POPRZEDNIO
- Wszyscy wyjść! - Stopa!
Była tam, jak sama Perugia.
Mam wymierzyć sprawiedliwość.
Winna!
Gdzie moje dzienniki, kurwa?
Foxy Knoxy, amerykańska czarownica.
Zna pani niejakiego Rudy'ego Guede?
DNA jest na miejscu zbrodni.
Znaleźli zabójcę?
W przeszłości zażywał narkotyki, był agresywny wobec kobiet.
Dlaczego wciąż ścigają naszą córkę?
Wiesz, co mówią prawnicy?
Rudy Guede obrabował przedszkole pięć dni przed morderstwem.
Dlaczego nie siedział w więzieniu? Gdyby siedział, to...
Meredith nadal by żyła.
Mylą się. Amandy tam nie było.
Nie ma z tym nic wspólnego.
Może nigdy stąd nie wyjdę.
Zacznij akceptować życie beze mnie.
- Moja córeczka. - Nic jej nie będzie.
Jeśli i tak ją stracę, po co to wszystko?
Boję się mieć nadzieję.
To mnie wykańcza.
Jest niewinna, wiesz?
Moim zadaniem jest dostrzegać mrok
i wydobywać go na światło.
Gdy stąd wyjdziemy, pojedziemy do Gubbio.
Chcę obiad i kolację.
Amando, jak to jest być w domu?
Ciągle myślę, że żyję dalej,
ale są chwile, w których nie mogę.
Nienawidzą mnie nawet ci, którzy mają mnie za niewinną.
Moje uwięzienie zawsze było fałszywą historią o mnie, o potworze.
Mogłam zrobić tylko jedno.
Udać się do autora.
20 kwietnia 2019 roku, godzina 18.22
Co to jest? To niestosowne.
Kontaktuje się.
W jakim celu?
To nie koniec.
Nie chcę tego.
To nie wąglik, zapewniam.
Widzę, że ją pokochałeś.
Widzę też, jak cię to oślepia. Nie widzisz, do czego jest zdolna.
Nie dam się złapać w sidła.
Ale czego ona może ode mnie chcieć?
Co tam jest napisane?
Jeśli otworzysz, to się dowiesz.
Panie Mignini, od dawna chciałam się z panem skontaktować.
Zawsze liczyłam, że będę miała okazję się z panem skontaktować
poza salą przesłuchań i salą sądową,
gdzie system sądowniczy zmusił nas
do ogrywania ról przeciwników.
Oskarżyciela i oskarżonej.
Zawsze podejrzewałam, że to uniemożliwia nam
wzajemne zrozumienie się.
Gdy miałam 20 lat, gdy byłam więziona i na rozprawie, wydawał się pan
potężnym i strasznym człowiekiem, chcącym zniszczyć mi życie.
Ale gdy zobaczyłam wywiady z panem, zrozumiałam, że to błędne wyobrażenie.
Było płaskie i dwuwymiarowe, tak samo jak obraz mnie w mediach.
Zobaczyłam w panu człowieka, a nie tylko mojego oskarżyciela.
Ojca córek z autentycznymi motywacjami.
Widziałam człowieka, który nie jest zły.
Ja też nie jestem potworem.
To trudne. Na co dzień mam wrażenie,
że to, czego doświadczyłam we Włoszech, to przeszłość.
Ale w każdej chwili mogę poczuć, że znów jestem w środku zdarzeń.
Jakbym była w więzieniu i na rozprawie.
Nawet w najszczęśliwszych chwilach,
gdy rozpiera mnie uczucie,
jestem otoczona miłością i rodziną,
nawiedzają mnie wspomnienia bezradności,
samotności, żalu i poczucia, że jestem ofiarą nagonki.
Nawet w chwilach wielkich nadziei dręczy mnie pytanie: „Dlaczego?
Dlaczego mnie to spotkało?”.
Mam nadzieję, że rozmawiając z panem, poznam odpowiedź.
Boże, Chris. Odpisał.
Co napisał?
Amando.
Po trzecim liście, który mi pani wysłała, nie mogłem nie odpowiedzieć.
Nikt w mojej karierze nie nazwał mnie „swoim oskarżycielem”.
Żaden były oskarżony nie zaakceptował mnie tak jak pani.
Jeśli chodzi o proces, nie możemy cofnąć się w czasie.
Ale od tego czasu wciąż rozmyślam.
Doceniam pani otwartość,
ale nigdy nie pozwolę, by moje zachowanie zawodowe było zniekształcone,
choćby częściowo, w imię „zrozumienia”.
Z poważaniem, Giuliano Mignini.
- Boże, Chris. - Co?
Nie chce ze mną rozmawiać o sprawie, ale każe mi to obejrzeć.
Maigret cierpi, bo wsadził niewinnego człowieka do więzienia.
Musisz tego posłuchać.
Mignini kazał mi to obejrzeć.
„Kiedy krąży się wokół rozwiązania,
którego nie sposób pojąć,
kusi, by wymyślić, stworzyć winnego.
Ale w chwili, gdy znów otworzy się oczy na fakty,
stają się one błędne”.
Ja pierdolę!
SPRAWA AMANDY KNOX
Zabójca współlokatorki Amandy Knox wyszedł dziś wcześniej z więzienia.
Został skazany i osadzony w więzieniu.
Nagłówki w kraju i kontrowersje...
Guede powiedział prawnikom...
Wyrok 30 lat za morderstwo...
Odsiadkę skrócono o 45 dni.
utrzymywał swoją niewinność, mówiąc, że Amanda...
- Amanda Knox. - Amanda.
- Amanda Knox. - Amanda Knox.
Jakieś wieści?
24 listopada 2021, 17.02
Zaprosiłaś tatę i mamę? Masz wieści.
- Znów jesteś w ciąży. - Co? Naprawdę?
- Nie. - Skarbie.
Nie jestem.
Myślę o powrocie do Włoch.
- Co? - Czemu?
O czym ty mówisz?
Koresponduję z Giuliano.
- Giuliano? - Migninim.
- Od kiedy? - Od jakiegoś czasu.
- Amanda. Co jest, kurwa? - Czemu...
- Daj spokój, Chris. - Serio?
Po co?
Nienawiść do niego nie pomaga mi nic zrozumieć.
- Co tu jest do rozumienia? - On.
Dlaczego mnie zaatakował. Dlaczego mnie nienawidził.
Dlaczego zignorował dowody.
Bo jest złym człowiekiem. Ogrem.
- Dupkiem. - Właśnie.
O czym do ciebie pisze?
O wielu sprawach. Piszemy o naszych rodzinach.
Rozmawiałaś z nim o nas?
- Zgadza się spotkać. - Jezu.
- Słucham? - Gdzie się spotkacie?
W Perugii? Nie możesz tam wrócić.
- Wiem. - Ludzie tam
- wciąż chcą twojej krwi. - Wiem, będę się ukrywać.
Ale jemu się pokażesz.
Człowiekowi, co wsadził cię do paki bez dowodów.
Od dekady jesteś na wolności.
Może po prostu idź do przodu?
Łatwo ci mówić, Chrisie.
Nie masz na twarzy wypalonego słowa „morderca”.
Zostałaś uniewinniona, kochanie. To koniec.
Jednak nie.
Wiecie, że Rudy Guede wyszedł dziś wcześniej z więzienia?
Co? Dlaczego nic nie mówiłaś?
Wiecie, jaki był pierwszy nagłówek?
„Zabójca współlokatorki Amandy Knox uwolniony”.
Nie „zabójca Meredith Kercher uwolniony”, nie „Rudy Guede”.
Morderstwo Meredith jest zawsze omawiane w kontekście Amandy.
Ludzie mają fioła na jej punkcie
i zupełnie zapominają o innych.
Wrzuca też do sieci dużo rzeczy, które wkurzają ludzi.
- Udowodniono jej niewinność. - Ludzie myślą, że była zamieszana.
Wierzcie mi, spędziłem wiele godzin, kłócąc się z nimi online.
Godzinami się kłóciłeś online? Serio?
Kogo obchodzi, co myślą idioci w Internecie?
Miałbyś gdzieś, gdyby miliony ludzi miały cię za mordercę?
Zrobiłbyś wszystko, by zmienić narrację.
- Od kiedy jesteś ekspertem? - Chris.
- Nie było cię tam. - Ale teraz jestem tu.
- Ona tego potrzebuje. - OK.
Z całym szacunkiem, ale jak może tego potrzebować?
Ten facet jest niebezpieczny i mściwy.
- Proszę. - Amando, dobrze sobie radzisz.
- Masz spełnione życie. - Jesteś matką.
Masz piękną córeczkę. Czemu nie...
Skupić się na tym?
Właśnie to robię.
Wiecie, co powiedziałam do Eureki, gdy się urodziła?
Powiedziałam: „Przykro mi. Przepraszam, że jestem twoją mamą”.
Kochanie.
Żyję w tym mroku, odkąd skończyłam 20 lat.
Mam zaakceptować, że nasza córka też musi w nim żyć?
Nie będę musiała czekać, aż sama o tym przeczyta.
W sieci jest kupa złośliwego gówna o mnie.
To się stanie na placu zabaw.
Gdy jakiś plotkujący rodzic powie dziecku, kim jestem,
będzie miała mnóstwo pytań, na które nie znam odpowiedzi.
Spotkanie z Migninim może dać mi jakąś odpowiedź.
Jeśli jest szansa, że mnie zrozumie
i oczyści moje imię, to warto, kurwa.
Mogę cię prosić?
Jaja sobie robisz, kurwa?
Nie sądziłam, że zrozumiesz.
Jak mogłaś nam to zrobić?
Po tym, co przeszliśmy? Jak możesz robić to mamie?
Wiesz, jakie to było trudne?
Walka o twój powrót prawie ją zabiła.
Nie wiem, czy zauważyłaś,
ale mama i Chris nie spali w jednym łóżku przez rok
- po twoim powrocie. - Nie wiedziałam.
A myślałaś, że co?
Spał na sofie 15 miesięcy, bo cierpiał na jet lag?
Chris żył jak kawaler we Włoszech. I po co?
Trzy lata, żeby mógł cię odwiedzać.
Oduczyli się wspólnego mieszkania.
To nie moja wina, Deanno.
Nic nie jest twoją winą. Nie w świecie Amandy.
To niesprawiedliwe.
Niesprawiedliwe jest to, że musiałam rzucić szkołę,
że Ashley wdawała się w bójki z kolegami z klasy.
Delaney miała ataki paniki.
Zasięg rażenia po twojej podróży do Włoch był ogromny.
Jeszcze raz przepraszam za wszystko, przez co przeszliście.
Naprawdę. Ale to ja poszłam do więzienia i to ja nadal w nim tkwię.
Proszę.
I tak zrobisz, co zechcesz, kurwa?
Nie. Policja nie może sugerować.
Chwileczkę.
Płacze?
Mogę się wytłumaczyć? Proszę.
Może pan na mnie spojrzeć?
- Nadal tu jesteś. - Tak.
- Pomagałem twojej mamie sprzątać. - Naprawdę?
Tak. Chris grał w gry wideo.
Potrzebujesz chwili?
Nie, mała śpi.
Czy ty w ogóle sypiasz?
Pamiętam te wczesne lata. Są trudne.
Nie masz za co przepraszać.
Serce mi pękało, gdy usłyszałem, co powiedziałaś Eurece.
Jesteś fantastyczną mamą. Ma szczęście, że cię ma.
Jesteś najsilniejszą osobą, jaką znam.
Tato.
Udowodniłaś, że potrafisz o siebie zadbać.
Ale skoro chcesz wrócić do Włoch,
muszę powiedzieć, że pomysł, by znów trafić w jego ręce...
Przepraszam, ale nie ufam Migniniemu.
Nie proszę, żebyś ufał Migniniemu, ale żebyś ty zaufał mnie.
Ostatnim razem, gdy dałem ci błogosławieństwo,
nie wyszło zbyt dobrze.
Nie mogę nie lecieć.
Więc polecę z tobą.
Nie ma, kurwa, mowy, żebyś wróciła do tego kraju beze mnie.
Nie podoba mi się to, Amando.
16 czerwca 2022, 6.51
- Nie podoba mi się to. - Taki jest plan.
- Jeśli każesz mi się uspokoić... - Nie każę ci się uspokoić.
Chcę, żebyś się uspokoiła, ale nie powiem tego.
Dobra.
Tak jak ustaliliśmy, nie ruszaj się ani nie odzywaj.
Jak ktoś cię zobaczy, zgłosi to i za 10 minut
wszyscy będą na ciebie polować.
On już na nią poluje. Nigdy nie przestał.
A my wchodzimy do paszczy wilka.
- Mamo, proszę... - To pułapka.
To nie pułapka.
To pułapka, którą zastawił na ciebie potwór, a ty w nią wchodzisz.
- Powinniśmy zawrócić, Amando. - Nie ma mowy.
- Co się dzieje? - Knox!
- Co się dzieje? Nie! - Co, kurwa?
- Nie, Chris! - Nie...
- Nie! Proszę. - Nie!
- Amanda! - Mamo!
Puśćcie ją
Puśćcie!
Amando!
- Wszystko w porządku. - Co się dzieje?
- Gdzie ja jestem? - W kryjówce we Włoszech.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj.
Przepraszam.
Jesteś na to gotowa.
Jutro świetnie sobie poradzisz.
Nie wiem, co tu robię.
Czy ja się oszukuję?
Czy wyjadę stąd jeszcze bardziej pojebana?
- Nie jesteś pojebana. - Nie jestem?
Chcę, żeby Giuliano Mignini mnie przeprosił.
Chcę, żeby przyznał, że mnie skrzywdził. To...
Jeśli spotkasz się z nim pełna oczekiwań,
nie uda się.
Wiem. A musi się udać.
Amando.
Dotarłaś!
No proszę!
Ktoś cię śledził?
Nie sądzę.
Dziecko!
Witam, pani Mellas.
Witam.
Amando, musimy iść, nie mamy dużo czasu.
- Jest tutaj? - Jeszcze nie.
Zostanę na ławce.
Nie chcę więcej widzieć jego twarzy.
Christopherze, możesz tu poczekać.
Będę tu.
- Dobrze. - W porządku.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Pa, skarbie.
Tędy.
Dobrze.
Pozwolę mu mówić pierwszemu.
Pozwolę mu powiedzieć, co ma do powiedzenia,
a potem ja będę mówić.
- Tak. - Dobrze.
Boże, denerwuję się.
Witam, Amando.
Mój oskarżycielu.
Przyszedł pan.
Pani przebyła dla mnie cały świat.
Motylki?
Słucham?
W brzuchu.
Chyba tak.
Jest tu też mały skarb.
Nie lubię być z dala od niej.
Oczywiście.
Usiądziemy?
Chodź, Amando.
Jeśli chce pan zacząć,
będę słuchać...
Panie mają pierwszeństwo.
Przepraszam.
Przygotowałam notatki.
Popełnił pan straszny błąd.
Ja i wiele innych osób niepotrzebnie przez to ucierpiało.
Pozbawił pan rodzinę Meredith poczucia zakończenia tej tragedii.
Niesłusznie uwięził pan niewinnych ludzi.
Oczernił mnie pan jako seksualną dewiantkę i zabójczynię w oczach opinii publicznej.
Spokojnie, Amando.
Ale to doświadczenie czegoś mnie nauczyło.
Nauczyłam się, jak łatwo widzieć tylko to, co chcemy.
Spłaszczyć innych na wzór tekturowych figurek,
zrobić z nich diabłów lub świętych.
Też jestem temu winna.
Gdy byłam na rozprawie, był pan przerażającym człowiekiem,
który miał tylko jeden cel: zniszczyć mi życie.
Ale wiem, że ten obraz pana jest zły.
Jest tak płaski i dwuwymiarowy jak Foxy Knoxy.
Powiedziała mi to pani.
Co?
Powiedziała mi to pani w pierwszym liście.
Ale musi to pani powtórzyć.
Nie jestem tu, żeby udowodnić pański błąd.
Wierzę, że działał pan ze szlachetnych pobudek,
mimo że wyrządził pan ogromną krzywdę.
Wierzę, że starał się pan wymierzyć sprawiedliwość dla rodziny w żałobie.
Chcę, żeby pan wiedział, że pana nie nienawidzę.
Przybycie tu wymagało odwagi.
To nas łączy.
Myśli pani, że to rozsądne, żebym w ogóle z panią rozmawiał?
Biorąc pod uwagę brutalne ataki wymierzone przeciwko mnie
przez maszynę PR-ową Knox?
W ciągu 41 lat służby publicznej
nigdy nie doświadczyłem tak bezwzględnego oszczerstwa wobec siebie.
Wiem, że czuł się pan niesłusznie oczerniony przez amerykańską prasę.
Byłem skorumpowanym średniowiecznym inkwizytorem.
Obwiniano mnie o wszystko. Nigdy nie byłem tak oburzony.
Ludzie próbują zarobić na zniszczeniu mojego imienia.
Wyobrażam sobie, jakie to może być bolesne.
Potem pani odezwała się do mnie.
Powiedziała „mój oskarżyciel” z taką czułością.
Przyznaję, że to mnie poruszyło.
- To był błąd. - Słucham?
To była wpadka językowa.
Po angielsku zwrot „mój oskarżyciel”, nie kojarzy się z uczuciem,
znaczy „prokurator w mojej sprawie”.
Jak pan wie, są rzeczy, które mówimy po angielsku,
niemające odpowiednika po włosku.
Jak „do zobaczenia”.
W rzeczy samej odważna.
Chwileczkę.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Do kogo dzwoni?
Nie wiem.
Boję się.
- Nie mam złych przeczuć. - Tak?
- Ale możesz wyjść, kiedy zechcesz. - Dobrze.
- Uspokój się, Amando. - Staram się.
Przepraszam.
Muszę przypominać żonie, kiedy musi wziąć tabletki.
Proszę mi powiedzieć. Policja już jedzie?
Co?
Jak pani myśli, co to jest?
To pani chciała się spotkać.
Myślała pani, że wykorzystam spotkanie, by panią wrobić?
Nie, ale moi bliscy, moja rodzina, oni wszyscy sądzą...
Widzi pani? Właśnie o tym mówię.
Nie aresztujemy ludzi bez powodu.
- Usiądźmy. - Ta sprawa pokazała mi
mroczną stronę Ameryki.
Jej ignorancję. Roszczeniowość.
Musi pani zrozumieć, Amando, że moje oskarżenia nie były osobiste.
Gdy zażądał pan dożywocia dla mnie, to było bardzo osobiste.
Wyroki, których się domagałem, nie odzwierciedlają serca oskarżonej.
Odzwierciedlają powagę przestępstwa, a zbrodnia przeciw Meredith była poważna.
- Ja jej nie zabiłam. - Proszę posłuchać.
Spełniłem obowiązek z czystym sumieniem, biorąc pod uwagę dostępne fakty.
Patrzę na panią i widzę, że jest pani wolna. Było, minęło.
Co pan tu robi, prokuratorze Mignini?
- Jak to? - Po co pan tu przyjechał?
Bo to niezwykłe spotkanie.
- To się nie zdarza. - Jestem ciekawostką?
Chciał pan zobaczyć, co ze mną?
Poczułem troskę o panią przez nasze listy.
Czemu wysłał mi pan Maigreta?
Żeby zrozumiała pani mnie i moją rolę.
To nie było przyznanie się do błędu?
Amando, zanim zaangażowałem się w sprawę,
policja już zdążyła podjąć pewne decyzje śledcze.
Błędy śledcze.
Nie byli przyzwyczajeni do spraw tej skali.
- Do uwagi mediów, presji. - Ja też nie.
Wiem, że było pani ciężko.
Ludzie mają mnie za potwora.
- Nie nazwałem tak pani. - Foxy Knoxy.
„Femme fatale, cudzołożnica, diablica”?.
Nigdy nie mówiłem „diablica”. To Pacelli.
Nie musiał pan. Umieścił mnie pan na miejscu zbrodni.
Mówił o tym, jak torturowałam i drwiłam z Meredith.
Amando, to była moja szacunkowa ocena zbrodni.
Śledczy musi skrupulatnie zrekonstruować zdarzenie,
- którego nie widział. - Oby na podstawie dowodów.
Wydaje się pani, że wie, ale to nieprawda.
Początkowo śledczy kieruje się rozumowaniem,
ale też hipotezą, którą sugeruje mu miejsce zbrodni.
Musi podążać za swoją hipotezą i być gotów ją zweryfikować,
gdy zda sobie sprawę, że założenie jest przypadkowe i nieudowodnione.
Lecz pana założenie było przypadkowe i nieudowodnione.
- Podążałem za dowodami. - Jakimi?
Było wiele dowodów, Amando.
Zapięcie stanika, upozorowane włamanie.
- Nie upozorowałam włamania. - Proszę.
- Spokojnie. - Nie.
Pańskie przywiązanie do teorii upozorowanego włamania
to błąd, z którego wyrosły pańskie fantazje o mnie.
To była soczewka. Stronniczość.
- Proszę. - Na miejscu zbrodni nie było mojego DNA.
Mówił pan, że wyczyściłam ślady
własnego niewidzialnego DNA, zostawiając nienaruszone DNA Guede.
To niemożliwe. To stronniczość.
Brak tych dowodów nie dowodzi pani nieobecności w mieszkaniu.
Twierdził pan bezzasadnie, że jestem w trójkącie miłosnym z Rudym.
Nie miałam jego telefonu, nie znałam imienia.
Podczas przesłuchań Rudy powtarzał, że mu się pani podoba.
Z jakiego powodu według pana zabiłam Meredith?
Przez zazdrość? Higienę?
Meredith nie zaprosiła pani na Halloween
z jej brytyjskimi przyjaciółkami.
Więc zamordowałam przyjaciółkę,
bo nie zaprosiła mnie na cukierek albo psikus?
Rozmawiałem z Brytyjkami. Były wobec pani wrogo nastawione.
Ale tak, sąd stwierdził, że motyw nie był
najbardziej przejrzystą częścią sprawy.
Jedyną rzeczą, którą mógł pan udowodnić, było to,
że mieszkałam w domu, gdzie zmarła Meredith.
Tamtej nocy mnie tam nie było.
To nie podlega dyskusji. Sąd orzekł, że była tam pani.
Mówię panu, że nie byłam.
Nie można podważać orzeczenia.
Jest ostatecznie i mówi, że nie popełniła pani morderstwa.
Nie obchodzi mnie orzeczenie, tylko prawda.
I mówię panu prawdę.
Co mam zrobić?
Cofnąć wszystko, co mówiłem i robiłem?
Siedzę tu, przyszedłem. Czego jeszcze pani chce?
Dlaczego mnie pan nie widział, gdy patrzył na swoje córki?
Często mówił pan, że widzi biedną Meredith w ich oczach.
Że to mogły być one. Ale ja też byłam tylko dziewczyną.
Też byłam młoda.
Nie wiem...
Nie nienawidziłem pani, Amando.
Więc dlaczego mnie pan ścigał?
Bo nie znałem pani wtedy tak, jak teraz.
Więc teraz by mnie pan nie oskarżył?
Gdyby poproszono mnie o poprowadzenie tej sprawy,
odmówiłbym, bo znam panią.
Rozumie pan, że jestem niewinna?
Giuliano.
Wie pan, że jestem niewinna.
Potwierdzam stanowisko, które przyjąłem jako prokurator.
Zdecydowałem na podstawie czynów.
Proszę posłuchać, Amando...
W życiu można popełniać błędy.
Mogłem się mylić w pewnych kwestiach.
Faktem jest też, że istnieje prawda sądowa
i autentyczna prawda.
Możemy tylko zrobić wszystko,
by te dwie prawdy się pokrywały.
Dwie prawdy?
Jedna prawda. Jestem niewinna.
Dziś jest rocznica dnia, w którym straciłem ojca.
Uwielbiał operę.
Najbardziej lubił Dziewczynę ze Złotego Zachodu Pucciniego.
Grano ją we Florencji.
Pożyczył samochód przyjaciela, żeby ją zobaczyć.
Został zepchnięty z drogi przez dwóch pędzących motocyklistów.
Zginął z powodu bezprawia.
Dorastałem bez ojca.
To była największa rana w moim życiu.
Jesteśmy też my.
Ta sprawa nas związała ze sobą.
Potępiłem panią, pani się do mnie zwróciła i widzimy się.
To niezwykłe.
Tak dzieje się tylko w książkach.
To nie przypadek, że akurat dziś
pojawiła się moja własna dziewczyna ze złotego zachodu.
Bóg widzi nasze cierpienie.
Widzę, że pan cierpi.
Jest pan rozszczepiony na pół.
Autentyczna prawda
i sądowa prawda?
Oskarżyciel i człowiek?
To sprzeciw wobec siebie.
Chodzić po świecie jak dwie rzeczy, które nigdy się nie spotykają...
To musi być trudne.
Nie mogłabym tak żyć.
Moja dusza jest niespokojna.
Hej.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Wypiła całe mleko.
Dobrze. Zaraz przyjdę.
Przepraszam,
nakarmię ją.
Oczywiście.
Nie ma świętszego obowiązku.
Ja też muszę iść.
Mam plany.
Cóż.
Eureka jest piękna.
Dar od niebios.
Odmieniła panią.
Macierzyństwo tak działa.
Nie.
Ono mnie nie odmieniło.
Widzi pan osobę, jaką zawsze byłam.
Odprowadzić cię?
Dzięki Bogu. Amando? Wszystko w porządku?
- Nic jej nie jest? - Nadal wszystko ogarnia.
Co powiedział?
Mówił wiele rzeczy. Trzymał mnie za rękę, mamo.
- Boże. - Wiem.
Przeprosił?
Nie, trzyma się tego, co zrobił.
Czyli to zły człowiek.
- Nie. Wierzy mi. - W co wierzy?
Powiedział, że jesteś niewinna?
- Nie użył dokładnie tych słów. - Czyli to tchórz.
Nie, powiedział, że wierzy osobie, którą zna.
Ja, którą zna, nie mogła tego zrobić.
Więc powie to publicznie?
Jest wzburzony. Mamo, on się stara.
- Stara się? - Tak.
Wiesz...
Przez te wszystkie lata na każdym kroku
chciałam wpełznąć w ciebie,
żeby poczuć to, co ty, żebym mogła przeżywać to z tobą.
Ale to ryzyko, dla ciebie, dla twojego dziecka,
Chrisa i tak, dla mnie...
I w imię czego?
To na nic.
Na nic.
Mamo.
Będę w aucie.
O której miał być?
Pięć minut temu napisał, że parkuje.
Myślę, że to on.
Raffa.
Amanda.
W porządku.
- Edda. - Cześć.
Świetnie wyglądasz.
Nie, Eddo, to moje ciuchy robocze.
Jak się masz?
Dobrze.
Cześć.
Boże, przepraszam.
- Jestem Chris. - To Chris.
Mój mąż.
- Miło cię w końcu poznać. - Ciebie też.
A to jest Eureka.
Słucham?
Moja córeczka.
- Jest piękna. - Dziękuję.
Możemy się przejść?
Tak.
- Pewnie. - Tak?
Dobrze.
Chodźmy.
Niedługo wracamy.
Co?
Nie, nic.
Świetnie wyglądasz. Wyglądasz teraz jak prawdziwy mężczyzna.
Ty wyglądasz identycznie.
Też wyglądam jak facet?
Nie.
Kłamca. Wyglądam staro.
Mam teraz małe zmarszczki. Widać je,
- kiedy się uśmiecham. - Ptasie łapki.
Prawie. Kurze łapki.
To dobrze, bo oznacza lata uśmiechu, prawda?
No nie wiem.
- Ty... Co? - Nie. Co?
Co?
Wiesz...
Jesteśmy w Gubbio.
W końcu, prawda?
Tak.
Gubbio, nareszcie.
Jedyny słuszny wybór.
Dostałaś od niego to, czego potrzebowałaś?
Od Migniniego.
Nie wiem.
Może. A może jestem szalona.
Nie jesteś szalona.
To jedyna osoba, która nie widzi cię tak, jak chcesz,
jedyna osoba, która odmawia okazania ci uczuć.
Gonisz za tym, nawet mając przed sobą miłość.
Więc...
Ludzie często tak robią.
Chcą pogodzić się z kimś, kto najbardziej ich zranił.
Jak twoje życie, Raffaele?
Co u ciebie?
- Randkowanie jest trudne. - Tak?
Tak.
Gdy kobiety dowiadują się, kim jestem, tracą zainteresowanie.
Albo gorzej, interesują się z niewłaściwych pobudek.
Tak, wiem.
Trudno też budować karierę.
W końcu miałem szansę wyjechać z Włoch, zacząć od nowa w firmie technologicznej.
- Tak? - Przeniosłem się do Paryża.
- I co dalej? - Szef mnie wygooglował.
„Przykro mi, młody, zwalniam cię.
Wracaj do domu”.
Wiesz, o czym dużo myślę?
O czym?
Nocy, gdy zaciągnęłam Meredith na koncert,
na który nikt inny nie chciał ze mną iść.
Ten koncert.
Grano Le Grand Tango Astora Piazzolli.
Byłyśmy najmłodsze na widowni, cała reszta była starsza o 30 lat.
Pamiętam, jak pogowałam jak na koncercie rockowym,
a Meredith była zawstydzona.
Gdy ruch się skończył, patrzyłam, jak wychodzi,
spojrzałam przez ramię
i zobaczyłam tego nerda w okularach,
który na mnie patrzył.
- Właśnie tak. - Nerda? Nie, był umięśniony.
Oczywiście. Umięśniony, przystojny i...
- Tak. - Tak.
- A to... - I nerdowaty.
Przystojny nerd w okularach
podszedł do pięknej, niebieskookiej dziewczyny...
Dziękuję.
I zapytał: „Przepraszam, mogę usiąść obok?”.
Ona z uśmiechem się zgodziła.
On mówił kiepsko po angielsku.
- Ona mówiła kiepsko po włosku. - Źle.
Ale rozmawiali o muzyce.
I o Seattle. Poczuli więź.
Żałujesz, że mnie poznałeś?
Żałujesz mnie?
Chcę być z tobą szczery.
- Dobrze. - Dobrze.
Czasami tak mi się wydawało.
Tak.
- Ale nie żałuję. - Nie?
Nie.
Czuje się to w sercu.
Boli, łamie się i przysparza cierpienia.
Ale nie żałuje się, że się je nie ma,
bo to najważniejsza część człowieka.
Więc faktycznie żałuję,
że poszłaś wtedy do domu wziąć prysznic.
Ja pierdolę.
Ja też.
- Gdybym nie... - Wiem, to gdybanie.
- „Gdyby”. - „Gdyby”.
Wiesz, dlaczego to zrobiłam?
Dlaczego poszłam rano do domu?
Bo chciałam założyć spódnicę.
Zaplanowałeś dla nas romantyczną wycieczkę do Gubbio.
Sprawiłeś, że poczułam się jak w romantycznym filmie.
Chciałam się odpowiednio ubrać.
Poszukamy trufli dla ciebie?
Zostańmy tu. Jeszcze chwileczkę.
- Dobra? - Dobra.
Cześć.
Kiedy odwiedzałam cię w więzieniu
i zostawałam w Perugii na długie okresy,
między wizytami było dużo czasu,
bo mogłam odwiedzać cię przez
- godzinę we wtorek. - Godzinę we wtorek.
Spędzałam czas, walcząc o ciebie, jak tylko mogłam.
Ale czasem...
Były chwile, kiedy ktoś zapraszał mnie na lunch
albo mówił: „Zrelaksuj się, zróbmy piknik”.
Popijałam pyszne wino i patrzyłam na takie widoki.
Ktoś powiedział coś śmiesznego, a ja się śmiałam.
Czułam się taka winna.
- To nic. - Ponieważ...
Jak matka śmie się śmiać, gdy jej córka...
Miałaś gorzej niż ja. Naprawdę.
Nie...
Nie wiem, jak to zrobiłaś.
Teraz, gdy mam Eurekę,
wiem, że gdyby coś jej się stało,
chyba bym tego nie przeżyła.
Cieszysz się z pobytu tu?
Przez 15 lat definiowano mnie
przez pryzmat czegoś, czego nie zrobiłam.
Po raz pierwszy, odkąd miałam 20 lat,
poczułam, że robię coś, by odzyskać swoje życie.
Chciałam, żeby mnie przeprosił. Tego chciałam.
Tak było.
I myślałam,
że może chcę, żeby mnie zrozumiał, a wtedy dałabym sobie radę.
Ale prawdą jest, że daję radę.
Nic mi nie jest.
Okazałam mu dobroć.
Jako dumna z siebie osoba. Nic więcej nie mogę zrobić.
Tylko tyle mogę.
Myślałam, że ty też będziesz ze mnie dumna.
Jestem z ciebie bardzo dumna.
Ale czy możemy już stąd spierdalać?
Tak.
Jeszcze tylko jedno.
Wszystko gra, kochanie?
Tak. Mogę iść sama?
- Jasne. - Dzięki.
To przeznaczenie, że Meredith była wtedy w domu, a ja nie.
To ja miałam szczęście.
Niektórzy już zawsze będą definiować ją przez pryzmat mnie i na odwrót.
Ale prawda jest taka, że byłyśmy tylko dwiema dziewczynami u progu życia.
Kupowałyśmy starocie z drugiej ręki, piekłyśmy ciastka i jadłyśmy pizzę.
Robiłyśmy zwykłe rzeczy.
To okropne, że muszę przebrnąć przez ponad dekadę traumy,
żeby móc ją wspominać.
Mądrą, piękną Meredith.
Roztrzepaną i poważną Meredith.
Kochającą i niezgłębioną Meredith.
Nie miałam możliwości jej opłakiwać.
Ale myślę, że wracając do Włoch, w końcu opłakuję nas obie.
Życie, które mogłyśmy mieć.
Ta pokręcona historia nie jest taka, jaką dla siebie wyobraziłam.
Niektórzy z was wierzą w moją niewinność.
Niektórzy nadal myślą, że jestem winna, ale to nic.
Bo trudno uniknąć osądu.
Trudno zmienić własne zdanie, a co dopiero czyjeś.
Zmiana nie jest gwarantowana, ale możliwa.
Nic na to nie poradzę. Jestem sobą.
Trzymam się nadziei.
Napisy: Małgorzata Ciborska