BATH, ANGLIA
Lordzie Barton, rozpustnik z pana i łajdak.
Pohańbiłeś pan moją siostrę.
Lordzie Galpin, raczy pan sprecyzować, o jaką hańbę chodzi?
Tę w kuchni?
Czy w pańskim gabinecie?
A może w stajni?
Rozkazuję panu ją poślubić!
O tym nie ma mowy.
Nużą mnie potwornie te pańskie wrzaski.
Jeśli zamierza pan wyzwać mnie na pojedynek, darujmy sobie wstępy,
bym mógł snadnie pana zastrzelić.
Rany, ty naprawdę jesteś zachwycająco podły, co?
Proszę?
Hazard, romanse... Skończony padalec.
A ja – wcielenie szlachetności.
Spójrz tylko.
Nudny do bólu.
Wolę być tobą.
Ręce precz!
Co pan...?
To niemożliwe!
Zakosztujmy łajdackiego życia.
DOKTOR WHO
ŁOTR
Na Bridgertonów.
- O tym marzyłam. - Genialnie, prawda?
I te tańce, Ruby. Te tańce!
Nie potrafię tak tańczyć.
- Więc jak to robię? - Kolczyki mentalne.
Sprzężone z twoją motoryką.
Zmiana choreografii za dotknięciem i jesteś królową balu.
Ale unikaj trybu bojowego.
Zgoda.
Doprawdy wyśmienicie.
A myślałam, że znam wszystkich gości na moim balu.
Cóż za radość.
- Cudowny bal, Wasza Miłość. - Niezrównany w tym sezonie.
Tak powiadają.
Nowy standard.
Naturalnie nie skomentuję.
Sądzę jednak, że prawdziwą miarą wieczoru jest liczba skojarzonych par.
Mam rację, panno...?
Ruby.
Lady Ruby Sunday z rodu Notting Hill.
A to jest Doktor.
Zdrowie nie dopisuje?
Nie, nie, to przyjaciel.
Ach, rozumiem.
Młodej damie nie trzeba przyjaciół, tylko zalotników. Chodźmy.
Cudownie dostojna.
- Mam przekaz. - Z kolczyków?
A to ciekawe.
Coś zakłóca sygnał.
Lady Ruby, pozwól, proszę.
Zajmę się tym.
Postaraj się nie zaręczyć i nie wynaleźć asfaltu.
Rok 1902 mi się skomplikował.
Zmykaj i baw się dobrze.
Wyprostuj się, moja droga, i bądź czujna.
Zbliża się lord Barton.
Lodołamacz serc.
Wasza Miłość, gdzie dotąd ukrywałaś tę słodycz dla oczu?
Z włosami niby pasma złote rozpięte w świetle wieczornego słońca.
Nie lodołamacz, a kuter rybacki.
Wyrazy uwielbienia przyjmować należy milcząco.
Gdybyś, kolego, zarzucił takim tekstem
do laski w pubie, przez resztę wieczoru zbierałbyś zęby.
Zejdź mi pan z drogi, panie lordzie Stilton.
Stilton?
To wyjątkowo kłopotliwy ser.
- Wasza Miłość, kto to? - Nieodżałowana matka księcia.
Jej oczy nadal mnie śledzą.
Wiecznie oceniająca.
Muszę ci powiedzieć,
że lorda Bartona potraktowałaś zgoła bezbłędnie.
Na północy to typowe?
Takich jegomościów mamy w bród.
Zmienił obiekt.
Z kim teraz flirtuje?
Z panną Emily Beckett.
Nieobyta i mdła, ale zęby ma ładne.
Święci pańscy! Lady Wallace. O nie, nie.
Poczekaj, kochana.
Przepraszam. Nie teraz, lordzie...
Zaduma i uprzedzenie. Elegancko.
Ćwiczysz przed lustrem?
Dodałbym więcej zasępienia.
Coś w tym stylu.
Nie, naprawdę, to by pasowało.
Więc księżna zatrudnia też błazna.
Jestem zabawny z natury.
A ty – cokolwiek śmieszny.
Osobliwy.
Tak tu stojąc.
Dobry punkt obserwacyjny. Wyjścia na oku w razie kłopotów.
A ty co, ekspert?
Ja tu jestem dla rozrywki.
Więc wracaj oddawać się swoim przyjemnostkom.
- A to już było grubiańskie, lordzie... - Nie jestem lordem.
Ale jakoś do ciebie mówią?
Łotr.
Miło poznać.
Jestem Doktor.
Po prostu Doktor?
Po prostu Łotr?
Może się przewietrzmy.
Nie traci czasu.
Ale dobra.
- Lady Wallace. - Tak sądzę.
- Lady Wallace. - Tak?
Odważnie z pani strony założyć suknię,
którą z taką gracją nosiłam w tamtym roku.
Cóż za obcesowość.
A ciebie co tu przywiało?
Moja gosposia wśród gości, gdzie wszyscy ją mogą zobaczyć?
Przynosisz mi wstyd!
Głupio zrobiłam, wybierając rolę służącej.
Nic, tylko praca.
Gotowanie, sprzątanie, mycie podłóg,
a wy sobie tutaj hulanki urządzacie.
Wyrzucę cię na bruk, kobieto.
Nie zakłócisz mi tego wieczoru. Znana jestem jako wyrocznia dobrego smaku.
Że co? W tej kiecce?
Wypraszam sobie.
Jak śmiesz!
Może na mnie będzie wyglądać lepiej.
Emily, proszę cię. Błagam.
Zawładnął pan mymi myślami.
Myślę o panu w każdej godzinie i gardzę sobą z tego powodu.
A cóż ja mogę uczynić?
Polegam na względach mojej ciotki, a ona nie uzna takiej wybranki.
- Zostawiłaby mnie bez grosza! - Ale z moją miłością.
Nie poślubię cię.
Ani teraz, ani w przyszłości.
Odejdź więc.
Skradłeś mi serce, ale nie pozbawiaj mnie czci.
Jednakże...
kusisz mnie nieprzerwanie.
Pójdę już. Do zobaczenia.
Przepraszam, nie chciałam przeszkadzać.
Wszystko w porządku?
Przepadłam.
W jakim sensie?
Taka potajemna schadzka to skandal!
Jeśli kawaler nie poślubi damy,
straci ona miejsce w dobrym towarzystwie.
Jak w Bridgertonach.
Uwielbiam to nieoswojone niebo,
pełne gwiazdozbiorów, dla których dopiero powstają nazwy.
Wielka Niedźwiedzica. Baran.
De Lacaille wielkim astronomem był.
Ale wymyślanie nazw mu nie szło.
- Jeden gwiazdozbiór nazwał „Norma”. - Milczysz czasem?
Dobra, Łotrze,
jesteś wysoki, przystojny i arogancki.
Ubrać też się umiesz.
Pozostaje mi spytać o jedno...
Czy to but?
Nikt dobrowolnie nie zostawia jednego buta.
Proponuję poszukać drugiego.
Tam.
But plus noga. O nie.
Tylko nie to.
Księżna.
To jej ubrania.
Przykro mi.
Tak nie powinno się umierać.
A ty wiedziałeś.
Ani drgnąłeś.
Bo to oczywiste.
Morderstwo wykraczające poza technologię Ziemi.
Morderca był genialny.
- Potworny. - Okrutny.
- Nieludzki. Jak ty. - Ty.
- Ty.
- Nie, ty. - Nie, ty.
Przepraszam, ale...
To ty.
Moim zdaniem to zwykły idiota.
Moja kumpela, Bex, przywiązałaby go w gaciach do słupa.
Mówisz zabawne rzeczy.
Ale jego pozycja jest słaba.
Musi znaleźć dobrą partię, z posagiem.
Wiesz co?
Jak dla mnie koleś jest wygodnicki.
Wygodnicki?
Od miłości woli wygodę.
Wygodnicki.
Ładnie powiedziane.
No okej. Tylko może nie nadużywaj tego.
No okej.
Okej.
Wielce zabawna mowa.
I cudowne spotkanie, panno...
Ruby.
A ja jestem Emily Beckett.
Spodziewałam się tu wzgardy, nie pocieszenia.
E tam. Moja mama mawia: „Nie twoje życie, nie oceniaj”.
Jest irytująco mądra.
No nic. Wiesz, jak się wyleczyć z faceta?
Pójść potańczyć.
Wiesz, z tym ci nie do twarzy niezależnie od epoki.
Idź, nie gadaj.
- Za kogo ty mnie bierzesz? - Za chuldura.
Zmiennokształtni.
Nigdy żadnego nie spotkałem.
- Chyba że... - Daruj sobie, doktorku.
Grasuje tu chuldur, a mnie dobrze za ciebie zapłacą.
Po pierwsze, „doktorku”?
Nie, dziękuję, postoję.
Po drugie, jesteś łowcą nagród?
Zarąbista fucha.
Ściganie potworów, bójki, przygody. Poznawanie przystojnych nieznajomych.
Interesują mnie tylko pieniądze.
I dokąd mnie zabierasz?
Na mój statek.
- Gdzieś ty ukrył statek w 1813 roku? - Stoi zamaskowany za tamtą szopą.
Szopą? To z kolei mój statek.
- Podróżujesz szopą? - Kocham tę szopę.
- I nie ukryłeś jej? - Stoi za drzewem.
Tak wygląda statek.
Wspaniały bal, Wasza Miłość.
Dziękuję.
Zgrabny kostium.
Dobrze leży.
Jesteś księżną?
No jasne. Że też nie wyczułem.
Ja chciałem nią być.
Zaklepana, złotko.
Choć liczyłam na kogoś z królewskiego rodu.
Tak czy inaczej, upatrzyłam sobie kostium na ślub.
Tak? Kogóż to?
Lady Ruby Sunday.
Wydaje się taka... inna.
Ale masz tu bajzel.
- Łotrze miły, towarzystwa ci trzeba. - Żyję sam.
Widzę, kiciu.
Ale chyba nie od zawsze?
- Po co ci to wiedzieć? - To stary skoczek asteroidowy.
Wymaga dwóch pilotów.
Wymagał. Stań tutaj.
Do czego to służy?
To pułapka.
Włącz trójformę.
Trójforma aktywna.
Takie buty.
Mam się czuć związany. Molekularnie.
To brama transportowa. Tylko podładować trzeba.
- Dokąd ten transport? - Do niszczarki.
To wyrok śmierci.
Jesteś mordercą.
A ja na to...
wyłącz trójformę.
Zablokowałem komendy.
Do czasu naładowania. A kiedy się naładuje...
- Wciskam „Wyślij”. - Tak?
Mój gadżet potrafi więcej niż twój.
Jakoś się nie boję.
Statek wykryłby niebezpieczne urządzenie.
Tymczasem informuje, że...
- Śrubokręt. - Tak.
Dobrze się składa, bo chcę powiesić tam półeczkę.
Ha, ha. Pudło.
Ma inne zastosowania.
Masz ksywę inspirowaną D&D?
Rzut na Intuicję.
Proszę, proszę,
czyżby największy ponurak w historii właśnie jakby się uśmiechnął?
I widzę, że masz coś na odtwarzaniu.
A to ci niespodzianka.
Uwielbiam.
Klasyka rządzi!
Ja tu tylko stoję.
Dawaj to urządzenie.
Już.
Baw się, baw. Dużo czasu ci nie zostało.
Łotrze, tłumaczę ci, że się pomyliłeś.
Mogę to udowodnić.
Zaświadczeniem o braku powiązań z chuldurami.
- „Gorący towar”. - Co?
Coś się zepsuło.
Ty gorący czy ja?
- Nie... To... - Wytłumacz, Doktorze.
W sensie temperatury.
- Powinieneś częściej się peszyć. - Powiedział kat do ofiary.
Służba nie drużba, ale dla formalności...
Nowe szefostwo to sprawdza.
Skanowanie.
Skaner nie kłamie.
Zmiennokształtny.
Zasilanie bramy transportowej.
Wciśnij „Wyślij” za dziesięć weksyli...
Ceregiele.
Ile trwa weksyl?
- ...dziewięć... - Tyle.
- Miło było, doktorku. - ...osiem...
Łotrze, mówię ci, że to nie ja.
Jeśli mnie zabijesz, zostawisz w XIX wieku chuldura.
Wielu niewinnych ludzi zginie!
- Skoro zostało mi pięć weksyli... - ...cztery...
- ...błagam cię, spójrz. - ...trzy...
Skanowanie...
...dwa...
jeden...
Wciśnij „Wyślij”.
To nie ja.
Jestem znacznie starszy i potężniejszy niż chuldur.
Jestem Władcą Czasu z utraconej planety Gallifrey.
A teraz wypuść mnie, łowco nagród.
Mamy tu coś do zrobienia.
Nie możemy się chować.
Możemy. Na dole szukają ci męża, ale sama o sobie decydujesz.
- Rewolucjonistka z ciebie. - Serio.
Niepotrzebny ci żaden lord Barton.
Powiedz, co chcesz robić w życiu?
Cóż, poślubię kogoś niższego stanu.
Miłości może nie zaznam, ale uśmiechu szczerego
i wspólnej mogiły.
No tak.
- Póki śmierć was nie rozłączy? - Czyż mam inne wyjście?
Ależ tak, Emily. Zapewniam cię.
Stąd życie może wydawać się ograniczone, ale tuż za horyzontem
czekają przygody i szczyty do zdobycia...
Nie!
Kto to?
Gotowy?
Szopy mi niestraszne.
O mój Boże!
Zakochałem się...
w tej machinie.
Transcendentalna ponadywymiarowo...
i jaka czysta.
Zgaduję, że wolna przestrzeń to koncept ci obcy.
Przy tobie wychodzę na nudziarza.
Co to było?
Nic. Niestrawność.
Łowcy nagród ją stresują. To przez ten rozkład moralny. Bez urazy.
I to pochodzi z utraconego Gallifrey?
- Gdzie to w ogóle jest? - Może kiedyś ci pokażę.
No i jest.
Za kilka minut pułapka przestanie być śmiertelna.
Nie ma za co.
Co się teraz dzieje?
Cokolwiek ten chuldur nawywijał, nie pozwolę ci go zabić.
Ani jemu – niewinnych ludzi.
Zamiast tego uwięzimy go w przypadkowym bezludnym wymiarze.
Nikogo tam nie skrzywdzi.
Dobra.
Kogo straciłeś?
Co?
Kogoś na pewno.
- Skąd wiesz? - Po prostu wiem.
Tak było...
To prawda.
Podróżowaliśmy. Było nam razem dobrze.
Aż nadszedł dzień, w którym...
zostałem sam.
A jak było z tobą?
Straciłem wszystkich.
Na balu byłeś z jakąś kobietą.
Z przyjaciółką.
Myślisz sobie czasem...
- Jaki w tym sens? - Nie możemy się poddać.
Musimy przeżyć wszystkie dni, których oni już nie przeżyją.
Możesz zerwać z życiem łowcy nagród.
Podróżuj ze mną. Pokażę ci światy, o jakich nie śniłeś.
A jeśli lubię swój zawód?
Może to ty podróżuj ze mną.
Jest to trafny argument.
Zróbmy tak: jeśli z tego wyjdziemy,
posprzeczamy się o to wśród gwiazd.
Z chęcią.
Pułapka gotowa.
Wracajmy na imprezkę, zanim ktoś jeszcze umrze!
- Znalazłyśmy ciało. - Zmiennokształtny zabójca... Już wiecie?
Wtajemniczamy ludzi?
To Ruby z 2024. A to łowca nagród Łotr. A panienka?
- Emily. - Emily z 1813.
- A księżna to chuldur w przebraniu. Okej? - Wiem, co znaczy „okej”.
Okej. Ale jaki sens w zabijaniu tych ludzi?
Fakt, to wyfiokowane snoby,
ale znalazłyśmy martwą gosposię. Po co ktoś miałby ją zabijać?
Tańce. Przedstawienie.
Emocje. Panie drogi, to jest cosplay.
Chuldur bawi się w przebieranki.
Mówiłeś, że chuldur przymierza ludzi jak ciuchy, dla zabawy. Czyli cosplay.
Chcesz powiedzieć, że naprawdę odstawia tutaj Bridgertonów?
Możliwe. Sygnał telewizyjny dociera do gwiazd.
Co to za sygnał?
Nie ma czasu wyjaśniać. Musimy wywabić księżną na zewnątrz.
Jednemu nie oprze się na pewno: skandalowi.
Aferze. I zwrotom akcji.
Do dzieła, Łotrze.
Można prosić?
Nie wiem, gdzie sensacja w tańcu.
Bo nie zgłębiłeś zwyczajów epoki. To będzie bardzo skandaliczne.
A ten cosplay to jakaś staroziemska tradycja?
Łotrze mój,
to takie przebieranie się za ulubione postacie,
jak nasz chuldur za bohaterkę Bridgertonów.
Kto to?
To ci widok.
Moje drogie, to doprawdy oburzające.
Musimy się ostro poprztykać i wybiec stąd – to ją zwabi.
Chuldura w cosplayu, nie mnie.
To kiepska chwila na bycie silnym, cichym i skandalicznie atrakcyjnym.
Jak śmiesz, panie?!
Tego jeszcze nie grali.
Żądasz, bym zrzekł się tytułu i majątku,
a jaką przyszłość mi obiecujesz?
Nikczemny!
Powiedz, czego pragnie twe serce, albo odrzucę te konkury raz na zawsze.
Cóż...
Powiedz cokolwiek.
Przepraszam, ale...
nie mogę.
- Muszę ich zagrać. - Przechwytujemy.
Idź tamtędy.
Co? Panie przenajświętszy.
To nie księżna, tylko on.
Czym on jest? Skąd znasz taką mowę? Kim jesteście?
Zagaduj księżną. Chuldur jest silny. Nie ustanie, póki cię nie zmieni.
Pytanko: ilu się mieści w tej pułapce?
Jeden.
Bo jest tu tylko jeden, prawda?
Rodzina chuldurów.
Ja chcę być Doktorem.
- Kto chce powalczyć o drugiego? - Uciekaj.
- Zwykle to moja kwestia. - Ja. Ja.
Tutaj są!
Panowie, to tylko taka zabawa!
Tak bardzo chcę być Doktorem.
Łamać kręgosłupy. Usuwać migdałki.
Sekcje na żywca!
Znajdźcie mi ich!
Chcę nowej skóry.
Gdzie oni są?
- I jak? - W stajniach pusto.
Wracamy do środka. Rozpoczniemy ceremonię ślubną.
To ich powinno zwabić.
Powiedziała „ślubną”?
Czworo chuldurów.
A pułapkę mamy jedną. Co teraz?
Kiedy się zacznie, istoty ludzkie wpadną w panikę.
Ich wrzaski zepsują efekt.
A ja tam lubię wrzaski i panikę.
Po to tu jesteśmy.
Plotki, awantury, skandale.
Przed nami finał sezonu – ślub. No a potem Londyn.
Możemy toczyć naszą grę na wielką skalę.
Najpierw parlament, potem dwór królewski.
Jako królowa wypowiem wojnę Francji, Hiszpanii, Portugalii,
każdemu nie-Brytyjczykowi świata.
Krwi pragnę.
- Armat. - Prochu.
Po takim cosplayu z tej planety nie zostanie nic.
Dziękuję.
- Damy mu więcej kopa. - Kopa?
Taka jednostka mocy. Przerobię bramę z kawalerki na M5.
Może być ich więcej.
Racja. Zróbmy sześć, ale to tak maksymalnie.
Problem stanowi waga. Teraz zadziała tylko raz.
Będziemy mieć jedną jedyną szansę.
Nie możemy się pomylić.
Emily.
Przepraszam. Wiem, trudno to zrozumieć, ale zaufaj mi.
Wszechświat bywa straszny, ale dobra jest więcej.
Co też ty opowiadasz?
Jakby mało było twoich „sygnałów” i „okejów”.
Dobra, prawda jest taka...
A co tam, widziałaś już dość. Nie jestem z tego świata.
Przybyłam z przyszłości.
Jesteś doprawdy nadzwyczajna.
Bardziej nawet niż ja,
nieśmiała pożeraczka książek podejmująca ryzyko dla miłości.
Ty natomiast...
jesteś nieokiełznana.
Odważna i impertynencka.
Przeżyłaś przygody, które dopiero nadejdą.
Ruby Sunday...
To tobą chcę teraz być.
Wybaczcie, słodziutcy, ale czym byłby bal bez przebieranek.
Czyż nie wyglądam olśniewająco?
Cisza!
- Nie widziałeś Ruby? - Nie.
Pozamykali drzwi.
To kulminacja.
Nie zostawią świadków.
- Nie oszczędzą nikogo. - Moi złoci, czas na finał sezonu.
A czy istnieje lepsze zakończenie niż ślub?
A oto i oni.
Państwo młodzi.
Jak się czujesz w skórze lady Ruby?
Wyśmienicie.
- Przykro mi. - Dopadli ją.
Leży jak ulał.
Doktorze.
Posłuchaj.
Wiesz, że nie mogę jej powstrzymać, i wcale nie chcę.
Nikt bardziej niż Ruby nie zasłużył na to, żeby zobaczyć i poczuć to wszystko.
Ale nadal jestem jej mamą.
Muszę mieć pewność.
Ochronisz ją?
Ochronię.
Obiecuję.
Nie ma ślubu bez pastora.
Ty.
Podejdź pan tu.
Pani. Wasza Miłość. Wasza pierzastość.
Nie mogę ogłosić małżeństwa wobec istot z piekła rodem.
Jak długo oni żyją?
Chuldurowie?
Średnio 600 lat.
To dobrze.
Sześćset lat cierpienia.
Moi drodzy, zebraliśmy się tu dziś w obliczu nieświętego sakramentu...
I tak dalej. Ecie-pecie, hocki-klocki...
jako świadkowie zaślubin lorda Bartona i panny Ruby.
Nie zgadzam się!
To już ten moment?
Stamtąd słabo słychać.
Nie zgadzam się na zawarcie tego małżeństwa
i cały ten wasz kram.
Posmakujcie tej nieludzkiej woni.
Wdychaj, kotku, bo wonieję do oporu,
a zapach jest niepowtarzalny.
Wyjątkowy osobnik.
Niespotykany. Chcę nim być!
Chcę go!
A ja chcę, żebyście stali dokładnie tam, gdzie stoicie.
Jedna trzecia bramy transportowej?
Jedna trzecia pułapki.
Jedna trzecia mózgu, Doktorze.
No jasne. Ciekawe, gdzie pozostałe dwa kawałki.
Za profanację Ruby Sunday zasługujecie jedynie na to.
Włącz trójformę!
- Pięcioro więźniów. - Uziemił mnie.
Cóż za tupet!
Zapłacisz za to.
Tylko kiedy?
Bo piątka pasażerów w bramce to jakieś 80 weksyli.
- Tak że... - Doktorze, ile trwa weksyl?
Nie udawaj.
Ale to naprawdę ja.
Sprytnie.
Mama Carla. Babcia Cherry.
Śnieg. Kosmiczne dzieci. Przepraszam.
Ale jak to?
Taki mały cosplay.
Tryb bojowy.
Nie mogę się ruszyć.
Patrzcie, co mi zrobiła!
Jak mogliście się nie zorientować!
Pachnie zupełnie jak chuldur.
Ty głąbie! To fałszywy zapach z tej tandetnej mentalnej błyskotki.
Wyłącz trójformę!
Brama transportowa zasilona.
Wciśnij „Wyślij”.
Nie wciśnie.
Jest zbyt miękki i bojaźliwy, żeby odesłać swoją blond przyjaciółkę.
Emily, masz moją zgodę.
Stań się Doktorem.
Sześcioro więźniów.
Wyślij ich.
- To jedyna szansa. - Nie mogę.
Tchórz Doktora obleciał.
Wciśnij przycisk.
- Nie wyślę tam Ruby. - Tak musi być.
Nie!
Jeśli chuldurowie uciekną, ona i tak zginie.
Brama transportowa zasilona.
W porządku.
Wciśnij „Wyślij”.
Zabiją nas wszystkich.
Wszystkich tutaj, w całym Londynie i na całym świecie.
Sam to wiesz.
Wiesz o tym doskonale.
Dasz radę?
Ocalisz świat, rezygnując z bliskiej osoby?
Nie.
Rozumiem.
Łotrze, nie!
Wymiana materii.
Sześcioro więźniów.
Znajdź mnie.
Jesteś cała?
Wysyłam statek na orbitę Księżyca,
żeby czekał tak długo, jak będzie trzeba.
TARDIS nie pomoże nam go znaleźć?
Wymiarów jest tyle co atomów we wszechświecie.
Nie poznałem jego imienia.
Przykro mi.
Co się stało, to się nie odstanie, więc ruszajmy.
Jazda. Dalej. Byle do przodu.
- To dokąd teraz? Wybieraj. - Nie musisz taki być.
Muszę, bo taki właśnie jestem.
Naprzód. W dal. Ku nowym horyzontom.
- Cały czas w ruchu. - Zamkniesz się już?
Dobrze, że jesteś.
I że ty jesteś.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Gdzie nie wyląduję, widzę tę kobietę.
Jestem tam w każdym śnie.
Nie wie jak, ale to zapamiętała.
Doktorze, coś jest nie tak.
Cokolwiek to jest, oto nadchodzi.
Napisy: Kamil Rogula