szansa, żeby wszystko zmienić.
Przyjmij zaoferowaną pomoc.
Spróbuj zrozumieć, dlaczego to napisałeś,
i proszę, nigdy więcej tego nie rób.
Dobra, zajmę się tym i tym.
Gdyby ktoś mnie potrzebował, tam będę.
Jasne.
O co chodziło?
Powiedziałeś, żebym po sobie sprzątnęła, to próbuję.
Pogadał z tobą?
Nie bardzo.
Myślisz, że zaszkodziłam mu policją?
Możemy się nie dowiedzieć.
Przesiedzi przymusowe 72 godziny i tyle.
Jeśli dostanie pomoc, to warto.
Idź do domu.
I nie przychodź, dopóki nie załatwisz monitora.
Maxa powinien obejrzeć psychiatra.
Dlaczego?
Nie ma powodów medycznych, które mogły to wywołać,
nie był narażony w miejscu pracy,
nie prosił, żebym powiadomiła bliskich.
Boję się, że zrobił to celowo.
Naciągane, nowa.
Nie spieszy się do domu.
Jeśli to nieudana próba samobójcza,
może za bardzo się bać lub wstydzić,
żeby to przyznać, a boi się,
że w domu ją powtórzy.
Zadzwonię na psychiatrię, a ty go przekaż.
Skończyłaś dawno temu.
Chcę jeszcze z nim spróbować.
Może coś powie.
Widziałam twoje metody.
Zarezerwowane dla dupków.
Nie mogę niczego zaniedbać.
Dobra.
Dzięki.
Dzięki, że pozwoliłeś mi wrócić.
Nie pozwoliłem.
Wróciłeś, a ja pozwoliłem ci zostać.
Uznałem, że podłożę się dla dobra ogółu.
Nie ćpałem. Redukowałem symptomy odstawienia.
Powinieneś to robić pod nadzorem lekarza.
Z taką historią w każdej robocie
- cofnęliby mi uprawnienia. - Nie. To już nieprawda.
Nieprawda. Mogłeś do mnie przyjść.
A teraz grozi ci aresztowanie i oskarżenie
o kradzież substancji kontrolowanych.
Mogę stracić licencję.
Daj spokój. Nie słyszałeś o drugiej szansie?
Daję ci ją.
Trzydziestodniowa terapia w ośrodku,
kilkadziesiąt losowych testów na obecność rocznie
i terapia grupowa przez pierwsze trzy lata.
- Trzy? - Z pięciu.
- Potrzebujesz pomocy. - A ty?
Nie jestem jedynym pojebem.
- Spójrz w lustro. - Słucham?
- Ja się nie posypałem. - Bo sypali się inni.
Winisz mnie za swój stan?
Mój?
- Za mój stan? - Tak.
Ależ ty pieprzysz! Zawiodłeś mnie!
Zawiodłeś wszystkich, a zwłaszcza siebie.
Widzieli cię w orto.
Kto? Whitaker?
Nie. Nocna pielęgniarka. Na podłodze. Wyglądałeś jak...
Jak co?
Ta praca cię zniszczy, jeśli jej pozwolisz.
Ty pozwoliłeś.
Tak? To nie ja gadałem z rysunkowymi zwierzakami.
Pierdol się!
W porządku?
- Czemu w kółko o to pytasz? - Sam nie wiem.
Zabrałeś rodzica do kostnicy,
która jest miejscem zbrodni.
Tak się nie robi.
Moi bohaterowie.
Konferencja prasowa w sali edukacyjnej.
Nie ma mowy.
Wiem, że tego nie znosisz,
ale to ważne dla oddziału i szpitalu.
Nie chcesz, żebym rozmawiał teraz z prasą.
Ani nigdy.
Wy kowboje z SOR-u uprzykrzacie mi życie,
ale dzisiaj dokonaliście prawdziwego cudu.
Ludzie muszą wiedzieć.
Przyjmij wygraną.
Druga transfuzja!
Że co?
Ciśnienie 64 na 38, puls 132.
Miednica?
Możliwe opóźnione krwawienie.
- Był stabilny? - Po trzech jednostkach.
Poprawiał się.
Po cyklu ciśnienie wzrosło do 118.
- Skurczowe? - Było 90.
Podaliście za dużo, ciśnienie wzrosło
i popękały tworzące się skrzepy.
Protokół to 6 jednostek krwinek, 6 FFP
i 6 płytek.
- Tyle dostał. - Liczy się pacjent, nie protokół.
Skurczowe 90 to ideał.
Uczysz ich permisywnej hipotensji?
- Nadzorował Shen. - Rezydent.
Już prowadzący.
Myśleliśmy, że skoro ma czekać...
Może nie doczekać.
Za dużo wlaliście, skrzepy puściły i jest krwotok.
W brzuchu nic,
w miednicy USG nie pokaże.
Druga runda transfuzji.
Krew i osocze w infuserze.
Wrócił raz, wróci drugi.
- Glukonian wapnia. - Dlaczego?
Podanie w transfuzji cytrynianów prowadzi do hiperkalcemii.
Brawo, doktor Ellis.
Pani Cheu była na schodach. Paliła.
Brawo.
Pani Cheu, palenie nie jest zdrowe.
- Przeżyłam trzech mężów. - Biernych palaczy.
Doktor King, proszę się wkłuć, zanim Flynnowi się pogorszy.
Dobrze. Już idę.
- Doktorze Shen, nareszcie. - Skurczowe 68.
- Po? - Trzech jednostkach.
- W sumie dziewięć. - Kiepsko.
Przepraszam, że podałam za dużo.
- Myślałam... - Przyszedł Shen
i mamy obsadę. Zajrzyj do innych.
A REBOA?
- Balon odetnie krew. - Nie.
Przy takich obrażeniach nie wiemy, czy tętnica jest cała.
Możemy otworzyć i przyblokować aortę.
- Mam lepszy pomysł. - Tak?
Packing.
Proste nacięcie pod pępkiem
i pakujemy, ile wlezie, wokół pęcherza.
Ciśnienie powstrzyma krwotok do czasu operacji.
Robby! Packing, co myślisz?
Robiłem raz, na zwłokach.
Bo to chirurgia.
W medycynie taktycznej robimy to w kółko.
Dobra, a co tam!
Przygotowujemy i osłaniamy.
Kręćcie na chirurgię.
Musimy mieć co najmniej sześć podkładów i największe retraktory,
jakie znajdziecie.
Na koń, kowboju, dasz radę.
Doktor Ellis, co mam robić?
Wrócić o 7:00 i zluzować zmianę.
Mogę zostać na drugą.
Jesteś świetną lekarką,
ale musisz się nauczyć wyłączać. Idź do domu.
Doktor Ellis, rodzice dziecka z odrą zgodzili się na wkłucie,
ale doktor Shen jest zajęty.
- Ja to zrobię. - Damy radę. Idź.
- W porządku? - Tak.
Widziałeś strzelaninę?
Nie.
Jasne.
Ale znaleziono cię na parkingu.
Tak.
Co tam robiłeś?
Szwendałem się.
Z przyjaciółmi?
Nie.
Wiesz,
że mnie możesz powiedzieć wszystko. Pomogę,
jeśli zdołam.
Miałam przyjaciółkę,
z którą spotkało nas coś paskudnego.
Byłyśmy młode, a ktoś starszy wykorzystywał naszą młodość.
Zrobiło się tak źle, że przyjaciółka odebrała sobie życie.
Każdego dnia żałuję, że jej nie powstrzymałam,
ale też każdego dnia jestem wdzięczna,
że nie poszłam w jej ślady.
Życie naprawdę potrafi dopieprzyć.
Ale bywa lepiej.
I są na świecie ludzie, którzy chcą i mogą ci pomóc z tym,
co cię dręczy.
Po prostu nie chcę już tu być.
To porozmawiaj z fachowcem, który pomoże uporać się z takimi uczuciami.
Co ty na to?
Porozmawiasz?
- Podkłady. - Połóż.
- Dziesiątka. - Dziesiątka.
Robiłem to setki razy.
Zdecydujcie się.
Dobra, ale tylko do kresy białej.
Nie chcę, żebyś przeciął pęcherz.
Dzięki za ostrzeżenie.
Metz.
- Dobra. - Pęseta Adson.
Przejdę powięź,
wsuniesz palec za pęcherz i otworzysz
przestrzeń Retziusa.
Na cześć Andersa Retziusa,
szwedzkiego profesora anatomii.
Serio?
Historia medycyny to moje hobby.
Nie wpisuj na profil randkowy.
Trzy podkłady na każdą stronę.
Retraktor Deavera.
Johna Blaira Deavera,
chirurga z Filadelfii, który zrewolucjonizował
operacje brzucha.
Wszyscy tu mają fioła?
Studia w Penn.
Codziennie mijałam portret.
Gość przeprowadził ze sto tysięcy operacji.
Skurczowe dalej tylko 72.
Jeszcze raz przekrój poprzeczny.
Idealnie pośrodku.
A podłużny?
Równo między kręgami.
Można.
- Działaj. - Dobrze.
Zaboli go?
Nie. Jest w pełnej narkozie.
Wejdź pod kątem, celuj w pępek.
- Przeszłam. - To więzadło nadkolcowe.
Powoli.
Jeszcze żółte i będziesz w środku.
Już. Wyjmuję stylet.
Weszliśmy, tatusiu.
Pobranie potrwa, ale płyn wygląda na czysty.
- To dobrze? - Tak.
Laboratorium sprawdzi
i pod mikroskopem wykluczy złe rzeczy.
Co robisz?
Mówił pan, że nie chcą patrzeć.
Poszłam nakarmić Georgię.
Wyjdź.
- Natychmiast przestańcie. - Prawie skończyły.
Zrobiłeś to bez mojej wiedzy.
Dla Flynna, nie dla ciebie.
- Wyjmijcie z niego igłę! - Nie.
- Tak! - Proszę pani.
Za chwilę panią usunę.
Wyjmijcie.
Płynie. I koniec.
Już.
Mój syn opuszcza ten szpital.
Przepraszam.
Jest dobrą mamą.
Piąty podkład na miejscu.
Tak.
- Szósty i kończymy. - Dobra.
Ciśnienie 92 na 48, dla mnie dobrze.
Ile krwi?
Piątka w drugiej rundzie.
- Dość, chyba że poleci. - Pasuje.
Zaczekam na radiologię.
Sama?
Dopilnuję, żeby nikt mu nic nie wlał.
Nie wracasz na blok?
Trzaskają ortopedyczne.
Z nim dobrze?
Tak. Jest zmęczony, jak wszyscy.
W razie czego wołaj.
Na pewno nie.
- Co tu jeszcze robisz? - Kończę.
Gliniarze zwinęli Douga Driscolla.
Dobrze.
Pytają, czy wnoszę zarzuty.
Tak.
Chcę zapomnieć o tym dniu.
Ja też, ale musisz wnieść.
Słyszałaś coś o mnie?
Jakiekolwiek plotki.
Obchodzą cię plotki o tobie lub innych?
Nie, ale słyszałem...
Langdon słyszał od nocnej zmiany.
Dlatego to nocna.
Ej!
Żartuję.
Powiesz, co niby miałam słyszeć?
Nie.
Nieważne. Znajdziesz niedobitki dziennej,
żebym mógł je odprawić?
- Tak. - Jake siedzi?
Z mamą w trójce.
- Doktorze Robby... - Znajdź Shena.
Musisz zerknąć. Warto!
Ja to zrobię. Na co mam patrzeć?
Czternastolatka bawiła się z bratem.
Potknęła się na schodach, bo ją gonił,
bo podebrała mu widelec jedzenia.
Mówiłam, że warto?
Robota w sam raz dla Shena.
Spokojnie. To nasz specjalista od... utensyliów.
Podamy środki przeciwbólowe, które znieczulą nos.
Mogę zrobić zdjęcie?
Do kartoteki.
Wszystko gra?
Tak.
Chyba wreszcie dopadło mnie zmęczenie,
fizyczne i emocjonalne.
Bywa.
Jak możecie nadal funkcjonować?
Ja przestałem.
Ja krótko śpię i mam szybki metabolizm.
Uwaga!
Słuchajcie!
Wal, kapitanie.
Dziś nie powinno się zdarzyć.
Nie potrafię sobie wyobrazić, co mogło skłonić kogoś
do takiej zbrodni.
Najgorsze w tym człowieku
wyzwoliło najlepsze w nas.
Daliśmy z siebie wszystko, żeby pomóc tym ludziom.
Każde z was sprostało wyzwaniu.
I...
nie umiem powiedzieć, jak dumny z was jestem.
To miejsce łamie serca.
Ale jest też pełne cudów, jak dziś,
gdy wspólnie robiliście to, co potraficie najlepiej.
Dziękuję za wszystko, czego dokonaliście.
Przyjęliśmy 112 ofiar wypadku masowego w ciągu czterech godzin.
106 przeżyje.
Nikt z nas nie zapomni tego dnia,
choćbyśmy się bardzo, bardzo starali.
Idźcie do domów, pozwólcie sobie na łzy.
Ulży wam,
gdy wypłaczecie żal.
Chcesz się napić?
Tak.
- Kiedy? - Teraz.
Kilka osób idzie na piwo do parku.
Żeby zrzucić emocje.
Jasne.
Dobra.
Nie śpisz jeszcze?
Włączyliśmy z dziadkiem Planetę małp.
Co mówiłam o strasznych filmach?
Muszę przejść.
Dziękuję.
Przepraszam.
BOHATEROWIE NA PIERWSZEJ LINII
Anderson podjąłby taką samą decyzję.
Mogłem go trzymać na ECMO.
Dałeś mu szansę,
a potem wykorzystałeś ograniczone środki, żeby dać szansę dziewczynce.
I straciłem oboje.
Tak, ale dałeś z siebie wszystko.
Jak wszyscy.
Hej,
byłby z ciebie dumny.
Ze wszystkiego, co zrobiłeś.
Chodź.
Nie pozwoliłbyś innym winić się za coś takiego.
Czas sobie odpuścić.
Do poniedziałku.
- Niezłe ruchy. - W mordę!
Co tu robisz?
A ty?
Chwila.
Dobra.
Będę tu od czasu do czasu
po długich zmianach sypiał.
To twój pierwszy dzień.
Pierwszy.
Na SOR-ze.
W zeszłym miesiącu zrobiłem internę.
Masz gdzie mieszkać?
Akurat szukam.
A masz samochód?
Chwilowo nie.
- Akurat... - Szukasz?
Tak, powiedzmy.
Dobra. Mam wolny pokój z łazienką.
Super.
Rany, chcesz czy nie?
Jesteś bardzo uprzejma,
ale nie, chwilowo nie stać mnie na czynsz.
To może sprzątanie i drobne naprawy?
Dorastałem na farmie i majsterkowałem.
Umiem też czyścić stajnię.
Nie naprzykrzaj się, nie wkurzaj mnie i możesz mieszkać.
Nie wiem, co powiedzieć.
Dzięki.
Możesz od dziś, jeśli chcesz.
- Serio? - Szybko, zanim się rozmyślę.
Jasne. To cały mój dobytek.
Ale nie jesteś żadnym nudystą albo dewotem?
Nie.
Pozostaję całkowicie ubrany, chyba że biorę prysznic.
Znam krav magę.
Super. Nie wiem kto to, ale pewnie cię broni.
Szanse, że to się uda, maleją.
Co?
Jaja sobie robię. Huckleberry z ciebie.
Jasne. Zaczekaj!
Co słychać?
Dajemy radę, prawda?
Wiem, że to trudne, i wiem, że długo będziesz cierpiał.
W porządku, możesz mnie winić,
tylko nie obwiniaj siebie.
Kumplujemy się i nie chcę...
Nie jesteś moim kumplem
- ani ojcem, dlatego spierdalaj! - Jake!
Robby.
Przyszli rodzice Lei, dziewczyny Jake’a.
Zaprowadziłem ich do salki.
Dobry wieczór.
- Cześć, Becca. - Cześć, Mel.
- Gotowa? - Tak.
- Chodźmy! - Tak.
Już ciemno!
Przepraszam.
Musiałam zostać trochę dłużej.
Przez szefa?
Nie.
Sporo ludzi ucierpiało na festiwalu.
- I musiałaś pomóc? - Tak.
W piątki miała być restauracja.
Możemy iść.
Nie jest za późno?
Nie dla sióstr King.
Co chcesz jeść?
Pizzę! Albo spaghetti!
Sama nie wiem.
Jedno i drugie?
- Razem? - Tak.
Zjemy spaghetti, a pizzę weźmiemy do domu.
Naprawdę?
Czemu nie?
I obejrzymy film?
To w końcu piątek.
Elfa?
Możemy Elfa.
Albo jakiś film, którego nie widziałyśmy.
- Ale Elf jest śmieszny! - Tak.
Zająłeś moje miejsce.
Może nie wiesz, ale Grubhub nie dowozi na dach.
Za to jeden chłopak z DoorDash, Marco,
za dodatkową dychę się tu wespnie,
dwie, jeśli chcesz piwo.
Niezła mowa. Szkoda, że nie moja.
Nie chciałbyś mówić.
Pewnie, kurwa.
Dobrze, że nie musiałem.
Tia.
Chyba wreszcie wiem, czemu ciągle wracam.
Mamy to w genach.
To nasza robota. Trudno.
Jesteśmy pszczołami, które bronią ula.
Ty, nie ja.
O czym ty mówisz?
Dobrze wiesz o czym.
Posypałem się.
Wcale nie.
- Nie! - Odcięło mnie.
Gdy mnie potrzebowali, nie było mnie.
Nie mogłem, zaciąłem się.
Na ile? 40 sekund?
Trzy minuty? Dziesięć?
I co, kurwa, z tego?
Wszyscy tak mamy.
Na wojnie, gdy wszystko jest pozbawione sensu.
Przetrwaliśmy jako gatunek,
bo nauczyliśmy się współpracować i porozumiewać,
dlatego gdy trwa wzajemne zabijanie się,
nie potrafimy ogarnąć tego rozumem.
Nasze mózgi zaliczają zwarcie.
Musisz się wtedy skupić na medycynie.
Tylko ona pozwoli ci ocalić pacjenta i zdrowe zmysły.
Na trzeźwo nie zniosę tego gadania.
Kapujesz, nie?
Poradziłeś sobie z dzisiejszym gównem.
Wiesz?
Poradziłeś sobie z gównem.
Tak. Wszyscy to zrobiliśmy.
To komplement.
Choć raz przyjmij, co ci się należy.
Możemy chwilę pomilczeć?
- Próbuję pomóc. - Wiem.
- Doceniam twój... - Nie milczysz.
Daruj.
To idziemy się napić?
Tak.
Szybko się zapełniła.
Jak zwykle.
Kiedy zabraknie łóżek?
Pewnie o świcie.
- Dostała ataku. - Wiadomo.
Dobrze wyglądasz, doktorze Abbot.
Ty też, Myrno.
Dzięki.
Cześć, pączusiu.
- Pączuś? - Nie pytaj.
- Kiedy wracasz? - Nie wiem.
Pośpię kilka godzin i koło 2:00 będę.
Do rana wytrzymają.
Wiesz, że wolę noce.
Nie masz dość?
Terapeuta twierdzi, że mrok mnie uspokaja.
Dam ci numer, jeśli będziesz chciał pogadać.
To pomaga?
W końcu nie skoczyłem z tego dachu.
Jeszcze.
Pomocy! Tu są szczury!
W moim łóżku były szczury!
Żadnych nie widzę.
Były dwa.
Zajmiemy się tym.
Uderzył się w głowę i ma halucynacje. Na TK.
Chować narkotyki, dziatwa.
Niezły chwyt.
Rany.
Kurewski dzień.
Mieliście już taki?
Oby nigdy więcej.
Serio?
Komuś się trafi.
Jak nie nam, to innym.
Ale przetrwaliśmy szaleństwo.
Za załogę The Pitt!
Za uratowanych.
- Tak. - I tych, którym nie mogliśmy pomóc.
Tu siedzą fajne dzieciaki?
Wiadomo!
Wreszcie dołączyłaś.
Kiedy jak nie dziś?
Nie piję. Nie wiem, czemu wzięłam.
Jest za młoda.
Jeśli może zakładać dreny i intubować,
to może wypić piwo.
Mamie nie powiemy.
Spadaj.
Ale nie mówcie.
Dzięki.
Wy tak po każdej zmianie?
Nie zawsze.
Zwykle więcej się dzieje.
Najlepsze imprezy tylko na SOR-ze.
Co cię ubawiło?
Przypomniałem sobie, że to twój debiut.
Tak.
Twój chrzest ognia, dzieciaku.
Gwarantuję, że dalej będzie łatwiej.
Mam, kurna, nadzieję.
Przynajmniej cię nie obsikali.
Za to wypiję.
Biedny Whitaker. Gdzie on jest?
Pewnie zrezygnował.
To twardziel. Wróci.
Jak my wszyscy.
Dobra. Mnie wystarczy.
Piwko na drogę?
Czemu nie?
Dobranoc.
Odpocznijcie.
Jutro też jest dzień.
Napisy: Wojtek Stybliński