Coś nie tak?
Obudziłem się i nie było cię obok. Poczułem, że coś się stało.
Co robisz? Czemu przeglądasz jej rzeczy?
Przez cały ten czas byłam przy tobie.
To nie tak, jak myślisz.
Myślałam, że to ona skrzywdziła ciebie.
Nie wiesz, co się stało.
Zmusiłeś mnie, żebym powiedziała o jej romansie, choć o tym wiedziałeś.
Daj mi wyjaśnić.
Zabiłeś ją?
Zabiłeś Nancy?
- Co to za pytanie? - Jak mam to wytłumaczyć?
Co niby mam o tym sądzić?
Eleanor, nie zabiłem żony.
Coś zrobiłeś.
Za coś przepraszałeś.
- Czym ją wystraszyłeś? - Pokłóciliśmy się.
- Uderzyłeś ją? - Nie.
Boże, uprawialiśmy seks. To była zwykła zemsta?
Nancy cię skrzywdziła i to był rewanż?
Nie.
- Nie rozumiem. Dlaczego… - Przestań!
Przestań.
Cholera.
Wróciliśmy do domu.
To było po premierze Ariadny.
Nancy była chyba pod prysznicem.
Zostawiła na szafce nocnej telefon. Zaczął wibrować.
Nie sprawdzałem nigdy jej telefonu,
ale bez przerwy wibrował, więc spojrzałem i…
przyszedł esemes z jej nagim zdjęciem.
Oddzwoniłem na ten numer. Był zablokowany.
Kiedy doszło do konfrontacji, po prostu się przyznała.
Wkurwiłem się.
Krzyczałem. Rozwalałem rzeczy.
Nie jestem z tego dumny.
Ale nigdy jej nie tknąłem.
Przysięgam. Prędzej bym zabił siebie, niż ją skrzywdził.
Wiesz, kim jest David?
Nie. Błagałem ją o jakieś szczegóły, ale milczała.
Nawet w najgorszych chwilach naszego związku
wciąż miała swoje sekrety.
To nie usprawiedliwia kłamstwa.
Tamtej nocy miała się z nim spotkać…
i to skończyć.
Prosiła, żebyś z nią poszedł?
Nie, chciała to załatwić sama, a ja…
przystałem na to.
Dlatego skłamałem.
Nie mogłem powiedzieć tobie i policji, że wiedziałem o romansie i nie reagowałem.
Byłbym na straconej pozycji. Nikt by w to nie uwierzył.
Najgorsza jest świadomość, że mogłem ją uratować,
ale tego nie zrobiłem.
Wiesz, jakie to uczucie?
Policja widziała ten notatnik?
Oddali go. Podobno nie był przydatny.
Pełno w nim zagadkowych wierszy i dziwnych rysunków.
Co zrobisz z tym listem?
Jeszcze nie wiem.
Muszę iść.
- Czekaj. Gdzie? Czemu? - Mam rozdanie nagród.
- Przyjechaliśmy razem. - Wezwę auto.
- Proszę, nie idź. - Robert.
To, co zrobiliśmy…
Wiem. Przekroczyliśmy granicę.
Nie. To było coś więcej.
Rozdeptaliśmy granicę.
Nie ma już żadnych granic.
Nie planowaliśmy tego.
To się po prostu stało.
Myślisz, że jestem okropny?
Nie.
Jeśli ty mi nie wierzysz, to kto mi uwierzy?
Mam wiele wad.
Ale nie jestem potworem.
KOBIETY NIEDOSKONAŁE
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI ARAMINTY HALL
CORA ZNÓW OBUDZIŁAM SIĘ Z PŁACZEM.
PRAWIE ZROBIŁAM SOBIE GRZYWKĘ.
ELEANOR – WEŹ GŁĘBOKI WDECH. ODŁÓŻ NOŻYCZKI.
BĘDZIE DOBRZE, CORA.
CORA DZIĘKI.
NIE DAŁABYM RADY BEZ CIEBIE.
Przelew i mokka z białą czekoladą dla Eleanor.
O, to ja.
Dziękuję.
Policja w Pasadenie uruchomiła linię telefoniczną i prosi o pomoc
i informacje związane ze śledztwem w sprawie morderstwa
mamy i mężatki Nancy Hennessey.
- Jej ciało znaleziono 9 kwietnia… - Straszne.
Zupełnie jak Laci Peterson.
- Obstawiasz męża? - Wiem,
- że to zawsze ktoś bliski. - Policja prosi
- o ostrożność. - Dziwny ten Robert.
Nie wierzę, że uznał to za bezużyteczne.
Popatrz tylko.
To dar.
Możemy podziwiać zakamarki niezwykłej wyobraźni naszej przyjaciółki.
Był nieprzydatny.
Co było nieprzydatne?
Notatnik był nieprzydatny, a nie bezużyteczny.
I to nie słowa Roberta, tylko policji.
Okej.
Przeraziło mnie to, co powiedział Davide. Mógł mieć rację.
Nie wiedziałyśmy o niej wszystkiego.
Spójrz na te wspomnienia.
Ellie,
byłyśmy z nią tak blisko.
Nie rozumiem, czemu czuła, że musi coś przed nami ukrywać.
Mogłabym to zatrzymać?
Jasne. To…
nie ja o tym decyduję.
To jej własność.
Muszę jechać do biura.
Na dzisiejszym rozdaniu nagród będziecie z Howardem przy moim stoliku.
- Przyjdę sama. - Dobrze. Więcej szampana dla nas.
- Tak. - Tak. Do zobaczenia.
Do zobaczenia.
ROBERT MOŻEMY POROZMAWIAĆ?
- Ellie. - Tak?
- O, przepraszam. - Hej.
Nie, w porządku.
Podobno świetnie sobie radzisz.
Głównie zszywam dokumenty, ale…
- …lepsze to niż pakowanie zakupów. - Nie ma nic złego w pakowaniu zakupów.
Nigdy tego nie robiłaś.
A skąd wiesz?
- Podpisałabyś mi papiery? - Tak.
Kurator potrzebuje podpisu przełożonego.
Pewnie. Wszystko dobrze u rodziców?
- Tak. Chyba tak. - Tak?
Nie wiem. Nie wchodzę im w drogę.
Powiedziałaś mamie, co się stało?
- Gdyby się dowiedziała… - Nie.
Nic im nie mówiłam i nie powiem. Mamy umowę.
Ale musisz się odciąć od tamtych wydarzeń.
Postaraj się o tym nie myśleć.
Dobrze.
Wystarczy!
Starczy już. Proszę, przestańcie!
Proszę. Wiecie, że nie jestem w tym dobra.
Ta nagroda jest odzwierciedleniem waszej ciężkiej pracy.
Jeśli będziecie świętować, to również wasze święto.
Okej.
Daj mi chwilę.
Spóźniłaś się.
- To nie mój pomysł. - Wiem, że tego nie lubisz,
- ale to dobre dla firmy. - Skoro tak.
- Hej. - Ach. Eleanor, to Andrew.
Pracuje dla Legacy Magazine. To Eleanor Bouchet.
- Miło mi. - Mnie również.
Jeśli można, zaczniemy
od zrobienia zdjęć z pracownikami w biurze.
Dobrze. Prowadź.
Super.
- Patrz w obiektyw. - Okej.
Potem może w okno.
- Hej. - Milczałaś przez cały weekend.
Mieliśmy się spotkać.
Organizowałam imprezę urodzinową.
Słuchaj. Męczą mnie te ciągłe wymówki.
Albo chcesz ze mną być, albo nie.
Serio?
Żartujesz sobie?
I to akurat dziś.
Jest tu ktoś z prasy.
Nie pozostawiasz mi wyboru.
- Nie powinniśmy się spotykać. - Jak to?
Wróćmy do relacji zawodowej.
Nie mam prawa głosu?
Nie bardzo.
To moje biuro. Gdzie mam być?
Usiądź przy biurku.
- Okej. - Przykro mi z powodu twojej przyjaciółki.
Coś strasznego. Mam nadzieję, że policja znajdzie sprawcę.
Przepraszam. Przyjaźniłyście się, tak? Nancy Hennessey? Ja…
Przepraszam. Wydawało mi się, że się znałyście…
Znałyśmy się. Po prostu…
Skupmy się na twoim zadaniu.
Oczywiście. Jak najbardziej.
Pogadajmy o 2012 roku.
Wtedy powstała firma.
Opowiedz o tym.
Proszę o brawa dla wyróżnionej przez Legacy Magazine
liderki globalnego wpływu i zdobywczyni nagrody w 2026 roku, Eleanor Bouchet.
Dziękuję.
- Zasłużyłaś. - Wow.
- Potrzymałbyś to? - Jasne.
Dziękuję. Bardzo wam dziękuję.
Dziękuję Legacy Magazine.
Jestem bardzo wdzięczna.
Jest tu tyle osób, które są dla mnie autorytetem.
To sprawia, że ta nagroda jest dla mnie wielką lekcją.
Bardzo podziwiam wielu z was. Podziwiam też to, że wasza praca
zrodziła się z potrzeby.
Czasem zaczynam wątpić, czy nadaję się do tej pracy.
Nie jestem ideałem.
Nikt nie jest.
Ale się staramy, prawda?
Staram się… i próbuję.
Jestem obecna.
Nawet wtedy, gdy czuję się oszustką albo potworem.
Jestem gotowa całkowicie poświęcić się czynieniu dobra.
Czynieniu…
wyższego dobra.
Chyba dlatego się tu zebraliśmy, prawda?
Bo chcemy czynić dobro.
Dziękuję za to wyróżnienie.
Bardzo się cieszę, że mogę tu z wami być.
Dziękuję.
Cześć.
Nie musiałaś zostawać.
Marcus jest z dziećmi. Nie spieszy mi się.
Poproszę to samo.
- Znalazłam coś w notatniku Nancy. - Nie, Mare.
- Proszę. Tylko spójrz. - Nie tutaj.
Spójrz na niego.
Zobacz, jak narysowała jego oczy.
Przerażające. Ten człowiek ją ewidentnie przerażał.
Jedyną osobą, której tak bardzo bała się Nancy, był Scott.
Co?
Wygląda jak tamten facet z kościoła.
Z pogrzebu.
Musimy to pokazać policji.
- Nie. I co powiemy? - Tak.
Że mamy szkic, który może przedstawiać ojczyma Nancy,
który mógł być na pogrzebie?
To już coś.
Nie mamy nic poza tym, Ellie.
Nie mamy nic.
Proszę, gwiazda wieczoru.
- Hej. - Nie przeszkadzam?
Donovan, cześć!
Wyglądasz super.
Howard pewnie nie może oderwać wzroku. Boże.
Przestań mnie podrywać.
- Nie mogę. - Co u Amandy?
Korzysta z alimentów.
Ojej, przykro mi.
Mnie nie.
Muszę odebrać.
Musisz być dumny.
Twoja siostra jest gwiazdą.
Taka się urodziła.
Zaproszenie było na 18.00.
Spotkania się przeciągnęły.
Ale fajnie.
Była przemowa? Płakałaś? Mary płakała? Pewnie obie płakałyście.
Wiesz, że jesteś bardzo irytujący?
Mama się odzywała?
Tak. Dostałam odpowiednio lakoniczną wiadomość z gratulacjami.
Taka jest właśnie jej miłość.
Odpowiednio lakoniczna.
Co z tobą?
Nie wyglądasz na kogoś, kto właśnie dostał ważną nagrodę.
Jaka jest najgorsza rzecz, jaką zrobiłeś?
Wow. Tego się nie spodziewałem.
- Szampana? - Dziękuję.
Cały wieczór wysłuchuję, jaka jestem wspaniała.
Odważna, bezinteresowna…
Mam wrażenie, że mówią o kimś innym.
Chyba troszkę przesadzasz.
Daj spokój. Jesteś patronką wszystkich świętych.
To cała ty.
Zobacz, gdzie jesteśmy. O czym ty mówisz?
Nie wychodź. Dopiero przyszedłem.
Zaproszenie było na 18.00.
Wszystko dobrze?
Coś się stało?
Nie. Wszystko dobrze.
Nawet bardzo…
W końcu jestem święta, prawda?
Zadzwonię jutro.
Hej, to ja.
Rozumiem, że nie odbierasz.
Sam nie chciałbym ze sobą rozmawiać po wczorajszym.
Ale okazuje się, że tylko z tobą chcę rozmawiać.
Przepraszam, że skłamałem. Liczę, że mi wybaczysz.
Krytykowałem Nancy za to, że ma tajemnice, a…
robię dokładnie to samo.
Żałuję, że nie powiedziałem ci prawdy, ale nie żałuję tego, co się stało.
Wczoraj po raz pierwszy od śmierci Nancy poczułem coś innego niż ból.
Wiem, że ty też.
Jechałam do domu…
i nie mogłam się zatrzymać.
Pływasz czasem łodzią taty?
Nie, od kilku lat już nie.
Należy teraz do Donovana.
Szkoda.
Była piękna.
Donovan.
Wiesz, że w szóstej klasie wygrałem konkurs na wstrzymanie oddechu pod wodą?
Nie.
Imponujące.
Tak, to było imponujące. Dwie minuty i 47 sekund.
- Wow. - Tak.
Rzucasz mi wyzwanie?
Prawda czy wyzwanie?
Ile my mamy lat?
Prawda czy wyzwanie?
- Prawda. - Zła odpowiedź.
- Nie, nie. Nie! - Dawaj!
- Przepraszam. - Wcale nie.
Potrzebowałaś pomocy.
- Serio? Takiej? - Potrzebowałaś…
Tato?
Ellie? Co tu się dzieje?
Co tu robisz? Powinnaś być w szkole.
Urwałyśmy się.
Uznałyśmy, że wpadniemy powspominać.
To alkohol?
Niespecjalnie.
Uprawiasz seks z moim tatą?
Cora. Nie…
To nie tak. Eleanor wpadła pomóc z rzeczami mamy.
To było wczoraj.
Tak, i było mi bardzo ciężko.
Tyle wspomnień. Musiałem przerwać, a Eleanor została na noc.
Nic między nami nie ma.
Nic.
Dzisiaj dalej przeglądaliśmy pudła.
Wciąż było nam bardzo trudno.
Musieliśmy się rozerwać.
Bardzo tęsknimy za mamą.
To żadna wymówka.
Jesteśmy dorośli i powinniśmy zachowywać się, jak przystoi.
Cora, przepraszam. To bardzo niestosowne.
Tak samo jak picie alkoholu i wagarowanie. Zrozumiano?
Zostaniecie tu na noc, a jutro rano jedziemy do szkoły. Dobra?
O Boże.
- Nienawidzi mnie. - Wcale nie.
Tak. Widziałaś jej wzrok?
Nigdy jej nie okłamałam.
Raczej w to nie uwierzyła.
Nie, będzie dobrze. Nazywa się Hennessey.
Co masz na myśli?
U nas się nie drąży.
Przyjmuje się wszystko na słowo, nawet jeśli dowody temu przeczą.
Ma to w genach.
Nie ma w genach tylko Hennesseyów.
Jest w niej też coś z Nancy.
Tak.
To było bardzo ryzykowne.
Zostaliśmy przyłapani.
Może powinniśmy przestać?
Chciałabyś tego?
Nie.
Cześć wszystkim.
Mam nadzieję, że dobrze się bawiliście
i że odespaliście kaca.
Nic nie mówię, Rory.
Olivia, wydrukujesz mi grafik?
- …omówimy to… - Dzięki.
- …i wrócę do państwa… - Hej.
…jak najszybciej, ale problem polega na tym…
Jordan się spóźni?
Wziął wolne.
Co się dzieje?
Nie wiesz?
O czym?
Zostaw nas same.
Dziękuję.
Coś przegapiłam?
Co się dzieje?
Starałam się być uprzejma i dać ci przeżywać żałobę,
ale twoje sprawy osobiste nam szkodzą.
O czym ty mówisz?
Pewnie nie masz TikToka?
- Serio pytasz? - Cholera.
Dziś rano pojawił się filmik.
Z Corą, córką Roberta.
Powiedziała, że sypiasz z Robertem.
Nie wspomniała cię z imienia,
ale jakieś internetowe hieny połączyły kropki.
No wiesz, to absurd.
Bardzo możliwe, ale ludzie do mnie wydzwaniają.
W tym Legacy. Rozważają usunięcie nas.
Nasi partnerzy obawiają się,
- że mamy problemy. - Muszę zobaczyć ten filmik.
- Pokaż mi to. - Eleanor, powiedziałam ci…
Ktoś może mi pokazać ten filmik?
Muszę go obejrzeć. Proszę.
- Eleanor. - Przestań!
Muszę zobaczyć ten jebany filmik!
Proszę.
Dziękuję, Marcus.
Też nie lubicie, jak kumpela waszej zmarłej mamy posuwa waszego tatę?
Czy tylko ja tak mam?
Super.
Też nie lubicie, jak kumpela waszej zmarłej mamy posuwa waszego tatę?
DETEKTYWKA GANZ
Cholera.
Wiesz,
że gdy nasze nazwisko się gdzieś pojawia, dostaję powiadomienie?
To nie jest dobry moment.
Fantazjowanie o seksie z Robertem to jedno.
Ale kiedy to robisz, dajesz się przyłapać i robi się afera, to coś zupełnie innego.
Cora była zła. Źle zinterpretowała sytuację.
To jedno wielkie nieporozumienie.
Nie rób tego. Nie ośmieszaj się i nie obrażaj mnie kłamstwami.
Widziałaś wiadomości?
Boże, nie, ale cokolwiek mówią,
można odkręcić jednym oświadczeniem.
Proszę, nie ma co tego rozdmuchiwać.
Prawnicy wydzwaniają. Może przyleci też mama.
Jeśli będzie gorzej, a uwierz mi, że będzie,
rodzina Roberta zrobi wszystko, żeby nie ciągnął się za nimi smród.
Zwalą wszystko na ciebie.
Oby ten seks był tego warty.
Przestań! Po prostu przestań.
Nie mam czasu na twoje wymysły.
To po prostu pożar, który trzeba ugasić.
Wiedziałem, że tak będzie.
Przez tego chuja zachowujesz się jak białaska i…
Hej, wejdź. Przepraszam za bałagan.
Zawiozłam dziewczynki do szkoły i robię pranie, bo Artie się moczy.
Robi to od kilku tygodni.
Howard tego nie cierpi i pomyślałam…
Chce używać plastikowych prześcieradeł.
Do czasu, aż podrośnie,
ale nie wiem, to takie…
Co się stało?
Co?
Co się dzieje? Zaczynam się bać.
Przespałam się z Robertem, gdy byliśmy w Ojai.
Cora nas widziała.
Przyjechała tam wieczorem, a dziś rano wrzuciła o tym filmik.
Wisi w sieci. Pojawiają się artykuły, pytania
o to, czy mieliśmy z Robertem romans, a może wręcz zamordowaliśmy Nancy.
Mary, nie powiedziałam ci o pewnym liście.
Robert wiedział o romansie z Davidem. Doszło do kłótni.
Wkurzył się, Nancy się wystraszyła i chyba…
Nie wiem, ale napisał list z przeprosinami.
To bardzo źle wygląda, ale twierdzi, że nic jej nie zrobił.
Przepraszam.
Powinnam była ci powiedzieć, ale jakoś…
Sama musiałam to przetrawić i pomyślałam,
- że gdybym ci powiedziała… - Kłamał.
Udawał, że nie wie o romansie, o Davidzie.
Kłamał.
Musimy pokazać ten list policji.
- Nie możemy. - Jak to nie?
To materiał dowodowy.
To twardy dowód. Zabił Nancy.
- Nieprawda. - Nie wiesz tego.
- Wiem. - Winni kłamią, Ellie.
Wiem, że to źle wygląda.
Źle wygląda? To był jego motyw.
Boże. Możesz trafić do więzienia, rozumiesz?
Mamy prawników, odkręcą to. Mam alibi.
Spałaś z Robertem.
Boże, nie wierzę, że to mówię.
Myślałam, że przeszła ci ta obsesja.
To nie obsesja.
Zależy nam na sobie.
Ale nie wybrał ciebie, prawda?
Nie wybrał ciebie.
Teraz mnie wybrał.
Czemu jesteś taka, kurwa, przemądrzała?
Twoje małżeństwo zaczęło się od romansu.
- To nie to samo. - A może mogłoby nam się udać?
Kocham Corę. Zrobiłabym dla niej wszystko.
Zamknij się!
Słyszysz siebie?
Nic z tego nie jest prawdziwe.
Nie masz pojęcia, co to znaczy.
Prawdziwe są naczynia w zlewie, pranie na podłodze,
wizyty u lekarzy, skaleczenia i poświęcenia. To jest prawdziwe.
Prawdziwe jest to, że mój mąż ma teraz rozmowę o pracę w Ohio.
I być może będziemy musieli się przenieść. To jest prawdziwe.
Ty przeżyłaś jebaną bajkę z cudzym mężem.
Przeprowadzasz się?
Co to ma do rzeczy?
- Jak to? Jesteś moją najlepszą… - Przyjaciółką?
- Tak. - Nancy też nią była.
Ellie, pieprzysz się z jej mężem.
On cię wykorzystuje.
- Nie. - Tak.
Nie. Mylisz się.
Wynoś się stąd.
Mary, proszę. Nie rozumiesz.
To coś innego. To nie tak, jak myślisz. To…
Wynoś się stąd.
Mary?
Już!
- Pani Bouchet. - Tak.
Niezły cyrk się z tego robi.
Zgadza się.
- Dzwoniłam do pani. - Byłam zajęta.
- Wejdziemy? - To zajmie chwilę.
Zadzwonił do nas Jordan Thomas. Podobno u pani pracuje.
Zgadza się.
Twierdzi, że był z panią, gdy zginęła pani Hennessey.
Że sypiacie ze sobą.
To bardziej sprawa dla kadr, prawda?
To nie przestępstwo.
Tak. Jest pewien problem.
Powiedział, że dotarła pani do niego o pierwszej nad ranem.
Technicy ustalili, że pani Hennessey zmarła około północy.
Nikt nie może potwierdzić lokalizacji pana Hennesseya.
On odmawia zeznań, ale twierdzi, że był w domu.
Pani też rzekomo była w domu.
Teraz pojawiły się oskarżenia, że coś was łączy.
Będziemy tak tu stać i gawędzić o tym, z kim sypiam?
Czy zaczniecie szukać Davida, kochanka Nancy?
Skontaktowaliśmy się z każdym współpracownikiem pani Hennessey.
Nikt nie słyszał o Davidzie.
Zdaje się, że pani pierwsza wspomniała o kochanku.
Może zrobiła to pani, żeby nas zmylić,
a może powinniśmy szukać kogoś o pseudonimie David.
Która wersja jest prawdziwa?
- Nic więcej nie powiem bez prawnika. - W porządku.
Na tym etapie na pewno przyda się pani prawnik.
Pani Bouchet.
Czemu mnie to nie dziwi?
- Nigdy nie byłaś taktowna. - Kit.
Nie powinno jej tu być.
Masz dość na głowie.
Przepraszam.
- Od iluś godzin mamy młyn. - Gdzie możemy pogadać?
Co z Corą?
Jest zła, najoględniej mówiąc.
Nadal nie chce usunąć nagrania.
Powinnam do niej zadzwonić.
Nie radzę.
Mogę to wyjaśnić.
Daj jej kilka dni.
Pobędzie z Kit, aż sprawia ucichnie.
Chcę trzymać ją z dala od tych sępów.
A ty jak się masz?
Nie po to tu jesteś.
Chyba jednak tak.
Nie przemyślałam tego dokładnie,
ale może wydamy wspólne oświadczenie?
Możemy zaprzeczyć plotkom.
Oczywiście nie powiemy nic, co zraniłoby Corę,
ale moglibyśmy uświadomić ludziom,
że morderca Nancy jest na wolności i tym trzeba się zająć.
Na to już chyba za późno.
Dlaczego?
Nasi prawnicy mogą przygotować wspólne oświadczenie.
Nie musimy potwierdzać związku, aż nie będziemy gotowi.
Co się dzieje?
Prawnicy radzą mi, żebym całkowicie zerwał z tobą kontakt.
I zamierzasz tak zrobić?
- Jeśli chodzi o twoją rodzinę… - Nie.
Wczoraj w nocy…
To było…
Boże.
Sprawiłeś, że poczułam, jakby to było prawdziwe.
Że po tych wszystkich latach moglibyśmy…
Uwierzyłam ci.
Straciłem żonę.
To wszystko. Nie było nic więcej.
To nie w porządku. Ja tam byłam.
- To… Coś nas łączy. - Nie ma „nas”.
Oddaj mi ten list.
Jeb się z tą twoją trzeźwością.
Wali od ciebie whisky.
Byłam z matką w szpitalu, gdy zmarł mój ojciec.
Nie płakała.
Powiedziała, że płacz to oznaka braku samokontroli.
Że my, kobiety, musimy zaakceptować stratę i smutek.
Musimy to wszystko wytrzymać.
Ale jak długo można tak żyć?
Hej.
Przykro mi.
„Przepraszam, że tak cię przestraszyłem”.
Cholera.
W każdą rocznicę śmierci taty
Robert zabierał mnie na ryby.
Nigdy mu o tym nie przypominałam. Po prostu się zjawiał i jechaliśmy.
Robiliśmy to przez jakieś dziesięć lat.
To działo się długo po tym, jak ktokolwiek jeszcze wspominał tatę.
Nancy nie miała nic przeciwko.
Może wręcz go zachęcała…
z litości.
Pozwalała mi pożyczyć maleńki wycinek swojego życia
na jeden dzień.
Kocham się w Robercie Hennesseyu, odkąd miałam 18 lat.
Ale to koniec.
Dość tego.
Myślisz, że on to zrobił?
Widziałam, jak kłamał Corze w żywe oczy.
To było dla niego takie proste.
Takie naturalne.
Chyba powinnaś mi wreszcie powiedzieć wszystko.
Wszystko, co robiłaś w nocy, gdy zginęła Nancy.
Kolacja skończyła się po 21.00.
Napisałam wtedy do Jordana Thomasa, że do niego przyjadę.
Pan Thomas jest u mnie project managerem.
Przez ostatnie sześć miesięcy łączyła nas luźna relacja intymna.
Łączyła. Czas przeszły.
Dotarłam pod jego mieszkanie około 22.15, ale nie weszłam do środka.
Dostałam wiadomość od Marcusa Simpsona.
Marcus to syn mojej przyjaciółki Mary Simpson. Miał kłopoty.
Potrzebował pomocy. Miał dług u bukmacherów.
Pojechałam po niego.
Podam państwu dokładny adres.
Potem wróciłam do pana Thomasa.
Było około pierwszej w nocy.
Robert Hennessey zadzwonił w sprawie Nancy kilka godzin później.
Reszta jest w aktach policyjnych.
Marcus Simpson jest na zwolnieniu warunkowym.
Nie może mieć znów kłopotów.
Możecie powiedzieć o wszystkim, ale proszę, nie wspominajcie o nim.
Gdyby został w to wciągnięty, Mary kompletnie by się załamała.
Żaden problem. Pominiemy jego nazwisko.
Dobrze.
Co teraz?
Stworzymy linię obrony.
Nasz prywatny detektyw przyjrzy się dokładnie miejscu zbrodni.
Wtedy dowiemy się, co wie policja.
Świątobliwe filantropki zazwyczaj nie sypiają z podwładnymi.
Miałaś ręce pełne roboty.
- Jestem z ciebie dumny. - Chcesz mi dopiec.
Poważnie.
Nie zwiałaś.
Kogoś do siebie dopuściłaś.
Myślałem o twoim pytaniu.
- Którym? - Najgorsza rzecz, jaką zrobiłem.
Byłam wtedy pijana?
Całkiem trzeźwa.
Moja lista przewinień jest dość długa. Za to ty…
jesteś lepsza niż większość.
Nie jesteś święta. To, co zrobiłaś, było niefortunne.
Bez wątpienia jesteś oddaną przyjaciółką.
Zaręczam ci, że Nancy wiedziała, jak bardzo ją kochasz.
Dziękuję, że to mówisz.
- Zadzwonię z lotniska. - Dobra.
Mówiłam Nancy, jaka jest dla mnie ważna. Wielokrotnie.
Ale miłość to nie słowa, tylko czyny.
A tamtej nocy zawiodłam Nancy.
TRZY GODZINY PRZED ŚMIERCIĄ NANCY
Dobrze, że jesteś.
Myślałam, że poszłaś.
Nie mogę… Sama nie dam rady tego zrobić.
Pojedziesz ze mną?
Mam ci pomóc zerwać z kochankiem?
- Żartujesz. - To…
To nie tak. Jest dużo gorzej. Nie zrobię tego sama.
Radziłaś sobie w dużo trudniejszych sytuacjach.
Będzie dobrze.
Dasz radę. Bardzo dziękuję.
Zadzwoń jutro.
Co ty robisz?
Czemu jesteś taką zołzą?
Nie jestem.
Ciągle gadasz o tym facecie. Mam już tego dość.
Mary by ze mną poszła.
- To do niej zadzwoń. - To ciebie proszę.
Musisz się wziąć w garść.
Masz wspaniałe małżeństwo.
To o to chodzi?
- Przestań. - Wow, Ellie.
Żałosne.
Wiesz, co jest żałosne?
Zdradzanie męża i obsrywanie się z tego powodu.
Wysiadaj.
- Chodź ze mną. - Nie.
- Proszę, chodź ze mną. - Wysiadaj.
- Proszę, chodź ze mną. - Wysiadaj!
Wiem, kim jest David.
Napisy: Magdalena Marciniak