[ciche grzmoty burzy]
[beztroska muzyka]
[Rosie] Adam, pójdę poszukać Grace. Nie ma jej u sąsiadów.
[szelest deszczu]
[odgłos zbliżającego się auta]
[muzyka staje się złowieszcza]
[otwieranie drzwi auta]
[Rosie] Grace!
- Grace! Gdzieś ty była? - Nic się nie stało.
Jest cała.
Bawiła się przed domem Phillipsów.
- Nie możesz ciągle uciekać. - Posłuchaj.
Nie pakujmy się w kłopoty, dobrze?
[Rosie] Dziękuję, że ją przywiozłeś.
To był trudny dzień.
[cicho] Cieszę się, że porozmawialiśmy.
Ja też.
Chodź, Grace.
Usiądź. Zdejmę ci buty.
[muzyka staje się sentymentalna]
Musisz iść do łóżka. Późno już.
Chodź, rybko.
Na górę.
[odgłos podjeżdżającego auta]
[wyłączanie silnika]
[otwieranie i zamykanie drzwi auta]
[łoskot zamka]
[otwieranie i zamykanie drzwi wejściowych]
[muzyka staje się złowieszcza]
[muzyka cichnie]
[szmer deszczu za oknem]
[łapie powietrze]
[stęka]
[wzdycha z ulgą]
[wzdycha ciężko]
Tak lepiej?
Masz jakiś plan, synu?
Nie możesz mnie tu trzymać wiecznie.
Nie idź tą drogą.
Grzech za grzechem.
Jest w tobie dobro.
- Znajdź światło. - Cicho, dobra?
Dokąd cię to doprowadzi?
[złowroga muzyka]
- [dzwonek telefonu] - [drży]
[telefon przestaje dzwonić]
[stęka]
- [rozsuwanie drzwi] - [jęczy]
[grzmot burzy]
[stęka]
[Rosie] Adam.
[smętna muzyka]
Co się stało?
Skaleczyłem się…
kiedy sprzątałem.
Nic mi nie jest.
Świetnie sobie poradziłeś na pogrzebie.
Isaac byłby dumny.
[śmieje się gorzko]
[grzmoty burzy w oddali]
[uderzenie pioruna]
[muzyka staje się złowieszcza]
[wzdycha cicho]
[muzyka narasta]
[oddycha ciężko]
[muzyka cichnie]
[posępny motyw muzyczny]
NIEWYBRANI
[muzyka cichnie]
[szmer deszczu]
[w tle piosenka country popowa End Of The World Skeeter Davis]
[piosenka słyszana dalej przez radio]
[otwieranie drzwi]
[piosenka zagłuszona przez pełną napięcia muzykę]
[cicho] Szlag.
- [Mason] Co się dzieje? - Przynieś mój telefon.
Czemu?
Przynieś telefon, kurwa!
- Już! - Dobra.
[muzyka narasta]
Szlag.
[muzyka się urywa]
[zamykanie drzwi]
[cicho] Dziękuję.
Nie chce jeść. Nie odzywa się.
Od rana ledwo co powiedziała.
[Adam] Grace? Jesteś chora?
Nie ma gorączki.
Nie wiem, co z nią nie tak.
[dzwonek telefonu]
[telefon wciąż dzwoni]
- [stukot słuchawki] - [piknięcie]
- Halo? - [Sam] Adam, jestem u Phillipsów.
- Mamy problem. [chichocze] - [muzyka pełna napięcia]
Potrzebuję pomocy.
[Adam cicho] Dobrze.
Rozumiem.
- [piknięcie] - [stukot słuchawki]
Pan Phillips uciekł.
Wyszedł wbrew zakazowi.
Musi odpokutować!
- Może powinna iść do lekarza? - [z wściekłością] Nie.
Powinna robić, co się jej każe!
[krzycząc] Siadaj, Grace!
[uderzając w stół] Usiądź i zjedz śniadanie.
Muszę iść.
Do Sama.
[brzęk tłuczonej miski]
Jak śmiesz być taka nieposłuszna?!
[w tle wciąż muzyka pełna napięcia]
[muzyka narasta]
[brzęk kluczy]
[łoskot zamka]
WSPÓLNOTA BOŻA
Nie podchodź!
Nie chce pan tego zrobić.
Prawda?
No już.
- Proszę oddać broń. - Nie.
- Proszę ją odłożyć. - Nie!
[cicho] No już.
Nie ma chyba potrzeby bardziej utrudniać sytuacji?
[pstryknięcie kurka]
Proszę oddać broń.
[muzyka się urywa]
- [Sam stęka] - To nie ja!
Adam, to nie byłem ja.
Nie ja prowadziłem, tylko Sam!
Nie zabiłem twojego brata.
Ani słowa o Isaacu. Zabił go pan!
- Nie! Proszę! - Zabierzcie go stąd.
Klnę się na Boga!
To był Sam!
To on!
Diabeł jest wśród nas!
- To on! - Będę się za pana modlił.
[niepokojąca muzyka]
[pan Phillips] Nie! To on!
To Sam! To Sam!
[grzmoty burzy]
[Rosie] Rybko?
Przyniosłam ciastka.
[marzycielska muzyka]
Kładę je na stoliku.
Kocham cię.
[odgłos oddalających się kroków]
[muzyka cichnie]
[Rosie] Teraz nie chce wyjść z pokoju.
[matka Rosie] Ma tylko sześć lat.
- Dużo przeszła. Jak my wszyscy. - [Rosie] Adam nie powinien krzyczeć.
- Wiesz, jacy są mężczyźni. - Nie.
To tylko wymówka. Coś ją martwiło.
Nie wiem, co z nim jest…
Wszyscy bywamy w życiu przytłoczeni.
To próba. I tyle.
Sama nie wiem, mamo.
Nie wiem, czy to dla mnie dobre miejsce. I dla Grace.
Módl się.
Bóg wskaże ci drogę. Jesteś silniejsza, niż myślisz, skarbie.
A Grace?
[melancholijna muzyka]
Módl się.
[otwieranie drzwi auta]
[włączanie silnika]
[skrzek ptaków]
[muzyka cichnie]
[grzmoty burzy]
[uderzenie pioruna]
[cicho] Grace, co się stało?
Chodzi o pogrzeb?
Smucisz się z powodu wujka?
Grace, możesz mi o wszystkim powiedzieć.
Sam powiedział, że to zabawa. Ale to nieprawda.
- Bili się. - Kto?
Kto się bił?
[pełna napięcia muzyka]
[cicho] Sam i pan Phillips.
Co?
Dlaczego?
[ucisza ją]
Ktoś zabronił ci mówić?
Co zobaczyłaś?
Co powiedział Sam?
Nie powinnaś była tego widzieć.
Nikomu nie mów.
Nawet mamie.
Inaczej będę musiał cię skrzywdzić.
[otwieranie i zamykanie drzwi]
[Sam] Już nie powinien cię kłopotać.
Grace.
Zostań z misiem i nie wychodź z pokoju.
[muzyka staje się złowieszcza]
[Adam] Dlaczego wszystko przychodzi ci tak łatwo?
[Sam] To znaczy co?
[Adam] Pan Phillips, branie spraw w swoje ręce…
[Sam] To dla mnie proste.
To miejsce,
wspólnota i zasady.
Wszystko ma sens.
Rozumiem, czemu ty masz z tym kłopot.
Twoja natura.
Może już tu wcale nie pasujesz.
Może pora zastanowić się nad innym życiem.
- Na zewnątrz. - Nie… Nie mógłbym…
Niewybrani…
[muzyka cichnie]
O. Cześć, Rosie.
Chce ktoś herbaty?
Nie, dziękuję.
[Sam] Tak, ja z wielką chęcią.
Słyszeliście o pani Phillips…?
Odeszła.
Zostawiła męża.
Nie.
[Sam] Ludzie…
są zagadkowi, co?
Zwłaszcza ci, którzy zdają się bliscy.
Pójdę do Grace.
[niepokojąca muzyka]
[zamykanie drzwi]
[oddycha nerwowo]
- [szmer wody] - [stukot naczyń]
Dziękuję, że wpuściłaś mnie do domu.
[Rosie drży]
Wiem, że nie było ci łatwo.
Rosie?
[zgrzyt kurka]
Co się stało?
Nic.
Po prostu… Nie tutaj.
[grzmoty burzy]
Nie mów, że boisz się burzy. [chichocze]
To tylko Bóg robi przemeblowanie.
Kiedy się wycofałaś…
myślałem, że cię straciłem.
[wzdycha nerwowo]
[szeptem] Nie mogłem tego znieść.
[cicho] Muszę iść.
Grace jest smutna.
Dlaczego?
Z powodu Isaaca, jej wujka.
[wzdycha] No tak.
[muzyka staje się złowieszcza]
Do zobaczenia wieczorem.
Na spotkaniu.
Chciałabym tego.
Nie mogę tak, Rosie.
Nie mogę bez ciebie żyć.
[grzmoty burzy]
[muzyka cichnie]
[łoskot zamka]
[wzdycha z ulgą]
[oddycha ciężko]
[melancholijna muzyka]
[Adam szeptem] „…sługami Saula?”
„…twarzą w twarz, tak jak się rozmawia z przyjacielem”.
[muzyka cichnie]
„I wracał do obozu…”
Adam, muszę ci powiedzieć, co usłyszałam od Grace.
Widziała wczoraj bójkę pana Phillipsa i Sama.
Phillips oskarża go o śmierć Isaaca.
To pijak.
Morderca. Pewnie, że go oskarża.
- Mówił prawdę. - Bzdura.
- Czemu Sam miałby zabić Isaaca? - Bo taki właśnie jest.
To robi. Zamordował dziewczynę w Irlandii, kiedy miał 16 lat.
Dlatego siedział w więzieniu.
Potem zabił jej kuzyna.
Isaac pewnie się dowiedział. Dlatego tu był.
[szmer deszczu za oknem]
Żeby nas ostrzec?
A ja go wyrzuciłem?
Myślisz, że to dlatego Sam go zabił?
Nie chciał, żebyśmy się dowiedzieli. Żebym ja się dowiedziała.
[grzmoty burzy]
Dlaczego ty?
Spałam z Samem.
[subtelna muzyka]
Byliśmy…
ze sobą.
Zmusił cię?
Nie.
Chciałam tego. Ja do niego poszłam.
Ja zaczęłam.
[grzmoty burzy]
Wiem, że to złe.
Że to grzech. Ja…
Jesteśmy małżeństwem!
Na pewno?
Kochasz Grace. To wiem.
Kochasz swoje wyobrażenie żony.
Ale kiedy śpimy ze sobą, a ty nawet na mnie nie patrzysz…
Nie tak… [wzdycha]
Nie tak to wyglądało z nim?
[grzmoty]
[trzaski elektryczności]
[Grace] Mamo!
Już idę.
[Adam pociąga nosem]
Adam, proszę.
Nie chcę cię zranić.
Naprawdę.
Chcę tylko, żebyś to zrozumiał.
A nawet jeśli nie potrafisz, to liczy się tylko Grace.
Jest przerażona.
Wie, co zrobił Sam.
Groził jej.
Naszej córce.
Powiedział, że zrobi jej krzywdę.
[muzyka staje się pełna napięcia]
[szybkie pikanie alarmu]
Co to?
Alarm przeciwpożarowy. Nie ma prądu. Telefon padł.
A jeśli Sam wróci?
Musimy uciekać.
Zabierzemy Grace w bezpieczne miejsce.
Dziękuję.
Grace?
- Pospiesz się. - Zawiozę was do wspólnoty w Norwich.
Kuzyn taty jej przewodzi.
Rosie, co ty wyprawiasz?
[muzyka cichnie]
Nie pojedziemy do Norwich.
Dlaczego?
Zabierz nas na dworzec.
Nie rozumiem.
Odchodzę.
I zabieram Grace. Opuścimy wspólnotę.
[słodko-gorzka muzyka]
[słabo] Rosie.
Nie.
[głośniej] Nie, nie możesz.
Mamy być rodziną.
- Naprawimy to. - A to miejsce zamienia dobro i miłość…
- Nie Grace! - …w krzywdę i kontrolę.
Naprawimy to. Wiem…
Nasze małżeństwo i Sam… Ale nie możesz…
Czy ty…
i tak planowałaś ode mnie odejść?
Z nim?
Z początku nie.
Tylko ja i Grace.
[Adam wzdycha cicho]
[szeptem] Dlaczego?
[Adam wzdycha ciężko]
[muzyka narasta]
[wzdycha]
Skrzywdziłeś mnie.
[muzyka cichnie]
Upokorzyłeś.
Patrzyłeś na mnie z nienawiścią.
[Adam wzdycha]
[wzdycha słabo]
Nie nienawidzę cię.
[łka słabo]
[cicho] Ja…
Nienawidzę sieb…
[wzdycha głośno]
[cicho] Zasługujesz na kogoś lepszego.
Na lepszego męża.
[łagodna muzyka]
Dokąd pojedziecie?
Ale masz jakiś plan?
Będę… mógł ją widywać?
Odwiedzać Grace?
Albo chociaż do niej pisać?
To zależy od ciebie.
Powiesz jej o mnie?
Jeśli by zapytała…
powiedz, jak bardzo ją kocham.
[drży]
Bo to akurat prawda.
[drży]
Tata jedzie z nami?
[stukot bagażu]
Tylko wy.
Ty i mama.
[w tle melancholijna piosenka All My Tears Ane Brun]
[Adam szlocha]
[Grace płacze cicho]
Posadzę cię na miejscu.
[w tle wciąż piosenka Ane Brun]
[włączanie silnika]
[muzyka staje się złowieszcza]
- Adam. - Wiem.
- Zawróć. - Nie mogę.
[Rosie] Grace, daj aparat słuchowy!
Grace, aparat!
[muzyka narasta]
Rozpętał się jakiś armageddon.
Dokąd jedziecie?
Do szpitala. Na audiologię.
Popsuł się aparat Grace.
Masz narzędzia w bagażniku?
- Nie, nie. - Może piła? We dwóch się z tym uporamy.
Niczego nie mam, Sam.
- Uciekaj z Grace. - [kliknięcie pasów]
[muzyka narasta]
- [Adam krzyczy] - [jęczy]
Zabiłeś mi brata!
- Gnoju pierdolony! - [Sam stęka]
[Sam krzyczy]
- [Adam krzyczy] - [Sam jęczy]
- [Adam stęka]
[dyszy ciężko]
[muzyka staje się pełna napięcia]
[Rosie dyszy]
Grace, no już.
[Sam] Rosie!
[sapie]
- [Rosie ucisza Grace] - [Sam] Rosie!
- Mamo. - [Rosie ucisza Grace]
Rosie!
[Grace szlocha]
[w tle wciąż muzyka pełna napięcia]
[Sam] Grace!
Grace, pewnie jest ci zimno, skarbie!
Przepraszam, że cię przestraszyłem.
- [Rosie cicho] Chodź. - [Grace jęczy]
[Rosie i Grace stękają]
Uwaga na głowę.
No już, Grace.
- Mamo, proszę. - Chodź.
Posłuchaj. Musimy wziąć z biura taty klucze do jednego z aut.
Rybko, proszę!
[Sam] Rosie!
No dobrze, chodź.
Schowaj się tutaj.
Zostań tu, słyszysz?
Zostań tu i nie wychodź, póki nie wrócę.
Przepraszam.
[muzyka staje się wzruszająca]
Będę za dwie minuty.
TARTAK HARRISONÓW
[trzymająca w napięciu muzyka]
[odgłos zbliżających się kroków]
Nie rób tego.
[muzyka cichnie]
Nie uciekaj.
Grace powiedziała mi o Isaacu.
Przepraszam.
Nie miałem wyboru.
Chciał ci powiedzieć…
o wszystkim.
To było wykluczone.
Dlatego go zabiłeś?
Rosie, nie patrz tak na mnie.
Nie.
Groziłeś Grace.
- Skąd. - Chciałeś ją skrzywdzić.
Co? Skrzywdzić Grace?
Nigdy nie skrzywdziłbym żadnego dziecka.
Rosie, musisz mi uwierzyć.
To były tylko słowa, kurwa!
- Wymsknęły mi się! - To, że mnie ochronisz, też?
Że nie muszę się ciebie bać?
- [grzmoty burzy] - Bo się boję.
Nie boisz. Coś ty!
Boję się!
Kocham cię.
Kocham cię, Rosie.
[niepokojąca muzyka]
Rosie?
[łka i pociąga nosem]
[rozpaczliwie] Nie wiem, co robić.
[oddycha ciężko]
To nie moja wina.
Jak możesz tak mówić?
Bo coś jest ze mną nie tak, Rosie.
Coś mi się zjebało…
z głową.
[płaczliwie] Słyszę szum w głowie i nie umiem nad nim zapanować…
Rosie, nie! Chcę tylko pogadać!
[muzyka nabiera dramatyzmu]
[Sam wrzeszczy] Rosie!
[w panice] Nie, Sam! Zostaw mnie!
[stęka]
- [Sam stęka] - Sam, proszę! Nie!
Nie! Proszę!
Przysięgam!
- [Rosie pojękuje] - Co?
Co przysięgasz?
[nerwowo] Że cię nie zostawię.
Nie.
Kłamiesz.
[wzdycha głośno] Jesteś kłamczuchą.
Tak jak pozostali.
Jak moja mama.
Jak Aisling.
[płaczliwie] Kłamiesz i chcesz, kurwa, odejść.
[szlocha]
[z rozpaczą] Kłamiesz. Chcesz odejść.
[szlocha] Kłamiesz!
Chcesz odejść, do chuja!
[Sam wyje]
[krzyczy]
[Sam wrzeszczy]
[marzycielska muzyka]
[Sam] „Odpokutować”? A co to znaczy?
[Rosie] To znaczy, że się żałuje.
Naprawdę żałuje tego, co się zrobiło.
I chce się poprawić.
[narastający przenikliwy dźwięk]
[Rosie łapie powietrze]
- [kaszle i oddycha ciężko] - [Sam jęczy]
[Rosie wciąż kaszle]
[oddychają ciężko]
Pójdę teraz po Grace.
A ty zostaniesz tutaj.
[Rosie wciąż kaszle]
Powiedziałeś, że mnie kochasz, więc pozwól nam odejść.
[żałośliwa muzyka]
[muzyka staje się wzruszająca]
[muzyka staje się złowieszcza]
[Adam] Nie ruszaj się.
[muzyka cichnie]
„Nie zabijaj”.
Nawet ja to znam.
Odłóż broń, Adam.
I wezwij policję.
Śmiało.
[posępna muzyka]
[wzdycha słabo]
[jęczy cicho]
Wystarczyło cię zmanipulować, Adam.
Taki właśnie jesteś.
[w tle piosenka Fuel To Fire Agnes Obel]
[matka Rosie czyta cicho] „Sam bowiem Pan zstąpi z nieba na hasło
i na głos archanioła,
i na dźwięk trąby Bożej,
a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi.
Potem my, żywi i pozostawieni,
wraz z nimi będziemy porwani w powietrze, na obłoki
naprzeciw Pana”.
[w tle wciąż piosenka Agnes Obel]
[kobieta przez megafon] Za chwilę rozpoczynamy wejście
na pokład promu z Liverpoolu do Belfastu.
[piosenka cichnie]
ROK PÓŹNIEJ
[złowroga muzyka pełna napięcia]
[Sam] Pozostaniemy zatem
na zawsze z Panem.
[piosenka Devil’s Spoke Laury Marling]
Albowiem…
jesteśmy wybrani.
[wierni] Amen!
[wszyscy się śmieją]
[w tle wciąż folk-rockowa piosenka Marling]
Napisy dla niesłyszących: Monika Bartz
Na podstawie tłumaczenia Krzysztofa Bożejewicza
[piosenka się urywa]