13 MESES
Como recende.
Estás de aniversario.
Unha vez ao ano mereces un almorzo completo.
Parabéns, velliño!
Estou casada cun velliño.
- E ti es cada vez máis nova, non? - Claro, parviño.
É que tomo unhas pílulas.
E iso? Morcilla?
- Collina na carnicería. - É mala para a saúde.
Xa, pero préstache moito.
Préstasme máis ti.
Só se che fago este almorzo.
Non. No Nadal tamén me gustas, cando pos as ligas.
Ei!
Deixa as ligas tranquilas, que te me vas excitar.
Non me excitei xa?
- Igual despois. - Veña, amor. Cinco minutos.
Nunca son cinco minutos.
- Cinco minutos. - A nena érguese polas 12.
Non no 50 aniversario de seu pai.
Despois. Veña, pórtate ben. Concéntrate nas tarxetas de aniversario.
Es unha aburrida.
Ovos revoltos ou escalfados?
- Fritos. - Vas morrer novo.
Pero contento.
De papá e Jean.
Escribiuna Jean.
Cinco libras.
Agora non dan nin para unha cervexa.
Non.
Que bonito debuxo.
Debuxoute guapo.
PARABÉNS, PAPÁ J
- Está moi ben, non? - Si.
Moi traballado.
- Merda! Papá? Viches a furgoneta? - Eh?
- A furgoneta, fóra. Víchela? - Non.
Que?
Non me...
"PEDRASTA"
- Papá... - Cago na...
Síntoo.
- Non sei que... - Non é culpa túa.
- Putos cabróns. - Ei, esa boca!
Perdón.
- Ti viches algo, Eileen? - Nada, Eddie.
- Seguro que non? - Síntoo, non vin nada raro.
- Chama a policía. - Outra vez? Ti cres?
El díxonos que chamásemos co que fose.
Vale.
- Papá, síntoo. - Ven. Que non é culpa túa.
Tranquila.
Feliz aniversario.
Xa andan todos fisgando.
Ti viches algo, meu?
- Non? - Non, tío.
- Ninguén viu nada? - Non. Síntocho.
Ha saír con auga e xabón.
Non creo que ti non vises nada!
- Dende cando non vías a furgoneta? - Dende onte á noite.
A que hora?
Non sei. Serían as oito ou así.
- As oito? - Por aí.
Dende as oito.
"Pedrasta."
Un momento.
P, e, d, r, a, s, t, a.
Si, xa o sei.
Pois eu que sei. Como o vou saber?
Se cadra vai por Jamie ou se cadra vai por Eddie.
Envíolles unha foto?
Non, non veñan. O meu marido vaina borrar. Queren fotos?
Non, non espero nada. Voulle tirar tres fotos, vale?
Envíallelas a miña filla por correo electrónico. Graciñas.
Faille tres fotos e envíallas a Sam.
Téñoa nos contactos do correo.
Imbéciles.
Ei.
- Acouga. - Estás de aniversario.
Xa, pero eles non o saben, non? Ti acouga.
Pensa en Lisa.
Non me digas que facer.
Non che digo o que tes facer.
Só digo que temos que pensar nela, vale?
Eddie, xa estou farta.
Cariño, non empeces, anda.
- Que non empece con que? - Sábelo ben.
E non imos ter esta conversa. Outra vez non, cariño.
Vale?
Está máis que falado.
Ten o xuízo en catro semanas. Vano ver todos.
A el, non a nós.
E poñeranlle unha pantalla diante. Non queren que o vexan.
Pois estano bordando, si.
É para protexelo. Xa o falamos cos avogados.
Isto non vai ir a mellor.
- Miña nai pode conseguirche choio. - Non me fai falla!
Para que quero que me consiga choio túa nai?
Teño traballo aquí. Moita xente depende de min.
Xa, pero...
Amor, a nena ten clases, non?
Quérela sacar da facultade?
Quéreslle foder a vida a ela tamén?
Cres que volver a Liverpool vai ser mellor?
Xúroche que vai ser dez veces peor, e sábelo, cona.
Sábelo, rula. Sabes que vai ser peor.
Nós non fixemos nada malo.
- Fixemos algo malo? - Non.
Non.
Non, por iso non imos marchar. De marchar, nada, Mand. Punto.
- Merda! - Dá igual.
Xa o... Perdoa.
Perdoa. Límpoo despois.
- Papá? - Ei, que fas aí?
Non se axexa.
Tranquila, xa a borro.
Enviaches o correo?
Si.
- Toma o móbil. - Graciñas.
A quen lle escribes?
A Billy.
Xa. Como vai a cousa?
Non é asunto teu.
Papá está ben?
Teu pai está ben.
Pero estoulle dando espazo, eu son así.
Adora a furgoneta.
Non a adora. Só é unha furgoneta.
Non sei. Non...
Non creo que a dea borrado con xabón.
Eu non sei de pinturas. Ti si?
- Estás que botas chispas, non? - Non.
Non.
É que... non entendo por quen vai o de pederasta.
Se ten 13 anos. Eses putos idiotas nin saberán que significa.
Evidentemente, non vai por papá, e Jamie non...
Non...
O outro día estiven no seu cuarto, pasando a aspiradora.
Si?
Non sabía que facer, a verdade.
Non son quen de entrar.
- Non pasa nada. - Xa.
Billy cóidate ben?
Mamá, que Billy non me coida. Podes parar con iso?
Eu cóidome soíña, vale? Cóidome perfectamente.
Ninguén...
Ninguén me escribiu "pederasta" no armario da uni, que xa é algo.
- Vale. - Mand, e a esponxa grande?
Baixo o vertedoiro.
- Non, non a vexo. - Si. Mira ben.
Xa miro!
Vale, xa baixo. Voulle axudar a teu pai.
Queres un té?
Non me apetece.
Vale. Quérote.
E eu a ti.
- Atopáchela? - Si.
- Queres un té? - Non, grazas.
- Todo ben, Eileen? - Si, Eddie.
- Lévoche unha cadeira? - Non.
- Así descansas. - Non fai falla.
- Queres un té? - Non, grazas.
Teño torta de aniversario, se queres.
Non? Pois vai tomar polo cu, osmona do carallo.
Abur, pederasta!
Ei!
- Ei! - Abur, pederasta!
Fostes vós?
Eh?
Pederasta!
Perdoa, amor. Coidado. Perdón.
- Non sae. - Non?
Non.
- Queres lixivia? - Tampouco ha valer.
- Perdoa. - Tranquilo.
- Hai que ir a Wainwrights. - Agora?
- Si, hai que ir agora. - Por que?
Porque a teño que borrar, Mand. Non...
Non podo ir traballar con esa merda na furgoneta, ou?
- Ou que? Non podo. - Xa...
Veña, vamos. Non tardamos nada. Vamos. Lisa!
- Lisa, baixa, rula! - Que?
Toma a cazadora. Imos a Wainwrights.
- Podo quedar? - Non, non podes quedar.
Mira a furgoneta. A saber que máis nos fan.
Non vas quedar soa.
Non quero ir.
- Estoucho pedindo! - Estou facendo o almorzo.
Rapazas, por favor! Facédeme o favor.
Axúdame, cariño, por Deus.
Vale. Si, imos todos.
- Si? - Logo festexámolo.
Que?
- Logo festexámolo. - Si.
- Iso, despois.
- Vou apagar o lume. - Estou de aniversario, non?
Ímolo festexar.
Ir a Wainwrights é un xeito de festexalo?
Si, para min si.
De neno, non me regalaban unha merda. Non te queixes.
Nin unha triste mandarina.
Veña, sube.
- Pecha ben, cariño. - Xa está.
Vixíanos a casa, Eileen, anda.
Descoida.
- Si? - Bótolle un ollo.
E lémbrate de avisar os veciños.
Eddie!
Muller, por se lle esquece.
- Chantada na cancela. - Abur, guapa!
Puta vella rexoubeira.
Veña, a festexar o meu aniversario, non?
- Si. - Como dixeches.
Lise, pon música, anda. Un tema bo, cun baixo potente.
Que dis?
As cancións boas teñen boa liña de baixo.
Ten que haber baixo.
Non como o chundachunda ese do carallo que escoitas.
Ponme unha boa liña de baixo que me preste.
Que parvadas dis.
E outra cousa,
cando volvamos do Wainwrights, imos ir de excursión.
- De excursión? - Si, de excursión.
En familia.
E a onde imos ir de excursión en familia?
Eu que sei.
- Ao monte. - Ao monte?
Si. Ou ao zoo.
Eu paso do zoo. Vou facer 18 anos.
- Pois a patinar sobre xeo. - Vas patinar ti?
Que pasa? Non podo patinar?
- Pois imos ao cine. - Si, a iso apúntome.
- Postos a escoller. - Si?
- Si. - Cine?
- Si. - Perfecto. Pois cine.
- Mand, apetéceche un cine? - Si.
Si? Veña, busca en Internet, a ver que botan.
A ti que che deu?
Non me deu nada, rula.
Só...
quero resolver...
- Resolver o problema actual. - ...o problema actual.
Eu axúdoche.
Grazas.
Resolver o problema actual?
- É o que nos din en terapia. - Que imos resolver?
Nada.
Paréceme boa idea ir ao cine, nada máis.
Ben. Pero primeiro almorzaremos, non?
Si.
Vaime facer un almorzo completo. Con morcilla e todo.
Morcilla?
Merqueina para papá.
- Vas morrer novo. - Iso lle dixen eu.
E tamén pan frito.
Tamén merquei un pan estupendo.
Túa nai é unha mulleraza!
Se ti o dis.
- Oe! - Perdón.
Moi ben, pois solucionado. Xa temos celebración.
Imos alí, compramos as cousas,
volvemos á casa,
Lise e eu borramos a pintada mentres fas o almorzo,
cambiámonos, imos ao cine e pedimos un caldeiro de flocos de millo.
- Si! - Podemos ir a un chinés?
- Si, señora! - Ben!
Que vas pedir?
De todo.
- De todo? - De todo. Morro de fame.
Ben.
Hai moito que non vou ao cine.
- Xa. - Atopaches a canción?
Non sei. Non sei cales teñen baixo.
Pon...
Escribe "A-ha".
"A-ha".
"Take On Me".
- Que? Nesa non hai baixo. - Si!
- Non, ho! - Que si!
- Se non tiñan baixista. - Tiñan tal. Paul.
- Quen? - Paul.
Tocaba o baixo. Tamén tocaba a batería.
- Segura? - Segurísima. Era socia do club de fans.
Mimá.
- Madía levabas. - Claro!
Tiña o cuarto cheo de pósters. Tiña chapas, bufandas...
- As chapas! - Nunca me contaches nada diso.
Mira, hai anos, ao principio,
cando empezamos a saír, nun dos primeiros bailes da escola,
este quíxome poñer a probar.
- Non é certo. - Si.
Non te poñía a proba.
Papá levaba unha perruca rosa ridícula.
Todos se rían del, pero a teu pai iso nunca lle importou.
Ei, encantábame esa perruca. Era brutal.
Era cedo e aínda non había ninguén bailando.
Que teriamos, 13 anos?
- Si, foi en 8o de EXB. - O teu 2o da ESO.
E o DJ era o señor Barnes, o de Xeografía.
- Bóla de Billar. - Si!
Desesperábase porque ninguén bailaba,
a todos lles daba vergoña.
- E A-ha estaban no máis alto das listas. - Si.
E teu pai... Foi brutal.
Púxose a bailar só no medio da pista.
- Non foi así. - Foi tal.
Non. Barnesy era moi bo profe, pero como DJ non valía un carallo.
Eu fíxeno por botarlle un cable.
E os demais mirábano esmendrellándose da risa.
- Non tal. - Si.
Non rían. Estaban fascinados cos meus pasos de northern soul.
- Northern soul? - Si.
- É esta? - Non rían. Bailaba que alucinas.
- Si. - E sábelo.
Pero, de súpeto,
comezou a patinar pola pista.
Pero conta a verdade. Dille por que.
- Por que? - Non, conta a verdade.
Mercara uns zapatos brancos de birlos...
Non!
Nunha tenda de segunda man, para poñer coa perruca.
Pero non tiña nin idea de que non tiñan adherencia ningunha.
- Son para xogar aos birlos! - Ningunha.
E foi
e patinou, esvarou,
escarranchou as pernas de todo e afociñou.
Paf.
E logo ergueuse,
e batera co fociño.
Caíalle o sangue a chorro pola cara
e todos mexaban coa risa.
E vai e di: "Que estou sangrando!"
E a xente pasou anos berrándoche iso, verdade?
Berraban: "Que estou sangrando!"
- Que merda de zapatos. - Pero que risas.
Alédame que che tivese chiste.
Gustábanme todos. Faría o que fose por calquera deles.
Si, faríalles un favor de boa gana.
Se túa nai saíse coa súa, ti serías totalmente distinta.
Imitaríaslle a un deles.
Terías unha cara nórdica. Sabes?
Pareceríaste a Erling Haaland ou algo así.
- Agora vén a parte en que esvaraches. - Lémbralo?
"Que estou sangrando!"
O resto da noite pasámola sentados xuntos.
Non podía bailar con eses zapatos.
E andamos á miña casa. Eu, ti patinabas.
Os avós estábanme esperando.
Meu pai dixo: "Unha agarrada?"
E ti: "Máis ou menos." Todo chulo. "Máis ou menos."
- E logo comíchesme o morro. - Papá!
- Mi madriña! - É certo.
Papá, non, para!
A primeira vez que me meteu a lingua.
- Papá! - Como esquecelo?
- Toda a lingua. - Papá!
- Metíchesma ata a campaíña. - Papá!
A ver, pode ser.
O que se che dá moi ben e ir da man.
- Entramos da man? - Si.
- Non. - E logo?
- Non. - Á nosa filliña da alma dálle vergoña?
- Non, pero non o fagades. - E logo?
Estarás contenta de nacer do amor.
Para, papá.
Unha filla feita con amor e pétalos.
Non!
Claro, filla do amor.
Veña.
- Feita de arcos da vella... - Papá!
...mexacáns e narcisos.
Paso de vós.
Sodes uns inmaturos os dous.
Coma pícaros.
A ver, que buscamos?
É época de flores. Aproveite os nosos...
Non che sei. Algo que borre a pintura.
Quedamos aquí, vale?
E nós que facemos?
Eu que sei. Gastar cartos. Iso dásevos ben, non?
- Pois si! Perfecto. - É certo.
Veña, a gastar cartos.
Perdoa.
Dígame.
Fixéronme unha pintada na furgo con spray. Sabes como a podo borrar?
Ai, xa.
Eu diso non lle sei, pero bótalle unha man o meu compañeiro.
Quint?
Onde se meteu? Quint?
- Si, el sábelle diso. - Vale.
- Cóntame. - Mira, meu.
Fixéronlle unha pintada na furgo e quere borrala.
Probou con auga e xabón?
Si. Non lle fixo nada.
Como era a mangueira?
Usei unha esponxa.
Primeiro déalle un mangueirazo.
Logo bótelle disolvente ou alcol.
Vale vodka, pero mellor isopropílico.
Páselle un pano de microfibra, en círculos.
Un que?
Aquí témolos.
- Veña comigo. - Grazas, meu.
Iso, movementos circulares cun pano.
E rezar o que saiba. Non hai máis.
Rezar? Co do pano non se borra?
Seguro que van quedar restos.
Para borrala toda, hai que volvela pintar.
Que é?
Unha firma?
Esta rapazada... A culpa é dos pais.
Disme onde está a pintura azul?
A ver, non, se quere pintala, ten que levala a un taller.
Iso sae moi caro. Dime onde está a pintura azul, anda.
Ou outra cor. Dá igual que non sexa a mesma.
- Teño que borrala xa. - Agora caio en quen é.
Vin fotos súas no Facebook.
- Por favor, dime onde está a pintura. - Si.
- Perdoe, non o quería incomodar. - Non pasa nada.
Pero...
estou da súa parte.
Da do seu fillo. Que o saiba.
Porque non foi el, verdade?
Co tema das coiteladas, ou onde din que as tiña,
hai óso nos puntos de entrada.
Postos a inventar, que sexa anatomicamente posible.
Sabe o que digo?
E...
Vin fotos dela.
Teñen o meu apoio...
- Dásme a pintura, meu? - Si, perdón.
- Só veño por pintura. - Si.
Búsquelle un bo avogado.
Se fai un crowdfunding, moitos colaborariamos.
A pintura.
Ola, que tal? Precisa algo?
Papá.
Alucina.
Hai xente que vén aquí pasar o día.
Estaba alá, creo que onda os pneumáticos,
un fastío, e había un tipo alí quieto,
cun sorriso de orella a orella. Era moi raro.
Púidenlle facer unha foto porque era...
Seguinte.
- Desexa algo máis? - Non, grazas.
- Quere facerse socio? - Non, grazas.
Perfecto. Pois 34,99 libras, por favor.
- Papá, estás ben? - Tícket?
Non, grazas. Si, estou ben.
Si. É que teño algo de fame, nada máis.
Vale.
- Mira que planta máis feita collín. - Que ben.
Un tío fíxome unha radiografía onda as rodas.
Haille que dicir a Jane que veña. É bo sitio para mocear.
Que?
É ese, non é?
- Quen? - Estame seguindo?
Estanse escarallando da risa. Tómanme por imbécil ou que?
- Eddie! - Hostias!
- Ven aquí, mamón! - Eddie!
Érguete, hostia! Levántate!
- Eddie! - A pintada é vosa?
- Que? - É vosa a pintada?
- Era de broma. - Pois non ten puta graza! Eh?
Faiche graza? Non sorrías, que che quito o sorriso dunha hostia!
Nin se che ocorra!
Atende, imbécil. Érguete!
- Levanta! Escóitame. - Vale!
- Iso non se fai! Entendido? - Si.
Non sabes o putas que as estou pasando! Non te rías de min, mocoso!
Non te rías de min.
Sácateme de diante.
Arredádevos da miña familia!
- Veña, bule. - Agarda por min.
E leva a puta bici!
- Vamos. - Espera.
Que fas?
Eddie!
Eddie, veña.
- Eddie, monta na furgoneta, anda. - Vámonos.
Dáme a planta. Dáma, cariño.
Trae. Dáme a bolsa.
Veña, dáme a bolsa.
Vamos, nenas. Entrade pola outra porta.
- Pensas limpar iso? - Que?
Se o pensas limpar?
- Non. - Mira que cristo.
- Págovolo. - Tes que limpalo.
- Era boa. Non. - Eddie!
- Está gravado. - Cala a puta boca, pallaso!
- Cala e métete na puta tenda! - Está gravado.
Ti e mais o becho raro ese do carallo!
Papá... contesto?
Si.
- Ten unha chamada de... - Jamie Miller.
Do Centro de Internamento de Standling.
A persoa que chama está nun cárcere en Inglaterra ou Gales.
A conversa será gravada
e o persoal do cárcere pode escoitala.
Se non desexa aceptar a chamada, colgue.
Papá?
Ola, campión.
Chamaba para felicitarte.
Graciñas, meu.
Grazas por chamar.
Chegouche a tarxeta?
Chegou, si.
Fixeches ti o debuxo?
Fixen, si.
Xa mo parecía.
Díxenlle a túa nai que estaba moi ben.
Esquecera canto che gustaba debuxar.
Si. Por iso o retomei.
Vai todo ben?
Agora xa se calmou algo a cousa.
Si, vai todo ben.
Na biblioteca trátanme ben.
Métense algo comigo no patio, pero non é nada.
Sabes o que tes que facer, non?
Si. Teño con quen falalo.
Así me gusta.
E que vas facer hoxe?
Pois imos almorzar algo.
- Aínda non almorzastes? - Non.
Aínda non. Estivemos ocupados.
Despois igual imos ao cine.
E Lisa quere ir a un restaurante chinés.
Lagostinos kung po?
Si, o de sempre, xa sabes.
E regaláronche algo chulo?
Non, aínda non me deron os agasallos.
- Papá? - Dime.
Eh...
Sei que xusto hoxe non é o mellor día,
pero foi agora mesmo e...
Que foi, fillo?
Dime. Esquece o meu aniversario. Que pasa?
Pois...
como se achega o día,
estívenlle dando voltas e...
Papá, vou cambiar a declaración.
Ola?
Papá...
Síntoo, pero voume declarar culpable.
Ola, fillo. Nós tamén estamos ao teléfono.
Ola, Jay.
Que?
Xa che dan mellor de comer, cariño?
Si, non está mal.
Pensei que só falaba con papá.
Comenteilles as túas intolerancias.
Vale.
Segues indo ao ximnasio seguido?
Cando me deixan.
Vaste facer culturista ou que?
Vai ser que non.
En fin, vou colgar, que hai máis xente agardando.
Vale, fillo.
Falamos a fin de semana?
Perfecto.
- Papá? - Dime.
Perdóame.
E parabéns.
Gra...
Baixade por aquí.
Coidado coa pintura.
Vai estar ben?
Estará ben. Veña.
Vamos.
Que vos pasou?
Os cativos, non?
Vai tomar polo cu.
Non arranxaron ben as fiestras.
Non están ben seladas. Notaches corrente?
- É o polo que che comprei? - Debino facer eu.
Si.
- Si. - Acáeche de marabilla.
Levas moi ben os 50.
Mellor pasamos de ir ao cine.
Non, ho. Xa me cambiei, ves?
Dá igual. Outro día.
Non, muller. Imos.
Tanto ten.
- Seguro? - Si.
Graciñas.
Noteino mellor que a semana pasada.
Ti non?
Se cadra sentoulle ben tomar a decisión.
- Lembras o que dixo Jenny? - Si.
Si. E non.
Non te estou bloqueando, de verdade. Non é iso.
- Por que te comportas así? - Como?
Entraches ti con el.
Eu nunca vin o vídeo.
Por favor, non empecemos.
Esa é a túa frase estrela, non?
"Non empeces", "Non empecemos".
Falo de estar eu alí en vez de ti. Podemos deixalo?
- Eu non falaba diso. - Pois de que falabas?
Ti viches o vídeo. Eu non.
Ti non es así.
Ameazar nenos, estragar a furgoneta...
Sei que tes carraxe.
Pero igual é mellor que se declare culpable.
E, no fondo, dásme a razón.
Vin o que vin.
Non o quixen crer.
Pero, cando o vin...
Coñézote dende antes de saírche a barba.
Temos que superar isto.
E se non damos?
Jenny di que se sentimos...
Ao carallo o que diga Jenny.
Ao carallo o que diga. Ela non está aquí, ou?
Non saía do cuarto.
Chegaba á casa, batía a porta e viña directo ao ordenador.
Víalle a luz acesa á unha da mañá.
Petaba na porta e dicíalle:
"Jamie, veña, fillo, que mañá tes clase."
E apagaba a luz, pero non dicía unha palabra.
A iso non lle hai que facer.
Todos os cativos son así hoxe en día.
Non sabemos o que ven nos seus cuartos.
Ao mellor ven porno ou vai ti saber que.
Como o tipo que me saltou no móbil,
falando das mulleres e de que os homes son homes e merdas así.
E iso mentres buscaba unha cousa para o ximnasio.
Non podemos vixialos seguido, rula. É imposible.
El ten moito xenio, pero ti tamén.
Non me digas iso.
Non o sacou de min, ou?
Sacouno de min?
Non.
Pero ás veces penso que debemos evitalo.
Darnos conta e evitalo.
Non podemos pensar iso.
Lembras? Díxonolo ela.
Non é culpa nosa.
Non nos podemos culpar.
Pero criámolo nós,
non si?
A min, á súa idade, meu pai dábame malleiras.
Ás veces, quitaba o cinto e dábame hostia tras hostia.
E eu prometinme...
Dixen: "Nunca llelo farei aos meus fillos."
Nunca ía facerlles iso aos meus fillos.
E non o fixen, non?
Eu quería ser mellor.
Sono?
Son mellor?
Tentaches selo.
E eu tamén.
Si, tenteino.
Leveino a fútbol porque crin que o faría máis forte.
Pero era malísimo.
Sempre o tiñan de porteiro.
E eu, alí quieto, na beira do campo,
mentres os outros pais se rían del.
E notaba que el me miraba.
E eu non podía miralo, Mand.
Non daba mirado o meu fillo.
Idolatrábate.
Despois leveino a boxeo.
Pensei que lle iría mellor.
Durou dez minutos.
Xa.
- Adoitaba debuxar abaixo, lembras? - Si.
Sentaba na cociña e debuxaba.
- E dábaselle ben. - Si, encantáballe.
Dábaselle moi ben. Encantáballe. Pasaba horas así.
E logo deixouno.
Quixo o ordenador e mercámosllo.
Mercámoslle o escritorio, o teclado, os cascos e toda a historia.
E eu xogaba ao fútbol con el. Lembras que xogaba con el?
Si.
E logo empecei a ter moito choio.
Marchaba ás seis e non volvía ata as oito.
Eu chegaba antes e tampouco o fixen mellor.
Ti fuches boa nai.
Es boa nai.
Se cadra eu despisteime un pouco.
Pero estaba no seu cuarto.
- Estaba a salvo, parecía. - Si.
Iso nos parecía, non?
Que mal podía facer aí?
Crin que o estabamos facendo ben.
Fun boa nai.
- Claro. - Son boa nai.
Ti es bo pai. Un pai estupendo.
Pero fixémolo nós así.
Se meu pai me fixo así...
como o fixen así a el?
Ven aquí.
Non sabiamos o que ía facer.
Por iso quixo que entrases ti con el. Sabía que non o crerías.
Pensaba que o protexerías.
Debín protexelo?
Non podías.
- Podía protexelo? - Non.
Podiamos facer algo máis?
Creo que nos viría ben
aceptar que é posible que si.
Non pasa nada por aceptármolo.
Estouno vendo de pequecho.
Un pouco bobo.
Colgado nos bambáns.
Abaixo, debuxando monstros.
Comendo xeado.
Poñíase perdido, verdade?
Manchaba a cara toda.
Toda a cariña.
Parece que foi onte.
Foi onte.
Repetíamo sen parar.
Dicía: "Eu non fun."
"Papá, eu non fun."
E eu crinllo.
E logo vin o vídeo.
Como?
Oxalá entrases ti.
Era mellor que te escollese a ti. Faríalo mellor.
- Non. - Que si.
Non.
Faríalo mellor.
Estades ben?
- Si. E ti, cariño? - Si.
É novo?
Que guapa.
- Si. - Non é novo. Será que...
Será que o levo doutro xeito.
É que a clave é conxuntar ben.
Sempre o digo. Conxuntar é fundamental.
É que...
pensei: "Que mellor día para poñerme guapa?"
É o aniversario de papá, non?
É o que che comprou mamá?
Si.
Que bonito.
- Teño que poñerme guapa eu tamén. - Non.
Estás perfecta así.
Lisa, síntoo, meu ben.
- O dos cativos e o da furgoneta. - Papá, a furgo...
Non pasa nada. A ver, deixáchela peor,
pero xa non se le a pintada.
Levareina a pintar.
Foron os nenos eses?
Si. Coñécelos?
Si. Son...
- Son uns mamonazos. - Esa boca.
Perdón.
- Oe, se se meten contigo... - Papá...
Todos se meten comigo.
Son a irmá de Jamie.
Pero imos quedar.
Non nos imos mudar. Non podemos.
- Si que podemos. - Non.
Mamá, se nos mudamos, iranos mellor un tempo,
pero alguén acabará sabendo algo,
e ese algo converterase en todo
e vai ser peor aínda.
A ver...
É Jamie.
Jamie é noso.
Non?
Igual é mellor pasar do cine.
Si. Está...
Está ben. Podemos...
- ver unha peli aquí. - Si.
- Boa idea. - E ir por flocos de millo.
- Temos flocos de millo. - Si?
- E pedimos algo de comer. - Si!
- Si. - Por favor.
Pan de gambas para todos?
Pan de gambas para todos.
Almorzamos ou que?
- Empezamos polo almorzo? - Si.
Vamos.
Que lle van saír pernas á morcilla e vai botar a andar.
- Poño eu a mesa. - Grazas.
- Bótovos unha man. - Diso nada. Ti es o que fai anos.
Como a criamos a ela?
Igual ca a el.
Síntoo, fillo.
Debino facer mellor.
Subtítulos: Marina do Albardeiro