Serial na podstawie sprawy sądowej w latach 1995-2018.
Przedstawione przestępstwa i zaginięcia są prawdziwe.
Sceny detektywistyczne, prywatne i dialogi są fikcyjne.
skanowanie w toku Gel XYC678/T67
Dopasowanie dla Gel XYC678/T67
Zapisuję i drukuję dopasowanie
SĘDZIA C. ARQUEY
Proszę.
Komisarz Robin?
Przepraszam, pani sędzio, ale to pilne.
Mamy dopasowanie z bazy FNAEG.
Słucham.
Jean-Jacques Rançon, 54 lata, operator wózka.
Kilkakrotnie skazany za gwałt i napaść.
Mieszkał niedaleko dworca.
Wymknął nam się wtedy z rąk.
Wiemy, dlaczego jest w bazie FNAEG?
Trzy miesiące temu groził, że zabije byłą żonę.
Jest w bazie od zaledwie trzech miesięcy?
To przypadek, że laboratorium szukało dopasowań teraz.
Mogliśmy go przegapić.
WYDZIAŁ DS. NIELETNICH SKAZANY ZA GWAŁT
To on.
To nasz cud.
STACJA ZAGINIONYCH
Jak się masz?
Dobrze, a ty?
- Cześć. - Mój ziom, James.
Mój ziom.
- W końcu. - Wszystko w porządku?
O czym ty mówisz? Daj spokój.
- Co tam? - Wychodzi!
Dobrze, dzięki.
Aresztować go!
- Dalej. - Policja!
Na ziemię!
- Dalej! - Na ziemię!
No dalej.
Na ziemię!
Ręce na widoku.
Dobra, nie ruszać się!
Jest skuty w kajdanki.
Jest skuty.
Mamy go.
Proszę usiąść.
Podnieście go.
Dalej, proszę wstać.
Proszę wstać.
- Pan Jean-Jacques Rançon? - Tak.
Jest 13.45. Aresztuję pana
za morderstwo pierwszego stopnia.
Zabrać go.
Chodźcie.
Nie mogę w to uwierzyć.
To jak sen.
Szesnaście lat.
Zapamiętacie to na całe życie.
Mówię wam.
Przyjechali.
Gratulacje, Flore.
Jestem z ciebie dumny.
Dziękuję, nadkomisarzu.
Dziękuję.
Nasza szefowa!
Świetna robota.
- Świetna robota. - Dziękuję.
Nieźle rozegrane.
Świetna robota.
Dobra robota, Damien.
Zasługujesz na to.
Wielkie dzięki.
Jestem z was dumny, panowie.
Prawda?
Patrząc na wasze twarze, zdałem sobie sprawę,
że niektórzy z was byli dziećmi, gdy zaczęła się ta sprawa.
Myślę też o innych.
O tych, którzy byli z wami na początku,
ale już nie są w zespole.
Mówię o tym,
bo ludzie lubili wytykać błędy w tej sprawie.
Zawsze im odpowiadałem, że moje zespoły
walczyły dzielnie, dzień i noc, przez 16 lat,
najlepiej, jak potrafiły.
Dziś mamy szansę udowodnić,
że nie zapominamy o ofiarach
i nigdy nie porzucamy ich rodzin.
W imieniu wszystkich rodzin,
rodziców, dzieci, braci, sióstr, wszystkich bliskich,
którzy nigdy nie przestali nam ufać,
zrozumcie dziś, że to wasz obowiązek,
słyszycie? Macie zmusić go do mówienia.
DNA nie wystarczy, więc musi się przyznać.
To Jean-Jacques Rançon, bezrobotny pracownik magazynu,
podejrzany o zabójstwo Leïli Chakir i być może Marianne Perez,
a także o porwanie Tatiany Andujar.
Zdumiewająca sprawa.
Szesnaście lat, dziesiątki podejrzanych, przeszukania, aresztowania,
setki przesłuchań
i przez długi czas frustracja z powodu braku postępów.
Policja potwierdziła aresztowanie 54-latka
w sprawie zaginionych dziewcząt z dworca w Perpignan.
Sprawcę właśnie aresztowano.
Nie przyznał się jeszcze do winy.
Zniknięcie Tatiany Andujar w 1995 roku
i morderstwa Leïli Chakir i Marianne Perez w 1998 roku
do dziś są nierozwiązane.
Wraz z rodzinami ofiar całe miasto czekało na odpowiedzi
przez 16 lat śledztwa.
Znaleźliśmy go dzięki postępom naukowym,
ale to my musieliśmy zmusić go, by się przyznał.
Razem.
Ostatni raz.
NIE PASUJE DO PROFILU NIE JEST LEKARZEM
NIC DO ZGŁOSZENIA
Może pan rozkuć mojego klienta?
Pani komisarz.
Nie wiedziałam, czy przyjedziesz.
Nie chciałem przyćmić twojego sukcesu.
Wiem.
Myśleliśmy, że to lekarz z salą operacyjną w vanie.
A to tylko jakiś koleś z nożem.
Nieźle się pomyliliśmy, co?
Tak.
Najważniejsze, że zrobimy to razem.
Tym razem zrobimy to dobrze.
Mamy coś na niego w sprawie Tatiany Andujar?
Nie, w 1995 roku był w więzieniu, na północy.
Odsiadywał wyrok za gwałt.
Rozmawiałam z komendantem policji w Amiens i… nie był na przepustce.
To nie on.
Dobrze.
Czyli nic na niego nie mamy poza butem Leïli?
Zgadza się.
Zanim o tym wspomnę, chcę, żeby zaczął mówić.
Chcę zdobyć jego zaufanie.
Czekaliśmy na to od 16 lat.
47 GODZIN
Panie Rançon, opowie nam pan o swoim dzieciństwie?
Dorastał pan z rodzicami, tak?
Mój ojciec był murarzem, a matka…
Nie była najmądrzejsza.
A rodzeństwo?
Jest nas 13.
Ale nie dorastałem z nimi.
Odebrano ich rodzicom przy porodzie.
Pana nie odebrano?
Tylko mnie pozwolili rodzicom zatrzymać.
Dlaczego?
Nie wiem.
A pana związki? Relacje?
Długość trwania, liczba dzieci.
Nie było ich wiele.
Była Solange, przez rok.
Była Agnès, przez miesiąc.
I Nathalie, przez pięć lat,
ale odeszła z naszym synem Thomasem.
Dlaczego?
Byłem w więzieniu. Straciłem prawo do opieki.
A co potem?
Potem… były inne.
Była Marie,
ale nie byłem z nią długo. Nie była zbyt ładna.
Jaki lubi pan typ kobiety?
Każda młoda kobieta z dużymi cyckami.
Uwielbiam duże cycki.
Tak, też uwielbiam duże cycki.
Rozumiem to.
Zawsze byłem z młodszymi kobietami.
Jak Leslie, ostatnia.
Ile lat miała Leslie, gdy ją pan poznał?
Miała 16 lat, a ja 44.
Tak?
Miał pan z nią dzieci?
Dwójkę.
Magalie i Yannick.
Nie wiem, gdzie teraz są. Chciałbym zobaczyć ich i ich matkę.
45 GODZIN
Jest pan kobieciarzem?
Tak, powodziło mi się z kobietami.
Ale to one do mnie przychodzą.
Nie szukam ich. One przychodzą.
Dobrze.
Myśli pan, że…
To znaczy…
Czy to możliwe, że kiedyś
był pan agresywny wobec kobiety?
Nigdy nie byłem agresywny wobec kobiet.
Nie przypominam sobie.
Bo 20 stycznia 1992 roku,
gdy mieszkał pan w Amiens,
był pan zamieszany w sprawę gwałtu,
uzbrojony w broń, skazany na osiem lat więzienia.
Powie pan nam, co się stało?
Przechodziła obok mnie kobieta, spodobała mi się,
więc poszedłem za nią, bo chciałem się z nią przespać.
A potem?
Wyciągnąłem nóż, a ona się rozebrała…
Chwila, po co nóż?
Słyszy pan? Po co nóż?
Myślałem, że nie był pan agresywny.
Nóż sprawia, że czuję się silny.
Jasne.
A potem?
Co się stało?
Położyła się, a ja na niej.
Kochałem się z nią i bardzo szybko wytrysnąłem.
Potem wziąłem jej torbę i wyszedłem.
W nocy do niej zadzwoniłem.
Kilka razy.
Policja namierzyła telefon i mnie zgarnęli.
Po co pan do niej dzwonił?
Żeby znów ją zobaczyć. Chciałem się z nią znowu kochać.
Oczywiście.
Nie ma empatii.
Jest egocentryczny i…
Jak za mocno przyciśniemy, by mówił o Marianne i Leïli,
nic nie powie. Interesuje się tylko sobą.
Co chcesz zrobić?
No…
Pozwolę mu mówić o sobie,
a kiedy poczuję, że mi ufa,
zmuszę go do mówienia o Leïli, a Vidal ostro go przyciśnie.
Zgadzasz się, Vidal?
Musi się przyznać do wieczora.
Jego prawnik na pewno będzie grać na zwłokę,
a potem poprosi nas, żebyśmy dali mu spać.
Nie możemy na to pozwolić.
Nie pozwólcie im narzucać tempa.
Nie odpuszczajcie.
43 GODZINY
Co zrobił pan, gdy wyszedł z więzienia?
Chciałem wyjechać gdzieś daleko.
Pojechałem do Perpignan, do miasta
najbardziej na południu Francji.
Gdzie się pan zatrzymał?
W Hôtel du Midi, najtańszym hotelu.
- Hôtel du Midi? - Tak.
Wychodził pan czasem na balkon?
Tak, wychodziłem. Paliłem i patrzyłem na przechodniów.
Co robił pan w wolnym czasie?
Mówiłem wam, chodziłem po okolicy.
Kupowałem kebab na Avenue de la Gare, relaksowałem się.
Dokąd pan chodził?
Po prostu po Perpignan.
Gdzie dokładnie? Jestem ciekawa.
Po wszystkich dzielnicach Perpignan.
Na Avenue de la Gare?
- Tak. - Dobrze.
Leïla Chakir, zna pan to nazwisko?
Słyszałem to nazwisko, Leïla Chakir.
Chyba mówili o niej w telewizji, gdy zmarła.
Pokażę panu zdjęcie tej osoby.
Poznaje ją pan?
Nie znałem jej. Widziałem jej zdjęcie.
Była w gazetach.
Zadźgano ją nożem, tak? Rozcięto na pół?
Wie pan, gdzie znaleziono jej ciało?
Tak, w pobliżu supermarketu niedaleko od Café Figueras.
Tak, dokładnie.
Miał pan powód, by tam chodzić?
Nie wiem, na zakupy,
kupić gazetę, po jakieś głupoty.
Może ma pan tam kumpla?
- Nie. - Nie?
- To może dziewczynę? - Nie.
Nie dziewczynę?
Może jest tam bar? Był pan tam stałym bywalcem?
Tak? Był tam bar?
Chodzi pan do barów, prawda?
Nie.
Nie chodzę do barów.
Dziwi mnie to, bo…
Mówi pan, że lubi chodzić po Avenue de la Gare,
ale nie lubi pan niczego, co tam mają!
Proszę.
Dobrze.
To się panu nie uda.
Nie trzyma się kupy.
Proszę powiedzieć, panie Rançon,
co pan wie…
o wykorzystywaniu profili DNA w procesie sądowym?
Słyszał pan o tym?
Tak sądzę.
Jeśli znajdziecie czyjeś DNA,
to znaczy, że ta osoba była na miejscu zbrodni.
Zgadza się.
Znaleźliśmy pana profil DNA na miejscu zbrodni Leïli Chakir.
Co pan na to?
To niemożliwe. Nie mogłem tam być.
Dobrze.
To raport o powiązaniu genetycznym
z bazy FNAEG z 10 października 2014 roku
pomiędzy DNA znalezionym na bucie ofiary
i pańską próbką biologiczną.
Co pan na to powie?
Nic nie powiem. Nie było mnie tam.
Co mam powiedzieć?
Potrzebujemy logicznego wyjaśnienia.
Jak to możliwe?
Nie mam pojęcia.
Nie wie pan, zapomniał, jest zmęczony.
To dość proste.
Miał pan jakiś kontakt z Leïlą Chakir czy nie?
Nie.
Powtórzę pytanie.
To bardzo proste.
Miał pan jakiś kontakt z Leïlą Chakir?
Nie, nie i nie!
To czemu pana DNA było na miejscu?
Nie wiem.
Nie potrafię odpowiedzieć.
Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
Na początku wydawało się, że ma to w dupie,
a potem zmuszamy go, by się obciążył, a on robi unik.
To drapieżnik.
Ma instynkt przetrwania.
Służba Identyfikacji Sądowej coś znalazła?
Nic obciążającego.
Brak związku z ofiarami.
Więc mamy but z niepełnym DNA.
Nie muszę dodawać, że prawnik z łatwością obali to w sądzie.
„Tak, mój klient znalazł but na ulicy.
Podniósł go i wrzucił do rynsztoka”.
Proszę bardzo.
Bez przyznania się mamy przerąbane.
Jest tu od 12 godzin.
Zostało ci 36 godzin, by go zmusić.
Trzydzieści sześć.
Nie popełniaj tych samych głupich błędów, co ja wtedy.
Musisz zachować trzeźwość umysłu.
04.24 czwartek,13 października
Niech chłopcy nim potrząsną, a ty wejdź potem.
28 GODZIN
Pana DNA
samo nie znalazło się na tym bucie.
Zabił ją pan?
Nie.
Zabił pan Leïlę Chakir?
Leïla Chakir, miała 19 lat, do cholery!
Wie pan, o czym mówimy, więc niech pan odpowiada.
Zabił ją pan, tak czy nie?
Zabił ją pan?
Nie.
Dlaczego twoje DNA jest na jej bucie, gnoju?
Panowie…
Już rozumiem.
Jesteś fetyszystą.
Co to jest?
Właśnie.
Lubisz dziewczęce buciki?
Masz obsesję na punkcie butów.
Nie ma pan nic do powiedzenia?
Poznaje pan ten but?
Podnieca cię?
Spójrz!
Nigdy go nie widziałem.
Jest na nim twoje DNA, kretynie.
Skąd się tam wzięło pana DNA?
Proszę nas oświecić, nie jesteśmy tacy bystrzy.
Jak pana DNA znalazło się na bucie?
Wszyscy musimy być tu idiotami.
Rozumie pan, co mówimy?
Spójrz na mnie.
Spójrz.
Zapytam cię po raz ostatni.
Zabiłeś Leïlę Chakir?
Nigdy nikogo nie zabiłem.
Nigdy.
Zmęczył się. Twoja kolej.
Posłuchaj.
W jego świecie to, co zrobił, jest normalne.
Musimy…
zrozumieć, jak myśli.
Jasne?
Dowiedz się, czego się boi.
Daj mi swoje papierosy.
Palisz?
No daj mi je.
Dzięki.
Możecie nas zostawić?
To pani córka?
Iris.
Jak kwiaty?
Tak.
Pana to Magalie i Yannick, tak?
Zgadza się.
Moja ma sześć lat.
Yannick ma cztery i…
Magalie ma sześć, jak Iris.
Nie widziałam córki od dwóch dni.
Pierwszy raz od jej narodzin.
To niedobrze.
Musi pani do niej wrócić, jak skończymy.
Bo dzieci, one…
Dzwoniłam do niej wczoraj opowiedzieć bajkę na dobranoc.
Jakie lubi bajki?
Historie, które wymyślam.
Historie, które wszyscy znamy…
Które wymyślamy, by nauczyć dziewczynki, jak się zachowywać.
By bały się smoków i wilków…
Nie chcę, żeby moja córka myślała, że o to chodzi w życiu.
By się bać.
Dzieci nie powinny się bać.
Są na to za małe.
Wie pan, czym jest strach.
Tak, wiem.
Pana dzieci… Nie dopuścił pan do tego, by się bały.
Nie.
Nigdy ich pan nie skrzywdził.
Nigdy.
Więc jesteśmy tacy sami.
Wie pan, jak to jest kochać dzieci.
Podobnie jak…
rodzice Marianne.
Rodzice Leïli.
Wie pan, czego się boją?
Te matki?
Że nie dowiedzą się, co się stało z ich córkami.
Nie może pan na to pozwolić.
Tak.
Zabiłem je.
To pan?
Tak.
Zabił pan Leïlę Chakir?
Tak.
A Marianne Perez?
Tak.
Złoży pan zeznania na górze, dobrze?
Dobrze.
Zaprowadźcie go na górę.
Sabueso Przyznał się
Kurwa mać.
Nie teraz.
Ale muszę…
Nie teraz, powiedziałem.
Dobrze.
Kurwa mać.
Na razie, Nico.
Na razie. Wychodzisz?
Tak.
Wszystko w porządku.
Pani Perez, przepraszam, że tak długo, ale…
To już koniec. Przyznał się.
Jest winny.
Zaczęliśmy to razem, zakończyliśmy to razem.
Miałaś rację.
Ale to jeszcze nie koniec.
Wiem.
Mówiłaś, że dlaczego chciałaś to robić?
Być policjantką.
Mówiłam ci już.
Nie.
Daruj sobie tę gadkę o chłopaku,
o przypadkowym egzaminie.
To dobry blef,
ale… nie kupuję tego.
To przez moją siostrę, Anaïs.
Dowiedziałam się dopiero po jej samobójstwie.
Nie odważyła się nikomu powiedzieć.
Ani moim rodzicom…
ani mnie…
a już na pewno nie policji.
Przykro mi.
Jadę do córki.
Dobry pomysł.
Do zobaczenia, panie komisarzu.
Do zobaczenia, pani komisarz.
Mężczyzna aresztowany we wtorek w Perpignan
przyznał się do zarzutów w biurze jednostki specjalnej.
Postęp naukowy pozwolił na ponowne otwarcie sprawy.
Jean-Jacques Rançon, lat 54,
przyznał się do zabójstw Leïli Chakir i Marianne Perez.
Zostanie przewieziony do prokuratury
na przesłuchanie przed prokuratorem i sędzią,
zanim trafi do aresztu.
NIEDZIELA, 24 WRZEŚNIA 1995 ROKU
KLUB MONTANA WIECZÓR SPECJALNY – NOC KOBIET
Przykro mi.
Jean-Jacques Rançon nie mógł porwać Tatiany.
Był wtedy w więzieniu.
Nie szkodzi. I tak się cieszę ze względu na Carmen.
A co do mnie, jest inny podejrzany.
Znalazłam to w rzeczach Tatiany, gdy szykowałam się do przeprowadzki.
Córka spędziła wieczór w barze Christophera Delpecha
w dniu zaginięcia.
Powinniście go przesłuchać.
To niepokojące, ale nie był właścicielem baru w '95.
Tak, ale nie kupuje się baru ot tak.
Musiał tam wcześniej chodzić.
Dopiero później.
To nie jest dowód, przepraszam.
Poza tym, gdy badaliśmy morderstwo Nory,
nie znaleźliśmy nic, co łączyłoby go z Tatianą.
A co z powieścią kryminalną, którą nazwał na cześć mojej córki?
Wiem, że to frustrujące, ale to nie dowód.
Musimy znaleźć inne wskazówki.
Inne powody.
Policja w Perpignan, słucham.
Tak…
Rozumiem, ale to nie może być on.
A dokładna data?
W 1963 roku Jean-Jacques Rançon miał trzy lata.
Nie mógł ukraść auta pani matki.
Jak to, „co z tego”?
Ale… Rozumiem.
Jean-Jacques Rançon nie był kierowcą autobusu.
Zgadza się. Przykro mi.
Do widzenia. Miłego popołudnia.
Cały dzień tylko głupie telefony.
Jednonogi Jean-Jacques Rançon,
jakiś facet twierdzi, że widział go dziś rano na dworcu.
Kurwa mać.
Co to za Sonia Hamady?
Policja kryminalna, proszę czekać.
Ty z nią rozmawiałeś?
Tak, pamiętam.
Jej historia nie miała sensu. Nie rozumiałem jej.
Rozpoznała Rançona w telewizji.
Powiedziała, że to on ją napadł w styczniu 1998 roku.
Ale nie takie kłamczuchy…
Zapisałeś ten adres?
Tak.
Avenue Belfort…
Kuźwa.
To koło dworca.
Tuż obok hotelu Rançona.
WYSZUKIWANIE HAMADY SONIA
Zobaczmy.
ZGŁOSZENIE
No dobrze…
Rzekomo podszedł do niej…
„Dźgnięta kilka razy”…
„Rozległa rana brzucha”…
Atak z bronią w ręku?
Co to za klasyfikacja?
Sprawa oddalona.
Czemu nie wiemy o tej sprawie?
Dlaczego prokurator nie powiązał tych spraw?
- Co to ma być? - Nie wiem.
Pani Hamady?
Tak.
Mówi komisarz Flore Robin z policji kryminalnej w Perpignan.
Pani Hamady, jest tam pani?
Obiecuję, że może być pani ze mną szczera.
Wysłucham panią.
Ale co ważniejsze, uwierzę pani.
Halo? Jest tam pani?
Jeśli nic pani nie powie, nie skażą go za to, co pani zrobił.
I tak pójdzie do więzienia.
Do końca życia będzie w więzieniu,
ale jeśli panią skrzywdził, chcę, by za to też go skazano.
Dlaczego?
Chcę, żeby mogła pani powiedzieć w sądzie:
„To mi zrobiłeś. Zapłacisz za to”.
Mówiła pani, że go rozpoznała?
Wie pani, co myślałam,
gdy wbijał mi nóż w brzuch?
Pomyślałam: „Sonia, zapamiętaj jego twarz.
Ten zimny, perwersyjny uśmiech, zepsute zęby,
mroczny i sadystyczny wyraz twarzy.
Zapamiętaj wszystko.
Jego wzrost, ogromne dłonie”.
Żyję z tą twarzą od 16 lat.
Pamiętam wszystko.
Pamiętam, jak oddychał,
zgniły zapach tytoniu i alkoholu w jego oddechu.
Widzę ten nóż,
lśniące ostrze.
Słyszę, jak rozrywa mi skórę. To dziwny dźwięk.
Widzę jego oczy.
Jego oczy mówiły mi, że umrę.
Jest pani bardzo odważna.
Jeśli pani pozwoli, chciałabym do pani przyjechać.
Spiszę pani zeznania.
To bardzo ważne.
Przykro mi.
I obiecuję, że pani nie zostawię.
Ile innych ofiar porzucił?
Ile żyć zniszczył? Wymazał?
Odebrał im głos?
Sprawiedliwość nigdy w pełni nie zapanuje.
Zawsze jest ktoś, kogo nie da się złapać.
URODZINY ALEXA
- Kręcisz? - Już!
Dałaś mi to, mamo.
Przestań nas filmować!
Wystarczy!
Jak ma na imię twój kolega?
Nie, wyszedł ze mną.
Jak ma na imię twój kolega?
Pamiętasz, co powiedziała?
Niech się zastanowię.
Pamiętasz tę chwilę?
Pamiętam, ale… Nie pamiętam, co powiedziała.
- Chwileczkę… - Cofnij.
Dzięki.
Przypomnij sobie.
Jak miał na imię jej kolega?
No ale…
Dlaczego mnie o to pytasz?
Nie wiem, ja…
Czuję, że coś ominęliśmy.
To głupie, ale…
Nie wiem, gdzie szukać.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO ALEX
Tak, zaprzyjaźniliśmy się.
Zna wielu ludzi w branży restauracyjnej i…
- Manuel! - Jak ma na imię twój kolega?
Christopher Delpech.
- Naprawdę? - Tak.
Christopher jak twój kuzyn, a Delpech jak piosenkarz?
- Dokładnie. - Jasne.
Nad stawem
Nagle zobaczyłem
Dzikie ptaki
Tak.
A, T…
I.
A.
N… A.
Świetnie.
Dziękuję!
Nie ma za co!
Odziedziczyłam pewne nawyki po Sabueso.
Miałam własne akta.
Zapomniane dzienniki.
Notatki ze śledztw.
Intrygujące zbiegi okoliczności.
Teraz ja miałam nieść to nieszczelne wiadro.
ZAGINIONA TATIANA. 17 LAT
Wiesz, że to bezużyteczne,
ale i tak to robisz.
Musimy sobie wmawiać, że czasem warto.
DZIEWCZYNY Z DWORCA
Skończyłaś?
Na dziś tak.
Co chcesz teraz robić?
- Chodźmy na plażę! - Na plażę?
- Już. - Idziemy na plażę!
Zapomniałaś o pikniku?
Oczywiście, że nie. Żartujesz sobie?
PRZYLĄDEK BÉAR
Do dziś tylko zniknięcie Tatiany pozostało nierozwiązane.
Nikogo nie ścigano, nie oskarżono. Nie znaleziono żadnych tropów.
W 2023 roku akta przeniesiono do wydziału „nierozwiązanych spraw”.
Zaginęła 24 września 1995 roku
Napisy: Anna Kurzajczyk