- …sześćdziesiąt. - Co jest?
- Tętno rośnie. 145. 160. - Co się z nią dzieje?
- W porządku? - Proszę pani.
- Mama jest przy tobie. - Proszę się odsunąć.
- Dobrze. - Migotanie komór!
- Co się dzieje? - Zabierzcie ją stąd.
Boże.
Musi pani wyjść.
- To twoja wina. - Chodź.
- Błagam. - Już dobrze.
Będzie dobrze. Wszystko będzie dobrze.
Będzie dobrze.
- Nie! - Będzie dobrze.
- Gotowe. - Proszę.
Naładowany do 50. Uwaga!
Asystolia.
Sprawdzam tętno.
- Migotanie. - Naładowany do 100. Uwaga!
Mamy tętno.
Boże.
Dzień dobry.
Według dr Chen najgorsze już za nami.
Teraz musi odpoczywać.
Proszę iść do domu i wrócić później.
Ma pani dziecko w szpitalu?
To proszę nie mówić, co robić.
Mary zawsze się zastanawiała, jak do tego doszło.
Zawsze pamiętała o pigułce.
Ale to był fakt. Zobaczyła dwie kreski.
Była na to zdecydowanie za młoda.
Miała przed sobą całkiem obiecującą karierę.
Jak potoczy się jej życie?
Mary zawsze miała dar opowiadania.
Była w tym świetna.
Umiała odwrócić uwagę młodszego rodzeństwa
od chaotycznej i niepewnej codzienności.
Opowieści, szczególnie te prowokacyjne i tajemnicze,
były jej odskocznią.
Traf chciał,
że jej miłość do słowa doprowadziła ją do Howarda.
Wreszcie ktoś ją rozumiał.
I to każde jej oblicze. Nie tylko to miłe,
które pokazywała światu, ale też to, które skrzętnie ukrywała.
Mary miała dar opowiadania.
A najważniejszą opowieścią, którą stworzyła, była ta o Howardzie,
z którym miała żyć długo i szczęśliwie, będąc żoną i matką.
KOBIETY NIEDOSKONAŁE
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI ARAMINTY HALL
Mary?
Która godzina?
Tuż po 14.00.
Wciąż się nie wybudziła.
Pielęgniarki ciągle do niej zaglądają.
Dali mi długą listę kardiologów.
Gdyby doszło do trwałego uszkodzenia serca.
Mary, tak mi przykro.
Gdzie dzieci? Nadal tu są?
Nie, wczoraj zabrałam Junie i Marcusa do domu.
Co z Howardem?
Nie widziałam go dziś.
Marcus prosił, żebym ci to dała.
- Dziękuję. - Proszę.
Możemy porozmawiać o tych tabletkach?
Mary Simpson?
- Tak? - Proszę z nami.
Dobrze. Co…
Co robimy? Mogę zadzwonić po prawnika.
Posiedź przy niej.
Kocham cię.
Dziękuję.
- Zadzwoń. - Dobrze.
Kłamałam.
Przez to ludzie przestali się skupiać na najważniejszym.
Szukaniu zabójcy mojej mamy.
Chcemy tylko, żeby ten koszmar się skończył.
Podczas porannej konferencji prasowej
- Hennesseyowie… - Halo.
…wyznaczyli 50 tysięcy dolarów nagrody za informację,
która doprowadzi do ujęcia zabójcy Nancy Hennessey.
Rodzina twierdzi, że mąż ofiary jest niewinny.
Pani Simpson? Jestem Kavita Sahni.
Pracuję w Departamencie ds. dzieci i rodzin.
Wszczęliśmy dochodzenie w sprawie pani córki.
Mam tu natychmiastowy nakaz ochronny.
W trakcie dochodzenia, aby chronić dzieci,
musi pani opuścić dom.
Nie może też pani przebywać sama z niepełnoletnimi dziećmi.
Co takiego?
- Niezastosowanie się do tego… - Tak nie można.
- Nie można. - …poskutkuje aresztem.
Nie, ja…
Jestem dobrą matką.
Może pani złożyć wniosek o przesłuchanie.
Powiedz jej… Howard, powiedz jej, że jestem dobrą matką.
To była pojedyncza sytuacja.
- Mogę porozmawiać z żoną? - Tak.
Możemy to odkręcić.
Powiedz jej, że…
- Eleanor załatwi prawnika. - Gdzie to jest?
Gdzie co jest?
Artemis mnie obudziła, bo się zmoczyła. Szukała cię.
Obszedłem cały dom.
Uznałem, że zasnęłaś na kanapie,
scrollując, czy co tam robisz po nocach.
Potem poszedłem do gabinetu.
Zrobiłaś straszny bajzel…
Zabrałaś mi coś z garderoby.
Te tabletki były na najwyższej półce.
Dziewczynki tam nie sięgają.
- Doskonale o tym wiesz. - Mary.
Zrobiłeś to.
Otrułeś nasze dziecko.
Czemu miałbym to zrobić?
Bo ja wiem, Howard.
Wiem, że zabiłeś Nancy.
A teraz jestem tego tak pewna,
że dałabym sobie głowę uciąć.
Zaraz pójdziesz siedzieć przez psychotropy w pudełku po miętówkach.
A takich wyczynów było dużo więcej.
Możesz nigdy nie zobaczyć dziewczynek.
Ty skurwysynu!
Ty pierdolony kłamco!
- Przestań! - Jebany potworze!
- Spokojnie. - Kłamco!
- Jak mogłeś je wziąć? - Proszę pani.
- Jak… Otruł moje dziecko! - Hej!
Posłuchajcie mnie!
- Żona się denerwuje. - Otruł moje dziecko!
Zdenerwowała się.
- Jebany kłamco! - Proszę ją zabrać…
Nie, nie, nie! Zabiorę ją. Pójdzie ze mną.
Nie zostawię z nim córek!
- Nie! - Pozwól… Mary, przestań.
- Spójrz na mnie! Przestań! - Moje córki…
- Przestań. Coś wymyślimy. - Ale on otruł…
Przestań.
- Pogarszasz sprawę. - Moje córki…
Proszę ją puścić. Proszę.
- Otruł… - Już dobrze.
Już dobrze.
Mary…
Nakład się wyczerpał, nim książka trafiła do księgarń.
Howard jako jedyny ma przekład tego utworu Katullusa.
Dał mi go wiele lat temu, gdy zaczęliśmy się spotykać.
Dał Nancy ten tam tomik.
I podczas mojej wczorajszej wizyty nie miała pani o tym pojęcia?
Odkryłam to wszystko, gdy pani wyszła.
To socjopata.
Kłamca.
To też pani wczoraj odkryła?
Zdziwiłaby się pani, co można sobie czasem wmówić.
I w co uwierzyć, ignorując rzeczywistość.
A ten pierścionek?
To musi być motyw. Możecie to wykorzystać.
Możecie go aresztować, pobrać odciski palców.
Porównać je z materiałem dowodowym z miejsca zbrodni.
Nie zmyślam.
Mój mąż sypiał z moją przyjaciółką.
Zabił ją.
Jak pierścionek Nancy znalazł się w moim domu?
Przepraszam.
Dziękuję, że ją ściągnąłeś.
- Zapraszam. - Nie mam nic do dodania.
W porządku. Ale to zajmie tylko chwilę.
Pani Bouchet, rozpoznaje pani te przedmioty?
Należały do Nancy. Nancy Lauren Hennessey.
Nie rozumiem. To materiał dowodowy?
Co się dzieje?
Howard się do pani odezwał?
Jeśli pyta pani o to, jak dotarła do mnie zawartość tego pudła, to…
Tak, pani mąż był tu dziś rano, ale…
Proszę mi coś wyjaśnić.
Jak te przedmioty znalazły się w pani domu?
Mąż ukradł je pani Hennessey, czy pani to zrobiła?
To nie tak.
- Mary. Co ty narobiłaś? - Ona…
Nie zauważyłaby, że cokolwiek zginęło.
- Tyle tego miała. - Boże.
Mąż twierdzi, że miała pani obsesję na punkcie pani Hennessey.
To prawda?
Tego właśnie chce.
- Odwraca uwagę. - Podobno dlatego oskarża go pani
- o romans z panią Hennessey. - To on ją uwiódł.
Zabił ją. To on jest tym złym, nie ja.
Wie pani, mam tę robotę od lat.
Poznałam wiele bliskich osób, które łączyły różne relacje.
Ale to, co łączyło waszą trójkę…
Nawet nie wiem, jak to nazwać, ale to nie była przyjaźń.
Dziękuję za wizytę.
- Mamo? - Cześć.
Co się dzieje? Tata mówi, że nie wracasz do domu.
- Gdzie jesteś? - W szpitalu.
Junie chciała odwiedzić Artemis.
- Dobrze się czuje? - Tak.
Obudziła się.
Lekarka powiedziała, że będzie dobrze. Jutro ją wypiszą.
- Bogu dzięki. - Co się dzieje?
Wszystko ci wyjaśnię, jak tylko będę w stanie, dobrze?
Zrobisz coś dla mnie?
No dobra. Co?
Nie zostawiaj sióstr samych z ojcem.
Nie spuszczaj ich z oczu.
Zrobisz to?
Mamo… Muszę kończyć.
Wiem, że to niełatwe.
- Wiem. - Mamo, cokolwiek się dzieje…
Jestem po twojej stronie.
Rozmawiałam z Marcusem.
Artie się wybudziła, czuje się lepiej.
To dobrze.
Jutro rano widzę się z detektywem, który współpracuje z moimi prawnikami.
Ma zdjęcia z miejsca zbrodni.
Może uda mu się to jakoś powiązać z Howardem.
Na tym etapie liczą się tylko twarde dowody.
No tak. Straciłyśmy wiarygodność przez moje zachowanie.
Jesteś na mnie zła.
Nie.
- To nie tak, że nienawidzę Nancy. - Wiem.
Nie chcesz wiedzieć, czemu wzięłam te rzeczy? Bo…
A wiesz, czemu je wzięłaś? Tak serio?
Dzwoni moja matka.
Pewnie chce się tylko dowiedzieć, czy usidliłam Roberta
i splamiłam honor rodziny Bouchetów.
Co u Roberta?
Nie mam pojęcia.
Musimy jutro wstać wcześnie.
Chcecie coś? Wezmę menu.
NAJLEPSZE ŚNIADANIA
Mają świetne szejki truskawkowe.
Dzięki. Nie trzeba.
Masz zdjęcia?
Od razu do rzeczy. To lubię.
Jesteście bojaźliwe? Zdjęcia są dość drastyczne.
Muszę zobaczyć, co jej zrobił.
Dobra, dobra, dobra.
- Dziękujemy. - Proszę.
Pokazałbyś nam miejsce zbrodni?
Nie było o tym mowy. Mogę stracić licencję.
Mary. Wszystko jest na tych zdjęciach.
Nieprawda.
O co właściwie chodzi?
Sprawca nie jest profesjonalistą.
Ja… go znam.
Jeśli popełnił błąd, to go znajdę.
To tu. Strefa bez zasięgu.
Tutaj zamordowano ofiarę.
Miała na imię Nancy.
Naprawdę mam teraz używać jej imienia?
Zabójca zwabia ofiarę tu.
Rozprysk krwi sugeruje, że ma co najmniej 180 cm wzrostu.
Oboje stoją w tym miejscu.
Ona nie ma jak uciec. Wtedy on ją popycha.
To wystarczyło, żeby ją zabić. Stwierdzono to po urazie czaszki.
Upada tutaj.
Policja mówiła, że jej ciało znaleziono przy rzece.
Tak było.
Tak. Wlókł ciało przez jakieś dziesięć metrów.
Tam je porzucił.
Łatwiej ciągnąć zwłoki, trzymając je za kostki.
I tu robi się ciekawie.
Mniej więcej w połowie drogi przestał ją ciągnąć za obie kostki.
Skąd to wiadomo?
Układ plam krwi zmienia się w tym miejscu.
Mam pewne podejrzenie.
Ciągnięcie ofiary taki kawał
było dla niego pewnie zbyt męczące.
Potem robił to prawdopodobnie już tylko prawą ręką.
Nie dlatego, że był słaby.
Podejrzewam, że zabójca ma jakąś kontuzję.
Uraz pleców albo lewego ramienia.
Nikogo nie ma?
Artie jeszcze nie wypisano.
Marcus mówił, że są wciąż w szpitalu.
Nie powinno cię tu być.
Może jutro pojedziemy do lekarza?
Nie, dam radę. Dam radę.
Nie musisz mi niczego udowadniać.
Przecież wiem.
Tylko migiem.
- Okej. - Będę czekać.
Niezbyt mądre posunięcie.
Ciekawe, co by było, gdyby zjawiły się tu służby.
Miałabyś spory problem.
To wciąż mój dom.
Co tam masz?
Mam tego dość, Mary.
Ty się mnie boisz.
Zobacz, trzęsiesz się jak galareta.
Zabiłeś Nancy.
Przestań tak mówić.
Oni wiedzą. Policja wie.
Policja wie, że zabójca miał uraz lewego ramienia.
Wiedzą o tym.
Moja dokumentacja medyczna.
Taki masz plan?
Chcesz wyjawić policji wstrząsającą informację,
że mam najbardziej typową kontuzję?
Może chociaż usiądziesz? To nie pojedynek.
Chcę tylko chwilę porozmawiać, jak kiedyś.
Chyba jesteś mi to winna.
Znasz mnie na wylot.
Wcale nie.
Nie znam cię.
Mężczyzna, za którego wyszłam, w którym…
Mężczyzna, w którym się zakochałam.
Nigdy nie zrobiłby czegoś tak potwornego.
Przecież nic nie zrobiłem.
To twoja wina.
Nie widzisz? Niszczysz tę rodzinę.
Nie, przestań.
Przestań.
- Jak to? - Przestań odwracać kota ogonem.
O co ci chodzi? Czego chcesz?
Chcę, żebyś się stąd wyniósł. Jak najdalej od moich dzieci.
I żebyś zgnił w więzieniu.
I co potem?
Beze mnie raczej nie dostaniesz opieki nad dziećmi.
Nie dostanie jej też nikt z twojej malowniczo zaburzonej rodziny.
Sędzia raczej nie wyśle dziewczynek do babci na farmę zioła.
Nie po tym, przez co przeszły.
Matka chrzestna, Eleanor, jest wciąż podejrzana o zabójstwo…
Ty chuju złamany.
Zostaje nam rodzina zastępcza. A tego nie chcesz.
Wciąż cię kocham, Mary.
Mimo że zmyślasz.
Wciąż wierzę, że przez to przejdziemy.
Zaczniemy od nowa.
Tego właśnie chcę.
Wszyscy przeprowadzimy się do Ohio.
Wiem, jak kochasz dzieci.
Najbardziej na świecie.
Wciąż możemy być rodziną.
Jak Chloe i Dafnis.
Mamy problemy, ale jesteśmy sobie pisani.
Kiedyś w to wierzyłam.
Potem spotkałam się z Jenny.
Pokazała mi coś.
Pokazała mi bliznę.
Ślad po tym, jak usiłowała…
od ciebie odejść.
Te wszystkie słowa. Twoje opowieści.
To jedno, ale blizna na ciele to dowód.
Bo to właśnie robisz, prawda? Prawda?
Zbliżasz się do kruchej kobiety
i ją patroszysz, aż zostaje tam miejsce tylko dla ciebie.
Jednego nie rozumiem.
Czemu Nancy?
Mogłeś mieć każdą.
Czemu wybrałeś ją?
Przykro mi, Mare.
Bardzo mi przykro.
Ale to nie ja miałem słabość do Nancy.
To byłaś ty.
- Nie. - Wiem, że ją kochałaś.
Zachwycałaś się jej urodą.
Dlatego przystałem na twoje gierki.
To było… całkiem podniecające,
widzieć twoją ekscytację, gdy się w nią wcielałaś.
Nosiłaś jej ubrania…
Witamy ponownie, państwo Hennessey.
Zakładałaś jej kolczyki…
Chciałaś nawet pachnieć jak ona.
Proszę, przestań.
Pamiętasz, jak było fajnie?
Pieprz mnie.
Powiedz, że tego pragniesz, Nancy.
Pokaż to detektywce Ganz
i przedstaw jej całą historię.
Bo jeśli ja jestem winny…
to ty też.
Co się stało? Co tak długo?
Jedźmy.
Zatrzymaj się.
Ellie, zatrzymaj się, proszę. Zjedź na pobocze. Stój!
- Tutaj? - Zatrzymaj się!
Dobrze.
Stój.
W porządku?
Co się dzieje?
Cholera.
Mary!
Co ty wyprawiasz?
Mary, co ty…
Co się stało?
Powiedz coś. Mów, co się stało.
Nie zrobię tego.
- Nie zrobię tego. - Czego?
Nie zrobię tego. Nie pójdę na policję.
O czym ty mówisz?
On wygrał.
- Nie może wygrać. - Howard wygrał.
Mogę stracić dzieci, rozumiesz?
- Mogę… - Jeśli trafi do więzienia…
To się nie stanie, nie rozumiesz?
Jest ode mnie dużo sprytniejszy.
Zawsze o dwa kroki przede mną.
Jest dużo sprytniejszy.
Po co ja to w ogóle robię?
- Nancy uważała, że jestem żałosna. - Nie, Nancy cię kochała.
Jasne. Posuwała mojego męża!
Howard może i jest dupkiem, ale Nancy też nie jest bez winy.
Nie jest.
Ellie, proszę. Nie dam rady. Nie mogę ich stracić.
Nie mogę ich stracić… Nie mogę.
On… On jest mordercą!
To jebany morderca. Zamordował naszą przyjaciółkę!
O to chodzi. Tylko to jest ważne.
Rozumiem, że jesteś zmęczona. Że się boisz. Mam tak samo.
Pojedziemy do mnie, położymy się, wyśpimy,
a jutro zaczniemy dzień razem.
Pokażemy policji dokumentację medyczną Howarda, jak ustaliłyśmy.
Proszę.
Mare.
Mary?
O Boże.
Mary?
- Tu Mary. - I Junie.
- Szlag. - I ja!
- Nie możemy rozmawiać… - Nie.
Proszę. Mary?
- Tu Mary. - I Junie.
- I ja! - Nie, proszę.
Tu Mary.
- I Junie. - I ja!
Nie możemy rozmawiać. Zostaw wiadomość,
- to oddzwonimy. - Mary, gdzie jesteś?
Nic nie powiem.
Będę się dobrze sprawować.
Obiecuję.
Mary!
- Jezu. - Gdzie ona jest?
- Mamy sąsiadów. - Gdzie jest Mary?
Nie chce cię widzieć.
Co? Co zrobiłeś?
Nic. To była jej decyzja. Wróciła z własnej woli.
Nie zrobiłaby tego.
Oświecę cię. W małżeństwie zdarzają się problemy.
Mary jest moją żoną, ja jestem jej mężem. Jesteśmy rodziną.
Mary!
Może coś ci się pomyliło, ale nie jesteś częścią tej rodziny.
Wypierdalaj stąd, bo wezwę policję
i aresztują cię za wtargnięcie.
Cho…
Mary!
O mój Boże. Mary?
- Co się stało? - Idź stąd.
Co ty wyprawiasz? Przecież wiesz, co zrobił.
Zabił Nancy.
Nie bądź tchórzem, Mary.
- Idź. - On wie, co zrobił!
- Już. Znikaj. - Mary!
Dobra, już idę.
KONTAKTY
Tu Mary.
- I Junie. - I ja!
Nie możemy rozmawiać. Zostaw wiadomość, to…
Była pani umówiona z panem Hennesseyem?
A jest w domu?
- Tak, ale jest zajęty. - To bardzo pilne.
Czy kiedykolwiek ci się sprzeciwiłem?
- Przepraszam. - Eleanor, co tu robisz?
Musimy porozmawiać.
- To niemożliwe. - To…
Jak widzisz, mój syn jest na dnie.
- To ważne. - Przekaż to przez prawników.
Howard zabił Nancy.
Co?
Robert, tak mi przykro, ale to on miał romans z Nancy.
Nie wiem, kiedy to się zaczęło. Może gdy współpracowali.
Ale to on to zrobił. To on zabił Nancy.
Mary ma dowód.
Pamiętasz pierścionek z sercem, który nosiła Nancy?
- Tak. - Miała go tamtej nocy.
Howard go ściągnął, gdy była już martwa, i ukrył. A Mary go znalazła.
No to sprawa rozwiązana.
To niemożliwe. To nie ma sensu.
Robert,
wierzę Mary.
A czemu nie pójdziesz z tym na policję?
Poszłyśmy, ale…
To skomplikowane. Ale gdybyście zadzwonili do komendanta…
Wykluczone.
Niech Constance to zrobi.
Twoja matka na pewno ma tam wtyki.
Może w Bostonie. Ale to…
Nie rozumiecie. Howard jest niebezpieczny. Mary jest w niebezpieczeństwie.
- Nie. - Dlaczego?
Nasza reputacja już wystarczająco ucierpiała.
Nie będę ryzykował.
Będziesz.
Ta kobieta cię zdradzała.
Pamiętasz, co mi powiedziałeś, kiedy ją poznałeś?
Powiedziałeś, że skazi nasz ród.
Nasz ród. Jakbyśmy byli jakąś wyższą rasą.
Zawsze chciała, żebyś ją docenił.
Zamiast ojca trafił jej się pierdolony drapieżca,
który ją wykorzystywał.
Obiecałem, że będę ją chronił.
Myślałem, że ją uszczęśliwię, ale się nie udało.
Bo…
nie pozwoliłeś mi na to.
Traktowałeś mnie jak dziecko.
Zawsze tak było.
Przez ciebie Nancy nigdy nie widziała we mnie mężczyzny.
Chcesz być mężczyzną?
To zachowuj się po męsku.
Tato.
Zadzwonisz do komendanta Albrighta.
Bo jeśli tego nie zrobisz…
ujawnię wszystko.
Każde zagraniczne konto, każdą nielegalną transakcję,
wszystko, co ukrywałeś.
Wszystkie nasze brudy będą na okładkach
każdej gazety przez następny rok.
A kiedy skończę,
nasze nazwisko nie będzie warte funta kłaków.
Kenneth. Tak.
Mam prośbę.
Nie chcę przez tydzień siedzieć w aucie.
Oj, daj spokój, June Bloom. To będzie przygoda. I wiesz co?
Możemy się zatrzymać w każdym parku narodowym.
Mamusia też z nami jedzie?
Czemu nie?
Musimy najpierw pozałatwiać pewne sprawy, ale…
Zgadzamy się z mamą.
Siedź.
Co się dzieje?
Zostań z siostrami.
W porządku, kochanie.
Pani detektyw. Panowie.
Panie Simpson, mam nakaz, żeby pana przesłuchać
w związku z zabójstwem Nancy Hennessey z 8 kwietnia.
Mogę go zobaczyć?
A jeśli odmówię?
Dostaniemy nakaz aresztowania.
W porządku, dziewczynki. Wrócę niedługo.
Howard, to nie ja. Nie zrobiłam tego.
To nie byłam ja.
Niech ktoś powiadomi służby. Moje dzieci nie mogą zostać bez opieki.
Nie, proszę. Nie rób tego.
To nie byłam ja, Howard.
Nie mam z tym nic wspólnego. Proszę, Howard.
Proszę.
Jestem tu. Mamusia jest z wami.
- Chodźcie tędy. - Kocham was.
Jestem tu.
Co mam teraz robić?
Co robić?
Nawet nie wiem, jak do tego doszło.
W najgorszym razie mąż zostanie aresztowany
i tymczasowo umieścimy córki w rodzinie zastępczej.
Można złożyć prośbę o przesłuchanie w sprawie opieki.
Ale to może potrwać nawet kilka miesięcy.
W najlepszym razie
mąż zostanie wypuszczony i odbierze córki.
Trzymajmy kciuki.
Co z matką chrzestną? Mogłaby się nimi zająć, prawda?
Dam pani namiary na prawnika, dobrze?
Dobrze.
POCZTA GŁOSOWA – NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Nie wierzę w to.
Po tym wszystkim, co się stało. On ją zabił!
Mary, on ją zabił. Jest niebezpieczny.
A ty do niego wróciłaś?
Odzyskałybyśmy jakoś dziewczynki.
Poruszyłabym niebo i ziemię, żeby się udało.
Muszę to doprowadzić do końca.
Muszę to zrobić dla Nancy, nawet jeśli się wycofasz.
Przełom w sprawie zabójstwa Nancy Hennessey.
Doszło do niego dzięki anonimowemu zgłoszeniu.
Zweryfikowaliśmy autentyczność nagrania.
Za chwilę pokażemy
osobę uznaną za głównego podejrzanego
w sprawie zabójstwa Nancy Hennessey.
Mężczyzna na nagraniu to urodzony w Bakersfield Scott Reed.
Materiał nagrano w czasie, gdy pani Hennessey zginęła
w parku Arroyo Seco.
Trwają poszukiwania.
Służby ostrzegają, że pan Reed może być groźny i uzbrojony.
Osoby, które wiedzą, gdzie może przebywać,
są proszone o kontakt ze służbami.
Napisy: Magdalena Marciniak