W POPRZEDNIM ODCINKU
Przynoszę dar śmierci Sutekha.
Ofiaruję go tobie
i wszystkim w waszym maleńkim,
podłym, uporczywym wszechświecie.
DOKTOR WHO
IMPERIUM ŚMIERCI
Doktorze!
Wyjdźcie stąd wszyscy!
- Już! Zmiatajcie stąd! - Przynoszę pył śmierci Sutekha.
Chodźmy stąd!
Doktorze! Szybko!
Wskakuj na siodło.
Kate, mówi Doktor.
Wracamy do was. Spróbujcie to tam zatrzymać.
- Przynoszę pył śmierci Sutekha. - Otworzyć ogień. Strzelać ze wszystkiego.
Dlaczego jej nie widzę?
Pociski rozsypują się w pył.
No przewybornie.
Przynoszę pył śmierci Sutekha.
Doktorze, jesteś tam?
Czas się pożegnać. Dziękuję ci serdecznie za wszystko.
Odeślij to monstrum do piekła.
Nie!
Bo muszę mieć nadzieję, że nastanie kolejny dzień.
I jeszcze zaświeci słońce.
Nic nie zrobimy...
poza stawieniem oporu!
Szybciej, Mel!
Jadę najszybciej jak się da!
To jeszcze przyspiesz!
Wszyscy umrzemy!
Zjedź w prawo!
Przerywamy audycję wiadomością o wydarzeniach w centrum Londynu.
Służby apelują do mieszkańców o bezzwłoczną ewakuację.
Co jest? Co się dzieje?
Wierzysz w potęgę modlitwy?
Ma się rozumieć.
Powiedz swemu stwórcy,
że sforsuję jego złote bramy
i do mnie należeć będzie jego królestwo.
Co ty tam pleciesz?
Kto ty jesteś?
Przykro mi, marna drobino,
że tak wygląda koniec.
A tyle miałam planów.
BUDKA POLICYJNA
Awaria membrany czasu.
Szybko, do bunkra 17.
- Czemu nie widzę twarzy mojej matki? - Ruby, mamy większe problemy.
Dobra.
To TARDIS zapamiętana.
Stworzona ze wspomnień.
Ruby, ona czerpie moc z ciebie.
Daj jej więcej, kiciu. Przypomnij sobie.
Tak, dam radę.
Jeśli czas równa się pamięć, to pamięć jest wehikułem czasu.
Tak. Właśnie o to chodzi.
Jeszcze.
Powinno wystarczyć.
No dobrze.
TARDIS przypomina sobie samą siebie.
Doktorze!
Znów się widzimy, stary druhu.
Ani mi się waż.
Doktorze, co to jest?
Sutekh. Śmierć Wszelkich Czasów.
Tyfońska Bestia.
Najpotężniejszy potwór, z jakim walczyłem.
Jest zły do cna, a Horus i Ozyryjczycy go nie zniszczyli?
- Okno czasu ma też moje wspomnienia. - Wtedy nie byliby lepsi od niego...
- To twoje życie. - ...więc go uwięzili.
Opowiada historię twojego życia.
Dawno temu, w 1911 roku,
Sutekh został spętany w Anglii po kres wieczności.
Wyzwolił się, ale go pokonałem.
Strąciłem cię w Wir Czasu.
Wysłałem cię na spotkanie ze śmiercią.
Tymczasem ja znalazłem nowy dom.
Przylgnąłem do twojej piekielnej machiny
i trwałem w ukryciu przez wiele lat.
Podróżowałem z tobą przez cały ten czas,
uchwycony kręgosłupa twojego statku,
wpatrując się w wieczność i osiągając pełnię mojej boskości.
Teraz z pamięci mogę odtworzyć każde uderzenie serca twojego wehikułu
i nagiąć go do swojej woli.
Będzie stanowił ołtarz.
Świątynię mojego imperium śmierci.
Już na zawsze moją, Doktorze.
Zajrzałem też do wnętrza TARDIS.
Skrywa tyle tajemnic.
Takich jak jej imię.
- Susan. - Pułapka doskonała.
Stworzyłem widmo jej wszechświata,
więc za każdym razem, gdy lądowaliśmy na którymś z licznych światów,
dawałem im początek.
Moje anioły śmierci
trwają teraz zwycięskie, rozsiane po całym wszechświecie.
Przynoszę pył śmierci Sutekha.
Wszystko, co żyje, stanowi wypaczenie.
Jam jest ich wyzwoleniem wiodącym w błogą nicość śmierci.
W ten sposób czynię dobro.
A ja cię przeklinam, Sutekhu.
W imię wszelkiego żywego stworzenia.
Przysięgam ci, jako ostatni Władca Czasu, z ręką na obydwu sercach,
że cię powstrzymam.
Pokonam cię.
I zawrócę samą śmierć.
A tak w ogóle, to dlaczego ja wciąż żyję?
Zabicie mnie to twoja nagroda.
A wierz mi, Sutekhu, że wraz ze mną zginie cała rasa.
Co więc cię powstrzymuje?
Dlaczego bóg śmierci mnie nią nie uraczy?
Co mi umyka?
Zdradzę ci sekret, Sute.
Czy przez tę wątpliwość – to wahanie...
nie czujesz, że naprawdę żyjesz?
I czy nie jest to przyjemne?
Biegiem.
- Co to? - Zapamiętana TARDIS.
Fragmenty każdej TARDIS, jaka kiedykolwiek istniała.
Spojone nadziejami, marzeniami i dawką szczęścia.
- To w ogóle zadziała? Poleci? - Nie mam pojęcia.
Nie! Potrzebujemy tego!
Ruby-Doo, zwiąż to razem.
- Dobra? Jest OK. - Już.
Mel?
- Co? - Przywiąż tę dźwignię.
Te przełączniki w dół. Dobra?
Ruby, widzisz te przewody?
Zwiąż je razem. Mocno.
Doktorze, palimy się.
- Czy my tu jesteśmy bezpieczni? - Jak w imadle, Melanie B.
No dobrze.
Tak lepiej.
Zaraz się okaże.
Uspokój się.
O nie.
Tylko bez nerwów.
Spokojnie.
Widzicie?
Ten hak to jak wiązanie chemiczne.
- Inteligentna lina. - W sensie, jak...?
Inteligentna rękawica.
Z tamtego pamiętnego dnia.
Naprawdę bardzo mi przykro.
Ustabilizujmy to.
Bo bez wspomnień okna czasu w sekundę nas rozsadzi.
Ten ekran trzyma TARDIS w kupie.
To teraz mów, co mnie ominęło. Wszystkie Susan Triad były niewinne?
- I prawdziwe? - W stu procentach.
TARDIS wstawiała ją do odwiedzanych światów jak...
To jest tak: TARDIS ma filtr percepcji
maskujący ją, żeby nie zwracała uwagi.
Filtr wytwarza pole o promieniu 66,7 metra.
Albo 73 jardów.
Skąd wiesz?
Nie wiem. Tak jakoś.
To dość wyjątkowa odległość.
Widać z niej dziwne rzeczy.
Sutekh wykorzystał pole filtra do granic możliwości.
Skupiając się,
stworzył osobę wszędzie, gdzie dotarłem.
Filtr sprawił, że się wpasowała. Nadał jej charakter,
historię, autentyczność.
Ale przecież lądowałeś na Ziemi setki razy.
I tyle razy ta kobieta się odrodziła.
Wraz z każdym lądowaniem koncept tej postaci się wzmacniał.
Do 2024 roku zdążył ewoluować w niezwykle wpływową Susan Triad.
Sutekh nazwał ją aniołem śmierci.
Co ona zrobiła?
Pył śmierci.
Obejmujący cały świat.
- A moja mama? - Wszystkich.
- Ale nie możesz...? - Nic nie mogę.
Była...
To dzieje się ciągle od nowa.
Przy każdym lądowaniu.
1999...
1066...
2005.
Ziemia umiera.
Raz za razem.
Każdy świat, jaki odwiedziłem...
Wszystkie martwe.
Wenus.
Telos. Karn.
Oddosfera.
- I Skaro. - Dalekowie przepadli.
Wszystko wymarło.
Ale...
Tylu miejsc jeszcze nie odwiedziłeś.
Im nic nie grozi.
Dotarłem bardzo daleko.
Wszystko, na co wpłynąłem, ginie.
Całość czasu i przestrzeni.
Ja to sprawiłem.
Nieprawda.
Nie.
Wszystkie słońca zgasły.
Wszechświat zastygł w bezruchu.
I to moja wina.
Bo odwiedziłem te wszystkie światy.
Bo uznałem to za dobrą rozrywkę.
Wszechświat trwa teraz w ciszy śmierci.
A jednak coś jeszcze się opiera.
Jedno nie chce umrzeć wbrew mojej woli.
Władca Czasu.
Nie. Coś potężniejszego.
Tajemnica, którą skrywa w sobie dziecko.
Odnajdę ich.
Pośród pustki ogołoconego z życia wszechświata
trwają w ukryciu niesieni wiatrem, w dziczy, na pustyni istnienia.
Przepraszam.
Powie mi pani,
gdzie jesteśmy?
Nie wiem.
Nie mam bladego pojęcia.
Mam tu tylko czawę. Chce pan?
Bardzo dziękuję, ale... jeśli starczy dla nas obojga.
Skąd pan przybył?
Znikąd. Trochę się zgubiłem.
Podróżuję już bardzo długo.
Od tygodni nikogo tu nie było.
Wcześniej przechodziła tędy karawana. Kierowała się...
Nie wiem, w tamtą stronę.
Mówili, że tam jest żywność. Tyle ich widziałam.
Cichutko, skarbie. Poczęstujemy pana czawą.
Kim jest ten skarb?
Nazwałam ją Brindle.
Brindle Dee.
Tak mi się zdaje.
A gdzie w ogóle jesteśmy?
Kiepsko pamiętam.
Podobno pamięć umiera.
Jakiś mężczyzna mówił, że fakty giną w fali śmierci.
Ale chyba było tu miasto o nazwie...
Jakoś na „B”.
A planeta?
Raczej nie jestem stąd.
Podróżowałam z mężem.
Nie pamiętam, jak miał na imię, ale był wysoki.
Tego jestem pewna.
- To było bardzo dawno temu. - Ważne, że przetrwałyście.
Nawet tego nie jestem pewna.
Co ciekawe,
pamiętam, że tam był budynek opery.
Akurat to zapamiętałam.
Może tam bywałam. Występowałam.
Na przedstawieniach były tłumy.
Wszędzie światła, diamenty i inne cuda. Coś wspaniałego.
Ma pani jakiś metal?
Metal to cenny towar.
Chyba nic już nie jest cenne.
Muszę przyznać, że ma pan przyjemną twarz.
- I tak zaraz o tym zapomnę. - Jest pani bardzo życzliwa.
Dobrze ją wykorzystam. Obiecuję.
Może ocalę tą łyżką wszechświat.
Byłoby miło.
- Lepiej niech pan już idzie. - Wszystko w porządku?
Moja córka umarła, prawda?
A ja zapomniałam.
Mogło tak być.
Przykro mi.
Podobno fala śmierci przenosi się z pokolenia na pokolenie.
Ale ten człowiek mówił, że...
fala jest... nieustępliwa. Tak to nazwał.
Chce zgasić życie tak uparcie, że może się nawet cofać.
Z dziecka na matkę.
Ale to dobrze, bo jestem już bardzo zmęczona.
Taka przyjemna twarz.
Przysięgam ci na tę łyżeczkę.
Tyle nam potrzeba.
Odrobiny metalu. Nie wspomnień TARDIS. Czegoś realnego.
Dziękuję, kimkolwiek byłaś.
Zobacz.
Tyle czasu minęło, a nadal mamy połączenie z oknem czasu.
O co chodzi z tymi egipskimi motywami?
Przywłaszczenie kulturowe.
Uwolnij mnie!
Co to za kobieta i facet z szopą na głowie?
Pasażerowie TARDIS.
- ...albo zrujnuję kosmos! - Stąd znam Mel.
Podróżowaliśmy razem, co?
To były czasy.
Poznaliśmy Einsteina.
- Oszczędzę planetę Ziemię. - Tak?
Zrobię z niej zabawkę dla was.
Boże, zapomniałam.
- Jak się czujesz? - Nie, Sutekhu...
Jestem wyczerpana.
- Nie rozumiem. Co się zmieniło? - Nie!
Sutekh ukrywał się przez lata. Czemu uderzył?
- Powtórz. - Dlaczego zaatakował?
Dlaczego pojawił się na Ruby Road?
Coś ci odpowiada.
Przemawia do ciebie obrazami.
- Jak to? - Próbuje pomóc.
Okno czasu sięga do twojej pamięci.
Może zadaje ci pytanie.
Co do tego ma moja matka?
Bo chodzi o to, że...
Sutekh ujawnił się pod kościołem,
bo kiedy trafił tam z TARDIS w 2004 roku,
ujrzał coś dla niego niepojętego.
- Twoją matkę. - Czyli kogo?
Tego nie wiemy. I on też nie wie. W tym rzecz.
Patrz.
Nas ona doprowadza do szału, ale Sutekha...
Przemierza na gapę cały czas i całą przestrzeń,
a tu nagle nie może zobaczyć jednej kobiety.
Jednej tajemniczej postaci.
Dlatego trzyma nas przy życiu. Chce wiedzieć, kim ona jest.
Skoro boją się jej bogowie, to co jest grane?
Jeśli jest jakimś kosmicznym zjawiskiem, to kim ja jestem?
Jesteś w stu procentach człowiekiem.
A ona?
Dlaczego pokazywała na ciebie?
Chodź tutaj.
Melanie.
Widzę cię.
Wyczuwamy wszystko, co żyje,
poprzez czas, przestrzeń
i rodzinę.
Gdybyśmy tylko mogli ją znów zobaczyć.
Rząd twierdzi...
- Jaki rząd? - A kto to jest?
#WYBORY46
Rząd skapitulował i okrył się hańbą.
- Niebywałą hańbą. - Daj.
A teraz czas zagłosować.
Nic nie ma.
Pokaż mi.
O nim mówię.
- ...kontrowersyjne opinie. - Pokaż.
- Zwłaszcza przymus badań DNA. - Podsuwa ci kolejną odpowiedź.
Ale o co chodzi?
Facet z telewizji, ale co to za jeden
Proponuję powszechne badanie dla dobra nas wszystkich.
Roger ap Gwilliam.
Najgroźniejszy premier w historii.
Ale to z 2046. Nigdy go nie spotkałaś, prawda?
Nie. Bo niby jak?
Czemu ci to wyświetla?
Dwa tysiące czterdziesty szósty.
Dopiął swego! Przeforsował to!
Obowiązkowe testy DNA dla całego kraju.
- Gdyby twoja matka dożyła... - Byłaby w bazie.
W rejestrze DNA.
Przed 2046 nie mieli jej próbki.
Aż pobrali ją przymusowo.
Pokazuje nam drogę do twojej matki, Ruby.
- Gdyby... - Co to znaczy?
- Znajdziemy jej matkę? - I co wtedy?
Za dużo pytań naraz.
Dobra, TARDIS nie zostało wiele mocy,
ale wystarczy, że ostatni raz uda mi się...
Przydatne. Gwizdkiem nie pogardzę.
- 2046, nadchodzimy! - Ale 2046 jest martwy, nie?
Zakonserwowany w śmierci.
Raz tam lądowałem, więc się zachował. Przytrzymaj.
Widzę ich, Melanie.
Wszystko, co żyje, zawiera również martwe komórki.
Skórę, paznokcie, szkliwo.
Sutekh obecny jest w tym, co martwe.
Melanie, bliżej.
Bliżej!
Zawiedź ich do Sutekha.
Poznaj imię matki!
Oto i 2046.
Dziękuję.
Byłem tu podczas obalenia Rogera ap Gwilliama.
Tu był Departament Zdrowia.
Tutaj znajdziemy informacje.
To co, jesteśmy teraz jak hakerzy?
Coś w ten deseń.
Elegancko.
Katalog DNA ma najwyższy poziom zabezpieczeń.
Ale zgadnijcie, kto je wymyślił.
Dawaj, dawaj.
Tak!
To teraz, Mel, lepiej stań na czatach.
Sługi Sutekha są wszędzie.
Nie podejmuj ryzyka.
Przetrwamy to razem.
Nic mi nie będzie.
Znajdź jej imię.
Ulegnij mej woli, Melanie.
To ja.
I co dalej?
Wciśnij „Szukaj”.
Gdzieś tam jest imię twojej matki.
I może jednocześnie nasza broń w walce z Sutekhiem.
PRZETWARZANIE
Szuka jej pośród 76 milionów ludzi.
Kim ona jest?
Melanie.
Widzę cię tu i teraz.
Poddaj się woli Sutekha.
Patrz na ekran.
POTWIERDZONO ZGODNOŚĆ DNA
Co...?
Co to znaczy?
Umarła.
Przykro mi, Ruby.
Kochałem cię, Mel.
I co komu dała ta miłość, Doktorze?
Kiedy był z niej pożytek?
Podaj mi jej imię.
- Ale co to znaczy? - Sutekh chce znać imię.
Przyprowadź mi Władcę Czasu, dziecko i ich drogocenny sekret.
Przynoszę ci dar, najświętszy Sutekhu.
Wyśmienicie.
Daję ci ostatnie dwie żywe istoty, byś osobiście pozbawił je życia
i ukrócił nasze obmierzłe półistnienie, po którym zapanuje wieczna cisza.
A pośród niej twe rządy niezmącone po kres wieczności.
Bo twoje jest imperium pyłu i lodu, i niepamięci.
Pokaż mi imię.
Pokaż je, dziecko.
- Sutekhu. - Podaj mi imię.
Sutekhu, obiecuję, że będę cię czcił, ale pozwól mi tylko...
Opieraj się.
Zbyt długo przyszło ci żyć, malutki Władco Czasu.
- Mam jej imię. - Nie!
Puścisz go, jeśli ci je dam?
Nie rób tego.
Pojawiło się na ekranie.
Ale nie rozumiem,
a chcę zrozumieć.
Tylko tego jednego chciałam przez te wszystkie lata.
A teraz, kiedy już wiem,
nie mogę zrozumieć.
Ale może ty potrafisz.
Może to miało trafić do ciebie.
Tak długo czekałem.
O wielki panie niczego.
Nie!
Bo ja wiedziałem, Sutekhu.
Jest za zimna.
Słuchaj mnie.
Tędy.
Gińcie z ręki Sutekha.
Nie!
Wróciłem.
To teraz prosto w wir.
Trzymaj tę dźwignię.
Co się stało?
Kocham ten gwizdek.
Trzymam.
Ujrzałeś wraz ze mną cały czas i całą przestrzeń, Sutekhu.
Co powiesz na powtórkę?
Co będzie, jeśli śmierć spotka śmierć?
Powstanie życie!
Na cztery nogi kuty ten chłopak!
Niech śmierć pokona śmierć! Wszędzie!
Zostaw to.
Trzymaj tu i tu.
Co się dzieje?
Życie się dzieje, Ruby.
Przywracamy życie w calutkim wszechświecie.
Dobra. Vortis.
Tigella.
Vox.
Messaline. Calufrax.
Spiridon.
Telos.
Shan Shen.
Oddosfera znów żyje.
Oodowie, witamy z powrotem.
Spójrz tam.
Ta planeta nazywa się Agua Santina.
Sprawiła to łyżka.
Starliśmy się z bestią.
A teraz ja...
muszę stać się potworem.
Sutekh Niszczyciel.
Który sieje nienawiść i strach. Jej wcielenie.
Wygrałeś.
Bo zgrzeszyłem dumą.
Dumą, że jestem lepszy od ciebie.
- Bo jeśli ty jesteś śmiercią... - Nie!
...to ja muszę uosabiać życie.
Tym właśnie jestem. Życiem.
Na tym polega twoje zwycięstwo.
Ty nadałeś mi tę rolę.
To ja niosę śmierć.
Nie!
Tak jest.
Wciąż jestem sobą.
Mam swoje wspomnienia, rodzinę. To wszystko jest prawdziwe?
Bez dwóch zdań.
Jesteś tym, kim jesteś.
Bóg śmierci stworzył życie.
I dał ci całkiem niezły mózg.
Przydałby się taki w UNIT.
Och, kotuś,
zawsze chętnie służę pomocą.
Zaparzę herbatę.
Tę też pani robiła?
A owszem.
To ja podziękuję.
Christopher!
Mówię wam,
wracałam do domu pieszo.
Wchodzę, a babcia od progu ruga mnie, że kurzu naniosłam.
Cała Cherry.
Ale chciałam powiedzieć...
Nie trzeba, mamo.
...że jestem wdzięczna, Doktorze.
Zwróciłeś mi ją.
Wszystkich nas wyciągnąłeś z... tamtego miejsca.
Pamiętasz, co się z tobą działo?
Jak przez mgłę.
- Gotowe. - Wyszukiwanie DNA: 100%.
Moja matka.
Louise Alison Miller.
Trzydzieści pięć lat.
Miała 15, kiedy cię urodziła.
Wiemy, że jej ojczym... nie ułatwiał jej życia.
Dobrze zrobiła, zabierając cię z tego domu.
Pewnie ukrywała ciążę.
Ojcem jest William Benjamin Garnet.
Jej rówieśnik.
Mając 18 lat, Louise zamieszkała w Coventry.
Skończyła nawet studia.
Jest pielęgniarką.
Nic już nie rozumiem. Wydaje się... taka zwykła.
A jednak wspaniała.
Tak, wspaniała, bo zwykła.
Ale...
Jak ukryła się przed bogiem?
Pokonała Sutekha.
Była ważna...
bo dla nas jest ważna. Ze wszystkim tak jest.
Z każdą wojną, religią, historią miłosną.
My nadajemy im znaczenie.
Więc gdy całość stworzenia polegała na niej jednej,
uczyniło to jej egzystencję potężniejszą od istnienia Władców Czasu i bogów.
Ostatecznie najważniejszą osobą we wszechświecie była ta najzwyklejsza.
Przestraszone dziecko chroniące swoją córeczkę.
Ale wskazała na ciebie.
Właśnie.
Konkretnie na ciebie.
Wcale nie na mnie.
Oczyściliśmy obraz z nagrania. Za mną była latarnia.
- No i? - A na niej drogowskaz.
Wskazywała na nazwę ulicy.
Nadawała ci imię.
Zawsze myślałam, że to pracownicy socjalni wybrali imię dla mnie.
Albo sanitariusze czy ktoś. A tymczasem to ona.
To moja mama wybrała.
Na imię mam Ruby.
Jest szczęśliwa.
Ma mieszkanie i faceta o imieniu Mike.
Za trzy tygodnie leci do Hiszpanii.
Ale rzecz w tym,
że miała ponad 7000 dni, żeby cię odnaleźć,
i nie zrobiła tego.
- Ale ja odnalazłam ją. - Wehikułem czasu.
To uczciwy układ?
Louise Miller dokonała wyboru...
i chyba trzeba to uznać.
- Słucham panią. - Cappuccino na owsianym.
- Ruby? - To ja.
Nazywam się tak jak pewna ulica.
Ruby Road.
Dziewiętnaście lat temu zostawiłaś mnie pod kościołem.
O mój Boże.
Dla mojego bezpieczeństwa.
Chcę tylko podziękować.
Przepraszam.
Tak mi przykro.
To naprawdę ty.
Moja córeczka.
Jak miło.
Tyle razy chciałam się odezwać.
W każde święta Bożego Narodzenia.
I za każdym razem myślałam: „A jeśli mnie nienawidzi?”.
Kochanie, w tym domu nie znajdziesz nienawiści.
Mamy za to zdjęcia.
- Tak? - Około 500. Wszystko uwiecznione.
Wydrukowałam je.
Pokażę ci ją przebraną za Davida Bowiego. Miała 10 lat.
To nie zajmie długo. Wymienimy się tylko opowieściami, zjemy pizzę i...
Mama przygotowała Louise łóżko w pokoju babci.
I niedługo możemy wyruszać. Ty i ja.
Dokąd?
Sam zdecyduj.
- Ruby. - Dołącz do nas.
Opowiadałam jej o tobie. Wie wszystko.
I... Czekaj. Przepraszam.
Nic ważnego.
Mówiłam jej, że z Doktorem każdy dzień to odlot.
I jeszcze...
Sekundę. Lepiej...
O Boże.
Chyba znaleźli mojego tatę. Williama.
Chyba...
Jego rodzice wciąż mieszkają tam, gdzie wtedy. Nie powiedziała mu.
Znaczy, moja prawdziwa mama.
Will nie wie nic o moim istnieniu.
Musimy jechać i...
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Bo nie masz za co.
Teraz twoje życie jest tam.
Pokazałem ci potwory, planety, legendy.
Ale skarbie...
Twoja przygoda dopiero się zaczyna.
Ale mógłbyś jechać z nami i poznać mojego tatę.
To tak nie działa?
Zobaczę cię jeszcze?
Oczywiście, że tak.
Nawet swojej wnuczki nigdy nie odwiedziłeś.
I to był błąd.
Może pewnego dnia ją odnajdę.
Ale ciebie, Ruby Sunday, odnajdę na pewno, bo mnie odmieniłaś.
Myślę o rodzinie tak, jak nigdy przedtem.
Ty to sprawiłaś.
Dzięki tobie moje życie jest pełniejsze.
A teraz, Ruby Sunday...
do widzenia.
Kocham cię.
No prześliczna.
- Nie urzekła cię ta buzia? - Mamo!
I tak kończy się
opowieść o kościele na Ruby Road.
Bardzo szczęśliwie dla naszej małej Ruby Sunday.
Ale życie toczy się dalej, czyż nie?
Nieubłaganie.
A co się stało, spytacie może,
z tym tajemniczym podróżnikiem
przemierzającym czas i przestrzeń jako Doktor?
Z żalem odpowiadam, że finał jego historii jest tragiczny.
Miłych snów.
DOKTOR WHO POWRÓCI
Napisy: Kamil Rogula