73 JARDY
BUDKA POLICYJNA
Tak! Jesteśmy w Walii!
- Wybornie! - Skąd to wiesz?
Ta woń, ta zieleń, to wybrzeże, Ruby.
Skały i woda w odwiecznej walce.
Wojna lądu z morzem.
A wiesz? Byłam w Walii dwa razy. Raz na koncercie Shygirl w Cardiff.
I na Mumbles z powodu chłopaka, jak miałam 16 lat.
- Złamałam mu serce, tak że ten. - Biedak.
Roger ap Gwilliam natomiast to wątpliwy atut Walii.
- I groźny. - Tak?
Najgroźniejszy premier w historii.
Doprowadził świat na skraj wojny jądr...
- Czekaj, z którego jesteś roku? - Z 2024.
A to sorki. On jest z 2046.
Spoiluję.
- Nic nie mówiłem. - Nie, chcę wiedzieć.
O nie, nie, nie. Co to takiego?
Okrąg. Ktoś to rozpiął.
Przepraszam najmocniej.
Może jakieś dzieci się bawiły.
Talizmany i ptasie czaszki.
Są też krótkie wiadomości.
„Tęsknię”. Tylko tyle.
„Spoczywaj w pokoju, Maniak”.
Biedny pan Maniak.
Świętej pamięci. Prawie jak tablica pamiątkowa.
Dobra, nie ze mną takie numery.
Zamknięte!
Zamknąłeś od środka.
Doktorze.
Chyba nie poszedłeś za potrzebą.
Dobry. Widziała pani mojego znajomego? Przed chwilą tu był i...
Może pani poczekać?
Aha.
No dobra.
Bardzo śmieszne.
Wyjątkowo.
Pani coś o tym wie?
Ma pani z tym coś wspólnego?
Gdzie jest Doktor?
Co pani z nim zrobiła?
Dzień dobry.
Czyś ty oszalała? Gdzie masz ciepłe ubranie?
Sytuacja awaryjna. Samochód mi się zepsuł.
O nie.
Biedactwo.
Ciężki dzień.
Co tam jest?
Tam, na dole.
Glyngatwg, choć pewnie mieszkańcy oburzyliby się na taką wymowę.
Nie spotkałyśmy się wcześniej, prawda?
Nie sądzę. Czy się mylę?
Nie, to były inne...
Nieważne. Pomogłaby mi pani? Widzi pani tamtą kobietę?
Oczywiście. Kto to?
Nie chcę wyjść na wariatkę,
ale ona chyba mnie śledzi.
Może weszłam na jej teren albo coś.
Może ją pani ode mnie przeprosić?
Przeprosić za co?
Nie wiem.
Przeszkodziłam w czymś?
Ależ nie, ale przechodząc, powie jej pani, że nic się nie dzieje?
I że może wracać do domu?
To mnie zaintrygowałaś. Co mi tam, niech będzie.
Ale proszę mi się potem porządnie wygrzać, jedna z drugą.
Na dziś dość tych podchodów.
Zapyta ją pani, czy zna Doktora?
Potrzebny ci lekarz?
Nie, ale proszę spytać.
Spróbuję.
Y Pren Marw ROK ZAŁ. 1863
Jak ty wyglądasz.
W taki ziąb bez kurtki?
Straciłam swoje rzeczy.
To dość długa historia.
Czyżby?
Pewnie nie macie... Tak jakby tu utknęłam.
- Są może wolne pokoje? - A tak.
65 za noc.
Na wystawne śniadanie nie licz. Jogurt i tosty.
Na Boga, nie pozwól jej gotować.
- Cicho tam. - Poważnie.
To mi odpowiada.
Nie mam przy sobie gotówki. Zapłacę telefonem?
Czym?
Telefonem, zbliżeniowo.
Chcesz płacić telefonem?
No tak.
Jak niby chcesz to zrobić?
To coś jak przelew bankowy,
tylko że telefon może od razu...
Wsuń lub przyłóż
Tak, można płacić telefonem.
Przepraszam i dziękuję.
Ze średniowiecza już wyszliśmy, panienko. Wbrew temu, co mówią.
Za tydzień przyjmujemy chrzest.
Lwom na pożarcie.
Niech ich rozszarpią i zjedzą żywcem.
Spod kłów i pazurów krew tryska.
Coś do picia?
Tak, może... cola wystarczy.
Rozrzutność cię zgubi.
Mam pytanie. Widzicie tę kobietę na zewnątrz?
Nieboraczka zaraz zamarznie.
Zna ją pan?
Pierwsze widzę. Kto to taki?
Nie wiem.
Pozwolę sobie na uwagę, że w taką pogodę wypadałoby ją zaprosić.
Nie przyjechała ze mną.
Po prostu za mną chodzi.
A czemuż to?
Nie wiem.
Jesteś pewna, że to za tobą tu przyszła?
Tak mi się wydaje.
Piątka za colę.
Ile?
Pięć funtów.
Może to zabrzmi niegrzecznie,
ale przyszło ci do głowy spytać ją, w czym rzecz?
- Nie. - O Boże!
Ja spytam. Zmykam do domu na herbatę.
Powiem, żeby wpadła na placek i piwko. Magiczny telefon stawia.
- Spokojnej. - Dobranoc, Josh.
Wracaj bezpiecznie.
Zapyta ją pan...
Jestem tu ze znajomym. Może go widziała.
Chodzi w żółtej budrysówce.
- Czarnoskóry. 180 cm wzrostu. - Zobaczymy.
To do juterka.
Do jutra, Josh.
Chodzi za mną,
ale trzyma się na dystans.
Cały czas utrzymuje tę samą odległość
i nie zbliża się.
Nie znam synonimu do „trzymać się na dystans”.
Gdyby chcieć takowy utworzyć,
można by sięgnąć do łaciny. Semperdistans, zawsze odległy.
Nasza pani semperdistans.
O Boże, Josh dał nogę.
Żona go pogoniła.
Nie, powaga. Podszedł do tej kobiety i zwiał w podskokach.
Jakby go sam diabeł gonił.
- Co mu zrobiła? - Nie wiem.
- Kto to? - Nie wiem!
Teraz to Josh jest semperdistans.
Zastanawiam się... Myślałam...
Przyjechałam tu ze znajomym
i weszliśmy na klifie w takie coś.
Jakby krąg z rozpiętych nici,
pełen drobiazgów: talizmanów i ptasich czaszek.
To było trochę jak jakaś... czarna magia.
Jak to nici?
Łączyły te wszystkie przedmioty.
„Czarna magia” to mocne określenie.
Tak mi się powiedziało. Miałam na myśli...
Gdzie to było?
Kilka kilometrów stąd.
To „czarcie koło”. Krąg czarownic.
- On woli czarowników. - Zamknij twarz.
Mówisz, że w nie weszliście. A przerwaliście krąg?
Właściwie... tak.
Ale przypadkowo.
Przecież to nie prawdziwe czary.
Tak myślisz?
Klify to granica między lądem a morzem.
Miejsce nienależące do żadnego ze światów, ignorujące ich reguły.
I krew.
Jaka krew?
Wiesz, skąd w Walii tyle urokliwych zameczków?
Nie.
Anglicy budowali je jako miejsca kaźni. Torturami wymuszali posłuszeństwo.
Jesteśmy zbrukani krwią.
Hektolitrami.
Ta ziemia to miejsce pełne mocy.
Mówi się, że on kroczy między szczelinami.
Nienawidzący.
Ale to nie było specjalnie. Mój znajomy...
Na pewno uszanowałby takie miejsce.
Odeszłam od razu, jak przeczytałam „Spoczywaj w pokoju”.
Gdzie?
Na karteczce. Były tam takie zwitki.
- Czytałaś je? - Tylko kilka.
Rozwinęłaś te kartki?
Co cię podkusiło?
Bo ktoś je tam zostawił!
Myślę, że rzucone w tym kręgu zaklęcie zostało złamane.
Co jeszcze tam było?
- Tylko... - Co przeczytałaś?
„Spoczywaj w pokoju,
Maniak”.
O mój Boże.
Nie była to chyba najmądrzejsza decyzja.
Myślałam, że może ktoś tam psa pochował.
Maniakowi się tłumacz.
- Kim on był? - Szaleńcem.
On nie żyje!
Ale ona przerwała krąg.
I co to znaczy?
Zaklęcie miało jasny cel.
Zapewnienie spokoju jego duszy.
Semperdistans, by nie powrócił.
Ale wy złamaliście krąg.
Jeśli ta kobieta na zewnątrz jest jego zwiastunką,
to oznacza, że został oswobodzony.
O nie.
Zabije mnie!
Mnie pierwszego. Wiecie dlaczego.
Coś ty narobiła.
To tylko ktoś puka do drzwi.
Poszedłby do domu! Nie przyszedłby tutaj!
On nie ma już domu, ty kretynie.
Tutaj się upijał.
Traktował ten pub jak dom.
To nie jest Maniak!
Więc otwórz drzwi.
To on.
O mój Boże, to on.
Żwawo. Nie mam trzech rąk.
Zapas pasztecików na dwa tygodnie!
Do zamrażarki, migiem.
Co to za śmiechy?
Nie mogę! Patrzcie, jaką ma minę.
Przebiła wszystkich.
„Zwiastunka”, genialne.
Rasizm przez ciebie przemawia, moja droga.
Przyjezdni mają nas tu za wiedźmy i druidów.
Na litość boską, dziecko, weszłaś w zwykły kawałek sznurka.
Wychylisz kufelek, Eddie?
Nie pogardzę.
Takie znalazłam.
Do zwrotu.
Pytam się ja Josha, czemu nie przychodzi, a on: „Nie wrócę tam”.
„Bo co?” A on do mnie: „Ją spytaj”. No to cię pytam.
Chyba to ją miał na myśli.
W każdym razie powiedziałam mu, że pakujesz się i wyjeżdżasz.
I więcej cię tu nie zobaczymy.
Rozumiemy się?
Może po prostu wrócę do domu.
Nie znamy się długo, ale...
Może tak to z tobą wygląda.
Ale jeśli wrócisz...
bardzo chciałabym cię jeszcze spotkać.
Nie wiesz nawet, jak bardzo.
Dobra.
No to pa.
Idę sobie stąd!
W porządku?
Wygrałaś!
Witają państwa linie Great Western. Kierunek: London Paddington.
Przybyła.
- Cała i zdrowa. - Kocham cię.
Już jest!
Mówiłam, że to jakiś nicpoń On i ta jego magiczna budka!
Gusła jakieś odprawia.
Może Doktor wszedł do tej swojej budki i...
Mężczyźni tak mają.
Chowają się w szopie i coś tam dłubią.
Składają pociągi i inne rzeczy, o których kobiety wiedzieć nie powinny.
Ale co ja tam wiem.
Nigdy nie miałam szopy. Ogrodu też zresztą nie.
Ani mężczyzny. Ale tak ponoć z nimi jest.
A twój intergalaktyczny czubek ma tak na kosmiczną skalę.
Ale to nadal nic innego jak dłubanie w szopie.
Na bank!
Słuchaj, nie powiedziałam ci wszystkiego.
Jest taka kobieta...
Zrobimy tak!
Spróbuję do niej podejść i zadzwonię do ciebie.
Podejdę do niej o tak.
Halo?
- Słucham. - Wtedy z nią porozmawiam.
- A ty posłuchasz. - Mówiłam ci.
Wszyscy od niej uciekają.
Może Walijczycy.
Zaufaj mi, kochanie, plan jest dobry.
Dobrze, ale uważaj na siebie!
Dobrze się bawicie?
Rozmawiam tylko z...
Stoisz na środku ulicy i rozmawiasz przez telefon z własną matką?
Tak jakby.
Nie moja sprawa.
Mamo, jak ona wygląda?
Wygląda, jak wygląda.
Co to znaczy?
Jest tym, kim jest.
Co mówi? Nie słyszę.
Co ona mówi?
Mamo?
Cokolwiek ci mówi, nie... Mamo!
Nie słuchaj jej!
Nie rób mi tego, proszę!
Tylko nie to. Mamo!
Mamo, proszę, stój!
Mamo?
Mamo! Proszę cię!
Uciekła? Co ty jej powiedziałaś?
Nie ja. To ta kobieta.
Mamo, oddzwoń.
Co ona ci powiedziała? Porozmawiaj ze mną.
Proszę, oddzwoń.
A niech się włącza poczta głosowa. Będę dzwoniła sto razy dziennie.
Musisz w końcu wrócić.
Daj spokój. Babcia na ciebie złorzeczy.
...jak wrócisz, zrobię ci zapiekankę, dobra?
Tę z serem, którą pokazywali w telewizji.
Zjemy ją sobie jak gdyby nigdy...
Poczekaj.
Nie wierzę.
Mamo! Słyszysz mnie?
Babciu? Jesteś tam?
Nie możecie tak sobie wymienić zamków!
Mamo!
Powiem to tylko raz, Ruby.
Przestań dzwonić i daj mi spokój.
Jestem twoją córką.
No właśnie nie jesteś.
Prawda?
Nawet rodzona matka cię nie chciała.
Domyślam się, że to ta kobieta za mną.
- Tak. - Dobrze.
Patrz na mnie, nie na nią.
Jestem Kate Lethbridge-Stewart, i chyba mogę ci pomóc.
To było ponad rok temu.
Mam sądowy zakaz zbliżania się do własnej matki.
Myślałam, żeby wrócić do Manchesteru, ale nadal trzyma mnie tu nadzieja.
Mam nędzną robotę w Kleinermannie. Byle się utrzymać.
Coś na to zaradzimy.
Wielokrotnie pomagaliśmy byłym towarzyszom Doktora
po ich powrocie do normalnego życia.
Podróżowałam z nim tylko chwilę.
- A wydawało się, jakby minęły całe wieki? - Właśnie.
Jako Zjednoczona Jednostka Wywiadowcza badamy zjawiska pozaziemskie.
I coraz częściej również te na Ziemi.
Liczba zjawisk nadprzyrodzonych wzrasta.
Pracujecie z Doktorem?
Z nim, bez niego, czasem przeciw niemu.
Uwielbiam go.
Mówię tak, bo go tu nie ma.
Spokojnie, nie wygadam się.
Szkoda, że nie odezwałaś się wcześniej. Uznaliśmy, że Doktor po prostu milczy.
Nie wiem, jak świat w ogóle kręci się bez niego.
To zastrzeżona informacja. Ale lekko nie jest.
Chociaż myślę, że ta linia czasu może być zawieszona.
- Dobrze, że cię znaleźliśmy. - Jeszcze jak.
- Możesz nas zabrać do TARDIS? - Tak, stoi sobie bezczynnie.
Aż dziwne, że nikt tego nie zgłosił.
To dzięki filtrowi percepcji Ludzie ją widzą, ale ignorują.
Ciekawe, czy to przez filtr.
Może wpłynął na rzeczywistość, lądując przy tym kręgu.
Może być. Bo ona ma coś z tego filtra.
Nikt w pracy nie narzeka
na gapiąca się w okna staruszkę.
Widzą ją, ale ignorują.
Raz wymanewrowałam ją przed radiowóz
Przejechał obok.
- A kiedy siedzisz w pokoju bez okien? - Nie widzę jej, ale jest tam.
Siedemdziesiąt trzy jardy. Mierzyłam ze sto razy.
Albo i tysiąc. Zawsze wychodzą 73 jardy.
- A w samolocie? - Albo na statku.
Tak, wiem.
Nie próbowałam.
Boję się, że jeśli ją zgubię, umrę albo...
ona umrze.
Nie wiem. Ponosi mnie wyobraźnia?
To brzmi rozsądnie.
Wszyscy tak robimy.
Spotykamy się z czymś niewytłumaczalnym i wymyślamy reguły, porządkując to sobie.
Pierwsi ludzie uznali słońce za Boga.
Tak jak my byliśmy świadkami przybycia Sontaran.
Nasze odczyty potwierdzają twoje obliczenia: 73 jardy.
Nie obraź się, że nie przyszłam sama.
- Spokojnie, jesteś bezpieczna. - Nie, nie. To bardzo dobrze.
To najlepsze zdjęcie, jakie udało nam się uzyskać.
Właśnie. Kupiłam najdroższy aparat,
a i tak nie mogę uchwycić twarzy.
Mamy trochę bardziej zaawansowany sprzęt,
lecz wciąż łapie jej obraz z punktu widzenia normalnie widzącej osoby
stojącej 73 jardy dalej. To 219 stóp albo...
- ...66,7 metra. - 66,7 metra.
- Więc to nie twoja wyobraźnia. - Dziękuję.
Zostaje tylko jedna opcja.
Zgarnijmy ją.
Ale ona...
Robi z ludźmi coś dziwnego.
Mój zespół jest przygotowany.
Ma tłumiki telepatyczne, tarcze mesmeryczne.
i srebrne naszyjniki z solą przeciw czarom.
Masz do czynienia ze specjalistami.
Ruszamy!
Rozpocząć przechwycenie celu.
Nie rozmawiajcie z nią, ograniczajcie kontakt, w tym wzrokowy.
Minimum kontaktu!
Nie, Kate.
Co ona mówi?
Wycofać się.
Kate, nie możecie odejść.
Proszę cię, nie odchodźcie!
Zaczekaj! Kate!
Świetnie.
Cudownie!
- Co się dzieje? - Wszystko świetnie!
25 urodziny
Wiesz, ja nie narzekam.
Ale kiedy proponuję jakiś wyjazd, do Nowego Jorku, zawsze jesteś na „nie”.
Więc tak sobie myślę...
Nie chcę, żebyś mnie źle zrozumiała, ale muszę spytać.
Masz kogoś?
Czasami mam wrażenie,
że wcale nie słuchasz, tylko uciekasz gdzieś myślami.
Tak jak teraz.
Naprawdę rozumiem, że nie było ci łatwo.
Ta cała dziwna historia z twoją matką... Ale mnie też czasem jest ciężko, wiesz?
To samo pytanie kieruję do Rogera ap Gwilliama.
Szkołę publiczną musiałem zamienić na ciężką pracę.
Zaczynałem jako dostawca pizzy.
Sprzedawałem owoce na Swansea Market.
Byłem portierem w szpitalu, ochroniarzem, pracowałem w hutach.
Zasuwałem jak szalony.
„Maniak” – tak mnie nazywali.
Maniak.
Spoczywaj w pokoju
Roger ap Gwilliam natomiast to wątpliwy atut Walii.
Najgroźniejszy premier w historii.
Nawet w łóżku zawsze jesteś oddalona.
Semperdistans – tego słowa szukasz.
Jesteś naprawdę kochany, a to między nami było cudowne.
Ale masz rację. To się nie mogło udać. Z mojej winy.
Poza kwestiami łóżkowymi.
Bo tu problem leży po twojej stronie.
Ale ten czas był mi potrzebny, żebym zrozumiała, co mam zrobić.
Co mianowicie?
Uratuję świat.
Pa!
Nie stój tak. Mamy coś do zrobienia.
ALBION KU WIELKOŚCI WIELKIEJ BRYTANII
Dzień dobry. Chciałabym się zgłosić.
- Na wolontariuszkę. - Miło mi to słyszeć.
- Co chciałaby pani robić? - Dosłownie cokolwiek.
Całym sercem popieram Rogera ap Gwilliama i chcę jakoś pomóc.
Mam tysiąc funtów oszczędności, które mogę przekazać od ręki.
Mogę rozdawać ulotki, odbierać telefony. Proszę mną dysponować.
Mogę nawet płaszcze nosić.
Tymczasem rząd twierdzi...
Jaki rząd? Rząd skapitulował i okrył się hańbą.
Niebywałą hańbą, Amolu.
A teraz czas zagłosować...
#WYBORY46
...na Wielką Brytanię sprawczą i dumną.
Rzecz w tym, że zwykłego obywatela interesują głównie
koszty utrzymania, inflacja,
próg cenowy na poziomie 15 000 £.
A pan chce wydawać miliardy.
Deklaruje pan przeznaczenie 65 miliardów na broń jądrową.
Jestem Walijczykiem. Rodowitym.
To oznacza „apka” przed moim nazwiskiem.
Nie program ze starego telefonu.
To znaczy „syn”.
Jestem synem Walii. Wiem, co znaczy gnębiony naród.
I dlatego mówię „Nigdy więcej”.
I z takim hasłem startuję.
Nigdy więcej, Wielka Brytanio.
Tak, zobowiązałem się bronić naszych granic
i uczynić nas jednym z najwspanialszych narodów świata.
Należymy do NATO.
A kiedy ostatnio NATO wystrzeliło jakiś pocisk jądrowy? Nigdy.
Nawet podczas wielkiej wojny rosyjskiej w 2031.
Mam rozumieć,
że naprawdę ma pan plany użycia broni jądrowej?
Wytniemy to, dobrze?
Zróbmy sobie chwilę przerwy.
Danny, ogarnij grafik telewizyjny na nowy tydzień.
Oczywiście.
- Natychmiast. - Tak jest.
- Craig, podstaw samochód. - Już.
A ty idziesz?
Tak.
Mam na imię Ruby.
A powiedz, kojarzysz tamtą dziewczynę?
Jest od nas?
To wolontariuszka z zespołu Danny’ego.
Jak ma na imię?
Marti Bridges.
Marti.
Męskie imię.
Marti?
Tak, to ja.
Niniejszym ogłaszam, iż Roger ap Gwilliam
głosem większości został wybrany na urząd premiera.
PRZYTŁACZAJĄCE ZWYCIĘSTWO ALBIONU
Mamy to!
Szacunkowe wyniki głosowania dają partii 92% głosów.
Udam się do Jego Królewskiej Mości i przygotuję się do sformowania rządu.
Roger!
Dobre wieści?
Tak między nami, wiem, że ten facet to geniusz.
Ale czasem przyprawia mnie o dreszcze.
To potwór.
Brawo!
Dziękuję.
Jesteśmy tu do pomocy. Problemy zgłaszajcie ochronie.
A w hotelu oczy i uszy otwarte.
Przed nami pracowite trzy dni.
Jeszcze jedna kontrola.
Znacie Rogera. Wzbudza silne emocje.
Zasada numer jeden: nie depczemy murawy.
Właściwie dlaczego?
W sobotę będzie na niej 10 000 ludzi.
A przed sobotą wstęp wzbroniony.
Stadion pomieści 30 000 osób plus 10 000 na murawie.
To będzie coś niesamowitego.
Cardiff, nastał twój czas.
Stąd Roger ap Gwilliam przemówi do całego świata.
Jest i on.
Popatrz, nadal wita się z każdą jedną osobą.
- Chciałbym go poznać osobiście. - To teraz premier. Nie mamy już dostępu.
Trzymamy się w cieniu.
Poza tobą, Marti.
Roger chciałby cię widzieć na sobotnim przyjęciu.
Prosił konkretnie o ciebie. To będzie niezła imprezka.
Pomożemy oznaczyć główną trybunę, rzędy od 11 do 61.
Cały świat nie będzie patrzył z zapartym tchem.
Kogo obchodzi, że brytyjski premier produkuje się w Cardiff?
W tym rzecz.
Nieważne, gdzie przemawia. Ważne, o czym mówi.
Co masz na myśli?
Chodzą plotki.
Podobno to właśnie w sobotę nastąpi przekazanie.
Przekazanie czego?
Kupujemy arsenał nuklearny od Pakistanu.
W sobotę Roger ogłosi wystąpienie z NATO.
I wtedy też otrzyma kody.
W sobotę?
Wystrzeli te pociski.
Nie gadaj bzdur.
To będzie czysto symboliczna chwila.
Wybacz, że tyle to trwało.
Chyba będę miała jedną jedyną szansę i musiałam się upewnić.
Przepraszam, że nie mogłam ci pomóc.
Weź nam przy okazji kawę.
Ruby, mówiłem: nie po murawie.
Ej, słonko, schodzimy z płyty.
Ruby, co ty wyprawiasz?
Co ona robi?
Żadnych zdjęć bez zgody, proszę.
- 55 jardów. - Odłóż telefon!
Zejdź z murawy!
- 56 jardów. - Ruby!
Wracaj tu natychmiast.
- Pięćdziesiąt osiem jardów. - Ruby!
Proszę nie po trawie.
Zejdź stamtąd, mówię.
- Słyszysz? - 62 jardy.
Wynocha z murawy!
Ruby! Co ty robisz?
Proszę natychmiast odłożyć urządzenie.
Ruby! Dość tego!
Nie ruszaj się. Ani kroku dalej!
- Siedemdziesiąt jardów. - Zatrzymaj się, mówię.
- Siedemdziesiąt dwa jardy, 73 jardy. - To ostatnie ostrzeżenie! Stój!
Tak właśnie zrobię.
Proszę pana!
Pięćdziesiąt minut później
Roger ap Gwilliam ustąpił ze stanowiska premiera,
nie argumentując tego w żaden sposób.
- Co się stało? - Dlaczego pan rezygnuje?
Ją spytajcie.
Wicepremier Iris Cabriola przejęła jego obowiązki,
zapowiadając zmianę kursu rządu na bardziej ugodowy.
O to chodziło?
Takie było twoje zadanie?
Możesz mnie już zostawić?
40 LAT PÓŹNIEJ
Przepraszam, Ruby, ale bliżej nie podjadę.
Tutaj silnik przestaje łapać sygnał.
Wszystko jest dobrze.
Jak dawno mnie tutaj nie było.
Przepiękny widok.
Kocham cię Josh
Czemu ludzie zostawiają tu kwiaty?
Chyba sami nie wiedzą.
Zakładam, że moja matka odeszła.
Nikt mnie nie powiadomił.
A matki biologicznej nie odnalazłam.
Nigdy już nie padał śnieg.
Ale myślę sobie, że znam odpowiedź.
Ta kobieta...
Zastanawiałam się nad tym przez całe życie.
Dlaczego tu jest?
U kresu towarzyszy mi nadzieja.
Bo to bardzo w twoim stylu, stary przyjacielu.
Odważam się mieć nadzieję.
Zaprogramowałam światło.
Jeśli obudzisz się w nocy, powiedz „światło”, a się włączy.
Przecież wiem. To żadna nowość.
Mieliśmy to już, kiedy byłam młoda.
Czegoś jeszcze potrzebujesz?
Dawno temu umiałam sprawić, że padał śnieg.
To ładnie.
W razie czego jestem tuż obok.
Nie jesteś sama.
Nie przejmuj się. Całe moje życie wszyscy mnie opuszczali...
ale przez 65 lat ani chwili nie byłam sama.
Dobranoc, Ruby.
Światło.
Przepraszam, że tyle mi to zajęło. Naprawdę się starałam.
Co więcej mogłam zrobić?
Potrzebowałam tylu lat.
Tylu długich lat.
Spójrz tylko, jaka byłam młoda.
Jesteśmy w Walii! Wybornie!
Skąd to wiesz?
Ta woń, ta zieleń, to wybrzeże, Ruby.
Skały i woda w odwiecznej walce.
Wojna lądu z morzem.
A wiesz? Byłam w Walii w sumie trzy razy.
- Raz na koncercie Shygirl w Cardiff. - Serio?
- A na Mumbles złamałam chłopakowi serce. - Biedak.
Roger ap Gwilliam natomiast to wątpliwy atut Walli.
- I groźny. - Nie nadepnij...
Najgroźniejszy premier w historii.
- Kto to? - Nie nadepnij...
- Gdzie? - No tam.
Nie nadepnij...
- To znaczy? - Nie nadepnij...
Kobieta tam stała.
Nikogo nie widzę.
Ale była tam. Stała w tamtym miejscu.
Może kogoś szukała.
Niech ci będzie.
Nie, nie, nie. Nie nadepnij.
Prawie przerwałem.
Ostrożnie.
O skarbie, piękna rzecz.
- Co to? - Czarcie koło.
Są bardzo delikatne.
Splecione z zaklęć, nadziei i marzeń.
Tam, gdzie kończy się ląd.
- Co tam jest napisane? - Lepiej nie.
Uszanujmy je, Ruby.
Zostawmy je w spokoju.
- Tak jak tę twoją kobietę widmo. - Była tam.
A my jesteśmy tutaj.
A ten twój trzeci raz w Walii?
Mówiłaś, że byłaś tu trzy razy.
Kiedy to było? Pustka w głowie. To musiało być...
teraz.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Nowy dzień w Dobrostanie.
W prawdziwym świecie kryją się potwory,
które już po ciebie idą.
Spójrzcie, jak opustoszała moja lista Bliskich Znajomych.
- O Boże. Już po mnie idą! - Prosto.
Napisy: Kamil Rogula