Downloaded from YTS.MX
Do stworzenia tego filmu
Official YIFY movies site: YTS.MX
wykorzystano nagrania z misji Apollo 13,
archiwalne wywiady z załogą,
rodzinami i kontrolerami naziemnymi.
Dzięki technikom rekonstrukcyjnym
odtworzono nieuwiecznione wydarzenia
przy użyciu nagrań z innych misji NASA.
13 KWIETNIA 1970 ROKU
322 000 KILOMETRÓW OD ZIEMI
OSTATNIA TRANSMISJA TELEWIZYJNA Z POKŁADU APOLLO 13
Trzynaście, jesteśmy gotowi do wejścia.
Patrzę właśnie przez prawe okno.
W niedużej odległości widać cel naszej misji.
Zaczyna się robić coraz większy.
Mamy dobre ujęcia celu misji.
Pokażemy wam szybko,
co robimy na pokładzie statku kosmicznego.
Ten mały magnetofon
bardzo nam pomaga zabijać czas
w trakcie podróży na Księżyc i odtwarza muzykę z Odysei kosmicznej.
Tu załoga Apollo 13.
Życzymy wszystkim miłego wieczoru i dobrej nocy.
ALARM GŁÓWNY
Houston, mamy problem.
Sonda Apollo 13 uległa poważnej awarii elektrycznej.
Jim Lovell powiedział: „Houston, mamy problem”.
Mamy problem.
Usłyszeli głośny huk…
APOLLO 13: WALKA O PRZETRWANIE
CZTERY MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Na Przylądku Kennedy’ego
trwają przygotowania do ponownego lotu na Księżyc.
Apollo 13
to piąta misja księżycowa
i trzecia z lądowaniem.
Załoga to trzech Amerykanów.
Komandorem misji został dobrze już znany Jim Lovell.
Ma czworo dzieci i odbędzie swój czwarty lot w kosmos.
Członków załogi cieszy swobodny styl bycia Lovella.
Męczą ich napuszeni piloci.
Fred Haise z Missisipi.
W liceum chciał zobyć dziennikarzem sportowym.
Wyląduje na Księżycu wraz z komandorem Lovellem.
Ken Mattingly, jeden z najlepszych pilotów w klasie,
jest bardzo oddany swojej pracy.
Nawet jak na standardy astronautów.
Latanie to jego życie i pragnął to robić od małego.
Wiele osób pyta, po co lecimy na Księżyc.
Jak pan odpowie na takie pytanie?
Celem misji Apollo 13 jest głównie kontynuacja badań.
Liczymy, że pogłębimy wiedzę na temat pochodzenia Księżyca,
a tym samym historię powstania naszej planety, Ziemi.
Apollo 13 ma wylądować na innym terenie
niż misje Apollo 11 i 12.
W pagórkowatym regionie,
w księżycowych górach, co wiąże się z większym ryzykiem.
Mówi się, że loty kosmiczne
są jak poszukiwanie nowego Edenu.
Człowiek zbezcześcił swoją planetę,
a teraz musi szukać dla siebie innego miejsca do życia.
W rakietach kosmicznych jest coś fascynującego.
Mnie również pasjonowały,
na długo przed powstaniem NASA.
Pozdrowienia z księżyca, Houston.
Wziąłem udział w pierwszym locie, w Boże Narodzenie 1968 roku.
Wesołych Świąt, Jim.
NAGRANIA ZE STATKU KOSMICZNEGO
Byliśmy zaciekawieni i podekscytowani,
jak dzieciaki gapiące się na słodycze w sklepie,
gdy patrzyliśmy na pradawne kratery z odległości 100 kilometrów.
Nie mogliśmy tam wylądować.
Informujemy, że Święty Mikołaj istnieje.
Wy wiecie najlepiej.
Jim Lovell chce wypatrzyć jakiś nienazwany do tej pory szczyt.
Gdy to zrobi, nazwie go Górą Marilyn.
Jak się pani czuła, gdy orbitowali?
Byłam pełna obaw.
Muszę to przyznać. Każdy by się bał.
- A gdy polecieli dalej? - Zachwycona.
Święty Mikołaj istnieje.
Słowa męża brzmiały cudownie.
Jestem z niego dumna.
Byłem rezerwowym podczas misji Neila Armstronga w Apollo 11.
Jeden mały krok dla człowieka…
Wielki skok dla ludzkości.
ARMSTRONG NA KSIĘŻYCU
Marzyłem, by zrobić to samo.
Jestem gotów.
Zastanawiam się, Jim,
co twoja żona i dzieci sądzą o tym wszystkim.
Żona wie, że nie planuję więcej lotów.
Już od sześciu czy siedmiu lat jest wdową kosmiczną.
Ale nie mogę się doczekać tego lotu.
Dzięki niemu będę mógł się od wszystkiego odciąć.
Będę miał spokój…
Od dzieciaków.
Będę miał możliwość
spojrzeć na świat z lepszej perspektywy.
Tym właśnie jest dla mnie lot w kosmos.
Nie chciałam, żeby znów leciał.
Nie powiedziałam mu o tym, rzecz jasna.
Musiałam zagryźć zęby.
Miał jako pierwszy w historii odbyć ponowny lot na Księżyc.
Bałam się tego wszystkiego.
KAPITAN JAMES A. LOVELL JUNIOR Z RODZINĄ
Nic nie przygotowało mnie do bycia żoną astronauty.
Czułam się, jakbym żyła na świeczniku.
Jeździliśmy na parady do różnych miast.
Byliśmy w Białym Domu.
Panie prezydencie, oto rodzina Lovellów.
Pan James Lovell Junior.
Po misji Apollo 8 odbyło się wielkie świętowanie.
A lot był ryzykowny.
Wtedy nie wiedziałam,
że było tylko 50% szans, że załoga wróci do domu.
Była szansa 50 na 50.
Nie mogłam przyjąć tego do wiadomości.
Ludzie pytają mnie,
jak to jest być córką astronauty.
Zdumiewa mnie, że miałabym czuć się jakoś inaczej,
niż jak córka swojego ojca.
Rodzice oswajali nas z myślą,
że tata może polecieć na Księżyc.
Dla nas był zwykłym tatą,
który ubierał się i wychodził do pracy.
Czy po czterech lotach w kosmos
będziesz potrafił żyć normalnie?
Mam taką nadzieję. Okaże się po tym locie.
KOCHAMY CIĘ, TATO
Cieszyliśmy się, że Jim będzie stąpał po Księżycu.
Ale dlaczego ta 13?
Ktoś powiadomił mnie, że Marilyn obawia się,
że misja Apollo 13
ma wystartować o godzinie 13:13.
To typowe dla nowego, odważnego świata lotów kosmicznych,
by przeciwstawiać się przesądom i pechowym trzynastkom.
Zwłaszcza w kraju, w którym pomija się 13
w numeracji pięter czy miejsc w samolotach.
Komandor Jim Lovell nie jest przesądny.
Fred Haise żałował, że nie wystartują w piątek trzynastego.
Ken, niepokoi cię numer tej misji?
Nie, bardzo mi się podoba.
Lot Apollo 13 stanął dziś pod znakiem zapytania.
Lekarze potwierdzili,
że astronauta Mattingly miał kontakt z wirusem różyczki.
Pozostają dwa wyjścia.
Przełożyć lot za cenę setek tysięcy dolarów
lub wysłać Jonha Swigerta Juniora
w roli pilota modułu dowodzenia.
Lovell już od roku współpracuje z Mattinglym.
Czy nie wolałby,
aby przełożono misję o miesiąc, aby Mattingly mógł polecieć?
Dowódca misji ma do wykonania bardzo ważne zadanie.
Musi odstawić na bok osobiste odczucia
wobec kosztów opóźnienia misji o kolejny miesiąc.
Już raz przesunęliśmy lot z marca na kwiecień.
Moja filozofia jest taka: nigdy nie marnuj okazji.
Musieliśmy odsunąć Kena.
DZIEŃ STARTU PRZYLĄDEK KENNEDY’EGO, FLORYDA
Dziś trzej Amerykanie polecą w kosmos
z najniebezpieczniejszą do tej pory misją.
Jest to lot wyjątkowy.
Jeden z astronautów do wczoraj nie wiedział, że poleci.
Nowy członek załogi, Jack Swigert,
roznosił gazety, by zarobić na lekcje latania.
Sprawy potoczyły się tak szybko, że nie poinformował rodziny w Denver.
Na tę misję liczą wszyscy Amerykanie.
Nie chcesz nikogo zawieść.
Tu centrum kontroli.
Do startu: 3 godziny, 7 minut, 26 sekund.
CENTRUM KONTROLI LOTÓW KOSMICZNYCH
Kilka minut temu
Ken Mattingly przybył do Centrum Kontroli.
Ken będzie asystował przy konsoli.
Przykro mi cię tutaj widzieć.
Poziom adrenaliny w centrali rósł. Czuć ją było w powietrzu.
Dyrektor lotu odgrywa kluczową rolę.
Zarządza zespołem od 15 do 21 kontrolerów.
Ludzi, którzy doprowadzą nas tam, gdzie zamierzamy,
a potem pomogą bezpiecznie wylądować na Ziemi.
Obserwowaliśmy sukcesy.
Widzieliśmy stratę załogi.
To tutaj znajduje się całe centrum dowodzenia.
Rakieta składa się z trzech członów.
Najpierw ogromne silniki wznoszą rakietę w powietrze.
Drugi człon pozwala dostać się na orbitę ziemską.
Trzeci umożliwia podróż na Księżyc.
W brzuchu masz motylki.
To się dzieje. To się dzieje naprawdę.
Kontrola Startu Apollo Saturn.
Dwadzieścia pięć minut do startu.
Nie chciałam brać udziału w starcie.
Próbowałam znaleźć jakąś wymówkę.
W ostatniej chwili
zrozumiałam, że nie zniosę myśli, że więcej go nie ujrzę.
Musiałam zabrać ze sobą dzieci i się z nim pożegnać.
Ojcowie moich znajomych też miewali wypadki lub ginęli.
Zawsze bałam się patrzeć, jak załoga startuje.
Ze strachu bolał mnie brzuch.
Rozpoczęła się sekwencja startowa.
Pięćdziesiąt sześć sekund do startu Apollo 13.
W środku niewiele możemy.
W razie problemów możemy przerwać misję,
odpalając rakietą ratunkową.
Usłyszeliśmy, jak otwierają się zawory,
a paliwo zaczęło spływać rurociągami.
Trzynaście, dwanaście, jedenaście, dziesięć, dziewięć, osiem…
Rozpoczynamy sekwencję zapłonu.
Sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden, zero.
Zegar wystartował.
Mamy potwierdzenie, start o 14.13.
Byliśmy tak blisko, jak się dało.
Ziemia się zatrzęsła.
Tu kontrola misji. Praca pierwszego członu w normie.
Obrót zakończony.
Wysokość: 2 kilometry.
Prędkość: 460 metrów na sekundę.
Wszystko zgodnie z planem. Ciśnienie się stabilizuje.
Minuta i dziesięć sekund, wysokość 7,5 kilometra.
Wysokość 27 km, za chwilę rozdzielenie.
Zaczynajcie.
Rozdzielenie. Przyjąłem.
Silnik główny.
Jim Lovell zgłosił, że silnik przedwcześnie się wyłączył.
Silnik numer pięć nie działa.
Usłyszeliśmy, że zgasł jeden z pięciu silników.
Załoga kontynuuje lot z wykorzystaniem czterech silników.
Houston, o co chodzi z piątką?
Nie wiemy, dlaczego silnik zgasł.
To dla was nie problem?
Nie.
Nie ma problemu.
Pozostałe silniki pracują.
Wszystko w normie.
Mogą lecieć na czterech silnikach.
To tylko nieco wydłuży lot.
Są już prawie na orbicie.
Nie ma to jak ciekawy start.
Podczas większości lotów coś idzie nie tak.
„Tak się trafiło”, powiedziałem.
„Lecimy dalej”.
Podczas startu medyk raportował
tętno maksymalne u trzech członków załogi.
U komandora Jima Lovella tętno maksymalne wynosiło 116.
Jack Swigert miał tętno maksymalne 102.
Fred Haise również miał tętno maksymalne 102.
Jest ciekawie, nie ma co.
Patrzcie.
Nieważkość istnieje.
Apollo 13, Houston,
właśnie wlecieliście na orbitę.
Przyjąłem, Houston. Fajnie znów tutaj być.
W lotach kosmicznych fascynująca jest możliwość
obserwacji Ziemi.
Wszystko maleje.
Kraje wydają się mniejsze,
podobnie jak ludzkie problemy.
To bardzo uspokajający widok,
gdy tak łagodnie mija się ogromne tereny poszczególnych państw.
Ciężko zrozumieć,
czemu ludzie nie potrafią żyć ze sobą w pokoju.
Po sprawdzeniu systemów przez astronautów,
komputer pokładowy, wspomagany komunikatami z Houston,
każe po raz trzeci odpalić silnik.
Apollo może już lecieć na Księżyc.
Kabina załogowa statku kosmicznego
to moduł dowodzenia.
Jest to jedyna część, która wróci z Księżyca.
Statek Apollo posiada też moduł serwisowy,
w którym znajdują się zbiorniki z tlenem,
sprzęt elektroniczny,
zasilanie i woda pitna.
Statek kosmiczny oddzieli się od reszty,
obróci się…
o 180 stopni…
i podepnie do modułu księżycowego.
Ten zabierze dwóch astronautów na Księżyc.
Moduł podpięty.
Świetnie.
W ten sposób oba statki polecą na Księżyc.
Apollo 13 znajduje się 46 144 kilometry od Ziemi.
Pojechaliśmy obejrzeć start
i wróciliśmy.
Dano nam do domu odbiorniki, tak zwane krzykaczki.
Słyszeliśmy, co się działo.
Posłuchalibyśmy wiadomości.
Beatlesi ogłosili,
że nie będą już występować jako zespół.
Wszystko szło gładko.
To była po prostu kolejna misja. Jego czwarta.
W każdym pokoju był nadajnik.
Słuchałam komunikatów nawet kładąc się spać.
Teraz Fred oddaje się ulubionej rozrywce.
Mocuje hamak.
Ciężko jest wejść na hamak.
Nie wiem, czy to ja odpływam od niego,
czy to on oddala się ode mnie.
Idziemy spać.
Dobra, Jim. Dobranoc.
Gdy byliśmy młodzi, siadaliśmy u mnie na dachu.
Jim wskazywał mi różne gwiazdy.
Mówił, że człowiek poleci kiedyś w kosmos.
Przewidywał to w 1952 roku.
Niebywałe.
Jim Lovell dorastał w Milwaukee.
Ożenił się z ukochaną z liceum, Marilyn Gerlach.
Mają dwóch synów i dwie córki.
Poznaliśmy się w liceum.
To było na początku lat 40.
Jego ojciec zmarł, gdy Jim miał 12 lat.
Mieszkał z mamą w jednopokojowym mieszkaniu.
Spał na kanapie, bo tylko na to było ją stać.
Pewnego dnia przyszedł i spytał,
czy pójdę z nim na bal.
Powiedziałam, że nie umiem tańczyć.
Odparł, że mnie nauczy.
Gdy postanowiliśmy się pobrać, nie wiedziałam,
że zostanie pilotem doświadczalnym.
Zawsze marzył, by być pilotem.
Wkrótce zaczął latać odrzutowcami, a ja się na to godziłam.
W 1962 był jednym z dziewięciu mężczyzn,
którzy przeszli intensywne badania.
Dołączył do drugiej grupy astronautów.
Byłyśmy 32 królikami doświadczalnymi.
Nie wiedzieliśmy, co nas czeka.
To były najgorsze testy fizyczne, jakie przeżyłem.
Ludzie łapali się za głowę, co my wyprawiamy.
Na Przylądku prawie co drugi dzień wybuchała rakieta.
Straciłem wielu przyjaciół.
Często chodziliśmy na pogrzeby.
To był trudny czas dla nas, kobiet.
Niewielu ludzi chciało wierzyć,
że do końca dekady wylądujemy na Księżycu.
Wojna w Wietnamie trwa.
To był zły okres dla kraju.
Były zamieszki i zabójstwa…
Martin Luther King został zastrzelony w Memphis w stanie Tennessee.
Trwała wojna.
Jesteśmy bogaci w dobra, ale słabi w duchu.
Z niezwykłą precyzją dążymy na Księżyc,
a na Ziemi nie potrafimy żyć w zgodzie.
Czułem, że biorę udział w misji, która podniesie Amerykanów na duchu.
Nagroda znacznie przewyższała ryzyko.
Jim, odbyłeś więcej lotów niż ktokolwiek inny.
Czy ty się nie boisz?
Jeśli ktokolwiek mówi, że nie, to oszukuje sam siebie.
Sonda z trzema astronautami na pokładzie
jest na dobrej drodze,
by obalić teorie o klątwach i liczbie 13.
Apollo 13, który wystartował w sobotę 13 minut po pełnej godzinie,
bezproblemowo spędza w kosmosie dzień 13 kwietnia.
Podczas poprzednich lotów
biuro prasowe w Houston
gościło aż 2500 korespondentów.
Ten lot relacjonuje stąd tylko 500 osób.
Pewnie dlatego, że dziś
chodzenie po Księżycu to żadna sensacja.
Centrum Kontroli Houston czeka na transmisję telewizyjną.
Udaliśmy się do Centrum Kontroli, żeby posłuchać astronautów.
Widok Jima mnie pocieszał.
Jesteś w Ukrytej Kamerze.
Plan na dziś jest taki,
że przeniesiecie się z Odysei do Wodnika,
lądownika.
Mam teraz głowę na podłodze modułu księżycowego.
Jak działa ten dziwnie wyglądający ptak?
To statek kosmiczny, który zabiera ludzi na powierzchnię Księżyca.
Dwóch z trzech astronautów
wchodzi do modułu, wczołgując się przez tunel.
Odłączają się od modułu dowodzenia i modułu serwisowego
i schodzą na powierzchnię Księżyca.
Patrzę właśnie przez prawe okno.
W niedużej odległości widzę cel.
Zaczyna wydawać się coraz większy.
Ten mały magnetofon bardzo nam się przydaje,
by jakoś zabić czas w drodze na Księżyc.
Tu załoga Apollo 13.
Życzymy wszystkim miłego wieczoru i dobrej nocy.
Na pokładzie Apollo 13 wszystko idzie dobrze.
Sprawdźcie silnik C-4.
Ładowanie baterii B zostało zakończone.
Przed snem sprawdzamy szczegółową listę kontrolną.
Zrozumiałem, Jack.
Jesteśmy gotowi ją zamknąć.
Sprawdźcie jeszcze jedną rzecz.
Uruchomcie zbiorniki chłodzące.
ALARM GŁÓWNY
Houston, mamy problem.
Tu Houston. Powtórz.
Houston, mamy problem.
Spadło napięcie w magistrali B.
Poczekajcie. Sprawdzamy to.
Załoga zgłosiła, że w magistrali B jest za niskie napięcie.
Tętno jednego z astronautów jest niewiarygodne.
Pokazuje 189.
Naprawdę?
Podskoczyło, gdy to się stało.
Na początku myśleliśmy, że uderzył w nas meteoryt.
Mieliśmy spory wybuch
związany z tym ostrzeżeniem.
Zbiornik tlenowy numer dwa jest pusty. Rozumiecie?
To niemożliwe.
Nie rozumiem.
Takie ciśnienie w butli tlenowej?
Nie.
To się kupy nie trzyma.
Nadal nie wiemy, co się dzieje.
Można to jakoś wytłumaczyć?
To wina oprzyrządowania czy poważny problem?
Houston, wygląda na to, jak patrzę przez właz,
że coś wypuszczamy.
Houston, wypuszczamy coś w kosmos.
To jakiś gaz.
Chryste Panie.
Oto raport specjalny dotyczący Apollo 13.
Sonda Apollo 13 uległa poważnej awarii elektrycznej.
Jim Lovell i Fred Haise usłyszeli głośny huk.
Zgłosili też wyciek tlenu i azotu ze statku kosmicznego.
Wskaźniki tych gazów pokazały zero.
Myśleliśmy, że statek czeka zagłada.
Mówimy: „Niedługo skończy nam się tlen”.
Houston, słyszysz nas?
Tak, odbiór.
Pracujemy nad jakimś rozwiązaniem dla was.
Będziemy chłodzić, jak długo się da.
…jak najszybciej wracać…
Nie macie wyboru, musicie to zrobić.
Może straciliśmy…
Zachowajmy spokój.
Rozwiążmy problem, ale nie pogarszajmy go zgadywaniem.
Jesteśmy w dupie.
Jesteśmy 322 000 kilometrów od Ziemi.
Około 80 tysięcy kilometrów od Księżyca.
Doszliśmy do wniosku,
że nastąpiła eksplozja na pokładzie statku kosmicznego.
Dwa ogniwa są wyłączone,
a to nasze główne systemy wytwarzania energii.
Ostatnie ogniwo gasło.
Zostały niecałe dwie godziny.
To koniec.
Dwa z trzech ogniw wyłączyły się. Nie lecimy na Księżyc.
Apollo 13 jest w dwóch trzecich drogi na Księżyc,
322 000 kilometrów od Ziemi.
Teraz nawet w sytuacji awaryjnej
lepiej jest okrążyć Księżyc i wrócić,
zamiast natychmiastowo przerywać misję.
Naszym zadaniem jest teraz rozpoczęcie ewakuacji
z modułu dowodzenia do modułu księżycowego.
Do wszystkich kontrolerów,
niech ktoś obliczy minimalną moc,
do podtrzymania życia w module.
Porobiło się.
Pułkownik Stafford do wiceprezydenta.
Panie wiceprezydencie.
Jak źle to wygląda?
Potraktujemy moduł księżycowy jako szalupę ratunkową.
Dzięki Bogu, że go mamy.
Zgadza się.
Będzie dostarczać wodę,
tlen i energię elektryczną.
Chcemy wkrótce odciąć moduł dowodzenia.
Sytuacja jest krytyczna, ale uwijamy się jak w ukropie.
Sytuacja jest napięta,
ale wszyscy w Centrum Kontroli są w pełni skupieni.
Astronauci Jim Lovell i Fred Haise
dotarli do swojego księżycowego modułu, Wodnika,
by mogli korzystać z energii elektrycznej i tlenu.
Aktywacja 20.
Każdy wie, czym jest zasilanie,
ale tu nie chodzi o zwykłe włączenie światła.
Nie zasilaliśmy modułu księżycowego w takich okolicznościach.
Nigdy nie rozważaliśmy całkowitego wyłączenia modułu dowodzenia.
- Tu EECOM. - Mów.
Mamy nowe informacje o czasie.
Zostało jakieś 15 minut.
CAPCOM,
za 15 minut wyłączy się zasilanie.
Załoga ma 15 minut na podładowanie modułu księżycowego.
To zajmie jakieś 20 minut.
Mamy mało czasu.
Fred, czyli mamy jakieś 15 minut zasilania
w module dowodzenia.
Dziękuję, Jack.
Fred Haise, ładujemy moduł księżycowy.
Zwolnij!
Astronauci się denerwują.
Ktoś mówi: „Spokojnie, pracujemy nad tym”.
Do 13. Mówcie pojedynczo.
Najważniejsze to przenieść dane nawigacyjne
z padającego komputera modułu dowodzenia
do modułu księżycowego.
Jak stoimy z czasem?
Trzy, cztery minuty.
Transfer danych musi pójść idealnie.
Bałem się, że pomylę się przy wprowadzaniu liczb.
Trzy, pięć, sześć, sześć, dziewięć.
Jeden, dwa, trzy, cztery, dwa.
Wodnik to trzy, zero, dwa, sześć.
Trzy, cztery, pięć, dziewięć, dwa.
Zero, jeden, jeden, siedem, dziewięć. Odbiór.
Jak tam liczby?
Czekaj, sprawdzamy.
Wodnik, liczby wyglądają dobrze.
Dane są poprawne.
Wciąż żyjemy. Siedzimy i oddychamy.
Houston, tu Wodnik.
Mów.
Odyseja jest całkowicie wyłączona.
Tak ma być, Jim.
Ciężko oddychaliśmy.
Wybraliśmy rozwiązanie i dopiero po jakimś czasie
miało się okazać, czy to była właściwa droga.
Musieliśmy jakoś przetrwać.
Największy dramat w kosmosie.
Po tajemniczym wypadku zeszłej nocy
Apollo 13 wciąż pędzi w stronę Księżyca,
ale misja uległa diametralnej zmianie.
Astronauci nie wylądują na powierzchni Księżyca.
Misją jest odesłanie astronautów do domu.
Jak się pani czuje?
Dobrze, dziękuję.
- Halo? - Witaj, Marilyn. Mówi Ken.
Posłuchaj, Ken, jestem zaniepokojona.
Jak się mają sprawy? Moje dzieci jeszcze śpią.
Nie wiedzą, co się dzieje.
Poszły spać, zanim to wszystko się wydarzyło.
Nie wiem, co im powiedzieć.
Są na trajektorii powrotnej.
Nie wiem, czy już to słyszałaś.
Zasnęłam o 4.00, a wstałam o 5.00.
Mało spałam.
Słuchałam, co mówią w telewizji i nie dowierzałam.
Niewiele brakowało,
by Lovell, Haise i Swigert nie wrócili żywi.
Ledwo wróciłam z Centrum Kontroli.
Wypadek zdarzył się, gdy opuściłam NASA
i jechałam do domu.
Oglądaliśmy relację w telewizji.
Po wybuchach, które nastąpiły,
wokół statku wirowały szczątki statku.
Mieli problem z naprowadzeniem względem gwiazd.
Było tylko dziesięć procent szans, że wróci.
Chciałam od wszystkich uciec.
We wszystkich pokojach w moim domu było mnóstwo ludzi.
Siedziałam w łazience.
Padłam na kolana i zaczęłam się modlić.
Jak poważna jest obecna sytuacja?
Jest krytyczna.
To najbardziej krytyczna sytuacja,
z jaką się mierzyliśmy,
w programie załogowych lotów kosmicznych.
Astronauci są bezpieczni?
Są bezpieczni w tym sensie,
że sytuacja się ustabilizowała.
Musimy utrzymać tę sytuację
i sprowadzić ich do domu.
W powietrzu czuć było kłopoty.
Słuchajcie.
ratowanie ich w module księżycowym
wiąże się z wieloma problemami.
Dyskusje w centrali
dotyczą materiałów zużywalnych, które były na pokładzie statku.
Energii elektrycznej, wody…
Przez dwa dni zużywaliśmy tlen, wodę i energię elektryczną.
Sprowadzenie załogi do domu zajmie nam cztery dni.
Musimy wymyślić, jak zmienić szalupę w pojazd ratunkowy.
Wiedzieliśmy, że mamy kłopoty.
Moduł księżycowy był projektowany dla dwóch osób.
Teraz było nas trzech i mieliśmy 90 godzin do domu.
Tu Houston. Jak mnie słyszysz?
Głośno i wyraźnie.
Przyjąłem. Wciąż omawiamy kolejny ruch.
Oby był dobry.
CENTRUM KONTROLI
Wiemy, że grupa astronautów pracuje w symulatorze
w Centrum Załogowych Lotów Kosmicznych.
Próbują odtworzyć warunki panujące w kosmosie.
Ekipa zastępcza, w tym Ken Mattingly, który nie poleciał,
przez całą noc testowała różne możliwości.
Tu CAPCOM.
Gdy zbliżaliśmy się do Księżyca,
musieliśmy podjąć najważniejszą decyzję:
jak szybko chcemy wrócić na Ziemię.
KONTROLA LOTU
Musielibyśmy improwizować, by dobrze rozplanować zasoby mocy, wody…
Mieliśmy na to kilka dni,
a zwykle trwa to miesiące i lata.
Wyjdziemy poza granice projektowe i testowe statku kosmicznego.
Tu kontrola misji Apollo.
Podjęto decyzję o odpaleniu silnika rakietowego członu opadania.
Astronauci wykorzystają
układ napędowy zniżania modułu księżycowego,
jego duży silnik,
aby nadać całemu statkowi kosmicznemu
większej prędkości podczas lotu wokół Księżyca
i przyspieszyć powrót o jeden dzień.
Astronauci okrążą Księżyc
o godzinie 21.00 czasu wschodniego.
Odpalenie silnika ma przyspieszyć powrót w kierunku Ziemi.
Dodatkowa moc ma skrócić czas powrotu o jeden dzień.
To może być dosłownie kwestia życia lub śmierci.
Halo, co za koszmar.
Plan jest taki, by podkręcić moc silnika na 250 metrach.
Wiem.
Informuj mnie na bieżąco.
Mama nie chciała, żebym wiedziała, co się dzieje.
Pamiętam, że poszłam do szkoły.
Dzieci do mnie podchodziły
i pytały: „Czy oni wrócą?”.
Pewien chłopiec powiedział: „Przykro mi, że twój tata umrze”.
Musiałam wrócić do domu. Nie mogłam zostać w szkole.
Mama i jej przyjaciółki zebrały się w pokoju
przy stoliku kawowym.
Przyszedł ojciec Raish z kościoła.
Udzielał im komunii.
Przebiegłam obok tych kobiet, trzasnęłam drzwiami i uciekłam.
Mama wybiegła za mną.
Płakała i powiedziała,
że znajdą sposób, żeby wrócić.
Zapewniła, że Centrum Kontroli im pomoże.
Zbliżamy się do Księżyca.
Apollo 13 znajduje się 780 kilometrów nad Księżycem.
Houston?
Mów, Wodnik.
Wchodzimy w cień Księżyca.
Słońce już zachodzi.
Pojawiają się gwiazdy.
Piękny widok.
Ludzie nie wiedzą, że w kosmosie nie ma nocy.
Dzień trwa 24 godziny na dobę,
bo nie ma niczego, co zasłoniłoby Słońce.
Noc widzi się dopiero wtedy,
gdy wleci się w cień księżyca.
Ujrzenie ciemności po trzech dniach słońca sprawia,
że gwiazdy świecą niezwykle jasno.
Dobry wieczór.
Ponurą, czarną ciszę kosmosu
przerywa coś niesamowitego.
Uszkodzony statek kosmiczny Apollo 13 krąży wokół Księżyca
w próbie powrotu do domu.
Wody, tlenu i energii elektrycznej ma jak na lekarstwo,
a przed nim jeszcze trzy dni lotu.
Godzina i siedem minut do odpalenia silnika.
Nie mogliśmy się napatrzeć na te widoki.
Księżyc wyglądał bardzo nieprzyjaźnie i dziwacznie.
Nie zachęcał do tego, by postawić na nim stopę.
Widzę stąd Górę Marilyn.
Widzieliśmy Ziemię w całej okazałości.
Maleńką, ale przepiękną planetę.
Wyciągnąwszy kciuk na odległość ręki, można ją było całkowicie zakryć.
Człowiek myśli sobie wtedy, że wszystko, co zna,
jego rodzina i przyjaciele, znajdują się na tej małej planecie.
Zabierasz kciuk i mówisz: „Muszę tam wrócić”.
Ustawmy kamery. Przygotujmy się do odpalenia.
Mamy jedną szansę.
Nasz zegar pokazuje 49 minuty do odpalenia silnika.
Światowa prasa prawie przespała kryzys na pokładzie Apollo 13.
Aż tu nagle wszystko się zmieniło.
Teraz historię tę słychać w każdym języku.
WŁOCHY
Pewien reporter przegapił kryzys.
Zmęczony relacjonowaniem rutynowego lotu kosmicznego,
wyjechał na krótki urlop do Meksyku.
Po powrocie wszedł do pokoju prasowego i spytał:
„Coś mnie ominęło?”.
ANGLIA
Peter, podaj model.
- Dobra. - Ten.
W tym momencie załoga Apollo 13
koncentruje się na ostatnich przygotowaniach
do odpalenia członu opadania, który sprowadzi ją na Ziemię.
Po pierwsze, działa tylko ten oto silnik.
Silnik opadania modułu księżycowego.
Silnik, który miał umożliwić lądowanie na Księżycu,
ma teraz przyspieszyć powrót statku,
zanim zabraknie mu energii elektrycznej.
Należy zachować ostrożność,
ponieważ system ten nie był zaprojektowany
do takich manewrów.
INŻYNIER KONTROLUJĄCY MODUŁ KSIĘŻYCOWY
Jeśli z jakiegoś powodu silnik się wyłączy…
Mamy przeczucie, że to zadziała.
Dwa statki kosmiczne, które nie miały być ze sobą połączone,
oto lecą razem.
Jeśli misja się powiedzie,
to będzie można znacząco poprawić bezpieczeństwo.
Sądzę, że wkrótce usłyszymy
ostateczną decyzję dyrektora lotu, Gene’a Kranza.
Zbliżamy się do punktu zwrotnego.
Decydujemy o odpaleniu napędu.
- RETRO? - Gotów.
- GUIDO? - Gotów.
- Naprowadzanie? - Już.
- Kontrola? - Już.
- TELMU? - Gotów.
Dobra.
CAPCOM, zgoda na odpalenie.
Oddaję mu komputer.
Dziesięć sekund.
Wodnik, Houston. Odbiór.
Mów, Houston.
Jim, masz zgodę.
Odpalaj napęd.
Przyjąłem. Odpalam napęd.
Został nam ostatni silnik.
To nasze być albo nie być.
- Jest zapłon. - Przyjąłem.
Silniki włączone.
CIĄG
Mamy 40% mocy.
Daje radę.
- Wygląda dobrze. - Przyjąłem.
Mamy 100%.
Przyjąłem.
Przyspiesz na 100%.
Trzy minuty do odpalenia napędu.
Naprowadzanie, jak tam?
Ciśnienie za wysokie.
To prawda.
Obserwujcie to.
CAPCOM, wyłączyć regulator zejścia 1.
Wyłączyć regulator zejścia 1.
Wyłączony.
Było całkiem nieźle.
Świetnie, Wodnik.
Komandor Jim Lovell zgłasza wyłączenie silnika.
Silnik jest wyłączony. Mamy 79 godzin i 32 minuty lotu.
To było udana operacja.
Byłem pod wrażeniem spokoju podczas całej procedury,
zarówno w Centrum Kontroli, jak i na samym statku.
Dobrze poszło, Wodnik.
Chcemy jak najszybciej wyłączyć zasilanie.
Zrozumiałem.
Lovell pyta, czy może wyłączyć większość przyrządów,
żeby oszczędzać cenną energię elektryczną.
Po udanej zmianie trajektorii
wiedzieliśmy, że mamy szansę sprowadzić załogę,
ale nie mieliśmy pewności.
Docelowe natężenie prądu
podczas braku zasilania to minimum 14 amperów.
Moc kilku żarówek.
OBNIŻANIE MOCY
Musimy iść na kompromisy.
Wyłącz wentylatory i grzałki.
GRZAŁKI
WENTYLACJA KABINOWA
Nastała zupełna cisza. Wtedy naprawdę zaczęliśmy myśleć.
To była trudna chwila.
Drugi raz byłem tak blisko Księżyca.
To była moja ostatnia szansa.
Lądowanie na Księżycu misji Apollo 13 zostało odwołane,
wyzerowane i zapomniane.
Plan jest taki, żeby wyłączyć zasilanie.
Statek będzie leciał swobodnie do piątku rano.
TRZY DNI DO POWROTU NA ZIEMIĘ
Sytuacja Apollo 13 w kosmosie wciąż jest niepewna.
Centrum Dowodzenia Lotami Kosmicznymi
oddelegowało jedną zmianę kontrolerów lotów kosmicznych
do testowania sposobów rozwiązania problemów, jakie mogą wystąpić.
Jednym z nich jest powietrze w kabinie.
Załoga się dusiła.
Ich oddech zatruwał powietrze na pokładzie dwutlenkiem węgla.
Kontrolerzy wymyślili, jak oczyścić powietrze z tlenku węgla.
Weźcie wilgotną chusteczkę
albo kawałek skarpetki i włóżcie to do środka.
Możecie też użyć zgniecionej taśmy. Odbiór.
Działa, to działa, ale nie wiadomo jak długo.
Czy przetrwają dwa i pół dnia, zanim wodują na Pacyfiku?
Astronauci mogą mieć jeszcze inne kłopoty.
Najnowszy raport wskazuje, że tropikalna burza Helen
zbliża się do miejsca wodowania na Pacyfiku.
Tak wygląda nasz lot Apollo 13.
Lot, który, jak się wydaje, od samego początku był porażką.
Niebezpieczeństwo nie zostało zażegnane.
Ale my wciąż żyliśmy.
Ładujmy dalej.
Kolejna uwaga dla ludzi od systemów załogowych.
Niech się nie przejmują chłodzeniem.
Właśnie przyniosłem parówki. Są praktycznie zamrożone.
Przyjęliśmy, Jim.
W kabinie modułu dowodzenia jest trochę chłodno.
Mamy odczyt 3 stopni Celsjusza.
Robiło się zimno.
Woda kapała ze ścian i okien.
Nie mieliśmy odpowiednich ubrań.
Czy ktoś śpi teraz w module dowodzenia?
Nie, Joe. Tam jest za zimno.
Ale po prawej mam Freda.
Trzy stopnie to strasznie zimno. Dużo zimniej niż wczoraj.
Czy Jim w ogóle się położył?
Nie…
Nie śpi?
Powiem ci, jak to wygląda.
Jim nie spał.
Lekarze chcieli, bym przyjechała
i namówiła Jima, żeby odpoczął, bo od początku misji nie spał.
Powiedziałam, że nie mogę tego zrobić,
bo rozkleiłabym się tam na oczach całego świata.
Nie byłam w stanie.
Dla niego to też byłoby trudne.
Myśleliśmy o naszych rodzinach, ale nie rozmawialiśmy o nich między sobą.
Wiedzieliśmy, że modlą się za nas, ale pracowaliśmy nad powrotem do domu,
żeby nie musieli się o nas martwić.
W Timber Cove wszystko idzie gładko.
Brzmi nieźle.
Prezydent Nixon przyjechał z Białego Domu
do Centrum Kontroli, by być na bieżąco.
Prezydent jest zaniepokojony
i ma nadzieję, że astronauci wrócą bezpiecznie.
W tamtym manewrze przełączyliśmy się na sterowanie ręczne.
Miałeś ustawiony poziom mocy napędu schodzenia
na 10% podczas zmiany trajektorii lotu.
Tak.
Przekonfigurowaliśmy tablicę docelową, tak?
Coś sprawiało, że statek trochę zbaczał.
Dane wskazują, że musisz wykonać ten manewr.
Obecnie nie jesteś na kursie powrotnym.
Z jakiegoś powodu spłycamy trajektorię.
Musimy wpasować się w odpowiednie miejsce.
Dwa i pół stopnia szerokości.
Jeśli wlecimy zbyt płytko, miniemy atmosferę ziemską.
Przelecimy nad Ziemią.
Kiedyś wrócimy,
ale załoga statku dawno zginie.
Czegoś tu nie rozumiemy.
Co się dzieje?
Martwiło mnie to.
Jim?
W tej chwili mamy nieco za płytki kurs.
Za płytki?
Skup się na danych, które ci przekażemy.
Sonda Apollo 13 zboczyła z kursu.
Jeśli astronauci nie zmienią toru lotu,
wszyscy trzej zginą w kosmosie.
Gdyby nie trafili w odpowiednie okienko,
polecieliby dalej w kosmos.
Krążyliby tak, aż zabrakłoby im tlenu.
Wyobrażałam to sobie.
Wyobrażałam sobie, jak mąż by się bał.
Jim, aby wejść pod większym kątem,
musisz zmienić trajektorię ręcznie.
Ręcznie?
Brzmi jak to, co wymyśliliśmy na Apollo 8.
Zastanawialiśmy się, czy będziesz pamiętał.
Myślałem, że mi się to nie przyda.
Kolejny pierwszy raz.
Musieliśmy ponownie zmienić trajektorię.
Komputer nie działał. System naprowadzania też.
Autopilot był wyłączony.
Musieliśmy to zrobić ręcznie.
Musieliśmy użyć Ziemi jako celu,
i użyć celownika, który mieliśmy w oknie modułu księżycowego.
Wiem, że gdy włączy się silnik,
nigdy nie będę w stanie sam utrzymać Ziemi w oknie.
„Fred, pilnuj, by Ziemia się nie poruszała”.
„Będę pilnował, by Ziemia się nie poruszała”.
„Jack, pilnuj czasu na zegarku”.
Odpalamy silnik na 14 sekund.
Została minuta.
Ten manewr musi się udać.
Stawiamy na naszą intuicję.
Jestem gotowy.
Dziesięć sekund.
- Zapłon. - Odpaliliśmy.
Dobry ciąg.
2,3 metra na sekundę.
I jak to wygląda?
Wyłącz silnik.
Wyłączam.
Dobrze.
Świetnie.
To był bardzo dobrze skoordynowany manewr.
Trzech astronautów zmierza do domu przez kosmiczną pustynię.
Brakuje im tlenu i wody.
Może kiedyś ta historia stanie się przypowieścią.
Ziemia też jest wirującym statkiem kosmicznym.
KSIĘŻYCOWY DRAMAT O ŻYCIU I ŚMIERCI
Wszyscy jesteśmy astronautami.
A zapasy tlenu i wody też nam się kurczą.
Ale nie mamy dokąd uciec.
Macie już śnieg?
Co takiego?
A, śnieg?
Nie za bardzo.
Posiedzicie na plaży, to się wygrzejecie.
Brzmi świetnie.
Martwiliśmy się o stan załogi.
Freddo, Fred Haise, miał wysoką gorączkę,
40 stopni, był mocno odwodniony i rozwinął infekcję dróg moczowych.
Sytuacja na pokładzie była bardzo poważna.
Pogoda na jutro zapowiada się coraz lepiej.
Trzymajcie się. Już niedługo.
Na niecałe 14 godzin przed planowanym powrotem
każda minuta zapewne im się dłuży.
Sądzę, że jesteśmy przygotowani na każdą ewentualność.
Mam nadzieję, bo jutro jest czas próby.
DZIEŃ POWROTU
DZIEŃ WODOWANIA ASTRONAUTÓW WSZYSTKO GOTOWE
Dziś cały świat czeka
na bezpieczny powrót astronautów.
Cały świat śledzi powrót Apollo 13.
Prawie w każdym mieście ludzie modlili się za życie kosmonautów.
Dziesięć tysięcy wiernych modliło się z papieżem Pawłem.
Nie spodziewałam się,
że świat zareaguje w taki sposób.
Nigdy tak wielu ludzi nie modliło się jednocześnie
o bezpieczeństwo tego rodzaju misji.
PRZYGOTOWANIA DO LĄDOWANIA
Tysiące osób zebrało się
na stacji Grand Central w Nowym Jorku.
Walterze, mimo iż twoje raporty napawają nas nadzieją,
to wydaje mi się, że ludzie mają złe przeczucia.
Potrzeba im dużo szczęścia i modlitw, by bezpiecznie wylądować.
Wyglądam przez okno.
Ziemia gwiżdże jak pociąg towarowy.
Wszystko musiało odbyć się na czas. Nie było wyjścia.
Wracamy do domu.
To okrutny paradoks, że im bliżej bezpiecznej Ziemi,
tym bliższy jest moment największego niebezpieczeństwa.
Powrót na Ziemię to bardzo trudny manewr,
zupełnie inny niż normalny powrót.
Mamy moduł księżycowy, naszą szalupę ratunkową.
Mamy niedziałający moduł serwisowy po eksplozji.
Mamy moduł dowodzenia,
statek, którym wrócimy, ale o ograniczonej mocy.
Musimy oddzielić te moduły,
aby wprowadzić załogę w atmosferę ziemską.
Pierwszy raz od wybuchu
moduł dowodzenia będzie działał samodzielnie.
Osłona termiczna modułu
przyjmie temperaturę 5000 stopni.
Najpierw załoga musiała włączyć zasilanie modułu dowodzenia.
Dobra.
Wyłączyliśmy zasilanie dość raptownie.
Dość szybko zrobiliśmy, co było konieczne.
Potem przez cztery dni zamarzaliśmy w kabinie.
Nie wiadomo było, jak moduł się zachowa.
Halo, Wodnik. Tu Houston. Jak mnie słyszysz?
Bardzo dobrze, Ken.
Zacznę od samej góry.
Zaczynamy od osi czasu.
Astronauta Fred Haise sprawdzał długą listę kontrolną
razem z Centrum Kontroli.
Standardowa lista kontrolna.
Za niecałe dwie godziny astronauci wejdą do modułu dowodzenia
i rozpoczną powrotne wejście w atmosferę.
Wodnik. Tu Houston.
Mów.
Włączcie zasilanie modułu dowodzenia.
Jack wchodzi do modułu dowodzenia.
Dobra, Jim.
Wszędzie zbierała się woda.
Musieliśmy wytrzeć deskę rozdzielczą,
by widzieć przyrządy.
Do kontrolerów lotu.
Teraz cisza, kontrolujmy sygnały,
na wypadek problemów z przełączaniem mocy.
Uruchamiam.
Zaczęliśmy włączać systemy dowodzenia,
system po systemie.
Zaczynamy od jednego rzędu, wciskamy sześć przycisków i czekamy.
Sprawdzamy, czy nie czuć swądu przypalonej izolacji.
LICZNIK CZASU TRWANIA MISJI
Świetnie. Nie jest źle.
Houston. Tu Wodnik. Odyseja testuje łączność.
Słyszysz?
Odyseja. Houston, odbiór.
Słychać?
Słychać, skarbie.
Możesz lądować, Odysejo.
Ken, tu Jim.
Słucham.
Wykonaliście kawał dobrej roboty.
Przyjąłem.
Będziemy was obserwować. Do usług.
Dobrze, Ken.
Przygotowują się do odrzucenia modułu serwisowego.
Jeśli się uda, sfotografują go.
Odrzuć moduł serwisowy, gdy będziesz gotowy.
Dobrze.
Zrobione, Houston.
Jest dziura po jednej stronie statku.
Cały panel jest oderwany, prawie pod sam silnik.
Kupa złomu.
Coś niewiarygodnego.
Te zbiorniki z tlenem były pod osłoną termiczną.
Kiedy wybuchły, najwyraźniej wyrwały obudowę statku.
Pytanie, co jeszcze uszkodziły.
Co z osłoną termiczną?
Osłona termiczna była bezpośrednio połączona z modułem serwisowym,
a wszystkie panele tego modułu zostały wyrwane przez wybuch.
W jakim stanie jest osłona termiczna? Od niej zależy ich życie.
Czekamy na informację
o odrzuceniu modułu księżycowego.
Pora wyskoczyć z szalupy.
Czekajcie na ostateczne oddzielenie.
Żegnamy się z nim z pewnym smutkiem.
Jesteśmy w środku.
Czekajcie.
Odrzucamy.
Widzieliśmy, jak powoli się oddalała.
Było mi smutno.
Żegnaj, Wodniku, dziękujemy.
Ci ludzie w pewnych momentach misji
byli bliscy śmierci.
Należy to podkreślać. Byli bliscy śmierci.
Teraz, gdy wracają do ziemskiej atmosfery,
spróbujmy na spokojnie przeanalizować,
jakie czeka ich niebezpieczeństwo.
Zejdą na wysokość 122 000 kilometrów.
Następnie wlecą w atmosferę.
Po 18 sekundach stracą łączność,
gdyż atmosfera odcina fale radiowe.
Dopiero po trzech minutach i 36 sekundach
skończy się ta przerwa w komunikacji.
Przez trzy minuty i 36 sekund
nie dowiemy się, czy osłona zadziałała,
czy wciąż żyją,
czy jednak przeciążenia były zbyt duże.
Po powrocie do atmosfery z prędkością 40 000 km/h
ich statek uderzy w wodę
z prędkością maksymalnie 36 km/h.
Czyż nie jest to cud techniki?
Trzynaście minut od przewidywanego czasu wejścia.
Aktualna prędkość wynosi 1087 metrów na sekundę.
Przyjąłem.
Dyrektor lotu, Gene Kranz, krąży po sali,
sprawdzając status u poszczególnych kontrolerów.
Do wszystkich kontrolerów. Jesteśmy gotowi?
- RETRO? - Gotów.
- GUIDO? - Gotów.
- Naprowadzanie? - Tak.
- Kontrola? - Gotów.
- TELMU? - Gotów.
- Lekarz? - Gotów.
- INCO? - Gotów.
- AFD? - Gotów.
Dobra.
Odyseja. Houston, odbiór.
Mów.
Utrata sygnału za minutę, półtorej.
Witajcie w domu. Odbiór.
Dziękuję.
Apollo 13 mknie ponad 40 000 kilometrów na godzinę.
Jest już po ciemnej stronie Ziemi,
schodząc w stronę wyznaczonego okienka na Pacyfiku.
Wszyscy chcemy wam podziękować
za świetną robotę.
Wszyscy dobrze się bawiliśmy.
Tu Houston,
właśnie straciliśmy sygnał Apollo 13.
Daliśmy z siebie wszystko.
Odliczanie.
To okres intensywnej samotności.
Załoga jest sama.
Zostają im dane, które im przekazaliśmy.
Każdy kontroler analizuje wszystkie swoje kroki,
myśląc, czy miał rację.
To jedyne pytanie.
Wchodzą płyciej, niż przewidywaliśmy.
Nikt nie może nic zrobić, łącznie z astronautami, poza czekaniem,
aż statek kosmiczny pokona ziemską atmosferę.
Teraz możemy już tylko trzymać kciuki.
Było tak cicho, że usłyszelibyśmy spadającą szpilkę.
Nic nie mogliśmy już zrobić.
O pewności siebie nie ma tu mowy.
Apollo 13 właśnie zbliża się do maksymalnego przeciążenia.
Zostało niecałe 30 sekund.
Spróbujemy skontaktować się z Apollo 13.
Łączność powinna właśnie powrócić.
Czekamy na raport o ponownym nawiązaniu.
Odyseja, tu Houston. Czekamy.
- Masz już raport o łączności? - Nie.
Dobra.
Ziemia nie ma obecnie kontaktu ze statkiem kosmicznym.
Odyseja, tu Houston.
Powinniśmy coś usłyszeć.
Przerwa powinna się skończyć minutę i 15 sekund temu.
Po raz pierwszy podczas tej misji
w sali zagościło uczucie zwątpienia,
że coś się stało i załoga nie przeżyła.
Możecie coś odpowiedzieć?
Musiał wrócić.
Nie mogłam bez niego żyć.
Jestem, Joe.
Słyszymy cię, Jack.
- Oto i oni! - Tam są.
Widać trzy spadochrony.
Posłuchajcie tłumu!
Jesteście w telewizji.
Udało im się.
UDAŁO IM SIĘ! WIELCY ASTRONAUCI…
Odyseja, tu Houston.
Oglądamy was na ekranach. Świetnie.
Spóźnili się co najwyżej pięć sekund.
Pięć sekund spóźnienia!
Wodowanie ukończone.
Wreszcie w domu.
Apollo 13 to kamień milowy w sztuce przetrwania.
Było mnóstwo przeciwności.
Zawsze będę dumny, że byłem jednym z tych ludzi.
Tablica upamiętniająca Apollo 13
została właśnie umieszczona na ścianie w Centrum Kontroli.
Jak na ironię, na tabliczce był napis: „Nauka z księżyca”.
Nauka z księżyca.
To była swoista nauka.
Nauka przetrwania.
Wszyscy zaczęli krzyczeć.
Otwierali butelki szampana.
Też się napiłam.
Było fantastycznie.
W życiu nie czułam takiej ulgi.
Czy żona może przygotować się
na tak krytyczną sytuację?
Nie. Nigdy w życiu czegoś takiego nie doświadczyłam
i obym nigdy więcej nie musiała.
Wciąż czuję tamte emocje. Pewnie zostaną ze mną do końca życia.
Przez cztery dni nie wiedziałam, czy jestem żoną, czy wdową.
Astronauci z misji Apollo 13 polecieli wczoraj do Houston.
Zostali powitani przez kontrolerów naziemnych,
którzy pomogli ocalić ich przed katastrofą w kosmosie.
Ulgę poczułam dopiero wtedy, gdy go zobaczyłam i przytuliłam.
Wtedy poczułam, że tata naprawdę to przeżył.
Przez to zaczęłam mocniej doceniać życie.
Byliśmy bardzo wdzięczni.
Dom.
Nagle to do nas dotarło.
Nagle zrozumieliśmy, czego dokonaliśmy.
Mieliśmy chwile zwątpienia, że już do was nie wrócimy.
WITAJCIE NA ZIEMI!
Pamiętam,
co było półtora roku temu.
Wracaliśmy z misji Apollo 8 i spojrzeliśmy na Ziemię.
Było to jedyne miejsce, do którego musieliśmy wrócić.
To jedyne miejsce we wszechświecie, które było naszym domem.
Ze wszystkich powitań po misji
to znaczy najwięcej.
Bo to dzięki tym ludziom
mogę dzisiaj być tutaj z wami.
Jakie konsekwencje mógł mieć wypadek na Apollo 13…
Wiele osób pyta, czy misja Apollo 13 była porażką.
Jeśli mierzyć sukces i porażkę
na podstawie tego, czy udało się osiągnąć zakładane cele,
to misja Apollo 13 była porażką.
Ale doprowadziła do czegoś,
czego ludzkość wcześniej nie doświadczyła.
Przez krótką chwilę cały świat był zjednoczony.
Cały świat wyrażał troskę i proponował pomoc.
Zatem jeśli podejść do Apollo 13
pod kątem możliwości zjednoczenia świata,
to misja ta zakończyła się nadzwyczajnym sukcesem.
Przebyty przez załogę dystans 400 171 kilometrów
stanowi rekordową odległość, na jaką człowiek oddalił się od Ziemi.
Dwa miesiące po powrocie załogi śledczy uznali,
że to ludzki błąd podczas prac konserwacyjnych
spowodował uszkodzenie zbiornika z tlenem.
Trzynastego kwietnia, w 55 godzinie i 54 minucie lotu,
awaria elektryczna doprowadziła do eksplozji.
Jim dotrzymał obietnicy, jaką złożył Marilyn.
Misja Apollo 13 była jego ostatnim lotem w kosmos.
Rzadko oglądam się za siebie.
Jeśli nie patrzysz w przyszłość, tracisz sens życia.
Dzięki temu, że tam byłem i obserwowałem Ziemię taką, jaka jest…
zrozumiałem, jakie mamy szczęście.
Wyglądała jak niebiesko-biała bombka choinkowa,
wisząca na czarnym niebie.
Oczywiście nie widać miast.
Nie widać granic.
Widać Ziemię taką, jaka jest.
Wielką oazą w bezmiarze kosmosu.
PAMIĘCI MARILYN L. LOVELL
Napisy: Agata Martelińska