Adam, pójdę poszukać Grace. Nie ma jej u sąsiadów.
Grace!
- Grace! Gdzieś ty była? - Nic się nie stało.
Jest cała. Bawiła się przed domem Phillipsów.
- Nie możesz ciągle uciekać. - Posłuchaj.
Nie pakujmy się w kłopoty, dobrze?
Dziękuję, że ją przywiozłeś.
To był trudny dzień.
Cieszę się, że porozmawialiśmy.
Ja też.
Chodź, Grace.
Usiądź. Zdejmę ci buty.
Musisz iść do łóżka. Późno już.
Chodź, rybko.
Na górę.
Tak lepiej?
Masz jakiś plan?
Nie możesz mnie tu trzymać wiecznie.
Nie idź tą drogą.
Grzech za grzechem.
Jest w tobie dobro.
- Znajdź światło. - Cicho, dobra?
Dokąd cię to doprowadzi?
Adam.
Co się stało?
Skaleczyłem się…
kiedy sprzątałem.
Nic mi nie jest.
Świetnie sobie poradziłeś na pogrzebie.
Isaac byłby dumny.
NIEWYBRANI
Szlag.
- Co się dzieje? - Przynieś mój telefon.
Czemu?
Przynieś telefon, kurwa!
- Już! - Dobra.
Szlag.
Dziękuję.
Nie chce jeść. Nie odzywa się.
Od rana ledwo co powiedziała.
Grace? Jesteś chora?
Nie ma gorączki.
Nie wiem, co z nią nie tak.
- Halo? - Adam, jestem u Phillipsów.
Mamy pewien problem.
Potrzebuję pomocy.
Dobrze. Rozumiem.
Pan Phillips uciekł.
Wyszedł wbrew zakazowi.
Musi odpokutować.
- Myślisz, że powinna iść do lekarza? - Nie.
Powinna robić, co się jej każe!
Siadaj, Grace!
Usiądź i zjedz śniadanie.
Muszę iść.
Do Sama.
Jak śmiesz być taka nieposłuszna?!
WSPÓLNOTA BOŻA
Nie podchodź!
Nie chce pan tego zrobić.
Prawda?
No już.
- Proszę oddać broń. - Nie.
- Proszę ją odłożyć. - Nie!
No już.
Nie ma chyba potrzeby bardziej utrudniać sytuacji?
Proszę oddać broń.
To nie ja!
Adam, to nie byłem ja.
Nie ja prowadziłem, tylko Sam!
Nie zabiłem twojego brata.
Ani słowa o Isaacu. Zabił go pan!
- Nie! - Zabierz go stąd.
Klnę się na Boga!
To był Sam!
To on!
Diabeł jest wśród nas!
- To on! - Będę się za pana modlił.
Nie! To on!
To Sam!
Rybko?
Przyniosłam ciastka.
Kładę je na stoliku.
Kocham cię.
Teraz nie chce wyjść z pokoju.
Ma tylko sześć lat.
- Dużo przeszła. Jak my wszyscy. - Adam nie powinien krzyczeć.
- Wiesz, jacy są mężczyźni. - Nie.
To tylko wymówka. Coś ją martwiło.
Nie wiem, co z nim jest…
Wszyscy bywamy w życiu przytłoczeni.
To próba. I tyle.
Sama nie wiem, mamo.
Nie wiem, czy to dla mnie dobre miejsce. I dla Grace.
Módl się.
Bóg wskaże ci drogę. Jesteś silniejsza, niż myślisz.
A Grace?
Módl się.
Grace, co się stało?
Chodzi o pogrzeb?
Smucisz się z powodu wujka?
Grace, możesz mi o wszystkim powiedzieć.
Sam powiedział, że to zabawa. Ale to nieprawda.
- Bili się. - Kto?
Kto się bił?
Sam i pan Phillips.
Co?
Dlaczego?
Ktoś zabronił ci mówić?
Co zobaczyłaś?
Co powiedział Sam?
Nie powinnaś była tego widzieć.
Nikomu nie mów.
Nawet mamie.
Inaczej cię skrzywdzę.
Już nie powinien cię kłopotać.
Grace.
Zostań z misiem i nie wychodź z pokoju.
Dlaczego wszystko przychodzi ci tak łatwo?
To znaczy co?
Pan Phillips, branie spraw w swoje ręce…
To dla mnie proste.
To miejsce,
wspólnota i zasady.
Wszystko ma sens.
Rozumiem, czemu ty masz z tym kłopot.
Twoja natura.
Może już tu wcale nie pasujesz.
Może pora zastanowić się nad innym życiem.
- Na zewnątrz. - Nie. Nie mógłbym.
Niewybrani…
Cześć, Rosie.
Chce ktoś herbaty?
Nie, dziękuję.
Tak, ja z wielką chęcią.
Słyszeliście o pani Phillips?
Odeszła.
Zostawiła męża.
Nie.
Ludzie…
są zagadkowi, co?
Zwłaszcza ci, którzy zdają się bliscy.
Pójdę do Grace.
Dziękuję, że wpuściłaś mnie do domu.
Wiem, że nie było ci łatwo.
Rosie?
Co się stało?
Nic.
Po prostu… Nie tutaj.
Nie mów, że boisz się burzy.
To tylko Bóg robi przemeblowanie.
Kiedy się wycofałaś…
myślałem, że cię straciłem.
Nie mogłem tego znieść.
Muszę iść.
Grace jest smutna.
Dlaczego?
Z powodu Isaaca, jej wujka.
No tak.
Do zobaczenia wieczorem.
Na spotkaniu.
Chciałabym tego.
Nie mogę tak, Rosie.
Nie mogę bez ciebie żyć.
…„sługami Saula?”
…„twarzą w twarz, tak jak się rozmawia z przyjacielem.
I wracał do obozu”…
Adam, muszę ci powiedzieć, co usłyszałam od Grace.
Widziała wczoraj bójkę pana Phillipsa i Sama.
- Phillips oskarża Sama o śmierć Isaaca. - To pijak.
Morderca. Pewnie, że go oskarża.
- Mówił prawdę. - Bzdura.
- Czemu Sam miałby zabić Isaaca? - Bo taki właśnie jest.
To robi. Zamordował dziewczynę, kiedy miał 16 lat.
Dlatego siedział w więzieniu.
Potem zabił jej kuzyna.
Isaac pewnie się dowiedział. Dlatego tu był.
Żeby nas ostrzec?
A ja go wyrzuciłem?
Myślisz, że to dlatego Sam go zabił?
Nie chciał, żebyśmy się dowiedzieli. Żebym ja się dowiedziała.
Dlaczego ty?
Spałam z Samem.
Byliśmy…
ze sobą.
Zmusił cię?
Nie.
Chciałam tego. Ja do niego poszłam.
Ja zaczęłam.
Wiem, że to złe.
Że to grzech.
Jesteśmy małżeństwem!
Na pewno?
Kochasz Grace. To wiem.
Kochasz swoje wyobrażenie żony.
Ale kiedy śpimy ze sobą, a ty nawet na mnie nie patrzysz…
Nie tak…
Nie tak to wyglądało z nim?
Mamo!
Już idę.
Adam, proszę.
Nie chcę cię zranić.
Naprawdę.
Chcę tylko, żebyś to zrozumiał.
A nawet jeśli nie potrafisz, to liczy się tylko Grace.
Jest przerażona.
Wie, co zrobił Sam.
Groził jej.
Naszej córce.
Powiedział, że zrobi jej krzywdę.
Co to?
Alarm przeciwpożarowy. Nie ma prądu. Telefon padł.
A jeśli Sam wróci?
Musimy uciekać.
Zabierzemy Grace w bezpieczne miejsce.
Dziękuję.
Grace?
- Pospiesz się. - Zawiozę was do wspólnoty w Norwich.
Kuzyn taty jej przewodzi.
Rosie, co ty wyprawiasz?
Nie pojedziemy do Norwich.
Dlaczego?
Zabierz nas na dworzec.
Nie rozumiem.
Odchodzę.
I zabieram Grace. Opuścimy wspólnotę.
Rosie.
Nie.
Nie możesz.
- Mamy być rodziną. - Naprawimy to.
A to miejsce zamienia dobro i miłość…
- Nie Grace! - …w krzywdę i kontrolę.
Naprawimy to. Wiem…
Nasze małżeństwo i Sam… Ale nie możesz…
Czy ty…
i tak planowałaś ode mnie odejść?
Z nim?
Z początku nie.
Tylko ja i Grace.
Dlaczego?
Skrzywdziłeś mnie.
Upokorzyłeś.
Patrzyłeś na mnie z nienawiścią.
Nie nienawidzę cię.
Nienawidzę sieb…
Zasługujesz na kogoś lepszego.
Na lepszego męża.
Dokąd pojedziecie?
Ale masz jakiś plan?
Będę mógł ją widywać?
Odwiedzać Grace?
Albo chociaż do niej pisać?
To zależy od ciebie.
Powiesz jej o mnie?
Jeśli by zapytała…
powiedz, jak bardzo ją kocham.
Bo to akurat prawda.
Tata jedzie z nami?
Tylko wy.
Ty i mama.
Posadzę cię na miejscu.
- Adam. - Wiem.
- Zawróć. - Nie mogę.
Grace, daj aparat słuchowy.
Grace, aparat!
Rozpętał się jakiś armageddon.
Dokąd jedziecie?
Do szpitala. Na audiologię.
Popsuł się aparat Grace.
Narzędzia w kufrze?
- Nie. - Może piła? We dwóch się z tym uporamy.
Niczego nie mam, Sam.
Uciekaj z Grace.
Zabiłeś mi brata!
Gnoju pierdolony!
Grace, no już.
Nie mogę.
Rosie!
Mamo.
Rosie!
Grace!
Grace, pewnie jest ci zimno, skarbie!
Przepraszam, że cię przestraszyłem.
Nie.
Uwaga na głowę.
No już, Grace.
- Mamo, proszę. - Chodź.
Posłuchaj. Musimy wziąć z biura taty klucze do jednego z aut.
Rybko, proszę!
Rosie!
No dobrze, chodź.
Schowaj się tutaj.
Zostań tu, słyszysz?
Zostań tu i nie wychodź, póki nie wrócę.
Przepraszam.
Będę za dwie minuty.
TARTAK HARRISONÓW
Nie rób tego.
Nie uciekaj.
Grace powiedziała mi o Isaacu.
Przepraszam.
Nie miałem wyboru.
Chciał ci powiedzieć…
o wszystkim.
To było wykluczone.
Dlatego go zabiłeś?
Rosie, nie patrz tak na mnie.
Nie.
Groziłeś Grace.
- Skąd. - Chciałeś ją skrzywdzić.
Co? Skrzywdzić Grace?
Nigdy nie skrzywdziłbym żadnego dziecka.
Rosie, musisz mi uwierzyć.
To były tylko słowa, kurwa!
- Wymsknęły mi się! - To, że mnie ochronisz, też?
Że nie muszę się ciebie bać?
- Bo się boję. - Nie boisz. Coś ty!
Boję się!
Kocham cię.
Kocham cię, Rosie.
Rosie?
Nie wiem, co robić.
To nie moja wina.
Jak możesz tak mówić?
Bo coś jest ze mną nie tak, Rosie.
Coś mi się zjebało…
z głową.
Słyszę szum w głowie i nie umiem nad nim zapanować…
Rosie, nie! Chcę tylko pogadać!
Rosie!
Sam, proszę! Nie!
Nie! Proszę!
Przysięgam!
Co przysięgasz?
Że cię nie zostawię.
Nie.
Kłamiesz.
Jesteś kłamczuchą.
Tak jak pozostali.
Jak moja mama.
Jak Aisling.
Kłamiesz i chcesz, kurwa, odejść.
Kłamiesz. Chcesz odejść.
Kłamiesz!
Chcesz odejść, do chuja!
„Odpokutować”? A co to znaczy?
To znaczy, że się żałuje.
Naprawdę żałuje tego, co się zrobiło.
I chce się poprawić.
Pójdę teraz po Grace.
A ty zostaniesz tutaj.
Powiedziałeś, że mnie kochasz, więc pozwól nam odejść.
Nie ruszaj się.
„Nie zabijaj”.
Nawet ja to znam.
Odłóż broń, Adam.
I wezwij policję.
Śmiało.
Wystarczyło cię zmanipulować, Adam.
Taki właśnie jesteś.
Za chwilę rozpoczynamy wejście na pokład promu z Liverpoolu do Belfastu.
ROK PÓŹNIEJ
Pozostaniemy zatem
na zawsze z Panem,
albowiem…
jesteśmy wybrani.
Amen!
Napisy: Krzysztof Bożejewicz