WYDARZENIA I POSTACIE PRZEDSTAWIONE W SERIALU SĄ FIKCYJNE
ROK WCZEŚNIEJ
ZAKAZ PALENIA
Panie i panowie, proszę o uwagę.
Zaraz zaczynamy nagranie.
Wchodzimy za dziesięć sekund. Wszyscy gotowi?
Zaczynamy za pięć, cztery, trzy, dwa, jeden…
Dobry wieczór. Witamy w Campus Talk.
Jesteśmy w jednej z najpiękniejszych sal wykładowych w kraju.
Widownia pęka w szwach.
Ludzie czekają nawet na zewnątrz.
To wiele mówi o popularności naszego dzisiejszego gościa.
To założyciel i właściciel znanej na całym świecie sieci coffeeshopów, Szakala.
To jeden z najbogatszych ludzi w kraju i prawdziwa ikona konopi.
Dziś, razem z tymi studentami, przeprowadzę wywiad
ze słynnym Jackiem van Doornem.
Jack.
Usiądź sobie wygodnie.
Zanim zaczniemy… Paliłeś za kulisami skręta?
Kilka szybkich buszków. To chyba nie problem?
A co zrobiłeś z tym skrętem?
Dałem go tamtemu facetowi.
A to szkoda.
Mam jeszcze jednego.
Chcesz?
Mogę…
Czemu nie?
Zróbmy to.
- Zapalę. - Niektórzy kręcą głowami.
„Nie”. Kierownik planu już panikuje.
Ale chyba nie ma już odwrotu.
Zaciąga się.
- Mój szef nie będzie zachwycony. - Powinnaś być własną szefową.
- Muszę dobrze poznać temat. - Otóż to.
- Cóż… - Tak?
- Okej. - I jak?
Niezły.
Tylko tyle? Nigdy nie paliłaś lepszego.
- Chce ktoś spróbować? - Cóż…
Spokojnie!
Ty byłeś pierwszy.
- Mogę? - O rany… Przepraszam.
- To się wymyka spod kontroli. - On był pierwszy. Proszę.
- Dzięki. - Śmiało.
- Wróć do mnie, Jack. - A już robiło się fajnie.
Tu też jest fajnie.
- Dobra. idę. - Tak?
Mam nadzieję, że znasz formułę naszego programu.
- Możesz mi ją przypomnieć? - Jasne.
- Tak. - My pytamy, ty odpowiadasz.
Świetnie.
- Gotowy? - Tak.
- Jack van Doorn. - To ja.
- Tak. - Jesteś przestępcą?
Nie. Nie jestem przestępcą.
Puśćcie mnie! Nic nie wiem, naprawdę! Ja pierdolę!
Kurwa! Naprawdę nie wiem!
O nie.
Miałyśmy jej w to nie mieszać.
- Chcę tu być. - Ja cię tu nie chcę. Wynocha.
- Nie jestem dzieckiem. - Jesteś, moim.
Wal się! Teraz chcesz zgrywać matkę?
Dobra.
Katya.
Masz pojęcie, co tu robimy?
Ci dranie postrzelili mojego tatę. Będę przy tym.
Jasne. Nie ma mowy! Jak nas złapią, pójdziemy siedzieć.
Na bardzo długo.
Wiesz, że możemy to rozwiązać tylko w jeden sposób?
Zdajesz sobie z tego sprawę? Masz się w to nie wtrącać.
A zatem…
Niech mama i Betty się tym zajmą.
- Już ci nie ufam. - Mówisz o rozprawie? To jest wojna.
- Cholera, Betty! - Przekonałaś ją kiedyś do czegoś?
- Trzeba było ją zamknąć. - Spadaj.
- Nie mamy wyboru. - Nie! Kurwa!
Siedź cicho.
I jak?
Nigdy nie wydam wam mojej rodziny.
Palce?
- Cóż… - Nie ma telefonu?
Ma. Wyłączony.
Podaj PIN.
Wal się.
- Palce. - Wolnego, panno Lecter.
Otwórzcie okno. Śmierdzi tu.
- Wiedzą, co robią, więc… - Serio?
- Tak. - Nie widzę postępów.
Potrzebuję PIN-u. Napiszemy do nich i zobaczymy, czy odpowiedzą.
Daj nam jeszcze pół godziny, a potem…
Aż tak trudno zmusić kogoś do gadania?
Mam was już dość, wieśniaku. Podaj mi PIN, w tej chwili.
Nie.
Zdejmijcie mu gacie.
No już.
Nie!
Jak na taką gadułę…
- Nie. - PIN.
PIN?
1482.
Jack.
Kochanie. Jack.
Ukochany. Boże.
Proszę mu pomóc! Jezu. Cholera.
Jack!
- Betty? - To ja, Marjolein.
Wie pan, gdzie pan jest?
Proszę ścisnąć mi dłoń.
To Noud.
MAM JĄ. POMÓŻCIE.
- Mamy mu pomóc. - Gdzie?
NIE MOGĘ ROZMAWIAĆ
- Jak ma pan na imię? - Jack.
Wie pan, gdzie jesteśmy?
W szpitalu.
Pamięta pan, co się stało?
Katya.
Kochanie, Katyi tu nie ma. Załatwia sprawy w Szakalu.
- Wszystko będzie dobrze. - Nie. Tichelaarowie.
Co?
- Tichelaarowie. - Co? Kto to?
Spokojnie. Sprawdźmy, czy Jack wybudził się ze śpiączki na dobre.
Trzeba wykonać tomografię.
Jest na parkingu Westerflank.
- Mam złe przeczucia. - Jedziemy.
Nie wiemy, czy to Noud to napisał,
ale tak czy inaczej, potrzebuje naszej pomocy.
JUŻ JEDZIEMY
Dobra.
- Zadzwonimy, gdy załatwimy sprawę. - Dobrze, dziękuję.
- A pieniądze? - Gotowe do wysyłki.
Wybierzemy się wreszcie na randkę?
Harry! Nigdy w życiu.
Zadzwonisz.
Gotowy?
Jedziemy.
TATA
Cześć, tato.
Tu Marjolein.
- Z tatą wszystko okej? - Właśnie się obudził.
Jeszcze go badają, ale chyba nic mu nie będzie.
Czekaj.
Nic mu nie jest. Zapytam… Tak.
Gdzie jesteś?
W Szakalu.
Mogę porozmawiać z ojcem?
Później. Teraz jest z lekarzami. Ale powiedział coś…
Nie wiem, co to znaczy, ale czy kojarzysz nazwisko „Tichelaar”?
A co?
To pierwsze, co powiedział. A zaraz potem wołał ciebie.
Jakby chciał cię przed czymś ostrzec.
Może to było nazwisko strzelca.
- Tak powiedział? - Nie, ale nie widzę innego wyjaśnienia.
Uważaj na siebie. Przekażę policji…
Policja nie musi o tym wiedzieć.
Tichelaarowie to nasi dostawcy.
- Nie mieliśmy z nimi żadnych problemów. - To o co chodzi Jackowi?
Nie wiem, co myśli człowiek wybudzony ze śpiączki.
Strzelec wciąż jest na wolności. Nie będę ryzykować.
To nie Tichelaarowie.
Nie dawaj glinom haków na nas.
Zaczekaj, aż tata zacznie mówić, i pozwól nam to załatwić.
Dobra.
Dziękuję. Do zobaczenia.
Cholera jasna.
- Kat? - Gdzie jesteś?
- W łóżku. - W łóżku?
- Tak, a co? - Tata się obudził.
Wszystko u niego okej?
Chyba tak. Jedź szybko do szpitala.
Po co?
Załatwiamy sprawę Tichelaarów, ale ktoś musi przypilnować Marjolein.
- Co ty wygadujesz? - To oni go postrzelili, głupku.
Kto się nimi zajmuje?
Mama, Betty i ja. Szybko. Żadnej policji.
Dzięki.
Dokąd on nas ściągnął?
POLICJA PRZYGLĄDA SIĘ TICHELAAROM
Jezu.
PODEJRZANI O ZABÓJSTWO WETERYNARZA
Urządził sobie imprezę?
Idę tam.
- Nie wiedziałam, że palisz. - Proszę cię.
To tutaj się pieprzyliście?
Tak. Znam każdy kąt tej chaty.
Jezu.
To były chyba najlepsze miesiące naszego związku.
Między nami nic już wtedy nie było.
- Tak? - Tak.
Będę z wami szczera. Chyba nigdy do siebie nie pasowaliśmy.
Mnie pociągała jego ambicja, a jego ekscytowało to,
że wprowadziłam go do nieznanego mu świata, ale…
Gdy już go poznał,
nie zostało nam nic więcej.
Z nami chyba było tak samo.
Ale był dobry w łóżku.
Zdecydowanie.
Poszukam czegoś do jedzenia.
Przeżyjesz.
Fox!
Żaden nie może przeżyć.
Zrobiłeś zdjęcie?
Gdzie jest Noud?
Nie zamykaj drzwi, typ zasmrodził cały dom.
Zamknij się!
Od lat nikogo tu nie było. Nie znajdziesz jedzenia.
- Po tym będzie jeszcze gorzej. - Przestań.
Lodówka jest włączona.
Mleko, przed terminem ważności. Fuj, kto je tu przywiózł?
- Nie ja. - Ja też nie.
- Miałeś się zamknąć! - Chodźcie tu, do cholery!
Zaczyna mnie wkurzać.
Tylko pogarszasz swoją sytuację.
Dam wam pieniądze. Wiem, gdzie tata trzyma miliony.
„Miliony”.
Oprócz tego dostaniecie adresy plantacji. To całe góry zioła.
Plantacje? Ile ich macie?
Dziesiątki. W stajniach, na farmach… Podam wam wszystkie adresy.
- Pomóc ci? - Nie.
Nie!
I załatwione.
Patrick?
Cześć.
Co tu robisz?
Prawie stąd nie wychodziłem.
Poczekasz jeszcze na spadek.
Zabawne.
Martwiłem się.
Jak wszyscy.
Gdzie jest Marjolein?
Wyszła zadzwonić.
Kat prosiła, żebym ci coś powiedział.
Ona zajmie się Tichelaarami, a ty masz trzymać Marjolein w ryzach.
- Żadnej policji. - Co?
- Jak to? - Nie wiem.
- Mama i Betty jej pomagają. - Hej.
- Cześć.
- Wszystko gra? - Tak.
O czym rozmawialiście?
O niczym.
Mogę porozmawiać z twoim tatą?
Jasne.
- Dzięki. - Nie ma za co.
- Hej, kotku. - Hej.
Jezu.
Cieszę się, że żyjesz.
Niewiele brakowało, wiesz o tym?
Tego chwastu nie wyrwą.
Byłam przerażona.
Przykro mi, skarbie.
Mieliśmy zadzwonić na policję, gdy się obudzisz.
Zaczekają.
Rozumiem cię, ale dopóki strzelec jest na wolności,
jesteśmy w niebezpieczeństwie.
Widziałeś, kto cię postrzelił?
Nie.
Nie?
Nie.
Kiedy się obudziłeś, powiedziałeś: „Tichelaarowie”.
- Naprawdę? - Tak.
Nic mi to nie mówi. Tichelaarowie?
Trochę poszperałam. Tichelaarowie to przestępcy.
I wasi hodowcy. Katya mi powiedziała.
Mam uwierzyć, że to nic takiego?
Możesz być ze mną szczery.
Po prostu mi powiedz.
Co cię powstrzymuje?
- Policja powinna o tym wiedzieć. - Nie.
Z takimi powiązaniami będzie po nas.
Nie będę ryzykował utraty naszego interesu.
Ryzykował? O czym ty mówisz?
- Szakala? - Tak.
Jebać Szakala. Prawie zginąłeś. Jezu, Jack. Naprawdę się boję.
Nie masz czego.
Cokolwiek się stało, załatwimy to po swojemu. Jasne?
- Jak? - Nie zawracaj sobie tym głowy.
Co ty pleciesz? To także moja sprawa. To oni cię postrzelili?
- Przestań. - To nie w porządku.
Zadzwonię na policję.
- Mówiłem, że tego nie chcę. - Nie myślisz jasno.
Nie rób niczego głupiego.
- Grozisz mi? - Nie wtrącaj się w to, do chuja!
Sam to załatwię. Robię to od 30 lat.
- Nie chcę mieć z tym nic wspólnego. - Przepraszam. Marjolein?
Przepraszam.
Marjolein!
Kurwa.
Ile już czekamy?
Prawie dwie godziny.
Nie powinni już wrócić?
Pewnie nadal się tym zajmują.
Musimy się stąd ruszyć.
Co? Niby dokąd? Nie mam innej kryjówki.
Cholera.
- Mam ostrzec szpital? Tatę? - Co z Noudem?
- Zabierzemy go. - Co?
Będziemy go wozić po mieście?
Nie wiem. Muszę się zastanowić.
Idź po auto. Ja przyprowadzę Nouda.
Cholera.
- Będzie dobrze. - Co myśmy narobiły?
Mamo?
Kluczyki.
Albo zarżnę ją jak świnię.
- Nie. - Betty, proszę. To nie żarty.
Myślisz, że możemy mu ufać?
- Kluczyki. - Nie, mam tego dość.
Betty, proszę.
Katya.
- Bet, proszę. Mam kluczyki. - Kat?
Katya.
Daj mi je.
- Szybko. - Zaraz będzie po nas.
Ruchy, mówię!
- Dawaj te klucze. - Katya.
- Dawaj!
Sukinsyn!
- Pogięło cię? - Jak on się uwolnił?
Pojęcia nie mam. Skąd mam wiedzieć?
- Był związany. Pomogłaś mu. - Proszę was.
Słyszałam, jak mówił ci o plantacjach. Chciałaś kolejnej łapówki?
- Mówisz poważnie? - Tak.
- Myślisz, że zaryzykowałabym życie córki… - Nie pierwszy raz.
- Przestańcie! - Oszalałaś?
To przez ciebie mamy teraz kłopoty, Betty!
Kurwa.
Patrzcie.
Noud!
Noud.
Katya.
Katya, gdzie broń?
Synku.
Katya.
Przepraszam, skarbie.
Naprawdę.
Co się stało?
Lepiej już idź, Pat.
Nie.
Zostanę.
- Cześć, Betty. - Musimy porozmawiać.
Tak.
Tak, musimy porozmawiać.
Cześć, Betty.
Cześć, Jack.
Jak się masz?
Dochodzę do siebie.
- A ty? - Tak samo.
Wiele się wydarzyło. Nie wiem, czy się z tym pogodzę.
Ale Tichelaarowie dostali to, na co zasłużyli.
Mam nadzieję, że wiesz, że nigdy tego nie chciałam.
Ja też nie.
Sprawy wymknęły się spod kontroli.
Żałuję, że nie postąpiłem inaczej.
Nie mówię tylko o naszym rozstaniu i o tym, co było później.
Wcześniej też.
Przepraszam, jeśli cię skrzywdziłem.
Ja też cię przepraszam.
Długo nam się nie układało, a ja tego nie dostrzegałam.
Zawsze cię kochałam, ale się pogubiłam.
Żadne z nas nie jest tą samą osobą, co w dniu, gdy się poznaliśmy.
Nie.
Ale mamy za sobą dobre lata, prawda?
Cudowne lata.
Dlatego chcę zamknąć ten rozdział, jak należy.
- Połowa nadal wydaje mi się uczciwa. - Zgoda.
Dobra.
Czyli 20 milionów?
Nie, połowa wszystkiego. Łącznie z Szakalem.
- Betty… - Mówiłam ci, że pieniądze to za mało.
- A tak dobrze się rozmawiało. - Ale teraz przechodzimy do interesów.
Zawsze uważałam siebie za ofiarę. Spotykały mnie różne rzeczy.
Trudne dzieciństwo, nieudana kariera, problemy małżeńskie…
Ale nie będę już tak o sobie myśleć.
I teraz chcesz Szakala?
Chcę tego, co mi się należy. Latami stałam u twojego boku.
To moje poświęcenie, wysiłki i rady
pozwoliły ci stworzyć to, co masz dzisiaj.
- Też chcę się tym cieszyć. - Nie ma mowy. To niemożliwe.
No dobra. Ja wezmę Szakala, a ty pieniądze.
Możemy też zobaczyć, co powie sędzia.
Chyba mam większe szanse.
Nie radzę.
Czemu nie?
Znalazłam ją przed chatą.
No i?
Guido był w niej niedawno.
Krótko przed tym, jak umarł. Albo został zamordowany.
Ukryłeś go tam po nalocie.
Pewnie chciałeś, żeby wziął na siebie winę i uciekł.
Ale Guido nigdy nie zostawiłby Angeli.
Raczej nie chciałeś go zabić. Nie jesteś potworem.
Ale jak przyszło co do czego i musiałeś wybierać, wybrałeś siebie.
Utknąłeś w lesie z ciałem,
około 100 kilometrów od rzeki.
Trafiłam?
Oczywiście, że tak. Znam cię. Wiem, jak myślisz.
Zapalniczka ma być dowodem?
Nie, niczego nie dowodzi. Co innego kamery przy drodze.
Do mostu, na którym znaleziono auto, mogłeś dojechać jedną z trzech dróg.
Jesteś pewien, że nic cię nie nagrało?
Kamery, fotoradary…
To bardzo naciągane.
- Myślisz? - Tak.
To się może skończyć na dwa sposoby.
Pierwszy: zaryzykujesz.
Ale wtedy stracisz swój krystaliczny wizerunek i Szakala,
i być może dostaniesz dożywocie.
Chyba żadne z nas tego nie chce.
A teraz opcja druga.
Oddasz mi Szakala, a twoja tajemnica będzie bezpieczna.
To jak?
Jesteś aż tak pewny swego?
To nie koniec, Betty.
- Jack van Doorn. - To ja.
Jesteś przestępcą?
Nie. Nie jestem przestępcą.
Ale robisz z nimi interesy.
Od czasów, gdy dzielnica była pełna oszustów.
Przeżyłem ich wszystkich.
Tylko Szakal przetrwał.
Ja działam inaczej.
Szakal.
Drapieżnik.
Oportunista?
Szakal nie jest największym zwierzęciem w dżungli.
Ani najszybszym. I na pewno nie najsilniejszym.
Stoi z boku, gdy inni brutalnie zabijają.
Czeka na właściwy moment i bierze to, czego chce.
Szakal wie, kiedy stać się niewidzialnym.
I kiedy uderzyć.
Napisy: Aleksandra Basińska