Patrol B w drodze do bazy po kontakcie Stopnia 1.
Dwóch ocalałych, jeden ranny.
20 minut do celu.
Zęby wyszorowane?
Tak.
Sprawdźmy. Kontrola oddechu.
Kłamczuszku.
Zęby, raz-raz.
Jak możesz to czuć przez interkom?
Sekret taty.
Poczekaj.
I jak tam?
Ponad kilometr do bazy.
Tyle że przez pole minowe.
Wczoraj min tu nie było.
Musiały się znowu przenieść.
Do tego ta mgła.
Mgła jak mgła.
Niektórzy mówią, że Kastarionianie żyją we mgle.
Jakby składali się z mgły.
Dlatego ich nie widać.
Carson, mgłę mamy przeskanowaną.
Jestem już blisko.
Niech Mundy położy cię do łóżka.
I zęby umyj.
Buziaczki.
Carson?
Kierujmy się na północ.
Ale...
chyba ambulans się zbliża.
Będzie dobrze.
Proszę cię tylko, żebyśmy zamienili się patrolami,
a nie o mannę z nieba.
- Nie jestem biskupem. Nie mogę. - Jesteś zakrystianem.
Nie mam namaszczenia.
- Mundy. - Za chwilę, kochanie.
Canto!
Mówię poważnie.
Klnę się na Boga i na mą nieśmiertelną duszę...
Dam ci zobaczyć mój tatuaż.
Tatuaż?
Nie pokazuję go,
więc to chyba całkiem ekscytujące, biorąc pod uwagę, jak między nami iskrzy.
Zrobię tylko po to, żebyś się odczepiła.
Super. Stokrotne dzięki.
Jak tam, Splice?
Co?
A tatuaż?
Zobacz sobie u Posha Grahama. Wczoraj mu wytatuowałam. Spodoba ci się.
Bądź miła dla Canta. Lubi cię.
A gdzie tam.
- To takie żarty. - Nie dla niego.
Gdzie twój tata?
Co się dzieje?
Ambulans przed nami.
Okej.
Z całym szacunkiem, ale pańskie oczy...
- Może wykryć obrażenia. - No to mi pomoże.
Algorytmy się pokiełbasiły.
- Wie pan, jak było z Wilsonem. - Naprawili je.
Zabrakło im środków.
Nieważne. Musimy iść dalej.
Nie mamy wyboru.
Niech pan poczeka.
Może być uśpiona, tak daleko od frontu.
Aktywują się w walce.
Jak tylko ich czujniki wykryją akcję.
Nie wiem nawet, czy...
Carson! Gdzie jesteś?
Nic ci nie jest?
Nic się nie stało.
Jestem cały. Proszę tam zostać.
Zaraz...
Carson!
Wykryto działania bojowe.
Pacjent namierzony.
Teraz zakłuje.
Dzielny pacjent.
Identyfikacja: John Francis Vater.
Wiek kalendarzowy: 42 lata.
Parametry życiowe w normie.
Ciśnienie: wysokie.
Praca serca: prawidłowa.
Lekki stan zapalny nerki.
Diagnoza: ślepota.
To tymczasowe trudności z widzeniem.
Szacowany czas przywrócenia wzroku:
cztery tygodnie.
Ocena: stan nieakceptowalny.
Pomoc medyczna: nieskuteczna.
Posłuchaj, w bazie mam córkę.
Sprawdź sobie!
Splice. Sprawuję nad nią wyłączną opiekę.
Proszę! Sprawdź moje dane.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Buziaczki.
Krewna poinformowana.
Korporacja Villengard ubolewa nad niepomyślnym obrotem zdarzeń.
Wyrazy współczucia.
Teraz zakłuje.
BUDKA POLICYJNA
Słyszałaś?
Daj mi chwilę.
Ktoś ma kłopoty.
Zostań tam!
Już idę.
Doktorze?
DOKTOR WHO
BUM
Doktorze!
To ty, Doktorze?
Wszystko w porządku.
A ktoś twierdził inaczej?
W całkowitym porządku.
Idź za moim głosem.
I patrz pod nogi.
Czemu śpiewasz?
To „The Skye Boat Song”.
Ładne?
Nie pytałam, co śpiewasz.
Pytałam czemu.
To mi dobrze robi na zen.
Moje zen przeciwminowe.
Opisz mi, na czym właśnie stoję.
Z grubsza się domyślam,
ale liczą się szczegóły. Nie zaryzykuję spojrzenia w dół.
Zapalnik jest ultraczuły.
Dlaczego od razu nie wybuchła?
Nacisk uruchamia czujniki.
Teraz mina weryfikuje, z czym ma kontakt.
Jeden fałszywy ruch i bum...
koktajl z Doktora.
Co to za miejsce?
Sam środek wojny.
Liczyłam raczej na plażę.
A gdzie niby jesteśmy?
Nie na plaży.
Poczekaj trochę. Wszystko kiedyś zmienia się w plażę.
Dobra, jestem na dole.
Jakieś trzy metry za tobą.
Spójrz na moją prawą stopę. Opisz, co widzisz.
Taki jakby dysk.
Biały. Raczej cienki.
Ma obwódkę z zielonych światełek.
Okej.
To teraz bardzo powoli i ostrożnie obejdź mnie dookoła.
Czy w świetle jest przerwa?
Mina jeszcze nie eksplodowała, więc powinna być luka.
Oby jak największa.
Po co w minie światło?
Kapitalizm.
Proszę?
Efektownie się prezentuje.
Nowoczesną wojnę obsługuje dział marketingu.
Widzę przerwę.
Masz ją dokładnie na wprost.
Duża jest?
Na cztery palce.
Dobra.
Cztery palce zawsze lepsze niż, dajmy na to, dwa.
Widzisz tam „V”?
Tak.
Symbol zwycięstwa?
Villengard.
„V” jak „Villengard”. Największy w historii producent broni.
Od 200 lat zaopatruje wszystkie strony każdego konfliktu w tym sektorze.
Musiałem raz taką rozbroić na lesbijskiej gymkhanie.
Pod wodą, w ramach zakładu.
Ale na tamtej nie stałem.
I przegrałem zakład. Wybacz, zła pora na wspominki.
Po kolei.
Ktoś krzyczał. Gdzieś tam.
Może potrzebuje pomocy.
- Ty potrzebujesz pomocy. - Ja jeszcze nie krzyczę.
Poczekam.
Musisz iść naokoło. Ostrożnie stawiaj kroki.
Na górze rozejrzyj się za czymś ciężkim.
Solidnym kamieniem albo czymś takim.
Długo na jednej nodze nie wystoję.
Ale jeśli postawię drugą stopę na ziemi, przeniosę ciężar. Waga musi się zgadzać.
Zmniejszając nacisk na minę, muszę go jednocześnie zwiększyć.
Łatwo nie będzie.
Emocje gwarantowane.
Jest tam ktoś?
Nie.
Tylko jakieś krążące światło.
Czekaj.
Znalazłaś coś?
Coś dziwnego.
PRZYCZYNA ŚMIERCI – ŚLEPOTA
Byle ciężkiego.
Spokojnie! To nic.
Drony zasysające.
Pochłaniają dym,
żeby nikt się przypadkiem nie udusił, zanim dosięgnie go kula.
Dobra, wydaje mi się, że...
Co się stało?
Ruby? Widzisz tam coś?
Przepraszam, zapomniałem.
Pierwsza wizyta na obcej planecie.
Aż dech zapiera, co?
Nowe niebo.
Wnioskując po sąsiednich pierścieniach, jesteśmy na Kastarion 3.
Daje radę. Siedem na dziesięć.
Dobre drzewa, góry – klasa, tęczowy kryształ.
Poczekaj, aż zobaczysz świt.
Inna rzecz, że dość tu pusto.
O co tu walczyć?
Mam coś ciężkiego. To chyba jakaś urna.
Ostrzegam, że mało apetyczna.
- Co to? - Nieważne.
Co rozumiesz przez „nieważne”?
Mów, czego mi nie mówisz.
Dobrze.
To nie jest urna.
To nie mieści ciała.
To jest ciało.
Martwe ciało.
W jakiś sposób skompresowane. Stopione wręcz.
Poważnie?
Chyba stąd ten krzyk.
Krzyczał, bo go przetapiali?
Ciekawe słowo, prawda?
Nie w tej chwili.
Nie musiałem go dotąd używać.
Nowe słowo, planeta, mina.
Żyć nie umierać.
To ze strachu gadasz od rzeczy?
Podrzuć to.
Podrzuć to, co trzymasz, i złap. Proszę.
- Powinno się nadać. - Powinno?
Dobra, nada się. Waży dokładnie 6,732217 kilograma.
Nie chciałem się popisywać. Rzucaj.
- Nie. - Do mojej prawej dłoni.
Potrzebuję przeciwwagi.
Złapię to i jednocześnie postawię lewą stopę na ziemi.
Rozumiem, ale to jest słabo wyważone.
- Podam ci. - Nie.
W ten sposób znacznie zwiększymy twoje szanse.
Jeśli się pomylę, wybuch cię obejmie.
Więc się nie pomyl.
Ruby, zabraniam ci.
Niedoczekanie.
Nie rozumiesz. To inteligentna mina wykrywająca każdą istotną zmianę.
Jak zacznę się o ciebie bać, ciśnienie mi skoczy.
To może przeważyć.
Nie myśl o tym.
Liczymy do trzech?
- Posłuchaj mnie. - Nie kłóć się.
Ciśnienie.
Jeśli się nie uda...
Jesteś odważna.
I wspaniała.
I wybaczam ci tę skrajną głupotę.
No i świetnie.
A jeśli się uda,
to będę bardzo zły.
I szybko mi nie przejdzie.
Nie strasz, kiciu.
Stoisz na minie.
- Na „trzy”? - Nie, czekaj.
Coś bardziej rytmicznego.
Może być tamta piosenka. Śpiewaj mi.
- Tamta? - Tak.
„Over the sea to Skye”. Na „Skye”.
Lubię to. Piosenka o królu.
- Tak, fajny kawałek, dawaj. - Ale też smutny.
To o żołnierzach na froncie. Smutna kołysanka.
Ale piosenki o żołnierzach powinny być smutne, no nie?
Dość bredzenia. Jestem gotowa.
Dobra.
To co, Ruby, zatańczymy?
Dobra.
Luka znika.
Spokojnie. Bez nerwów.
To przez adrenalinę. Muszę się skupić.
- Odprężyć. - Zapełnia się.
Dziękuję za relację.
Na plaży, na skraju lasu, stała
ona ciemna, wspaniała.
„Niebo zbyt wielkie jest”, zawołałem.
Odpowiedziała: „Więcej na świecie cudów, pamiętaj, niż księżyc i żona prezydenta”.
Dobra, chyba się zatrzymało.
Było blisko.
- Nie ma miejsca na błąd. - Świetnie. Bo wiesz, co to oznacza?
Koniec błędów.
Dziękuję ci,
„Johnie Francisie Vater”.
Nazywam się John Francis Vater i poległem.
Wyrazy współczucia.
Aktywacja głosowa.
To moje szczątki.
W miarę możliwości
proszę dostarczyć je moim rodzicom, Agnes i Millicent Vaterom.
Adres dostępny na żądanie.
Cześć, John. Rozmawiam z SI?
Jestem SI stanowiącą rekonstrukcję zmarłego Johna Vatera.
Interfejs uwzględnia
istotne cechy mojej byłej osobowości.
Buziaczki.
Co cię spotkało?
Zostałem humanitarnie zlikwidowany po odkryciu u mnie śmiertelnej ślepoty.
Na to się nie umiera.
Mówisz to martwemu ślepemu facetowi.
Kto cię zlikwidował, John?
Aktu litości dokonał Zautomatyzowany Ambulans Villengardu.
Moja prognozowana rekonwalescencja przekraczała dopuszczalne parametry
w ramach budżetu.
- Zabiła cię karetka? - Życie to powszechny towar.
A leczenie jest drogie.
- Algorytm Villengardu. - Co, proszę?
Instalują SI w swoich produktach bojowych.
Algorytm utrzymuje siłę bojową
na ustalonym poziomie dopuszczalnych strat.
Cykl: walka, umieranie, kupowanie.
Służby medyczne optymalizują liczbę ofiar i tak się to kręci.
Wojna to biznes, a popyt jest wielki.
Miło było, John.
- Buziaczki. - Tata?
Jest tam mój tata? Słyszałam go.
Halo, cześć.
Nic ci nie jest? Potrzebujesz pomocy?
Szukam taty.
Jak ty...?
- Dlaczego tu przyszłaś? - Wysłał mi wiadomość.
Potrafię odczytać geoznacznik.
Gdzie on jest? Słyszałam go.
Nie powinnaś smacznie spać?
Co dziecko robi na tej paskudnej wojnie?
Tacie dali pozwolenie. Mogę tu być.
A to w porządku.
Moja mama się zjednoczyła.
Co zrobiła? Zjednoczyła?
Z Bogiem. W niebie.
Kochał ją tak bardzo,
że uczynił z niej anioła.
Czeka na nas w niebie. Tata mi wyjaśnił.
Gdzie on jest?
To jest Ruby.
A ja mam na imię Doktor.
- To nie jest imię. - No nie?
Do tego nie jestem lekarzem. Mało kto docieka. Bystra jesteś.
- Jestem Splice. - Świetne imię. Znakomite!
- A jak dalej? - Splice Alison Vater.
Splice Alison Vater, zostałaś zidentyfikowana.
- Jesteś krewną Johna Francisa Vatera. - Tata!
Jestem rekonstrukcją SI poległego rodzica.
- Wyrazy współczucia. - Nie.
- Złączeni żalem... - Nie!
- Tato! - Stój!
Tato! Puszczaj mnie!
Proszę cię, Splice.
- Jeśli wolisz być sama... - Ruby.
- Proszę! Nie. - ...wrócę później.
- Buziaczki. - Tato!
- Puszczaj! - Ruby.
Spójrz tutaj!
Zobacz, na czym stoi.
Widzisz? Wiesz, co to jest?
Tak?
Doktorze, trzymasz się?
To tylko adrenalina. Zapanuję nad tym.
Już schodzi. Wraca do normy.
Niżej, niżej, niżej.
Suwak w dół.
Doktorze, co się dzieje?
Ja.
Ja się dzieję.
Ja jestem bombą.
Widzę was!
- Mogę was załatwić na miejscu. - Nie, nie.
Rozumiecie?
Dajcie znak, że rozumiecie.
- Dajcie znak! - Rozumiem!
Proszę! Rozumiem.
On stoi na minie.
Mam świadomość, na czym stoi.
- W porządku, Splice? - Tak, Mundy.
Szukałam taty.
Widziałam jego hologram. Gdzie on jest?
Proszę pana, nazywam się Mundy Flynn.
Jestem wyświęconą anglikańską marine.
Co wy tutaj robicie?
Jesteście
cywilami?
- Co anglikańskie? - Świetne imię.
Wyjdź za Ruby, a będziesz Mundy Sunday.
Pobierzcie się, a umrę ze śmiechu.
Kim są anglikańscy marines? Od kiedy Kościół jest armią?
Od zarania dziejów. Z przerwami.
Ma pan w ręku trumnę.
Zdaje pan sobie sprawę, że to szczątki wyświęconego anglikanina?
Coś ci dzwoni.
I jak tatuaż?
Co? Oznaczyłem cię. Wiem, gdzie jesteś. Wracaj do bazy.
- Wydajesz mi rozkazy? - Jakie znowu rozkazy?
Martwię się. Drony mgielne Kastarionian zwiastują atak.
Już widzę, jak się martwisz. Nawet mnie nie lubisz.
Oczywiście że...
Z kim prowadzicie tę waszą kretyńską wojenkę?
Z Kastarionianami.
Tak? Z Kastarionianami?
Proszę, opowiedz mi o nich.
- Nie widzieliśmy ich. Kryją się w ziemi. - Słucham?
Tak przypuszczamy.
Część z nas.
- Albo we mgle. - Błotna armia?
- Nie czas na to. - Naprawdę?
Wiesz, jak durnie to brzmi?
Poznałem błotną inteligencję. Do rany przyłóż.
Trochę marudna, ale jak ktoś w tobie zad tapla...
Muszę pana prosić o odłożenie trumny.
- Proszę upuścić. - Nie! To aktywuje minę.
- Zginie! - I tak już jest martwy.
Nadepnięcie na minę uruchomiło odliczanie.
Ocenia teraz, czy pozyskała właściwy cel.
Jeśli nie zdoła tego zrobić w wyznaczonym czasie, eksploduje.
Tak czy inaczej.
Rzuć trumnę.
Jak działa zapłon?
To nie ładunek wybuchowy, prawda?
Zapłon rozpoczyna kwantową reakcję łańcuchową w DNA celu.
To ty jesteś bombą.
Jestem Władcą Czasu. Nie człowiekiem. Władcą...
Doktorze!
Jestem wyższą formą życia.
Złożonym fenomenem czasoprzestrzennym.
A ja jestem anglikanką.
Nie! Przestań!
Na spotkanie ze mną nic cię nie przygotuje.
Zaraz mnie coś rozsadzi
i, skarbie,
nie mam na myśli miny.
Moja reakcja kwantowa
zmiecie to wasze żałosne pole bitwy.
Nie ostanie się nic.
W jednej chwili obróci je w pył.
- Niemożliwe. - Możliwe.
Wszystko jest możliwe. I wszystko kiedyś zmienia się w plażę.
Przeskanuj mnie.
Sama się przekonaj.
Mógłbyś wysadzić w powietrze pół planety.
Wykryto działania bojowe.
Strzelaj w to!
Algorytm mi nie pozwala!
Co to jest?
- Jakiś robot? Doktorze. - To ambulans.
Co takiego?
- Z której strony? - Zatrzymaj to.
- Pacjent namierzony. - Proszę cię.
Musisz to jakoś zatrzymać.
Pacjent namierzony. Nie ruszaj się.
- Tato! - Cześć, moja córko Splice.
Czy nadal towarzyszy ci żal?
- Teraz zakłuje. - Tato!
Czy życzysz sobie obejrzeć zdjęcia przywołujące dobre chwile?
Personalia pacjenta: nieznane.
Parametry życiowe. Par-arametry życiowe.
On nie jest człowiekiem!
Odczep się ode mnie!
Par-parametry życiowe.
Działania bojowe!
Tak powiedziała!
- Daj tę broń. - Co robisz?
Świeże działania bojowe! Komu?
Działania bojowe niosę! Do boju!
Zostań tu, dobrze?
Tam widzieliśmy zebrę!
Wykryto działania bojowe.
Stój!
Strzelaj. Zareaguje dopiero na zranienie.
Nie mogę!
Ustaw niską moc.
- Celuj w ramię. - Nie mogę.
Musisz. Dasz radę!
Postrzel mnie lekko. W rękę.
- W lewą, proszę. - Tak, przepraszam.
O mój Boże! Żyjesz?
Pacjent namierzony.
Ruby. Słyszysz mnie?
- Co się dzieje? - Teraz zakłuje.
Strzeliłaby do ciebie.
Pacjent zidentyfikowany.
Ruby Sunday.
Wiek kalendarzowy: 3082 lata.
Spokrewniona.
Spokrew-krew-niona.
Z kim jestem spokrewniona?
Spokrewniona.
To niemożliwe.
- Spokrewniona. - Tu nigdy nie pada śnieg.
Ruby to sprawiła. Nie pierwszy raz.
Spokrewniona.
O kim ty mówisz?
Ale to dobrze.
Skoro jest śnieg, jest i nadzi...
Zatrzymał się. Jak to możliwe?
Jakim cudem?
Parametry życiowe krytyczne. Przewidywany czas zgonu: za 432 sekundy.
Pacjentka niewyświęcona.
Pomoc medyczna wstrzymana.
Strzeliłaby. Nie rozumiem.
Nieważne. Spójrz na odczyty. Ta mina rozwali wszystko.
Na plaży, pod lasem, stała
ciemna, wspaniała.
„Niebo zbyt wielkie”.
„Więcej na świecie cudów, pamiętaj,
niż księżyc i żona prezydenta”.
Proszę pana.
Przeskanowałam urządzenie i wyliczyłam, że ma pan rację.
Zostanie po panu ogromna dziura.
Wybuch może pochłonąć wszystkich anglikanów.
Proszę powiedzieć, co mamy robić.
Ruby.
Robimy, co w naszej mocy.
Modyfikuję protokoły ambulansu.
Mogłaby ją reanimować,
ale nie pomaga niewiernym.
Mina kończy procedurę odliczania.
Mamy pięć minut, może nawet mniej. Proszę.
Co mamy robić?
Poddać się.
- Słucham? - Poddać się.
Przegrać.
Odpuścić.
Nawet gdyby to było możliwe
i gdybym miała namaszczenie, nie zatrzymałoby to miny.
Zatrzymałoby.
Jak to?
Bo to wasza mina.
Pacjentka bliska śmierci. Wyrazy współczucia.
Nie, nie.
Trzymaj się, Ruby. Nadal cię potrzebuję.
Nie mogę myśleć, kiedy nie mówię. Do ciebie.
Mundy myśli, że walczy z Kastarionianami. A ty?
Domyśliłaś się już?
Bo Mundy raczej nie.
Niby czego?
Ta ich zgraja przybyła tu kiedy? Pół roku temu?
Ufortyfikowali się i oddali strzały ostrzegawcze.
„Uwaga. Przychodzimy w pokoju”.
Tak było?
Zaznaczyliśmy swoją obecność. Wedle procedur.
Słyszysz, Ruby? Zaznaczyli obecność.
Wiesz, co to oznacza?
Że aktywowali algorytm Villengardu.
Algorytm dopuszczalnej liczby ofiar.
Walka, umieranie, kupowanie.
Już rozumiesz?
A ty?
Dotarło?
Poza wami nikogo tu nie ma.
Toczycie wojnę z pustą planetą.
Kastarionian nie ma ani w ziemi, ani we mgle.
Nie ma żadnych Kastarionian.
Jest tylko algorytm
optymalizujący liczbę ofiar w obliczu fikcji.
Walczycie z własnym sprzętem.
A on zabija was metodycznie, żeby napędzać sprzedaż.
Większość armii zorientowałaby się, że to wymyślony wróg,
ale nie ta gromadka.
Nie, bo oni mają wiarę.
- Milcz! - Wiarę!
Magiczne słowo zwalniające z myślenia.
Po prostu się poddajcie.
Skończcie to...
a będzie po wszystkim.
Udowodnij.
Mówisz poważnie?
Nagle pierwsza wierna potrzebuje dowodu?
To biskup decyduje o kapitulacji i nie zrobi tego bez dowodu.
- Johnie Francisie Vater, ojcze i SI. - Tak jest.
Znajdź w komputerze bojowym Villengardu dowód,
że planeta jest niezamieszkana,
a o liczbie ofiar decyduje SI.
Wyślij dane na skaner Mundy Flynn.
Niestety, to niemożliwe. Nie mam połączenia z siecią.
Ale ambulans ma. A w tej chwili połączony jest ze mną.
A ja – z tobą. Zamknij się i googluj.
To wbrew mojemu protokołowi.
Posłuchaj mnie.
W tym, co z ciebie zostało, jest cząstka ojca.
Tak między nami ojcami: nie zawiódłbyś córki, prawda?
Nigdy.
Niezależnie od sytuacji.
Jako ojciec. Jako duch w maszynie. Mylę się?
Nic nie zrobi. To tylko wytwór SI.
Wrócę. Umyj zęby.
Ile do końca odliczania?
Jakieś trzy minuty.
Wyrazy współczucia.
To załatwi sprawę.
- Jak idzie? - Zabezpieczone. Cicho.
Widziałem tatuaż.
- Co? - U Posha Grahama.
Jest piękny.
- Oglądałeś mój tatuaż na Poshu Grahamie? - No pewnie.
- Dlaczego? - Chciałem zobaczyć.
Ale po co?
I po co tu za mną poszedłeś?
Dlaczego mnie szukałeś?
Canto.
Zależy ci na mnie?
Oczywiście, że mi zależy.
Wszyscy to wiedzą. Gorzej, że Posh robi sobie teraz nadzieje.
Mogłaś ostrzec, że ma ten tatuaż na udzie.
Czyli że...
mam u ciebie szanse?
Środki obronne.
Co tam się dzieje?
Canto, mów do mnie. Nic ci nie jest?
Nic. A ty jak się czujesz?
Gdzie jesteś? Nie mogę... Jesteś ranny?
- Nic mi nie jest. A ty? - Jestem cała.
To tylko szok.
Canto.
Rozpoznano Mundy Flynn,
moją osobę do kontaktu.
Oto osobista wiadomość adresowana do ciebie.
Jeśli coś mi się stanie,
chcę, żebyś to wiedziała:
kocham cię.
I naprawdę rozumiem...
że ty mnie nie.
Przepraszam. To tyle.
Przykro mi.
To moja wina.
Przeze mnie się rozkojarzył.
Nic podobnego.
To algorytm.
System Villengardu stawia opór.
Ambulans go zabił.
Wyrazy współczucia.
Nie spodobało mu się, że wysłaliśmy tam ojczulka. Patrzcie.
Wyrazy współczucia
No jasne, zabezpieczenia.
Blokady. Czemu o tym nie pomyślałem?
Co się dzieje?
Algorytm broni się za wszelką cenę.
- Zebrał siły. - Zebra.
John.
Widziałem zebrę. Widzieliśmy zebrę.
Widzieliśmy ją razem. Pamiętam, tato!
Widzieliśmy zebrę. Przepraszam.
John, każ swojej córce uciekać!
- Tą cząstką ojca. - Zostaję z tatą.
Zostaję... Zebra... Nie mogę...
- A... - Ojciec...
Próba ingerencji w algorytm Villenagardu
spotka się z surowymi konsekwencjami.
Gdzie John Francis Vater?
SI o oznaczeniu John Francis Vater zaklasyfikowano jako niebezpieczny wirus
i trwale usunięto.
Wyrazy współczucia.
Uwaga.
Nastąpi asekuracyjne uruchomienie zapłonu miny.
Jeśli nie jesteś celem dezintegracji, zachowaj dystans.
- Uciekajcie. - Nie ma sensu.
- Rozpoczyna się odliczanie. - Uciekajcie! Już!
- Dziesięć, dziewięć... - Nie zdążymy.
- ...osiem... - Gdzie tata?
- ...siedem... - Bez niego nie idę.
- A ja – bez ciebie. - ...sześć...
- W takim razie przykro mi. To koniec. - ...pięć, cztery...
Przepraszam, Ruby.
- ...trzy... - Bardzo przepraszam.
...dwa,
jeden.
Buziaczki.
Zebra... Między nami ojcami... Duch w maszynie...
Buziaczki.
- Alarm wirusowy. - Buziaczki.
Buziaczki.
Pacjent namierzony.
Teraz zakłuje.
Zainicjowano protokół reanimacyjny.
Buziaczki.
- Buziaczki. - Ale jak?
Ruby.
Nic ci nie jest?
Co się dzieje?
Ojciec twój, który jest w niebie.
Takim jakby niebie.
Zebra... Umyj zęby...
Algorytm Villengardu.
Cała machina zbrojeniowa Villengardu
została właśnie załatwiona przez ojca tej dziewczynki!
- Doktorze. - Ruby!
Co tak leżysz? Omija cię najlepsze.
Wojna właśnie została skarcona i dostała szlaban.
Nie rozumiem... Co się stało?
Trochę trudno to streścić.
Słowa tego nie wyrażą.
Ewentualnie perkusja.
Bębnami bym to opisał? Niewykluczone.
Czekaj...
5 października!
Dzień, w którym wysłałem jej tatę, żeby pogrzebał w systemie.
Miał tylko znaleźć dowód, ale chyba był lekko wpieniony.
Bo oto cała potęga Villengardu
przegrała w starciu z siłą rodzicielstwa.
Coś w stylu: Villengardzie, poczekaj tylko, aż tata wróci do domu.
Dobra, starczy. Chodź, Ruby.
Chwila. Mieliśmy dwie minuty na „wow”.
Całe dwie minuty. Szkoda czasu. Wszechświat wzywa.
A ta planeta cię postarza.
Chodź do mnie, Splice.
Przykro mi z powodu twojego taty.
Dlaczego?
Bo już go nie ma.
Ale wiem, że Mundy dobrze się tobą zajmie.
Mówisz bez sensu. Przecież on jest.
Po prostu umarł.
Ale dalej jest.
Masz całkowitą rację.
Zachowaj wiarę, Splice.
Myślałam, że nie przepadasz za wiarą.
Może nie przepadam, ale jej potrzebuję, Mundy.
Do widzenia.
Będę wpadał od czasu do czasu.
Już szykujcie paluszki rybne z budyniem.
Chodźmy, Ruby.
Przepraszam, że musimy już lecieć.
Ale chyba trzeba go przewinąć. Pa!
Poradzi sobie?
Splice?
Widzę w niej przyszłą panią prezydent.
A póki co ma Mundy i tatę.
Ale jej tata nie żyje.
To znaczy, wiem, że dalej gdzieś jest. Wszystko fajnie,
ale on naprawdę zginął.
Wszyscy głównie nie żyjemy.
A życie to króciutka przerwa.
I bardzo dobrze.
Dzięki presji czasu możemy działać.
To umieranie nas definiuje.
Śnieg jest śniegiem, kiedy spada.
Śnieg.
Tak, śnieg.
Wszyscy kiedyś się roztopimy.
Ale coś zostanie.
Może to, co najlepsze.
Smutny stary człowiek powiedział mi kiedyś:
„Zostaje po nas miłość”.
W NASTĘPNYM ODCINKU
- Jesteśmy w Walii! Wybornie! - Kto to?
Doktorze.
Gdzie jest Doktor?
Ta kobieta mnie śledzi.
- Kto to? - Nie wiem!
- Maniak został oswobodzony. - Coś ty narobiła.
Napisy: Kamil Rogula