SERIAL OPARTY NA FAKTACH.
NIEKTÓRE POSTACIE I ASPEKTY
ZMIENIONO NA POTRZEBY FABUŁY.
Podejrzany to Robert Napper.
Od 1995 w szpitalu psychiatrycznym o zaostrzonym rygorze.
Skazany za podwójne morderstwo i kilka gwałtów.
Podejrzewany o wiele innych.
To Napper zabił Rachel, André.
Ten zespół to udowodni.
A ja mam w to uwierzyć?
KONSULAT WIELKIEJ BRYTANII
Niby czemu?
Zgodność DNA jest wysoce prawdopodobna.
Gdyby to był dowód, oskarżylibyście tego człowieka,
a tego nie zrobiliście.
Próbka nie spełnia standardów dowodowych.
A jeśli nie spełni?
Zakładamy, iż będziemy musieli polegać na innych dowodach.
Mamy głównego podejrzanego i możemy się na nim skupić.
Nie przyznał się?
Nie był przesłuchany.
Ale znamy inne zbrodnie Nappera.
Przyznaje się, gdy nie ma innego wyjścia.
Poprzednicy chcieli zdobyć przyznanie do winy.
Wiem, co robili.
My szukamy dowodów, by udowodnić ponad wszelką wątpliwość,
że Napper jest winny.
Posłuchaj.
Rozumiem, że chcesz pewności.
Chcę prawdy.
O tamtym dniu i o kolejnych, w których nikt za to nie odpowiedział.
Gdy ją poznacie,
wtedy posłucham.
JEDYNY ŚWIADEK
Nierozwiązana sprawa sprzed 14 lat.
To śledztwo, które po półtorej dekady
zostaje ponownie otwarte ze względu na nowe dowody.
Jak dotąd nie postawiono nowych zarzutów.
Co dziś robi twój tata?
Mam to gdzieś.
André? Jesteś tam?
Tu Francisco.
Nie widziałem cię od miesięcy. Gdzie jesteś?
Martwimy się o ciebie.
Jak udowodnimy, że Robert Napper był na błoniach Wimbledon
rankiem 15 lipca 1992 roku?
Najpierw udowodnimy, że nie był tam, gdzie mówi.
Dobrze. Czyli?
W pracy. W Serco w Greenwich. Mówi, że był tam cały dzień.
Pracują tam jeszcze jego byli koledzy?
Brygadzista. Był wtedy przesłuchiwany.
Miał planery roczne z godzinami pracy pracowników.
Poza tym z 1992.
Kumam. Myślisz, że warto znów z nim pogadać?
- Bardzo w to wątpię. - Ja też.
Ale musimy się wszystkiemu przyjrzeć.
Wszystkiemu i wszystkim, pod każdym możliwym kątem.
- Masz ten odcisk buta? - Proszę.
Tone, tu jest ten odcisk buta.
Jeden z niewielu dowodów fizycznych z miejsca zbrodni. Tak?
Benno przejrzał akta, by dopasować go do butów Nappera,
ale…
w pokoju Nappera nie było butów w dniu, w którym go zgarnięto.
- Ani jednej pary. - Więc…?
Zastanawiamy się,
co miał na nogach, kiedy go aresztowano?
Nigdy więcej nie wyszedł z aresztu.
Nie.
Czyżby były w rzeczach, które zdał po aresztowaniu?
Leżą w magazynie w Broadmoor już dziesięć lat.
Warto to sprawdzić.
Zachowaj wszelką ostrożność.
Ani słowa, póki nie dostaniemy nakazu.
- Jasne. - Co?
Starałeś się o nakaz przeszukania więzienia?
Alex?
- Wszystko gra? - Tak.
Jak ci mija tydzień?
Dobrze.
Tak. A co z pracą?
Też dobrze.
A u ciebie?
Też.
Zjesz teraz czy później?
Zjem u Anny.
Wpadłem po kilka rzeczy.
Jasne.
Czemu nie powiedziałeś?
- Myślałem, że to zrobiłem. - Kiedy, Alex?
Nigdy cię nie ma.
Jestem teraz, jeśli chcesz gadać.
Nie ma o czym rozmawiać.
Gdybyś chciał wiedzieć, czy policja się kontaktowała,
to nie.
Widocznie nie mają nic na tego nowego.
Wezmę prysznic.
To było ponad dziesięć lat temu Pracowałem tam.
Nie ma pan pewności,
czy Napper był w pracy tamtego dnia?
Mam cholernie dobrą pamięć, ale…
Ktoś może to pamiętać?
Jak mówiłem, Napper nie pracował tam długo.
Jedyną osobą, z którą rozmawiał, był on sam.
Kobiety omijały go szerokim łukiem.
Wiecie, że już to zeznałem?
Tak.
Zachował pan planery zmian, zgadza się?
Są w garażu. Nawet nie wiem, po co je zachowałem.
Zawierają godziny pracy pracowników.
Dałem ’91 i ’93 tamtym glinom. Reszta poszła w kubeł.
Nie ma śladu po 1992?
Nie.
Możemy jeszcze raz zerknąć?
Nie chce pan tam iść.
Ma pan rację. Nie chcę.
- To duże tablice. - Jasne.
- Takie na ścianę. - No.
Ja pierdolę.
Tutaj, szefie.
PLANER ZMIAN 1992
- Wesołych Świąt. - Tak.
Dobra. Oto i on.
Robert Napper.
Środa, 15 lipca. Miał wolny cały dzień.
Na 100%?
George jest skrupulatny.
To znaczy, że Napper miał wtedy wolne.
Teraz możemy udowodnić, gdzie go nie było.
Może nam powie, gdzie był.
SZPITAL O ZAOSTRZONYM RYGORZE BROADMOOR, ANGLIA
Dziękuję.
Pani jest jego adwokatką?
Zgadza się.
Jeśli lekarz stwierdzi u klienta niepokój podczas przesłuchania,
natychmiast je przerwę.
Bob jest… kruchy. Mentalnie.
Bob jest też skazanym więźniem.
I podejrzanym o morderstwo.
Nie jest więźniem.
To pacjent.
Jesteście w szpitalu, nie w więzieniu.
Bob. Usiądziesz tutaj.
- Chodź. - Witaj, Robercie.
Dobrze. Siadaj.
Dobrze.
Chcemy z tobą porozmawiać o Rachel Nickell.
Znasz to nazwisko, prawda?
Pytano cię już o Rachel, tak?
Rachel została zgwałcona i zamordowana w 1992 roku.
Dzięki postępowi naukowemu
zidentyfikowaliśmy nieznane wcześniej męskie DNA
znalezione na ciele Rachel.
Należy do ciebie.
Rozumiesz, czym jest DNA?
Jest unikalne dla ciebie, jak odcisk palca.
Tak. Wiemy też, że miałeś wtedy kontakt fizyczny z Rachel.
Tak było?
Jeśli możesz nam to wyjaśnić, to masz teraz szansę.
Powiedz nam, co się tam stało?
Słyszysz nas?
Nie zrobiliśmy tego.
Pracowałeś kiedyś w Serco w Greenwich.
Mają roczny planer zmian.
Ten potwierdza, że nie byłeś wtedy w pracy.
To dowód na to, że okłamałeś policję, kiedy zapytano cię o Rachel w 1995 roku.
Dlaczego skłamałeś?
Gdzie tak naprawdę byłeś 15 lipca?
Robercie.
Bez komentarza. Dziękuję.
O czym jeszcze skłamałeś?
Byłeś wtedy na błoniach Wimbledon.
Zabiłeś Rachel Nickell, prawda?
- Detektywie. - Czemu oszczędziłeś chłopca?
Brakło ci czasu po zabiciu Rachel?
Zgodnie z oświadczeniem
mój klient nie chce odpowiadać na więcej pytań.
Co ty masz do matek? Twoja wyrzuciła cię po 18. urodzinach.
- Detektywie Nash. - Wystarczy.
- Dziękuję. - Dzięki.
Wszystko gra?
Tak.
Jesteś w szpitalu, a nie w więzieniu.
Łatwiej będzie o nakaz.
No dobra.
SALA DEPOZYTOWA 1
Policja przesłuchuje 40-latka w sprawie morderstwa Rachel Nickell.
Przełom w badaniach DNA pozwolił zidentyfikować podejrzanego.
Mężczyzna ma przebywać w szpitalu psychiatrycznym Broadmoor
za inną zbrodnię.
Policja nie podała nazwiska,
informując jedynie, że ma przesłuchać 40-latka
w związku z trwającym śledztwem w sprawie zabójstwa Rachel Nickell.
Dotrzymałeś obietnicy.
Dożyłem osiemnastki cały i zdrowy.
Czyżby?
Co?
Cóż,
na pewno jesteś cały i zdrowy?
- Chyba tak. - Tak?
Myślisz, że masz już to wszystko za sobą?
Serio? Teraz?
Radzili, bym był z tobą szczery.
Starałem się tego trzymać.
Szczerze mówiąc, Alex,
jak dorosły z dorosłym…
Według mnie nie.
W ogóle.
- Chcę żyć dalej. - Wiem.
Przestań żyć przeszłością.
Co to znaczy, Alex?
Mam udawać, że to się nigdy nie wydarzyło, jak ty?
Wiem, co się stało. Byłem tam.
Ale nie wiesz, kto to zrobił.
I dlaczego chodzi wolno.
Nie znamy prawdy, Alex.
Myślę, że póki jej nie poznamy, nie zaznamy spokoju.
- Spokoju? - Dla nas obu.
Możesz go nie zaznać.
Marnujesz czas.
Musisz się z tym pogodzić.
I żyć dalej?
Myślisz, że to robisz? Szukając odpowiedzi w religii?
To nie religia. To wiara.
I szukanie własnej drogi.
A może…
może tylko odwracasz uwagę.
Cokolwiek robię, to już nie twój problem.
- Proszę pana? - Co to jest?
Brązowe.
Jak w relacji świadka.
Dobra. Zabierzmy je do ekspertów.
A niech to.
Dobra, weź to.
To może być ważny dowód.
Podczas obdukcji wyczesano Alexowi włosy.
Znaleziono kilka małych odłamków metalicznej farby.
Czerwonej.
Skąd się wzięła we włosach?
Tego nie wiemy, ale w środku musiał trzymać narzędzia zbrodni.
Co więcej, próbki z włosów Alexa wciąż istnieją.
Jakie są złe wieści? Zawsze jakieś są.
Przeprowadzenie badań fragmentów farby
może doprowadzić do ich zniszczenia. Mamy jedną szansę.
Jeśli badanie nie wyjdzie, dowody przepadną.
Musimy dopasować farbę i buty, by móc obciążyć Nappera.
Tak. Co do butów.
Jeszcze ich nie zbadali, ale to chyba nie ten rozmiar.
Do licha.
Mają je zabrać na błonia,
żeby je zbadać w identycznych warunkach. Trzymaj kciuki.
Ta, to bardzo naukowe.
Szefie?
Do ciebie.
- Kryminalistyka. - Chcą gadać tylko z tobą.
To wezwanie do sądu.
Policja oskarża cię o morderstwo Rachel Nickell.
Nie zrobiliśmy tego.
Kto dzwonił?
Tato?
To z policji.
Oskarżyli go?
Oni…
pytali, czy przyjdziemy na proces.
Chyba o tym nie myślisz po ostatnim razie?
Nie chcę znów zaufać czyimś słowom.
Muszę to zobaczyć.
- Obaj powinniśmy. - Proces to nie nasza sprawa.
Prawdopodobieństwo, że ten profil DNA
należy do kogoś innego to jeden na 12 milionów.
Nie jadę, tato.
Ty też nie powinieneś.
Mężczyzna oskarżony o zabójstwo Rachel Nickell
został zatrzymany.
Napper łączył się zdalnie ze szpitala psychiatrycznego Broadmoor.
Zwolniono go do czasu rozprawy.
Tato?
- Tato. - Wiem.
Od początku wiedzieli, gdzie jesteśmy. Tylko czekali na pretekst.
Walka z nimi nie ma sensu. Przestań.
André, porozmawiaj ze mną, to reszta da wam spokój.
Powiedzieliśmy wszystko.
- Marnujesz czas. - Zapłacimy.
- Pierdol się! - Alex!
To ty, Alex?
Wezwano policję. Wtargnęłaś. Odejdź stąd!
Rozmawiali z sąsiadami. Całe miasto się dowie.
- No i? - Alex, co z Anną?
- A co z nią? - Nie powiedziałeś jej?
Nie powinna się dowiedzieć od ciebie?
Alex!
Alex, jak się masz? Pete Collier z The Sun.
Daj mi dwie minuty.
Twoja mama była wspaniała.
Pamiętam jej twarz,
ale przede wszystkim pamiętam uczucie…
bycia bezgranicznie kochanym przez nią
i że ja też ją kochałem.
Wciąż czuję jej zapach.
Zachowałem flakon jej perfum.
Czemu nic nie mówiłeś?
Teraz wiodę inne życie.
Nie przywykłem do mówienia o tym.
Mój ojciec zawsze był taki…
Ta torba przy drzwiach…
Zawsze w gotowości do ucieczki, jeśli…
A teraz was znaleźli.
Co będzie dalej?
Tym razem nie ucieknę.
Wiele osób zadawało ci pytania.
Rozumiesz dlaczego?
Wiedzą, że jest milionerem.
Dlatego wracają. Wiedzą o jego rodzinie.
A co z twoją rodziną, Bob?
Chętnie o niej posłucham.
Piszą o niej w Who’s Who.
Wiem, że twój ojciec był dla ciebie wyjątkowy.
Podziwiałeś go.
Nie wierzą, że…
że ja… że on… zdobył Pokojową Nagrodę Nobla.
To dlatego, że nie mówił im wszystkiego.
Porzucił cię, prawda?
Niektóre liczby się podwoiły.
Te lata wydawałyby się dwa razy dłuższe niż powinny.
Zauważyłem, że ostatnio mocno zajmują cię liczby
i inne myśli. Dlaczego tak jest?
Czego się tak boisz, Bob?
Wszystkie pieniądze są w banku. W Sidcup.
Pieniądze z Gwiezdnych wojen.
Chcę porozmawiać o Rachel.
To może ci pomóc.
Nie spytam, czy ją zabiłeś. To nie moje zadanie jako psychiatry.
Moim zadaniem jest pomóc ci zmierzyć się z prawdą.
Możesz pomyśleć, że przez to… zostaniesz tu dłużej.
Nawet na zawsze.
Ale w pewien sposób
uwolnisz się.
To może być prawdziwa szansa, Bob.
Żebyś zrobił postępy.
A co z rodziną Rachel?
Prawda z pewnością będzie wiele dla nich znaczyła.
A co z tym chłopcem?
Nie zasługuje, by wiedzieć, co się stało jego mamie?
A co z tym małym chłopcem w tobie, Bob?
Wciąż tam jest, prawda?
Na co zasługuje?
Gdzie Alex? Wrócił do Londynu? Pojechał na rozprawę?
Tym razem dostaniecie sprawiedliwość?
- Gdzie Alex? Gdzie on jest? - Chcemy tylko porozmawiać! André!
André, chcemy to wyjaśnić.
Panie Hanscombe.
André. Komandor Campbell. Przepraszam, że kazałem na siebie czekać.
Miał pan być kilka godzin temu.
Coś mi wypadło.
Proszę usiąść.
- Pamiętam pana. - Naprawdę?
Może. Chociaż ledwie otarłem się o pierwotne śledztwo.
Nalegałem na spotkanie, gdyż chcę przekazać panu pewne fakty,
zanim poinformujemy media.
Fakty?
O panu Napperze.
Wygląda na to, że od dziecka miał kontakt z różnymi władzami
przed dokonaniem najcięższych zbrodni.
Chciałem zapewnić,
iż zwrócił na siebie uwagę policji za drobne wykroczenia.
Jednakże
obawiam się, że nasi przyjaciele z mediów,
którzy zaszli panu za skórę,
potrafią zrobić z igły widły.
Wiedzieliście o nim, zanim dokonał morderstw?
Perspektywa czasu to coś wspaniałego.
Tak naprawdę nie dało się przewidzieć
prawdziwej skali wykroczeń Nappera.
Sugerowałbym,
żeby nie rozmawiał pan z mediami dla własnego dobra.
Wiemy, jakie ona są. Teraz najważniejsze jest to,
aby sprawiedliwości stało się zadość.
To najważniejsze.
Dla nas wszystkich.
Dziękuję panu.
Cześć.
Proszę o ciszę.
Proszę wstać.
Proszę usiąść.
Czy oskarżony może wstać?
Robercie Clive’ie Napper,
oskarżam pana o to, że 15 lipca 1992 roku
na błoniach Wimbledon w Londynie
zamordował pan Rachel Nickell.
Przyznaje się pan?
Nie jestem winny morderstwa.
Ale…
jestem winny
z powodu niepoczytalności.
Przepraszam. Winny
zabójstwa w stanie niepoczytalności.
Pan Napper od dzieciństwa cierpiał na zespół Aspergera,
a ostatnio na schizofrenię paranoidalną.
Psychozę stwierdzono u niego już w 1989 roku,
kiedy trafił do szpitala po próbie odebrania sobie życia.
Wierzy, że ma moce telepatyczne.
Opowiada również, że IRA połamała mu kolana
oraz że stracił palce podczas rozbrajania bomby.
Palce te odrosły mu, gdyż wdychał iskrzące opary.
Panie Napper, proszę wstać.
Dźgnął pan Rachel łącznie 49 razy.
Alex cały czas tam był.
Ślady na jego twarzy dowodzą, wedle mojej opinii,
iż odciągnął go pan od matki.
Chłopiec nie zginął, w przeciwieństwie do Jazmine Bisset,
prawdopodobnie dlatego, że nie chciał pan zostać złapany,
będąc tam zbyt długo.
Obecnie, jako młody dorosły,
Alex wie, że zabójca jego matki
stanął, choć z opóźnieniem, przed wymiarem sprawiedliwości.
Być może teraz będzie mógł zamknąć ten przeciągający się rozdział w życiu.
Moim zdaniem jest pan bardzo niebezpieczny.
Musi pan natychmiast wrócić do Broadmoor
i zostać tam na zawsze,
chyba że przestanie pan zagrażać społeczeństwu.
To zaś mało prawdopodobne.
Chce pan coś powiedzieć?
Mój klient chce przeprosić przyjaciół i rodzinę Rachel Nickell
za ten okropny czyn,
a także Colina Stagga, którego niesłusznie oskarżono.
Aresztować go.
Czy ktoś… może przeprosić tego chłopca?
André.
Zadowolony z werdyktu?
W końcu może pan zamknąć ten etap.
Podkomisarz Yates powie kilka słów mediom.
Czy chciałby pan coś do tego dodać?
Po tylu latach tylko tyle ma pan do powiedzenia?
Słucham?
Czemu to tak długo trwało?
Mógł pan go powstrzymać, zanim kogoś zabił.
- Sądzę… - Czyż nie?
Nie, nie mam nic do powiedzenia.
Ani im, ani na pewno nie panu.
Mężczyzna przyznał się do zabicia Rachel Nickell.
Policja twierdzi, że Nappera można było powstrzymać.
Było kilka okazji, by go aresztować.
Wreszcie możemy powiedzieć,
że sprawiedliwości stało się zadość dla Rachel i jej rodziny.
Zwracam się do pana Colina Stagga.
W sierpniu 1993 roku został niesłusznie oskarżony o zabójstwo Rachel.
Niniejszym go przepraszam.
Zdajemy sobie sprawę, jak ogromny i trwały wpływ
miało to na jego życie.
W tym miejscu wypada też wyróżnić
oddanie i profesjonalizm obecnego zespołu śledczego,
który rozwiązał tę sprawę.
Zadbał o zbadanie każdego szczegółu,
a dzięki swej wieloletniej determinacji
znalazł dowody, dzięki którym Robert Napper stanął przed sądem.
Wygląda na to, że Napper uniknął schwytania
raczej dzięki niekompetencji Policji Metropolitalnej,
niż swej przebiegłości.
Po co zabójca przeprasza, skoro to nie wpłynie na wyrok?
To chory człowiek.
Wiemy o tym od dawna.
Nie wiem, dlaczego to powiedział.
Wciąż coś cię trapi, prawda?
Nie potrzebuję więcej rad.
Czy proces…
Proces nic dla mnie nie znaczy.
A co z Robertem Napperem?
Gdyby chodziło o mnie, pytałabym dlaczego.
„Dlaczego” co?
Dlaczego to zrobił?
Bo jest chory?
Tak czy siak, dokonał wyboru.
Ale dlaczego?
Zasługujesz na wyjaśnienie.
LONDYN
Doktor Monroe?
- Mogę z panią porozmawiać? - Spieszę się.
Leczyła pani Roberta Nappera, Była pani jednym z jego lekarzy.
Powiedziałam już wszystko dziennikarzom.
Nie jestem z mediów.
Alex Hanscombe. Syn Rachel Nickell.
Zabiorę pani tylko 15 minut.
Nie powiem ci nic ponad to, co już wszyscy wiedzą.
Mogłaby mi pani powiedzieć, kim on jest i jaki jest.
Niewiele mam do powiedzenia.
Ponoć był zastraszany w szkole. Jego rodzice często się kłócili.
To mało powiedziane.
Robert był najstarszy.
Ojciec znęcał się po pijanemu nad nim i jego matką.
Przez większość dzieciństwa miał niezdiagnozowanego Aspergera,
co pogłębiało jego izolację.
W wieku 12 lat został poważnie pobity.
Sprawa została zgłoszona.
Sprawcę oskarżono.
Robert został zgwałcony w lesie przez przyjaciela rodziny.
Dlaczego atakował kobiety?
Czemu wybierał matki z dziećmi? Tego ci nie powiem, bo nie wiem.
Wiem, że nie zna pani odpowiedzi.
Chodzi mi o to, że Robert nigdy nie mówił o swych zbrodniach.
Nikomu, o ile wiem.
Myślę, że to możliwe, że był wściekły na matkę
za odejście ojca.
Karał ją za to raz za razem
pod postacią kobiet, które opiekowały się dziećmi
w sposób, którego on sam nigdy nie doświadczył.
Mówi pani, że…
widział w mojej mamie swoją matkę?
Możliwe.
Może dlatego pozwolił ci żyć.
Bo byłeś nim.
Czy on pamięta?
Pamięta, co mu się stało?
Tak sądzę.
Ma niewiele wspomnień z dzieciństwa.
Straumatyzowane i zaniedbane dzieci mają słabą pamięć autobiograficzną,
a wydarzeń, które inni pamiętają,
jak urodziny,
Boże Narodzenie,
one nie wspominają.
Mają pustkę.
Mam mnóstwo wspomnień
sprzed tego dnia i po nim.
Zatem
zapewne czułeś się bezpieczny i kochany.
Alex.
Hej.
Co to jest?
Nie wiedziałem, czy ci to pokazywać, ale było zaadresowane do nas obu.
Wysłano to anonimowo z Koronnej Służby Prokuratorskiej.
Policja nie mówiła wszystkiego.
To wszystko dowodzi, ile przepuścili okazji.
Siadaj.
Tyle razy mogli powstrzymać zabójcę,
zanim zaatakował ciebie i twoją matkę i setkę innych kobiet.
Jest o wiele więcej niż w mediach.
Na przykład w 1989 roku jego matka zadzwoniła na policję.
Powiedziała, że przyznał się do gwałtu. Nic nie zrobili.
Rok po zabiciu twojej matki
policja złapała go w ogrodzie jakiejś kobiety
i odwiozła go do mieszkania.
Trzy miesiące później zabił Jazmine i Samanthę Bisset.
To trwało i trwało, błąd za błędem.
Mnóstwo straconych okazji.
Na to liczyłeś? Czy to w końcu daje ci spokój?
Nie, Alex, to tylko…
To dowód, że nas zawiedli.
Mają krew na rękach, jak ten zabójca.
Może jego też ktoś zawiódł.
Słucham?
Powiem ci, po co byłem w Londynie.
- U lekarki, która go leczyła. - Lekarki?
U psychiatrki. Po co? Alex…
Zabójcę też spotkały straszne rzeczy.
- To go nie usprawiedliwia. - Może gorsze niż nas.
Nie waż się porównywać. Nie jesteś taki jak on.
O to chodzi.
Trudno wybierać dobrze,
gdy nikt się o ciebie troszczy. Ja to zawsze miałem.
Miałem mamę i ciebie.
Wypaliłem kiedyś, że cię nie szanuję. Mówiłem poważnie.
Już tak nie uważam.
Bardzo cię szanuję za to, co dla mnie zrobiłeś.
Dzięki tobie żyję.
Nie, Alex, ty…
ja żyję dzięki tobie.
Skupmy się na tym, co zyskaliśmy.
To jedyne wyjście.
Mama byłaby z ciebie dumna.
Może…
Może tak powinniśmy.
Co?
Może tak zmienimy to zło w coś dobrego.
Jak?
Jeszcze nie wiem, ale…
Cokolwiek to jest, bez ciebie nie dam rady.
Zawsze mówiono mi, że zabójca mnie oszczędził,
dał mi drugą szansę.
Nie wierzę, że to on pozwolił mi żyć.
Myślę, że to miłość.
Ciekawe, co?
Pojeździsz swoim wozem strażackim?
Co to jest?
- Co masz? - Co tam jest?
- Młotek. - Młotek?
Tak.
Strażaku Samie, pędzimy do sceny.
Ruszamy. Pa!
Jestem za tobą.
- Chyba cię tam nie ma. - Kocham cię.
KORZYSTAJĄC Z AKT, KTÓRE WYCIEKŁY Z PROKURATURY,
ANDRÉ I ALEX WSZCZĘLI POSTĘPOWANIE SĄDOWE PRZECIWKO POLICJI.
POWSTAŁ MIAŻDŻĄCY RAPORT NIEZALEŻNEJ KOMISJI DS. SKARG NA POLICJĘ.
WSKAZAŁ NA: „…ZŁE DECYZJE I BŁĘDY POLICJI.
GDYBY NIE ONE, NAPPER MÓGŁ ZOSTAĆ SCHWYTANY
PRZED ZABÓJSTWEM RACHEL I BISSETÓW,
A TAKŻE LICZNYMI GWAŁTAMI KOBIET”.
WEWNĘTRZNE ŚLEDZTWO WYKAZAŁO POWAŻNE UCHYBIENIA,
JEDNAK NIE PODJĘTO ŻADNYCH DZIAŁAŃ DYSCYPLINARNYCH.
TECHNIKA WYODRĘBNIANIA DNA OPRACOWANA NA POTRZEBY PONOWNEGO ŚLEDZTWA
POMOGŁA ROZWIKŁAĆ WIELE INNYCH SPRAW.
ANDRÉ I ALEX MIESZKAJĄ W HISZPANII, WIERZĄC W POTĘGĘ WIARY, NADZIEI I MIŁOŚCI.
SĄ SOBIE BLIŻSI NIŻ KIEDYKOLWIEK.
W OPARCIU O PAMIĘTNIK „ODPUSZCZANIE”
Napisy: Agata Martelińska