Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
- Kaixo. - Kaixo.
Kaixo, polita. Gaizki entzuten dizut. Non zaude?
Bidean.
Oso gaizki entzuten da.
- Erretzen ari zara? - Ez.
Erretzen ari zara.
- Ez naiz erretzen ari. - Uzteko sufritu duzunarekin...
Edo ez duzu gogoratzen? Ni gogoratzen naizelako.
Ezin dut orain hitz egin, Elena lo dago.
Jakin dezazun, ziur nago Fernandak janaria drogatzen didala.
Ez, ama...
- Ez nago erotuta. - Ez dizu janaria drogatzen.
- Bai, drogatzen dit. - Ez du hori egiteko irudimenik.
Tira, pasatu postre horren errezeta.
- Zer? - Santiagoko postrea.
- Bai, Rogel-a. - Santiagoko alfajorra.
- Bale, Santiagoko alfajorra. - Bai, nola egiten da?
Zuk kozinatuko duzu? Zergatik ez dizu Fernandak laguntzen?
- Ez egin txorakeriak. - Putakume horri ez diot ezer eskatuko.
- Tira, ba, ondo da. - Zer?
- Giltzapetuta nagoela, gainera... - Apuntatu.
- Idatzi kozina dezazun. - Ez dut askatasunik.
Ez oihukatu niri.
Bederatzi gorringo eta gurina irabiatu.
Banatu orea hamar opiletan, ordu erdiz hozten utzi.
Ordu erdi...
Luzatu mehe geratu arte eta sartu labean,
gehienez hamar minutuz, bestela erreko dira.
Eta bitartean, merengea egin.
Egin oreko geruza bat, esne-gozoko bat...
- Orekoa, esne-gozokoa... - Merengearekin koroatzen duzu, ezta?
Bai, egin duzun merengearekin, bai.
- Orain utziko zaitut, autoan... - Ondo ateratzea nahi dut...
- Césarrentzat baita. - Zer?
Ondo atera behar dela
César oso delikatua baita postreekin.
- Nor da César? - César, nire César.
Ez dakit, ezagutzen dut?
César...
Nire senarra zure aita ezagutu aurretik.
Aita baino lehen ez zinen ezkondu, ama.
Bai, askotan kontatu dizut, ahaztu egin zaizu?
Utziko zaitut, gidatzen ari naizela.
- Maite zaitut. - Gero hitz egingo dugu.
- Badakizu? Asko. - Baita nik ere.
- Utziko zaitut orain. - Eta Elenatxori.
- Esan amonak asko maite duela. - Agur.
- Muxu bat...
- Kaixo, zer gertatzen da? - Kaixo, polita, non zaude?
Non nago, ama? Bidean, gidatzen.
- Erretzen ari zara? - Ez, ez nago erretzen ari. Esan.
Pasatu Elenarekin, berarekin hitz egin nahi dut.
Ez, lo dago Elena orain. Jada esan dizut.
Esan dizut, iristen garenean deituko dizut.
Ez dakit zergatik bidaiatzen zareten hainbeste ergel hori ikusteko.
Zergatik eramaten duzu Elenatxo?
Aita ezagutu nahi duelako.
Ezin dut sinetsi, ezin dut...
Zertarako deitu didazu, Alicia? Ni izorratzeko?
Ez, postrearen errezetagatik deitu dizut.
- Rogel-a - Santiagoko alfajorra deitzen da.
Nik Rogel esaten diot.
- Oraintxe pasa dizut. - Zer?
Duela bi minutu, esan dizut apuntatzeko.
Zuk deitu didazu?
- Ez - Bai.
Zuk deitu didazu, Césarri buruz hitz egin didazu.
Emaiozu errezeta, ama.
- Ez oihukatu niri. - Ez dizut oihukatu.
- Nire onetik ateratzen nauzu, ama. - Nik?
- Apuntatu. - Tira, ba, apuntatzen dut.
Bederatzi gorringo, gurina, azukrea eta irina irabiatu.
Banatu orea hamar opiletan, ordu erdiz hozten utzi.
Luzatu mehe geratu arte eta sartu labean,
gehienez hamar minutuz, bestela erreko dira.
Astiroago.
Egin oreko geruza bat, esne-gozoko bat...
oreko geruza, esne-gozokoa...
eta egin duzun merengearekin koroatzen duzu.
- Bale? - Bale.
- Bale - Maite zaitut, polita.
- Baita nik ere. Gero arte. - Eman Elenatxori
muxu asko nire partez.
Kaixo, Alicia, zer gertatzen da orain?
Tonto horrekin joan zarela eta ni hemen geratu naizela.
- Ez. - Eta janaria drogatzen dit.
- Ez, ez. - Bai, bai.
- Ez, ez. - Bai, baietz diot.
- Ez, ez. - Bai.
- Martxoan hitz egin genuenaz gogoratzen? - Zer?
- Noiz? - Martxoan.
- Non? - Matilderen etxean.
Oso ondo gogoratzen naiz.
- Zertaz mintzatu genuen? - Zure banantzeaz.
- Ez, hori ez. - Orduan?
Zulo beltz bihurtzen zarenean nik esango nizula.
- Esan nahi didazu? Esadazu. - Tira.
Azkenaldian ondo zeunden, baina orain esan behar dizut.
Zulo beltz bat zara, ama.
Ama?
Negar edo barre egiten ari zara?
Ama?
Pasatu Fernandarekin, mesedez.
Zer esango diozu nitaz?
Ez du zerikusirik zurekin.
Berarekin hitz egin behar dut, pasatu.
Ezin duzu berarekin hitz egin, joan egin baita.
- Nola joan dela? - Bai, joan da.
Nora joan da?
Ez dakit, egin dezala nahi duena.
Zer da, zer egin diozu?
Nik? Ezer ez. Ez diot ezer egin.
Ez egin tontoarena, Esadazu zer egin diozu.
Ezer ez.
Baina nahi baduzu, orain deituko diot...
- ...eta itzultzeko esango diot. - Ez kezkatu.
Ez kezkatu. Nik deituko diot Fernandari
eta itzultzeko esango diot, berak badaki ezin zarela bakarrik bizi.
- Bai, ahal dut. Deituko diot. - Ez.
- Ondo da. - Ez, itzultzeko esango diot.
- Bale? - Maite zaitut, polita.
Baita nik ere.
Bai?
- Ka... - Kaixo, polita.
- Kaixo? - Ama?
Bai, zer behar duzu? Kaixo?
Fernandari deitzen ari natzaio. Zergatik duzu zuk bere telefonoa?
Joan zela esan didazu.
- Hemen jotzen ari zen eta hartu dut. - Pasatu berarekin.
Norekin?
Fernandarekin, ama. Fernandarekin, pasatu.
Baina Fernanda ez dago. Joan egin da.
Eta mugikorra etxean utzi du.
Bai, ez dakit. Joan eta ahaztu egin zuen.
Zer ondo deitu duzun, postre horren errezeta behar dudalako...
Santiagokoa.
- Rogel-a? - Santiagoko alfajorra.
Kaixo?
Hor zaude?
Bederatzi gorringo irabiatzen ditut.
Gurina, azukrea, irina.
Bale.
Banatu orea hamar opiletan, gero...
gero ordu erdiz hozten utzi.
Luzatu oso mehe geratu arte.
Eta gero labean sartu, gehienez hamar minutuz, bestela erreko dira.
Jakina.
Egin oreko geruza bat, esne-gozoko bat,
- Oreko geruza, esne-gozokoa. - Eta merengearekin koroatzen duzu.
Eta merengearekin koroatzen duzu.
Bueno, ba... eskerrik asko.
Maite zaitut, polita.
Maite zaitut, ama.
Esan Elenatxori amonak asko maite duela.
Zaindu eta deskantsatu.
Baita zu ere.
Kaixo, Pepo. Larrialdi batengatik deitzen dizut.
Bestela, ez nizuke deituko, noski.
Nire ama burutik dago.
Hobeto zegoela uste genuen, baina ez.
Gauza da Fernanda, erizaina, zaintzen ari zela
eta eztabaidatu egin dute.
bera joan eta bakarrik utzi du.
Eta ez dakit... Ez...
Ez dakit zer egin. Hemen nago...
mila kilometrora eta Aliciak sendagaiak hartu behar ditu.
Eta... Eta zutaz pentsatu dut.
Etxeko giltzak inoiz itzuli ez zenizkidanez...
Ezin dut sinetsi hau egiten ari naizenik, benetan.
Badakit...
bizitzan behin bakarrik eskatzen diren mesede horietako bat da.
Zu ama zaintzera joatea behar dut.
Bihar arratsaldera arte edo, asko jota, gauera arte ez naiz itzuliko.
Badakit amorru handia emango dizula hau entzuteak.
Baina mesede hau egiten badidazu, salbatuko nauzu.
Zer deritzozu?
Oso erotuta nago?
ATSO ZOROA
Ez, ez, ez, ez.
Ez, Franco, ez! Arraioa!
Arraioa.
Zer?
Alde hemendik!
Alicia!
Alicia?
Kaixo?
Alicia?
Zer demontre? Rogel bat da?
Santiagoko alfajorra.
Santiagoko alfajorra deitzen da.
Zer ari zara hor, Alicia?
Esne-gozo baten bila igo eta bertigoa eman dit.
Eta ezin naiz jaitsi.
Ia dena erre zaizu.
Zer egiten duzu zuk hemen?
Laurak gaur gauean zurekin egoteko eskatu dit.
- Badakizu nor naizen? - Jakina dakidala nor zaren.
- Ero bat naizela uste duzu? - Ez, ez.
- Nola sartu zara? - Giltza daukat.
- Eman eskua, jaitsi ahal zara? - Helduko didazu?
- Bai, bai. - Ez zaitut oso sendo ikusten.
Ahal izango dut, ez kezkatu. Tira.
Eman eskua, askatu, etorri nigana. Hori.
Bibotea utzi duzu.
Bai.
Oso ondo geratzen zaizu.
Franco!
Franco, polita!
Zertan ari zara, Alicia?
Zer da hori?
Francoren lepokoa da. Hemen sakatu dut eta lepokoa entzuten da.
Nola?
Nik ez dut ezer entzuten. Itxi atea, euria sartzen dela.
Franco?
Txakurtxo leloa.
Beti nire gainean, beti gogaitzen.
Trumoiekin izutzen da, baina beti ni izorratzera itzultzen da.
- Oso mamitsua dago? - Bai, oso mamitsua.
- Zuk ez duzu jaten? - Ez, afaldu dut jada, mila esker.
Ez dut bakarrik jango.
Ez, horrela ondo nago, mila esker.
Nik ez dut hau guztia jango. Zerbait emango dizut.
Ez dut nahi, benetan.
Zergatik?
Nazka ematen dizut?
Ez! Ez, ez didazu nazka... Ez.
Orduan etorri, etorri hona, nirekin.
Eta pixka bat jan.
Ez zaitut inoiz jantzi batekin ikusi.
Ni ikusteko jantzi duzu?
Ez, lan-bilera baterako jarri dut.
Eta zer moduz?
- Normal. - Gaizki, orduan
Oso gaizki izan da.
Ez da zure eguna.
Eta gainera zure amaginarreba ohia zaintzera bidaltzen zaituzte.
- Laura da. - Jarri bozgorailua.
Zer?
Jarri bozgorailua, mesedez, berarekin hitz egin nahi dudala.
- Kaixo, Pepo. - Kaixo, polita.
Ama, benetan ari zara? Pedroren telefonoa ere badaukazu?
Ez daukat ezer. Lasai, laztana.
Bai, ez, ez. Bozgorailuan zaude.
Kaixo, Pedro. Zer moduz dena?
Ongi, hemen gaude, lasai.
Zerbait jaten, ardo bat edaten.
Ardoa edaten ari zara, ama?
Ez, ez. Bera bakarrik.
Ni ez naiz ardoa edaten ari, soda edaten ari naiz.
Bai, soda edaten ari da. Ni ardoa edaten ari naiz.
- Estaltzen ari zara, Pepo? - Ez, ez. Ni...?
Ez izan tontolo, ezin du edan.
Ama, noiz hartu duzu azkenekoz pilula?
Ez dakit.
- Zer? - Ez dudala gogoratzen!
Bueno, Pedro, entzun.
Oso garrantzitsua da orain hartzea
- eta gero 12 orduz behin. - Ondo.
Jostunaren altzarian daude.
Tira, orain. Altxatu eta joan haien bila.
Begiratu ondo, urdin txikiak dira, erdian marratxo bat dutenak.
- Non? - Lehenengo tiraderan.
Eta nahi ez badut? Zer egingo du zure mutil-lagunak?
- Behartuko nau? - Pedro ez da nire mutil-laguna.
Ez, baina pilula lasai har dezakegu laranja-zuku batekin.
Bai, hartu pilula, ama.
Eta gogoratu Matildek zulo beltzari buruz esandakoaz.
Zuloarena esaten didazuen bakoitzean ipurdi bat imajinatzen dut.
Pedro, bakarrik zaudenean deitu, hobeto hitz egiteko.
Bai, ondo, Lau.
- Mila esker. Zara... - Ez horregatik.
Zarata gehiegi buru horretan.
Nola jasan zenuen hainbeste urtez nire alaba?
Musu onak ematen zituen, oso onak.
Ernesto bezala, bere aita. Berak ere musu onak ematen zituen.
Ni ez, oso baldarra naiz musuetarako, oso urduria.
Musu gehiegi edo musu gutxiegi ematen ditut.
Beste senarrak beti iseka egiten zidan horrekin,
arrain bat ematen nuela esaten zuen.
- Ez nekien bi aldiz ezkondu zinenik. - Ernestorekin ez nintzen inoiz ezkondu.
Behin bakarrik ezkondu nintzen.
Oso gaztea nintzenean.
Césarrekin.
Nire César.
Nire bizitzako gizonik garrantzitsuena.
Gaiztoena.
Munduko gizonik gaiztoena.
Nire César.
Mesedez, Alicia, pilula.
Mesedez, Alicia.
Zuk badakizu nola gustatzen zaidan ni esatea.
Ikusten? Ez dut nire azentua galdu.
Zugatik egiten dut.
Ez... Ez da beharrezkoa.
Kitzikatzen zintuen, ezta?
Berotu egiten zinen horrela hitz egiten nizunean.
- Nahikoa, ez dakit zertaz ari zaren. - César.
Ni ez naiz César. Ni ez naiz...
Ez, ez, ez. Nahastuta zaude. Nik ez dut zerikusirik.
Sendagaia hartu behar duzu, Alicia. Bestela, ni banoa.
Bakarrik geratuko zara eta ni pikutara joango naiz.
Zoaz! Zoaz! Alde hemendik!
Nahi duzuna egin!
Beti joan zara. Beti joaten zara.
Nahi duzuna egin, beti bezala.
Beti... Beti egiten duzu nahi duzuna.
- Ez, ez du alkoholik hartu. - Tira, ongi.
Eta, aizu, une batean beste pertsona batekin nahastu ninduen.
- Zer, Césarrekin? - Bai, César. Ezagutzen duzu?
Ez dut ideiarik ere nor den, gaur hasi da izena aipatzen.
Berarekin ezkonduta egon zela esan zidan.
Zer? Ez, norekin? Ez. Ez, aitarekin bakarrik ezkondu zen.
Niri iruditzen zait benetakoa dela, hau da, pertsona erreala dela.
- Ez da erreala, deliratzen ari da. - Esaten duenagatik...
Badakizu zer? Kito. Zahar-etxe batera joango da, kokoteraino nago.
Agian.
Hil egin nahi dut.
Ez dakit, Lau.
Eskerrak hor zauden.
- Entzun. Kaixo? - Geldi, geldi.
- Kaixo, Pedro! - Kaixo, Ele! Zertan ari zara?
- Hotel batean gaude, bidean. - Bai.
Faltan botatzen zaitut.
- Faltan botatzen zaitut! - Baita nik ere.
- Bi ebakortzak erori zitzaizkidan. - Biak?
- Bai, biak. - Ez zaizu bat ere geratu?
- Bi aldiz diru gehiago. - Zorionak!
Baina ez zait gustatzen burkoan sartzen den arratoi hori.
Ez dut hori nahi.
Ez da arratoia, sagutxoa baizik.
- Eman musu bat amonari. - Ez beldurrik izan.
- Zaindu, bale? - Pasatu zure amarekin.
Kaixo? Kaixo?
Atso madarikatua.
Norekin ari zinen hizketan?
Alicia...
Esan egia.
Telefonoz hitz egiten ari zinen. Norekin ari zinen hizketan?
Zer gertatu da, Alicia? Kendu hau.
Alicia.
Ezagutzen zaitut, César.
Edozer gauza egiteko gai zara, zu libratzekotan.
Ni entregatzeko gai zara.
Zure lagunekin hitz egiten ari zinen, ezta?
Ene ama, Alicia. Zer diozu?
Ba al zenekien gazte mailako txapeldun izan nintzela?
Esadazu egia, errazagoa izango da.
Egia esan dizut, Laurari deitu ahal diozu? Deitu eta galdetu.
Berarekin ari nintzen. Zu zaintzera etortzeko eskatu dit.
Zu zaintzera etorri naiz, Alicia.
Ez dizut sinesten, César.
- Bai itsusia horrela oihukatzea. - Sasikumea! Sasikumea!
Ez esajeratu, ia ez zaitut ukitu.
Lagundu! Sasikumea!
- Etxe honetan ez da oihurik egiten. - Ez!
Sasikumea!
Poliziako edo armadako zure lagunak ziren?
Pedro Brussone naiz, mesedez!
Erotuta zaude! Atera hemendik!
Esan egia.
Ongi da. César naiz, César naiz.
Deskubritu nauzu, César naiz.
Norekin ari zinen hizketan?
Nire lagunekin...
Poliziako lagunekin, baina ez...
Ez diet ezer esan. Ez diet ezer esan, zin dagizut.
Oraindik irakurtzen duzu?
Niri gustatzen zitzaidan mozkortzen eta irakurtzen ninduzunean.
Fausto -ren zatiak irakurtzen genituen, Jainkotiar komedia -renak,
ia Walt Whitman guztia.
Eta irakurtzen ari zinela, ni eranzten nuen
eta zu eranzten nuen.
Lodi jartzea nahi nuen.
Eta ukitu eta musu ematen nizun.
Baina badakigu zer gertatzen zaizun mozkortzen zarenean.
Nahiago zenituen whiskia eta irakurtzea.
Ez dakit zergatik eutsi egiten zenion honi!
Beti izan dut zalantza bat zurekin, César.
Maritxu al zara?
Ez dut irain gisa esaten.
Baina nahiko nuke jakitea, gauza asko azalduko lituzkeelako.
Begira zer egin dudan.
Bai ala ez zara?
Ez, ez naiz homosexuala.
Gustatuko litzaidake baietz esatea.
Joaten utziko nizun.
- Homosexuala naiz. - Ez, orain ez dizut sinesten.
Homosexuala naiz, Alicia!
Ez esan hitz hori. Badirudi gaixotasun bat dela.
Ez, ez dut hori esan.
Maritxu politagoa da.
Puto, oso oldarkorra. Eta emagizona maritxu baino gehiago da.
Bueno, maritxu naiz, emagizon naiz.
Mesedez, atera nazazu hemendik, Alicia.
Ez zara maritxu.
Inpotentea, harroa eta egoista zara.
Ostia, Alicia.
Eta errudun sentiarazten ninduzun haurdun ez geratzeagatik.
Baina nola geratuko naiz haurdun zakiltxo bigun horrekin?
Eta ahalegin handia egin nuen hortik zerbait ona ateratzeko.
Gogor lan egin nuen.
Tira, gogor, ahal nuena.
Zorionez Laura etorri zen, ni ikaratzea lortu baitzenuen.
Non utzi ditut betaurrekoak?
Begira, César!
Lan hau ikastetxean egin genuen, zu ezagutu aurretik.
Ni nintzen protagonista, arrakasta handia izan nuen.
Zu Kreonte izango zara, ados?
Oraintxe nator.
Erregea zara, nire aitaginarreba.
Aitaginarreba zikin bat.
Ez dakit letra gogoratuko dudan.
Gogoratzen ez badut, lagundu.
Baina irakurri ahal izateko, askatzeko eskatuko dizut.
Zertarako?
Neure burua adierazi ahal izateko.
Ez nazazu izorratu, César.
Ezin hobeto adieraz zaitezke zauden moduan.
"Ez al zara konturatzen..." esalditik.
"Ez al zara konturatzen, emakume burugabea,
jokoan dagoena zure zoriona dela?".
"Nire zoriona?
Zein emakume zoriontsu bihurtuko da Antigona txikia?
Zer doilorkeriak egin beharko ditut
nire zorion-zatia hortzekin erauzteko?
Nori esan behar diot gezurra? Nori egin irribarre?
Nor utzi behar dut hiltzen begirada baztertuz?".
"Erotuta zaude, erotuta. Ez dakizu zer diozun, ixo".
"Zergatik isilarazi nahi nauzu?
Arrazoia dudala badakizulako.
Arrazoia dudala badakizu.
Baina ez duzu inoiz aitortuko
zure zorionaren alde piztiak bezala borrokatzen zarelako".
"Zurea eta nirea, bai, ergela!".
"Zuek guztiok nazka ematen didazue zorion horrekin,
kosta ahala kosta maitatu behar den bizitza horrekin.
Aurkitzen duten guztia miazkatzen duten txakurrak bezala.
Nik dena nahi dut.
Orain.
Eta osoa izan dadila.
Bestela, ez dut ezer nahi.
Eta gaur denaz ziur egon nahi dut
eta txikitan bezain ederra izan dadila.
Edo hil".
Txalotuko nizuke. Ezin dut.
Gaztea nintzenean, beti izaten nuen gauzak egiteko gogoa.
Dantzatzeko gogoa nuen.
Zuk, berriz...
niri kalte egiteko gogoa zenuen.
Niri kalte egiteak kitzikatzen zintuen.
Ez, Alicia, mesedez. Ni ez naiz César.
Pedro Brussone naiz, Laura zure alabaren mutil-lagun ohia.
Hemen bizi ginen birmoldaketak zirela eta, bi astez.
Laura, Elenatxo, zu eta biok egon ginen.
Aste zailak izan ziren, eztabaidatzen genuen, gogoratzen?
Mesedez, askatzeko eskatzen dizut.
Sendagaia hartu behar duzu.
Oraintxe bertan sendagaia hartu eta ni askatu behar duzu.
Eta barregarri geratzeari utzi.
Alicia!
Pedro Brussone naiz, hori da egia.
Egia esatera jolastuko gara?
Nik zerbait kontatuko dizut
eta zuk esango didazu egia ala gezurra den.
Hiru aldiz asmatzen baduzu, irabaziko duzu.
Eta askatuko zaitut.
Baina hiru aldiz huts egiten baduzu, galdu egingo duzu.
Eta hatz bat moztuko dizut.
Hau bizi izan dugu jada.
Honetan jokatu genuen.
- Ez duzu gogoratzen? - Ez.
Moztu egin ninduzun.
Ez. Ez, ez. Nik ez dut ezer egin.
Bi hatz moztu zenizkidan.
Egia ala gezurra da?
Gezurra da.
Ez zinen gogoratzen?
Edo ez zenuen gogoratu nahi?
Lehen akatsa. Puntu bat niretzat.
Hau gogoratu behar duzu.
Auzokideen umetxoa zen.
Bost urte zituen.
Eta jolasten eta barre egiten genuen...
Nik ez nuen nahi bera joatea, nirekin geratzea nahi nuen,
gurekin.
Eta zuk baietz esan zenuen, geratu ahal genuela.
Baina berak...
ez zuen nahi.
Ez zuen nahi.
Orduan zuk...
ahoa estali zenion oihu egin ez dezan.
Eskua kendu zenuenean...
Lorategiaren hondora eraman zenuen.
Eta ni negar egiten ari nintzen etengabe.
Hurrengo egunean,
auzokideak etorri ziren semearen bila.
Euria ari zuen, gaur bezala.
Emakumeak ilea bustita zeukan.
Graciela zuen izena.
Badakizu nori buruz ari naizen?
Graciela.
Haiek ez ziguten ezer leporatzen.
Bakarrik ikusi ote genuen jakin nahi zuten.
Eta zuk sukaldetik labana batekin itzuli zinen.
Ez dakit zergatik erreakzionatu zenuen horrela.
Dena oso azkar igaro zen, nik lagundu nizun.
Eta bien artean lorategira eraman genituen.
Lurrez beteta bukatu ginen.
Garai hartan, inork ez zuen galderarik egiten.
Jendea desagertu
eta akabo.
Zure poliziako lagunek lagundu ziguten.
Poliziakoak ala armadakoak ziren?
Ez zen ikerketarik izan.
Inork ez zuen ezer galdetu.
Gero zuk esan zenuen
onena gu banatzea zela.
Banandu egin behar ginela berriro huts ez egiteko.
Eta hor abandonatu ninduzun.
Kontatzen dizudan hau...
egia...
ala gezurra da?
Egia da.
Ondo.
Puntua zuretzat.
Bat eta bat.
Nire begiak beltzak eta grisak dira. Egia da ala gezurra da?
Sasikumea.
Erantzun behar duzu, edo berriro bertzunarekin erreko zaitut.
Nire begiak beltzak eta grisak dira. Egia ala gezurra da?
Ez begiratu.
Egia da.
Ez zara gogoratzen nire begien koloreaz?
Nire begiak marroiak eta berdeak dira, argiaren arabera.
Bai, bai, berdeak eta marroiak, Laurarenak bezalakoak. Bai.
Lauraren mutil-laguna izan nintzen hiru urtez.
Laurarekin bizi nintzen, zure alabarekin, eta Elenatxorekin.
Eta...
Denbora horretan Elenatxorekin lotura bat sortu nuen...
Tira, ez dakit, ia aita bat izan nintzen berarentzat.
Ni Pedro...
Ondo da, ondo da. Jokorik ez. César naiz.
César naiz eta denbora honetan guztian zutaz pentsatu dut.
Zutaz pentsatzen egon naiz maite zaitudalako.
Maite zaitut, Alicia. Eta...
besarkada bat eman nahi dizut eta ezin dut. Bai?
Orain alderantziz egingo dugu.
Arauak pixka bat aldatuko ditugu.
Nik esango dut egia ala gezurra den.
Esadazu berriro maite nauzula begietara begira.
Eta oraingoan, sinets iezadazu egia dela.
Maite zaitut, Alicia.
Berriro.
Maite zaitut, Alicia.
Ez dizut sinesten. Esaten duzuna gezurra da.
- Ez, egia da. - Galdu egin duzu.
- Ez, egia da. - Hirugarren akatsa, galdu duzu.
Egia da, Alicia. Alicia, egia da! Alicia, entzun!
Alicia, egia da. Maite zaitut, Alicia!
Alicia, maite zaitut!
Alicia!
Entzuten didazu?
Zer da hori?
Lagundu!
Mesedez. Zer da hori?
Ez, ez, ez. Zer da hori? Ez!
Ez, Alicia. Ez, ez, ez.
Arraioa.
Oraintxe nator.
Alicia.
Alicia!
Alicia, maite zaitut! Entzun didazu?
Honek ez du balio izan, Alicia. Ez du balio izan!
Beste aukera bat, Alicia. Mesedez!
Maite zaitut, Alicia!
Alicia! Alicia, entzun, maite zaitut!
Maite zaitut, Alicia!
Ez, ez, ez.
Maite zaitut, Alicia. Alicia.
Alicia, mesedez.
Begira niri. Begira niri.
Hori ez. Ez, ez, ez.
Ez, ez. Alicia, ez, mesedez.
Hori ez. Hori ez.
Alicia, zertan ari zara? Alicia.
Tira, entzun. Entzun niri.
Ez, ez, ez. Alicia...
Alicia, ez, ez.
Ez, ez, ez.
- Alicia. Alicia. - Zer? Zer?
Ez. Ez, ez.
Alicia, mesedez. Ez, ez.
Ez, ez, ez!
Pedro Brussone naiz!
Pedro Brussone na...!
Zure errua da.
Zer?
Gauza itsusiez hitz egin zenuen amonarekin.
- Noiz? - Autoan.
Lo zeundela uste nuen.
Césarrez ari zineten.
Aspaldi ez nuen berarekin amets egin.
Orain amesgaiztoak izango ditut berarekin zure erruz.
Baina, nola? Ezagutzen duzu?
Mudantzako udan, amonak aurkeztu zidan.
Nola aurkeztu zizula?
Elena...
Nolakoa da César?
Zaharra,
sudurluzea,
bibotetsua
eta gaiztoa.
Zergatik diozu gaiztoa dela?
Amonak hori esan zidan, ez zuen nahi ni berarekin bakarrik geratzea.
Beldur naiz itzuli ote den.
Amonari deitu nahi diot.
Ongi.
Ez esan "ongi". Amonari deitu nahi diot orain.
Elena, goizeko hirurak dira. Orain ez diogu inori deituko.
Aspaldian ez dugu amonarekin hitz egin. Tira, ez zaizu ezer kostatzen.
Tira, tira, tira,
tira, tira, tira.
Tira, tira, tira.
Ondo da.
Deitzen ari zaren...
Erantzungailua.
- Lo egongo da. - Mesedez...
Pedroren telefonora deitu.
...grabatzen bukatzen duzunean...
Nahi baduzu, pixka batean berriro deituko diegu.
Ongi.
Ele...
Nolakoa zen ametsa?
Urmaela zegoen.
Emakumeak zeuden hondartzan.
Bakarrik, bananduta.
Amona bezala, zu bezala.
Ni bezala.
Ahizparik gabe.
Orduan, konturatzen naiz ametsak luze irauten zuela.
Eta ametsek luze irauten dutenean, amesgaizto bihurtzen dira.
Munstro batzuk atera ziren uretatik.
Ikaragarriak.
Itsusienak Césarren aurpegia zuen.
Niri begira geratzen zitzaidan
eta agintzen zidan:
Ausiki nazazu.
Txikitxoa nintzela amets egin nuen
eta zure aurpegia zuen munstro batek narras eramaten ninduen.
Oihu egiten nuen,
baina ezin nintzen mugitu.
Eta gero...
Hemen ginen, zu eta biok.
Besaulkiari lotuta jarraitzen zenuen,
baina zuk nahi zenuelako.
Nahi zenuenean aska zintezkeen.
Nire aurrean gelditzen zara.
Haserre zaudela dirudi.
Jo egin nahi nauzula.
Baina horren ordez...
Orduan, konturatzen naiz ametsak luze irauten duela,
Amesgaizto bihurtuko dela.
Graciela.
Pedro?
Bai, Alicia.
Zertan ari zara hor?
Atera nazazu, mesedez. Lagundu, mesedez. Mesedez.
- Bai, bai. Jakina, jakina. - Bai.
- Lagundu. - Bai horixe.
Bai horixe, laztana. Baina, zer gertatu zaizu? Ene ama!
Zer gertatu zaizu? Zaurituta zaude.
Bai, bai. Zaurituta nago
eta komunera joan behar dut, mesedez.
- Atera nazazu, aska nazazu. - Bai, noski.
- Atera nazazu, bai. - Jakina.
Ea hemendik...
Gainean egingo dut.
Mila esker, mila esker. Jainkoarren.
Giltzarrapo hau nire maleta hungariarrarena da.
bidaia laburretarako erabiltzen dudana.
Non daude giltzak?
Non gorde ditut giltzak?
Alicia, kontzentratu. Non gorde dituzu giltzak?
Giltza txikiak dira...
- Aldatu egin beharko ditut... - Alicia...
Egiten ari naiz. Ez dakit zenbat eutsiko dudan.
Komunera joan behar dut. Gogoratu.
Non ikusi zenituen giltzak azken aldiz?
- Zein lekutan? - Nire logelan!
Beste giltzak dauden kutxan.
Orain, zoaz. Zoaz haien bila. Zoaz.
Tira. Orain, orain.
Orain, orain. Zoaz orain. Orain.
Giltzarrapoaren giltzak eta itzuli hona.
Hori. Hori da, zoaz.
Eta itzuli hona.
Giltzak...
Giltzak eta itzuli.
Giltzarrapoaren giltzak eta itzuli hona.
Giltzarrapoaren giltzak eta itzuli.
Eta itzuli.
Giltzarrapoaren giltzak eta itzuli hona.
Giltzak eta itzuli.
Giltzak...
Giltzarrapoaren giltzak eta itzuli, Alicia.
Giltzak!
Giltzak...
eta itzuli.
Ekarri giltzak...
Giltzarrapoaren giltzak eta itzuli, Alicia!
Lagundu!
Lagu...!
Zer ger...?
Alicia.
Zer?
Gil... Giltzak.
Jakina. Giltzak.
Mese... Mesedez, aska nazazu.
Mese... Mesedez, gutxienez...
Mese... Mesedez, aska nazazu.
Ez nauzu engainatuko, César.
Ez. Ez, ez. Ni ez naiz César.
Pedro naiz. Gutxienez, mesedez, utzi komunera joaten. Segundo bat.
Oso aktore txarra zara.
Nire parketan pixa egin duzu.
Ez banauzu askatzen,
parketa kakaztuko dizut.
Ez!
Ez da nire parketean pixa egiten!
Ez! Sasikumea!
Ez, ez, ez.
Aski da... Ez, ez.
César,
ezin zaitut ezta bost minutuz bakarrik utzi.
Ez, ez, ez.
Geldi.
Ezin naiz mugitu, Alicia.
Ixo pixka batean.
Ez, ez. Zertan ari zara? Alicia...
Alicia, zertan ari zara?
Alicia.
Ez.
- Ez, ez... - Gazte mailako...
Alicia, ez... Ez!
...txapeldun!
Kaixo, Alicia, Ramiro naiz, higiezinen
agentziakoa, biharko bisita gogorarazten dizut.
Kaixo, Alicia, Ramiro naiz, gaur
arratsaldeko bisita gogorarazten dizut.
Andreak ezin du beste une batean, beraz...
Alicia, Ramiro berriro...
Laster ikusiko dugu elkar, ezta?
Etxea pixka bat txukundu ahal duzu mesedez?
Liburuak... Tira.
Franco!
Franco, laztana, etorri jatera!
Franco!
César?
Kaixo, Alicia. Zer moduz?
Ramiro naiz, higiezinen agentziakoa.
Hau Victoria da. Etxea ikustera etorri gara.
Kaixo, zer moduz?
- Eman bi minutu. Mesedez. - Bai horixe.
Bai, bai.
- Ondo al dago andrea? - Bai, atzo hitz egin genuen, primeran.
Eta sotoa dauka. Baina ezin gara jaitsi.
Zergatik?
Andreak bera biluzik dagoen koadroak dituela esan zidalako.
Ez. Benetan?
- Benetan. - Haren koadroak?
Sar... Sartu.
Mesedez.
Barka.
Mila esker.
Bueno, printzipioz, imajina ezazu kolore argitsuagoekin.
Hezur-, marfil-koloreak... Baita zuria ere.
Zuriari ez nioke beldurrik izango.
- Begira! - Etxeko izarra da.
Art Nuveau da. Itsasontziz ekarri zuten joan den mendearen hasieran,
- Beirate frantses bat, oso landuta. - Frantsesa? Izugarria.
- Ederra. - Egun osoan begiratzeko.
Zirraragarria da. Bai.
Bai, bai. Bai.
Bueno, parketa. Jatorrizko parketa da.
Orain horrela ikusten duzu, oso gaizki,
baina leundu eta berria bazen bezala geratuko zaizu, benetan.
Parke hau izugarria da.
Zuhaitzak ehun urtekoak dira.
Alicia, zer da hau?
Zer da hau?
Noiztik dago hau horrela?
Zenbat aldiz eskainiko dizut konpontzeko laguntza?
Arotza ez dator.
Bagoaz gora?
Maskoten gela izan dezakezu.
- Ez. Goian ez dut uste. - Txikiei asko gustatzen zaie.
Gainera, leku asko duzu. Maskota edo haur gehiago.
- Jakina. Tira... - Ez dakit.
- Etxea jendeztatu behar da. - Bai horixe.
Jarraitu Aliciarekin, dei bati erantzungo diodala.
Entzuten didazu?
Begiratuko dut han?
Auzoa nolakoa da?
Zein zentzutan?
Segurua da? Lasaia da?
Oso segurua.
Eta oso lasaia.
- Sartu al zaizkizu inoiz lapurretan? - Hemen?
Inoiz ez.
Aski da. Ixo...
Zer da, maitea?
Entzuten didazu?
Lasai, ondo da.
Lasai, ondo da. Zer gertatzen da, maitea?
Lasai.
Ez al da deseroso egongo hor?
Bai, baliteke, hau ia...
...erorita dago. Tira, eutsiko didazu segundo batez?
Eta...? Ahal duzu...?
- Bai, horrela. - Hori da.
Horrela ondo ipiniko dut...
Eutsi ahal duzu? Segundo batez.
Bai. Bai, bai.
- Hori da. - Kaixo.
Hori da, maitea.
Ondo da.
Ondo da, maitea.
- Victoria? - Une batez utziko dizut.
Hara joango...
Bai, erakutsi...
Kaixo.
- ...etxea. - Noski.
Ez dut kolorerik aurkitzen. Bai, bai.
- Ez dago itzalik. - Bai, konturatzen naiz.
- Inongo bazterretan. - Jakina.
Kendu liburuak...
Tximinia bota dezakezu gogaitzen bazaitu,
- zaharra iruditzen bazaizu. - Agian, agian bai.
- Itxoin momentu bat. - Bai, bai.
Ez, ez, ez.
Bueno, zer moduz portatu da? Ondo?
- Oso ondo. - Bai?
Oso ondo, maitea. Hori da.
Itxoin pixka bat kanpoan
- eta emango dizut fitxa. - Bale.
Alicia, entzun segundo bat.
Hezetasuna hormetan, zulo bat lurrean...
Konpondu beharra badago, esan.
Bakarrik egin dezaket.
Eta ez dizut utziko nire etxera etortzen nire parketagatik
- errieta egitera. - Tira, ba.
Nire parketa.
Entzun duzu, César?
Franco, etorri amarekin!
- Franco! - Alicia...
Franco?
Alicia!
Franco?
Alicia.
Franco!
Ez, ez, ez.
Ez. Zer gertatzen da?
Ez, ez. Zer gertatu da?
Zer egin diozu Francori, Alicia?
Ez...
Ni ez...
Bai.
Zuk atera zenuen... Autoa atera zenuen.
Mercedes-ean buelta bat ematera atera zinen.
Mercedes-a atera nuen...
Baina... Ez nuen ikusi.
Harrapatu zenuen. Franco gaixoa. Franco gaixoa harrapatu zenuen.
Ez.
- Bai, harrapatu zenuen. - Ez.
Txakur hau, beti nire gainean...
Beti ni gogaitzen...
Ezkutatu egin behar dugu.
Orain. Laura iritsi aurretik lurperatu behar dugu, mesedez.
- Iristear dago. Joan hara, lorategira. - Bai.
Hondora, lorategira. Bai. Lorategira.
Argiak... Argiak piztu behar ditugu.
Eta...
Zerbaitetan jolastuko gara.
Ez, ez. Mesedez, Jainkoarren, ez, Alicia.
- Alicia. - Nik zerbait kontatuko dizut.
Hiru aldiz asmatzen baduzu, irabaziko duzu.
Eta askatuko zaitut.
Baina hiru aldiz huts egiten baduzu, galdu egingo duzu.
Eta hatz bat moztuko dizut.
Ez. Berriro ez.
Mesedez, ez.
Nire begiak beltzak eta grisak dira. Egia ala gezurra da?
Ez begiratu.
Gezurra da. Zure begiak marroiak eta berdeak dira,
argiaren arabera.
Ondo. Gogoratzen duzu.
Puntua zuretzat. Lehenengoa asmatu duzu.
Hau...
Jada jolastu ginen honetan.
Eta zuk bi hatz moztu zenizkidan.
- Egia ala gezurra da? - Egia.
Oso ondo.
Bigarrena asmatu duzu. Puntua zuretzat.
Izan ere, gogoratu behar duzu.
Auzokideen umetxoa zen.
Berarekin jolasten nintzen, barre egiten genuen...
Eta... Nik ez nuen nahi bera joatea.
Eta zuk baietz esan zenuen, geratu ahal genuela.
Bai, bai. Gera dadila gurekin, bai.
Baina berak...
ez zuen nahi.
Eta zuk...
ahoa estali zenion.
Bai, bai. Oihu egin ez dezan.
Eta eskua kendu zenuenean...
ni negar egiten ari nintzen.
Hurrengo egunean, auzokideak etorri ziren semearen bila.
- Euria ari zuen, gaur bezala. - Emakumeak ilea bustita zeukan.
Nola zuen izena?
Graciela.
Oso ondo gogoratzen duzu bere izena.
Bai. Gurasoek galdetu ziguten ea semea non zegoen bagenekien.
Bai. Eta zu?
Eta ni sukaldera joan eta labana batekin itzuli nintzen.
- Labana batekin. - Dena oso azkar igaro zen.
- Dena zegoen... - Odolez beteta.
Odol asko nonahi.
Eta lorategian lurperatu genituen.
Umearen ondoan.
Lurrez beteta bukatu ginen.
Eta garai hartan, inork ez zuen galderarik egiten.
- Jendea desagertu eta akabo. - Inork ez zuen ezer galdetzen.
Nire armadako lagunek lagundu ziguten.
Poliziakoak ala armadakoak ziren?
Armadakoak.
Eta une horretan, gau hartan konturatu nintzen...
ezin ginela elkarrekin jarraitu,
banandu egin behar ginela.
Hori esan zenuen, banandu egin behar ginela.
Elkarrekin jarraitzen bagenuen...
Berriro egin genezakeen.
Hori berriro egin genezakeen.
Beraz...
Bueno...
Aska nazazu. Askatu, orain...
Irabazi dut. Irabazi dut.
Hirugarrena asmatu dut.
Irabazi egin dut.
Beti sentiarazi ninduzun ume abusatu horiek bezala,
gertatzen ari zaien guztiaren errudun direla uste dutenak.
Barkatu.
Barkatu, Alicia.
Alicia...
"Alicia" esaten didazunean
zaharra sentiarazten nauzu.
Esadazu gustatzen zaidan moduan.
Esadazu.
Esadazu. Behin bakarrik.
Eta askatuko zaitut.
Bai, nola?
Nola zen?
- A... - A...
Au...
Aus...
Ausarta.
Ez.
Ausiki nazazu.
Hori esaten zenidan.
- Ausiki nazazu. - Ausiki nazazu.
Eta esaten zenidan...
auzokideak zelatatzen zenituela larrua jotzen zutenean.
Eta Graciela entzuten zenuela,
intziri egiten.
Eta Gracielak bezala hitz egiteko eskatzen zenidan.
Ipurdia ukitzen zenidanean,
Gracielaren ipurdian pentsatzen zenuen.
Eta lepoa estutzen zenidanean,
Gracielaren lepoan pentsatzen zenuen.
Esadazu.
- Ausiki nazazu. - Esadazu.
Ausiki nazazu.
- Ausiki nazazu, kito, Alicia. - Ausiki nazazu.
- Kito. Kito, Alicia.
- Ausiki nazazu. Ez, ez. - Ausiki nazazu.
- Ez. Alicia, aski da. Ez!
Alicia, aski da!
Ezin dut sinetsi!
César, loditzen ari zaizu.
Aski da, Alicia! Aski da, mesedez!
Ez, ez, ez. Aski da, Alicia!
Aski da, aski da. Ez, ez.
- Ez. - Ausiki nazazu.
Laura iristear dago. Mesedez.
- Ausiki nazazu. - Ez, ez, ez.
- Ez, Alicia. - Ausiki nazazu.
Ez, ez, ez.
Alicia, mesedez.
Ez, ez, ez.
Ez!
Ez, ez, ez.
Ez.
Aski da, aski da!
Ez, ez!
Ez! Ez.
Ez!
Ez.
Ondo egon da iraun zuen bitartean.
Ez da ezer gertatzen.
Maite zaitut.
Lagundu!
Atso zoro bat dago!
Lagundu!
- Lagundu. - Graciela...
Ez.
Alicia?
Pedro?
Kaixo?
Inor al dago?
Ama?
Kaixo?
Pepo! Zer gertatu zaizu?
Zer gertatu da? Alicia!
Hemen nago, Pepo. Hemen nago. Iritsi naiz.
- Barkatu, barkatu, barkatu. - Kendu hau.
Giltzarrapoaren giltzak.
- Ondo zaude? Non? - Ireki hor.
Hemen?
Alde hemendik!
- Alde nire etxetik! - Arraioa. Zuk egin duzu hau?
Erotuta dago, ez du pilula hartu. Esan nor naizen.
Eman hori.
Esaiozu ez naizela César.
Eman.
Eman hori, Alicia.
Ez egin tontoarena. Zer demontre duzu buruan?
Hil egingo zaitut.
Eman! Eman hori!
Eman, emadazu!
Beti izan zara zulo beltza.
Hil zaitez, Graciela!
Ez!
Hil zaitez behingoz.
Ez! Ez!
Ez!
César?
Zer egin duzu?
- Sasikumea! - Ez! César, César!
Ene Jainkoa.
Lagundu!
Pedro?
Eutsi. Eutsi, Laura.
César...
Pedro...
Nazkagarria izan zara beti, César.
Ama?
Ama...
Lagundu.
Ama...?
Nora goaz?
Elena?
Nora goaz?
- Ez zinen hegoaldera joan? - Bai, baina itzuli naiz jada.
Zer gertatu zaizu, amona? Non dago ama?
Ama?
Zer egin duzu, amona?
Nora zoaz?
Ez nazazu bakarrik utzi.
Ez jarraitu niri.
Egin aurrera!
Tira!
Tira, mugitu autoa!
Mesedez, martxan jarri!
ATSO ZOROA
Azpitituluak: Ander Toral Crespo