Nie wiem, czy Robert to w ogóle pamięta,
ale to ja się z nim zapoznałam.
Tamtej nocy, wiele lat temu,
opierałam się o kuchenne szafki upita tanim piwem…
i czymś go rozśmieszyłam.
To wyszło tak spontanicznie i naturalnie.
Wiem, że też to poczuł.
Ale potem pojawiła się ona. Przedstawiłam ich sobie.
„Robert, poznaj Nancy”.
Co się dzieje?
O Boże.
KOBIETY NIEDOSKONAŁE
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI ARAMINTY HALL
Nie jest do siebie podobna.
To oczywiście Nancy, ale jakby nie ona.
Broniłam Davide’a.
Naprawdę myślałam, że to nie ma sensu.
Bo nie ma.
Wszyscy to teraz zobaczą i wyrobią sobie opinię, nie dając mi…
Wiem, ale…
Cokolwiek teraz czujesz, możesz się tym ze mną podzielić.
Jest mi…
wystarczająco ciężko wyobrazić ją sobie z kimś innym, ale to zdjęcie…
Myślałem, że kiedy go aresztują…
poczuję jakąś ulgę.
Ale tak nie jest.
A tobie ulżyło?
Nie. Nie bardzo.
Mimo wszystko… Wciąż ją kocham.
Zrobiłbym wszystko, żeby ją odzyskać.
Oszalałem, czy…
Nie.
Nie oszalałeś.
Jesteśmy.
- Hej. - Tak?
Dziękuję, że mi dziś towarzyszyłaś.
Fajnie było znaleźć się w miejscu, które było dla niej ważne.
Nawet jeśli to nie trwało długo.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Cholera.
Hej.
Przyszedłem pogadać osobiście, skoro mi nie odpisałaś, ale… wow.
Przepraszam.
Mogłaś powiedzieć, że masz plany.
Miałam wcześniej zaplanowane wyjście na balet.
Poza tym miałam wyciszony telefon.
Chyba nie traktujesz mnie poważnie.
Myślałam, że to jasne. Nie interesuje mnie nic na poważnie, J.
Nie o to mi chodzi.
Chodzi mi o to, że mnie nie szanujesz.
To nieprawda.
J, przechodzę teraz trudne chwile.
Nie chodzi nawet o dzisiejszy wieczór.
Po imprezie w Dniu Świętego Patryka… spóźniłaś się dwie godziny.
Gdy zginęła twoja przyjaciółka, napisałaś o 21.00 i przyszłaś o 1.00.
- O co chodzi? - Nie, było po 22.00.
- Było zdecydowanie później. - Nie.
El, nie spałem.
Nie powinniśmy o tym rozmawiać na ulicy.
Wejdźmy na górę.
Otwórzmy butelkę wina
i porozmawiajmy o tym jak dorośli.
- Dobrze? - Skoro będzie wino.
Czyli przekonało cię wino, a nie poważna rozmowa.
Dzień dobry.
- Hej. - Bez mleka, bez cukru.
Tylko kawa i wrzątek.
- Tak, jak lubisz. - Dzięki.
No tak.
Spóźnisz się do pracy.
Szefowa chyba to zrozumie.
O, wow.
Nie wiedziałem, że lubisz wędkować.
Nie lubię.
Okej. Gdybyś chciała się nauczyć, to znam fajne miejsce przy Lake Gregory…
J, powinieneś jechać do biura.
No tak. Nie, ja… Masz rację.
Tak zrobię. Widzimy się… na miejscu.
Tak.
- Zaklepuję czekoladę. - Nie, ja.
Już zaklepana.
Przepraszam, kochanie. Skoro już zaklepane.
Za 20 minut zakładacie plecaki. Co się mówi do cioci?
- Dziękuję. - Proszę.
- Dziękuję. - Za dużo cukru?
Nie ma czegoś takiego.
Chciałabym mieć taką mamę.
Co chciałaś mi powiedzieć o balecie?
Czyli nie mogę już korzystać z auta?
Tak to jest, Marcus. Siedzisz tam i wapujesz po kryjomu.
- Nie wapowałem. - Hej.
- Cześć, El. - Eleanor.
Powiesz tacie, żeby wyluzował? Muszę odpalić z kabli.
- Wyjdź z tatą. - Poszukajmy kabli.
- Przepraszam za to. - Nie szkodzi.
Za chwilę pogadamy, obiecuję.
- Tylko… - Pozgarniam to.
- Boże, przepraszam. - W porządku. Podniosę to.
Ellie, wezmę to…
- Co to jest? - Nic takiego.
Nic? To raport policyjny.
POLICJA LOS ANGELES RAPORT UZUPEŁNIAJĄCY
To z rejestrów publicznych.
Ale po co ci to?
Bo coś mi nie pasuje.
Wiem, że aresztowano Davide’a,
ale pod zarzutem rabunku, a nie morderstwa,
i po zeznaniu jakiejś przypadkowej osoby.
To przecież podejrzane.
Media próbują to powiązać z Nancy, ale to nieprawda.
Poświęcasz temu sporo czasu.
Tylko nie to. Nie rób ze mnie kogoś niezrównoważonego.
Wystarczająco często to słyszę.
Dobrze.
O, dziękuję. Nie mogłem się do tego zebrać.
Rozumiem.
Gapię się na stare wiadomości od niej i nie umiem ich usunąć.
No tak.
- To jadłeś na śniadanie? - Jakoś nie byłem głodny.
Coś się dzieje?
Ach, nie chcę cię tym dodatkowo zamęczać.
O co chodzi?
Kit spytała, co robię na urodziny Cory w ten weekend.
Zapomniałem o tym.
Właśnie szukam jakiegoś DJ-a na silent disco.
Nawet nie wiem, czy jej się spodoba. Googluję „urodziny siedemnastolatki”.
Uważaj, żebyś nie trafił na jakąś listę.
Dzięki. Teraz czuję się jak idiota i zboczeniec.
Jaki ojciec zapomina o urodzinach własnej córki?
Nie do wiary.
- Mąż Nancy. - No tak.
Nigdy nie musiałeś się tym zajmować.
Chciałbym chociaż spróbować.
To jej pierwsze urodziny po…
Nancy zawsze robiła coś wyjątkowego.
Obiecuję, żadnych przemów.
Szesnaście lat temu w moim życiu pojawił się największy skarb,
a dziś świętujemy jej urodziny.
Nie przeciągając – oto solenizantka.
Moja córeczka Cora.
Baw się dobrze.
SŁODKA SZESNASTKA
Nie chcę tego spieprzyć.
Mogę pomóc.
Byłam na wielu imprezach organizowanych przez Nancy.
Mogłabym coś wymyślić.
- To nie za dużo? - Chodzi o Corę. Co znaczy „za dużo”?
- Nie ma czegoś takiego. - Och. Dzięki.
Jasne. Dobrze.
- Podeślij mi, co znalazłeś, dobra? - Ee, dobrze.
Śledcza Ganz. Szuka pani nieruchomości w tej okolicy?
Niestety za mało mi płacą.
Piękny jest.
- Dziękuję. - Wspaniały kształt.
Niewiele osób przemalowałoby starego Mercedesa 450 SL.
Chociaż kiedy ma się pieniądze,
można nawet zniszczyć taki klasyk w doskonałym stanie.
- O gustach się nie dyskutuje. - Tak.
Miłego dnia.
Jeśli nie ma pani nic przeciwko…
Na pewno to pani widziała.
- Tak, jest wszędzie. - Tak. Przyjrzałam mu się bardzo uważnie.
Nie mogę przestać myśleć… o minie pani Hennessey.
Prawda? Sprawia wrażenie wyluzowanej, wygląda naturalnie.
Ale coś nie gra.
Co bywalczyni salonów z Pasadeny ma wspólnego z tymi ludźmi?
Nie zawsze bywała na salonach.
Miała inne życie, nim poznała Roberta.
Jakie życie?
Ciężkie.
Matka-alkoholiczka, agresywny ojczym, życie w przyczepie.
Nie było jej łatwo.
No tak. Sprawdziliśmy jej przeszłość.
To jeszcze bardziej zadziwiające.
- Dlaczego? - Co taka kobieta
ma wspólnego z Robertem i jego rodziną?
Albo z panią?
Czy nasza przyjaźń jest przedmiotem śledztwa?
Nie. Nie jest.
Te zarzuty o napad to ściema?
Nie zadawałaby mi pani pytań,
gdybyście mieli dowody przeciwko Davide’owi.
Podejrzewacie kogoś innego?
Dziękuję za rozmowę.
- Cholera. - Opuść szybę!
Nie macie prawa mnie śledzić. To nękanie.
Proszę o nazwisko i numer odznaki.
Nie jestem z policji.
Pracuję dla Donovana.
Okej.
Byłaś kiedyś na wojnie?
Konfrontacja ze śmiercią cię zmienia.
Pomogłem im ubiegać się o azyl.
Wykorzystałem znajomości w rządzie, jak już wspominałem, i…
Krótko mówiąc, teraz mają dobrze prosperujący gabinet dentystyczny.
Ich córka w zeszłym roku skończyła Vassar College.
Niesamowite.
Kiedy serce coś ci podpowiada, musisz go posłuchać.
Przepraszam was. Muszę coś załatwić.
Widzimy się później przy basenie.
Jak uroczo. Wykorzystujesz moje historie do podrywu?
To dobra historia.
Sponsorujemy z mamą twoją firemkę charytatywną,
więc to też moja historia.
„Firemkę charytatywną”? Dzięki, Donnie.
Swoją drogą, ich córka studiowała na Ohio State.
Vassar brzmi lepiej.
- Wow. - Winston mówi, że nieźle biegasz.
Tak, kiedy muszę.
W niektórych rodzinach, gdy komuś umiera przyjaciółka,
daje się kwiaty albo wręcz przytula tę osobę.
Ja tak nie mam.
Podobno to przekleństwo bogatych i dobrze urodzonych.
- Okej. - Za mało tulenia.
Za dużo sublimowania emocji.
No tak. Skoro ten twój Winston już mnie nie śledzi
i widzisz, że jestem bezpieczna i nic mi nie grozi,
może lepiej idźcie do domu.
Chciałbym.
Mam lepsze rzeczy do roboty.
- Ale… - Ale w obliczu tragedii
bywasz nieprzewidywalna.
- To nie w porządku. - Nie?
Nie.
- Kiedy zmarł tata… - Nie… rób tego.
Nie mieszaj go w to.
Byłam wtedy w zupełnie innej sytuacji.
Serio?
Gdybym nie miał dowodów, zaprzeczyłabyś.
To dwoje przyjaciół w żałobie.
Nieźle się szczerzą
- jak na żałobę. - Składamy hołd pasji
osoby, którą kochaliśmy.
Oboje wiemy, że lubisz naprawiać zepsute zabawki.
Szczególnie te białe i przystojne.
- Może gdybyś była w BSU… - Co?
…lub w czarnym stowarzyszeniu, związałabyś się z Jamalem lub Terrellem,
- zamiast myśleć o sama-wiesz-kim. - Nie mogę.
Dupek z ciebie.
Czemu po prostu nie przyznasz, że masz słabość do Roberta?
Zawsze tak było.
Skończyłeś?
Przestań mnie śledzić.
ROBERT – JEST POLICJA. PRZETRZEPUJĄ DOM.
TO PRZESADA. PRZYJEDZIESZ?
Mieli nakaz.
Jaki nakaz?
Wzięli rzeczy Nancy.
Naszą dokumentację finansową.
Sprawdzają, czy mogłem coś zyskać na śmierci żony.
O Boże.
Zabrali mi laptopa.
Zadzwoniłbym do Kit, ale dałaby znać ojcu, a on zrobiłby z tego aferę.
To pewnie tylko rutynowe działania.
- Nic nie znajdą. - Pewnie, że nie.
Nie chciałam… Nie to miałam na myśli…
Masz rację. Przepraszam. Po prostu… Ta cała sprawa jest…
Może to nienajlepszy moment na imprezę urodzinową.
Nie zgadzam się.
Trzeba żyć dalej.
Corze przyda się trochę normalności.
Tobie też.
Myślę, że tego chciałaby Nancy.
Jeśli mamy powiększać zespół w Liberii,
byłbym za Chelsea.
Zgłosiła się?
Nie, ale sporo robi.
ROBERT WYPUŚCILI DAVIDE’A.
Ma znajomości w terenie, mogą się przydać.
El… El.
A, tak. Przepraszam.
Jasne. W porządku.
Mogę się do niej odezwać, jeśli chcesz.
Pewnie.
Ee, słuchaj, J.
Nie dojdzie do tego,
ale śledztwo się trochę komplikuje, więc…
gdyby ktoś cię o mnie pytał…
Wiem. Rozumiem.
Nic nie powiem.
Nie, możesz mówić.
Możesz powiedzieć, że u ciebie byłam.
- Mieliśmy być dyskretni. - Tak.
Ale gdyby ktoś pytał, to potwierdzenie naszej relacji byłoby przydatne.
- Ellie. - Tak?
Masz chwilę?
Tak, pewnie.
Dasz mi chwilę? Przepraszam.
- Tak, oczywiście. - Dzięki.
Co tam? W porządku?
Chodzi o mamę.
Ktoś musi ją odebrać z komisariatu.
Co? Co to znaczy?
KOMENDA POLICJI W PASADENIE
Dzwoniłam do prawnika. Już jedzie.
Nie odpowie na żadne pytania bez prawnika.
Nie została aresztowana. Musi tylko przestać nam przeszkadzać.
Nie rozumiem.
Okazało się, że pani przyjaciółka nęka policjantów.
- Co? - Tylko w zeszłym tygodniu
złożyła 20 wniosków o dostęp do informacji publicznych,
a dzisiaj zupełnie przesadziła.
Następnym razem skończy w kajdankach.
- Co ty narobiłaś? - Nieważne.
Powiedziałabym, że dość ważne.
- Użyłam przekleństwa. - Co?
- Rzucając zszywaczem. - Boże.
- W ścianę. - Okej.
- Nie w kogoś. - W porządku?
Stracili masę czasu na tego Davide’a.
W ogóle nie biorą pod uwagę moich sugestii.
Oznaczyłam każdego Davida z naszych kronik studenckich.
Każdego, którego śledziła w mediach społecznościowych.
Znalazłam nawet Williama Davida, właściciela kwiaciarni w Teksasie.
Polubiła jego post na Pintereście. Po prostu…
Wiem, to szalone, ale…
- Nie złość się, że to powiem. - Co?
Bierzesz…
Nie, El. Przestań.
Przez ostatnie pół roku biorę najwyżej aspirynę.
Okej.
Przepraszam, nie umiem odpuścić.
Tobie coś powiedziała, El.
Odcięła mnie, a ty się czegoś dowiedziałaś…
Ja już się nie dowiem.
Mnie też odcięła.
Nie wiem o tylu rzeczach.
Szkoda, że nie jestem jak ty. Skupiasz się na czymś innym.
Na pracy i Robercie.
Zrelaksujmy się dziś wieczorem, co?
Kupię jedzenie na wynos i przyjadę do was.
Po prostu… wyczilujemy.
- Okej. - Okej?
Ktoś tak jeszcze mówi?
Ja mówię.
Wyczilujemy.
Hej, wpadłam tylko…
Robert. Hej.
Robert!
- Hej. - Hej.
Nieźle się wyładowałeś.
No tak.
Kiedy chcę się napić, przychodzę tu poodbijać piłkę.
Od jak dawna tu jesteś?
Chyba bardzo chciało mi się pić.
Wszystko dobrze?
Jakieś wieści z policji?
Podrzucili część rzeczy Nancy.
To wszystko.
Odezwał się do mnie twój brat.
Żartujesz?
Byłem w niezłym szoku. Po tylu latach.
Co… I czego chciał?
- Złożył kondolencje. - No tak.
- Nigdy mnie nie lubił. - Przestań.
Wiesz, co mi kiedyś powiedział?
- Nie. - Pojechaliśmy na ryby
z twoim tatą. Pierwszy rok. Wiosenne ferie.
No tak.
Jakąś godzinę po przyjeździe
Donovan mnie przydybał i powiedział, że mam się trzymać od ciebie z daleka.
W sensie randkowym.
Po co to zrobił?
Pewnie chciał się popisać jako starszy brat.
Nie mam do niego żalu.
Skoczę pod prysznic.
Zostaniesz?
- Nie jestem pewna. - Okej.
Który według ciebie mamy rok?
Już długo jestem na słońcu. Daj mi chwilę.
Myślisz, że żyjemy w średniowieczu i możesz decydować, z kim się umawiam?
W przeciwieństwie do tego, co myślicie z matką,
jestem dorosła. Dorosła.
Ludzie mnie podziwiają i na mnie polegają.
Sama decyduję, czego chcę i co zrobię.
Okej.
No dobrze, może usiądziesz?
Opowiesz mi, co cię tak zirytowało.
Dzwoniłeś do Roberta.
Szybko poszło. Sporo rozmawiacie, co?
Powiedział, co od ciebie usłyszał, kiedy się poznaliście.
Zabroniłeś mu się ze mną umawiać.
Mało znany fakt.
Czemu to zrobiłeś?
Przecież wiesz.
Nie, nie wiem. Chyba muszę to usłyszeć od ciebie.
No dobrze.
Dostrzegam to.
Oboje jesteście bystrzy, wrażliwi, podobni do siebie.
W próżni, w której świat by nie istniał…
bylibyście idealną mieszaną parą. Kenem i Barbie.
- Ale ponieważ świat istnieje… - Nie świat.
- Jego rodzina. - Nic nie wiesz
- o jego rodzinie. - Bogacze od pokoleń.
Wrodzona roszczeniowość.
Uważają, że odpowiedzialność to mit, a etyka to żart.
Jak myślisz, przez kogo aresztowano Davide’a?
Typowe zagranie Hennesseyów.
Zwierają szyki, żeby chronić swoich.
Nie. Gadasz jakieś głupoty.
Robert nie zabił Nancy.
Miała kochanka. Miał na imię David.
To David ją zabił.
- Może Robert dowiedział się o Davidzie. - Nic nie wiedział.
To ja powiedziałam mu o romansie, a wtedy Nancy już nie żyła.
Chwila. Ty…
Powiedziałaś Robertowi, że żona go zdradza?
Tak.
Martwił się.
Chciał dzwonić na policję, a ja chciałam pomóc.
Ostatnio chyba ciągle pomagasz Robertowi.
Chciałaś być jego planem B.
Nie masz pojęcia, o czym mówisz.
- Czyżby? - Nie.
Nie wierzę, że mama była w areszcie.
Nie byłam. To było obywatelskie nieposłuszeństwo.
Każdy ma do tego prawo.
Przepraszam, że was wystraszyłam.
- Ja się nie bałam. - Okej.
Tata się bał.
Co? Wciąż jem.
Chyba skończyliśmy.
Chyba że ktoś chce pomóc sprzątać.
- Nie! - Nie!
Hej, hej. Nie…
Wracaj… Junie, wracaj tu.
- Ja pomogę. - Dziękuję.
Bały się.
Nie przyznają się, ale się bały.
Wyszłaś bez słowa, a potem zadzwoniła policja.
Wiem, że ona była dla ciebie ważna, ale twoja rodzina też jest ważna.
Oni… wciąż tu są. Potrzebują cię.
- My cię potrzebujemy. - Nie wiem, jak…
Nie potrafię odpuścić.
Dziękuję, Eleanor, za pomoc i za makaron.
Nie ma problemu.
Ma prawo się niepokoić.
Wiem. Wiem.
Nie osądzaj mnie.
W jakim sensie?
Znalazłam adres Davide’a.
- Nie. - Nie masz dość tego,
że nic nam nie mówią, bo jesteśmy tylko przyjaciółkami?
- Pewnie, że mam. - Namalował ją.
Imprezował z nią.
Może wiedzieć coś o tym, co się stało.
Nie możemy się mieszać w śledztwo.
Ona nie odpowiada.
Kto?
Jest taka terapeutka na YouTubie, wspiera osoby w żałobie.
Radzi, żeby rozmawiać ze zmarłymi bliskimi.
Próbuję to robić.
Kiedy jestem sama albo gdy wszyscy śpią. Żeby nie wzięli mnie za wariatkę.
Po prostu do niej mówię.
Opowiadam jej, że Artie wypadł kolejny ząb,
że Howard może dostać nową pracę…
Ale nie odpowiada.
Nic nie mówi.
Mam tyle pytań.
Proszę, pomóż.
Halo?
Zostawcie mnie w spokoju.
Nie jesteśmy dziennikarkami ani policjantkami,
tylko przyjaciółkami Nancy.
Chcemy porozmawiać.
Idźcie stąd.
Nie.
Nie pójdziemy stąd.
- Proszę nas wpuścić. - Mary.
Posrało was?
Proszę. Była naszą przyjaciółką.
Proszę.
Zobaczyła mój obraz u kolekcjonera i się odezwała.
Myślałem, że jest jedną z tych białych kobiet, które, bez obrazy,
chcą, żebym je namalował tak, jak same siebie widzą.
Ale po kilku szkicach
było jasne, że jest inna.
Chciała, żebym namalował jej blizny.
Mówiła, że spowodowała wypadek samochodowy.
Powiedziała, że to była jej wina?
Zdecydowanie tak nie było.
Zdjęcie sugeruje, że dobrze się znaliście.
Nawet nie pamiętam, że ktoś je zrobił.
Szybko wyszła z imprezy.
Facet, z którym przyszła,
- nie bawił się dobrze. - Co?
Przyszła z kimś?
Pamiętasz, jak wyglądał?
Był biały.
Myślisz, że to był Robert?
Nie. Nie widział tego zdjęcia.
Spojrzysz na to…
- Powiedziałby mi. - Chwila.
Spojrzysz na to zdjęcie?
Rozpoznajesz go?
Powiedziałbym, gdybym pamiętał coś więcej.
Powiedziałem o tym policji.
- Ledwo spojrzałeś. - Nie. To było ostatnie pytanie.
To…
Byłem w areszcie. Za co?
Nic nie zrobiłem. Nic.
Okej. Już nie przeszkadzamy.
Dziękujemy.
Gdzie byłyście?
Słucham?
Wasza przyjaciółka była na równi pochyłej. Pogrążona we własnym nieszczęściu.
To właśnie zobaczyłem.
I to namalowałem.
Gdzie byłyście, kiedy was potrzebowała?
Nie ukrywała tego.
Jeśli tego nie widziałyście, to znaczy, że nie chciałyście.
Chodź. Chodź, idziemy.
Dekoracje powinny być bardziej spójne.
Będą po trzy osoby w rogu, żeby uniknąć tłoku.
Nie. Przez cały czas. Dobrze? Dziękuję.
Twoja wina.
- Ona nie… - Nieprawda.
Mówiłem ci już…
Hej. Wszystko dobrze?
Mimo moich protestów
moja rodzina zatrudniła tę firmę PR-ową, żeby naciskać na policję.
To oni wypuścili to zdjęcie.
Uwierzysz?
To przez nich aresztowano Boyette’a. Moja rodzina.
Obrzydliwe.
Liczyli, że to odciągnie uwagę mediów.
A kogo obchodzi, że przy okazji niewinny człowiek na kilka tygodni trafi za kratki?
Nie poznałeś go, prawda?
Kogo?
Davide’a.
Po raz pierwszy widziałeś go w telewizji.
Przecież tu byłaś. Razem go widzieliśmy.
O co ci chodzi?
O nic mi nie chodzi. Ja…
Wiem, jak to jest, kiedy pochodzi się z wpływowej rodziny.
Czasem nie widać, jak pociąga za sznurki.
Ty sobie jakoś poradziłaś.
- Tak myślisz? - Tak.
Ciągle mam wrażenie, że patrzą mi przez ramię.
Ale robisz to, co dla ciebie ważne.
I… ja to podziwiam.
Zawsze tak było.
Tato?
Tato!
- Hej. - Czemu rzeczy mamy są w pudłach?
Ja… tylko sprzątałem.
Nie możesz się ich pozbyć.
Cora, to nie tak.
Zrozum, że ciężko mi patrzeć na to wszystko…
Czyli co? Po prostu ją wymażesz?
Nie. Nie może tego zrobić.
To niemożliwe, Cora.
To wszystko, co mam!
W tych pudłach jest wszystko, co mi zostało po mamie.
Rozumiem, kochanie. Ja…
Cora, chodź tu.
Wiesz, że mój samochód należał kiedyś do mojego taty?
Dostałam od niego też ten naszyjnik.
Na ścianie w mieszkaniu mam nawet jego wędkę.
Chcę czuć jego obecność.
Dlatego otaczam się tymi przedmiotami.
Możesz tak zrobić.
Możesz przejrzeć te rzeczy.
Weź wszystko, co ci o niej przypomina. I miej to przy sobie.
A resztę umieścimy w jakimś specjalnym miejscu.
Na przykład w domu w Ojai.
Będziesz tam jeździć, żeby poczuć jej obecność.
Dobrze.
Nie musisz się żegnać z mamą.
Tata nigdy by cię o to nie poprosił.
Kochanie.
Dzięki.
Nie dziwię się, że to odwołała.
I tak będzie się lepiej bawić w szkole.
Zjebałem te urodziny.
To ja cię namawiałam, żeby urządzić imprezę.
Hej, ty zawsze pomagasz.
Cora potrzebuje trochę czasu.
To takie nienaturalne.
Nikt nie przygotowuje dziecka na śmierć rodzica.
Nas też nikt nie przygotował.
Poczułem jakąś ulgę, kiedy policja zabrała jej rzeczy.
Nie chcę jej wymazywać, ale gdzie nie spojrzę,
widzę przedmioty, które przypominają mi o jej potajemnym życiu.
Pieprzonym romansie, który ukrywała.
To przytłaczające. Wszędzie to widzę.
Dom w Ojai będzie idealnym miejscem na jej rzeczy.
Tak.
Ciężko będzie pojechać tam samemu.
PRZYBORY PLASTYCZNE RÓŻNE
ALBUMY O SZTUCE
Użyła tego na całej mojej rodzinie.
Nie cierpieli tego.
Nic bardziej jej nie bawiło.
Potem zaśmiewała się godzinami.
Zabawne.
Nie wiedziałam, że aż tak cierpiała.
Jak mogłam nie widzieć, przez co przechodziła?
Nikt nie widział.
Przeoczyłam to.
Po prostu… to przeoczyłam.
Już dobrze. Też to przeoczyłem.
Boże.
Kiedyś spytała, czy Robert mi się podoba.
Pamiętam, że natychmiast zaprzeczyłam.
Na pewno wiedziała, że kłamię. To było oczywiste.
To ona zawsze lepiej umiała udawać.
Budować własne życie.
Może to moja szansa.
Może by to zrozumiała.
Sama też kłamała.
Okłamywała Roberta.
Okłamywała nas wszystkich.
Nancy, zacznę od przeprosin.
Zareagowałem przesadnie.
Byłem okropny
i przepraszam, że tak cię przestraszyłem.
Ale trudno się dziwić, że jestem zły, skoro sypiasz z innym.
Hej. Wszystko dobrze?
Napisy: Magdalena Marciniak