DOKTOR WHO
KOSMICZNE DZIECIAKI
BUDKA POLICYJNA
Kim jesteś?
Jestem Doktor.
Nie musisz tak tam stać. Podejdź, rozejrzyj się!
Nazywa się to TARDIS.
Nieźle.
Ale nie mogę ci mówić „Doktor”.
Pytałam o imię.
Tu jest problem.
Jestem adoptowany
i wychowywałem się na planecie dość nadętej rasy.
Woleli używać tytułów, jak „Doktor”, „Biskup”,
„Rani” czy „Konkwistador”.
Mija tysiąc lat i robi się z tego imię.
Dobra. „Planeta” – to na później.
„Tysiąc lat”.
To już drugie w pamięci.
Czyli jesteś doktorem, ale też... policjantem?
Ach, budka, nie.
To kamuflaż.
W środku wehikuł czasoprzestrzenny, a z zewnątrz jak kameleon.
Wylądowałem kiedyś w 1963
i stawiali tam takie budki na ulicach.
- W 1963? - No.
Aha.
Szafa grająca? Fajny dodatek.
Wróćmy do planety.
Mój świat nazywa się Gallifrey.
Gallifrey.
I gdzie to jest?
Przepadło!
Nie ma go, Ruby.
Wszyscy zginęli.
W zaplanowanej zagładzie.
Poza mną – tym, który stamtąd nie pochodzi.
Jestem ostatnim z Władców Czasu.
I cieszę się niezmiernie z tego, że żyję.
To lata.
Chcesz zobaczyć?
Wylądujmy gdzieś na chybił trafił.
150 milionów lat wstecz.
- Nie! - Powaga.
Nie ma opcji. Zmyślasz.
Nawet tak nie żartuj.
- Tam są dinozaury? - Nie wiem.
Sama zobacz.
Czekaj, zaraz!
To bezpieczne?
A jak rozdepczę motyla i zmienię historię?
To akurat nam nie grozi. Jak można zdeptać motyla?
Chyba że zaczniesz wołać: „Dawaj, motylu.
Zaraz cię załatwię!”.
TELEFON PUBLICZNY
O mój Boże.
To jest...
Jakie to piękne.
Pełna nazwa TARDIS brzmi „Czas i Względne Wymiary w Przestrzeni”.
Współrzędne też zmieniliśmy.
To kiedyś będzie Ameryka Północna.
A konkretnie stan Wyoming.
Miasteczko o nazwie Green River.
O co chodzi?
Zrobiłam coś nie tak?
Jestem Rubatyna Modra z 57 Lęgu Hemisfery.
- Co do zasady nie popełniam błędów. - Ale...
Za niesłuszne posądzenie musiałabym cię zabić.
Nie, tylko spokojnie. Zaczekaj.
Pozwól...
- Co ty robisz? - Nic. Tylko...
Czegoś nie czaję?
Nic, nic.
Spróbujmy jeszcze raz, dobra?
- Dziękuję. - Ależ proszę.
To teraz tak: panel sterowania się zmienił.
Zapomniałbym. Przycisk korygujący efekt motyla.
No i gra. To teraz w drugą stronę.
Podaj rok. Rzuć liczbą.
- Dwa... - Dwa...
- ...jeden, pięć, zero... - ...jeden, pięć, zero...
- ...sześć. - ...sześć!
Pięć cyfr! Już mi się podoba.
Jesteśmy w budynku.
Przeniknęliśmy przez ściany.
To coś jak transporter materii ze Star Treka?
Kiedyś ich odwiedzimy.
Mówiłeś, że TARDIS jest jak kameleon.
A dalej widzę budkę.
Bo się sknociło. Jak większość wszechświata, kiciu.
Dobra. Chodź, chodź.
Ale tu śmierdzi.
Coś tu jest nie tak.
Trafiliśmy na stację kosmiczną bliską przeładowania systemów.
Nie pomogłeś.
Tak jak i to.
To potwór?
No proszę cię.
Nie potwór, a stworzenie,
którego jeszcze nie znamy.
Czołem.
- Uciekać? - O tak!
Biegiem!
Szybciej! Dawaj!
Dalej, dalej!
Tutaj! Do środka!
No tak.
Pytanie brzmi: dlaczego uciekałem?
Bo było przed czym.
Tego jeszcze nie znam,
a uwielbiam poznawać nowe rzeczy.
Dlaczego więc miałem pietra?
Biegłem jak opętany. Normalnie...
Dobrze byłoby wiedzieć, gdzie jesteśmy.
Raz jeszcze przycisk na ratunek.
A więc ferma dzieci.
Maszyna partenogenetyczna.
Jesteś jakimś magnesem na dzieci?
O to samo miałam spytać ciebie.
Dzieci tu, dzieci tam.
Nie twierdzę, że wszystko się jakoś łączy, a jednak coś tu się łączy.
No wiesz, ja szukam rodziców,
a ty przypadkiem podróżujesz w czasie i przestrzeni.
Czyli hoduje się tu dzieci. Do czego?
- Jako żywność? - Co takiego?
Żywność? To nie pomidory.
No wybacz, na dole poluje coś głodnego.
To sposób na bezdzietność.
Ludność może stać się bezpłodna
albo coś jej odbije i zakaże całowania się.
Więc te dzieci to ludzie, tak?
Przeznaczone dla kolonii.
Czyli nie dla Ziemi?
Poczekaj. Raz jeszcze...
WYMAGANY DOSTĘP
...magia przycisku.
Udało nam się.
Rasa ludzka przetrwała.
Polecieliśmy do gwiazd.
A jeszcze dziesięć minut temu, Doktorze,
mówiłeś o zagładzie.
- Twoja rasa zginęła. - Tak.
- Skąd bierzesz siłę, żeby żyć? - Z takich dni, Ruby Sunday.
Nie mam rodaków. Nie mam domu.
Ale etatu też nie mam.
Szef nie krzyczy, podatków ani czynszu nie płacę.
Nie mam swojej funkcji, celu czy misji,
ale mam wolność.
I to mnie napędza.
Ciekawość tego, co będzie dalej i dalej, i dalej.
A czasem, oglądane przez twoje oczy, bywa to jeszcze ciekawsze.
Na co patrzymy?
Planeta Pacifico del Rio.
To po angielsku.
Angielski nadal istnieje?
O nie. Na tym etapie istnieje jeden język. Coś jak kantoński.
A tak
wygląda w oryginale. TARDIS nakłada filtr postrzegania.
Pomaga wpasować się w każdą rzeczywistość.
A moja mama? Umarła dawno temu?
Pokażesz telefon?
Proszę.
Mój soniczny śrubokręt
może ograniczyć różnicę 19 000 lat do...
jednego połączenia.
- Że co? - Dzwoń do Carli.
- Ale... - Zadzwoń do mamy, Ruby.
WESOŁYCH ŚWIĄT
Co tam znowu?
Mama?
No przecież nie kto inny.
Dopiero co wybiegłaś z domu.
Po co dzwonisz?
Dokąd tak popędziłaś?
Wyjaśnię ci wszystko później.
Kocham cię. Wesołych Świąt!
To była ona.
W Wigilię. W moje urodziny. Chwilę temu.
Niezły zasięg. Jaki masz abonament?
Interesuje mnie, co się tu pochrzaniło.
Ty to widzisz?
Niby spokój, a pod powierzchnią coś aż bulgocze,
jak u tego stwora na dole.
Musi tu być jakaś załoga, kapitan...
Zgłasza się Eric ze Strefy Szóstej.
Odnotowuję wahania temperatury.
Otwarłem zawory od dziesiątego do 16.
Porównałem z wymianą CO2,
ale póki nie obniżymy ciśnienia...
Hej.
Jak się masz?
Ale... To wy.
Czekamy już tak nieznośnie długo.
Mamo! Tato!
- Nie, to nie tak! - Skarbie, my nie...
Rany Julek!
Powiadomię wszystkich. Mama i tata dotarli!
Ferma dzieci zarządzana przez dzieci.
Kosmiczne dzieci!
Wreszcie są!
Doczekaliśmy się!
Mama i tata tu są!
Tato! Mamusiu!
Wróciliście!
- Cześć, kosmiczne dzieci. - Cześć.
Cześć, tatusiu.
Cześć, tato.
Wracajcie do pracy.
Pokażcie rodzicom, że się nie obijamy.
Będą z nas dumni.
Ja dbam o czystość rur.
Jestem z nich dumny.
Dzięki mnie tlen jest taki, jaki ma być.
Bez tlenu byśmy się podusili.
A ja pociągam za ten sznurek i za ten.
Nie wiem, do czego służą, ale na wszelki wypadek ciągnę mocno.
A ja zrobiłem dla was kwiatuszek.
Dziękuję.
Jestem kapitan Poppy.
Utrzymuję stację w gotowości dla mamy i taty.
Wiedzieliśmy, że po nas wrócicie.
Czekaliśmy.
Nie powinniście tym zawiadywać. To nie jest Wesoły Żłobek.
Zostaliście sami, bo dorośli... gdzieś się zapodziali?
Przejęliśmy zadania.
Byliśmy dzielni.
No tak...
Nie, to świetnie.
Wspaniale.
Pięknie sobie poradziliście.
Przykro mi, Poppy, naprawdę,
ale nie jesteśmy waszymi rodzicami.
Bardzo żałuję.
Niestety.
Zostawili nas.
Dokąd odeszli?
Nie wiem, kochanie.
Ale ja jestem Ruby.
A to jest Doktor.
Miło was poznać.
Chodź do mnie.
Na ręce.
Też chcę.
I ja też.
O rany.
I ja.
Na rączki.
Poppy, kiedy ostatnio ktoś cię przytulał?
Nigdy.
Moje biedactwo.
Chodź, już dobrze.
Nikt was nie przytulał?
Zaraz to nadrobimy.
Coś źle zrozumiałam, Doktorze?
Wedle danych z rejestru załoga wróciła do domu.
Opuściła statek z wami na pokładzie.
Nie wiem dlaczego, ale maszynę urodzeń zostawili włączoną.
Dorośliście, ale nie urośliście.
Wieczne dzieci. Kosmiczne.
Jesteśmy popsuci?
- W jakim sensie? - Nie powinniśmy tacy być.
Źle dorośliśmy?
Poppy.
Loczku.
Popatrz na mnie.
Nie da się źle dorosnąć.
Jesteście sobą i to jest najwspanialsze.
Ale mama i tata nas zostawili.
Tak bywa. Moi też tak zrobili.
I co się stało?
Ktoś mnie odnalazł.
Hura!
Malutkiego Doktora zostawili samego pośrodku kosmosu.
- Zgadnij, kto mnie znalazł. - Nie wiem.
Władcy Czasu.
Kto mnie znalazł?
- Władcy Czasu. - Tak jest.
A morał jest taki, że nieważne, skąd pochodzę.
Ważne, że jestem zniewalająco czarujący, czyż nie?
- To nie było pytanie retoryczne. - Tak, jesteś.
Zdradzić ci mój sekret?
W całym wszechświecie nie ma drugiego takiego jak ja.
Jestem jedyny taki i to się tyczy wszystkich.
To nie jest problem, pani kapitan.
To supermoc.
- Przybij. - Okej.
- Okej! - Więc ty jesteś Eric.
To są Tasha, Ruben, Saltine i Boo.
Kocham cię, Ruby.
Ja ciebie też, Ericu.
Ale jak wy tu sobie sami radzicie?
Mamy Nianię. Powiedz coś, Nianiu.
Dzień dobry, drogie dzieci. Witam naszych nowo przybyłych gości.
Nadzorcza Inteligencja Adaptacyjna. Niania. No jasne.
Cześć, Nianiu. Ja jestem Doktor, a to jest Ruby.
Dzieci, mamy gości.
- Niania! - Noski wydmuchujemy.
Uruchamiam wydmuchiwator.
Raz, dwa, trzy i...
dmuchamy.
Brawo, dzieci.
A teraz wracamy do pracy.
Zmiana pieluszek o 18.00.
- Jest na co czekać. - No.
Jesteście tu więc wy,
jest Niania,
a ten na dole to wasz sympatyczny psiak?
To nie piesek.
- To kto tam jest? - Spokojnie.
Babok.
O rany.
- Nie lubimy Baboka. - Nie, nie.
Nie chciałam was przestraszyć.
Nie ma żadnych baboków.
To było raczej... coś jakby...
- Babok! - Nie, nie!
Przestań!
Nianiu, powiedz im, że to nie żaden Babok.
Niania boi się Baboka.
To co on tam robi
i co w nim takiego strasznego?
Doktorze, wyłącz!
- No już, dzieci. - Przepraszam.
Wybaczcie, kosmiczne dzieci.
Nic się nie dzieje.
- Ruby. - Chodź tu.
No dobra.
Nianiu, te dzieci – kosmiczne, zresztą – robią, co mogą,
ale stacja cienko przędzie.
Macie nadmiar ciśnienia w kadłubie 3-B
i coś aż wrze w strefie Baboka.
A jak wykipi, będzie wielkie bęc.
- Portal 3-5-7. - A to co takiego?
Udaj się do portalu 3-5-7.
PLAN STACJI
To na tym piętrze. Co to jest?
Udaj się do portalu 3-5-7.
To jakiś magazynek. Po co mam tam iść?
Na litość boską, 3-5-7, no już!
A ty dokąd?
Do portalu 3-5-7.
Teraz? Super. Dobra, idę.
To tym się zajmujesz, Doktorze?
To robisz w życiu? Pomagasz?
- To twoje powołanie? - Nie.
Pomagam tylko dzieciom. Kosmicznym.
Kieruję się sercami. Dwoma. Liczba mnoga.
Aha. Dwa serca.
A jeśli taka pomoc zabierze sześć tygodni? Albo dziesięć lat?
Pytam, bo mama wciąż na mnie czeka.
Na swoje urodziny będziesz w domu.
Dziwne to. W kontekście twojego życia.
Porzucone dzieci, tak jak ty.
Jeśli wszystko w życiu jakoś się łączy, to tu łączy się po całości.
Nie wiesz nic o swoich rodzicach biologicznych?
Nie zostawili listu?
Karteczki jakiejś?
Nie. Zostawili tylko mnie.
- Pod kościołem? - W śniegu.
Na Ruby Road.
Doktorze.
Co?
Pada śnieg.
Co się tu dzieje?
Powiedziałam „śnieg” i pojawiły się płatki śniegu.
Jakby wspomnienie się wydostało.
Z dnia twoich narodzin.
Ale jak? To jakiś efekt podróży w czasie?
Przemierzyłem czas wzdłuż i wszerz,
ale czegoś takiego jeszcze nie widziałem.
Więc co to oznacza?
Nie wiem.
- Moje narodziny to przy tym pikuś. - No nie?
Ciekawe, kim ona jest. Ta twoja mama.
Wspomnienie się zmieniło. Wskazała na mnie.
Powiedziałam „portal 3-5-7”.
Przestańcie pytlować jak para głąbów. Do środka!
- A to kto? - Niania.
Tu kapitan Rico Trieste, kończę swoją zmianę na Stacji Bobo Beta.
Jest 56-56-22 czasu Pacifico.
Dodam, że kończę służbę niedobrowolnie
i potępiam podjęte decyzje.
Inżynier Lucia Colasanto.
Kończę służbę dnia 56-56-22.
Pragnę powiedzieć, że działania firmy są oburzające.
Zaraz po powrocie złożę skargę w tej sprawie.
Mówi oficer łączności Gina Scalzi,
kończę służbę z dniem 56-56-22.
Więc załoga wróciła do domu i zostawiła tu dzieci. Kosmiczne.
Rząd zamknął stację w wyniku recesji. Dla oszczędności.
Ale prawo nie pozwala wyłączyć maszyny urodzeń.
Jak się tu dostaliście?
- Macie jakiś transport? - Tak, mam statek.
Jak się nazywasz, Nianiu?
Jocelyn Sancerre. Byłam na stacji księgową.
Nie znam się na tej maszynerii.
Jocelyn, poczekaj. To może być przydatne.
Daj mu się zsynchronizować,
a skalibruje to kosmiczne żelastwo.
Dziękuję.
Zamienimy się?
Sekundę.
Planeta pod nami nie zatrzyma rodzenia się dzieci,
ale też nie zajmuje się nimi?
To dość dziwna planeta.
Nie aż tak dziwna.
Ale ty tu zostałaś.
Nie mogłam ich zostawić.
Próbowałam się tu rozeznać, ale nie jestem technikiem.
Z desynchronizacją sobie poradziłam,
ale oprogramowanie edukacyjne też się zbuntowało.
Sama czuwam nad tymi dziećmi już od sześciu lat.
Nie rozumiem. To cudowne dzieciaki. Czemu się ukrywasz?
Nie będę patrzeć, jak umierają.
I vice versa.
Tak źle to wygląda.
To zamknięta stacja.
Ze skończonymi zapasami powietrza i wody.
Na samym końcu dam im powietrze z portalu 3-5-7.
Ale teraz...
jesteście tu wy.
Nie możesz po prostu dokądś polecieć?
- Jak to „polecieć”? - Stacja się nie przemieszcza.
Nie ma silników. To wielkie cudo się nie ruszy.
Jest przyklejone do orbity, a szkoda, bo to niczego sobie układzik.
UKŁAD SŁONECZNY
Piąta planeta, Mondo Caroon,
należy do DuBarryDuPlessy.
No i świetnie.
To ogólnogwiezdna organizacja.
Może przyjąć dużą liczbę uchodźców.
Nie mogą ewakuować stacji?
Nie fatygują się po uchodźców.
Taki jest los każdego uchodźcy we wszechświecie.
Musi fizycznie przybić do czyichś brzegów.
- My nie przybijemy. - Macie nasz statek.
Pakowny. Nazywa się TARDIS.
Szkopuł w tym, że drogę do TARDIS zagradza nam Babok.
Co to za monstrum?
- Nie wiesz? - Nie wiesz?
Ze stacji to nie pochodzi.
Pierwszy raz coś takiego widzę.
To tak jak ja.
Ale coś mi to przypomina. Tylko co?
Co on ma zamiast skóry i czemu tak mnie przeraził?
- Bo jest przerażający. - Paskuda jakich miliony.
Sam taką jestem.
A ta z jakieś powodu zmusiła mnie do ucieczki.
Pomyślmy,
w całym szaleństwie tej stacji jest metoda.
Mamy dzieciaki, mamy NIA-nia
i groźnego Baboka.
Dosłownie potwór z piwnicy.
Jakby bajka dla dzieci stała się rzeczywistością.
A w każdej historii jest jakiś bohater.
To Eric! Dobrze widzę?
Eric, wracaj na górę.
Ericu, opuść, proszę, ten obszar.
- To tak działa? - Filtr NIA-nia.
Eric, natychmiast stamtąd uciekaj!
Eric musi niezwłocznie zawrócić.
Nie, Nianiu. Jestem dzielny.
Eric, na Boga, uciekaj!
Ericu, zwrot do bóstwa, zwiększ tempo przemieszczania się.
Robię, co mi mówiła Ruby.
Słucham?
Kocham Ruby, a ona mówi, że Baboka nie ma.
Znajdę tego niedobrego pieska i mu nagadam.
Chociaż się boję.
O Boże!
To moja wina!
Eric, idę po ciebie!
O nie, nie.
Gdzie Babok?
400 metrów na północny zachód.
Ale Erica ani śladu.
Nie mogę go namierzyć. Ten sprzęt to kupa...
...ekskrementów.
Wyrażaj się, Nianiu.
Doktorze, jeśli narobimy hałasu,
Babok przyjdzie do nas i zostawi Erica, tak?
- No tak. Tak. - Dobra, o to chodzi.
- Baboku! Tu jesteśmy! - Baboku!
Ruszył. Słyszy was!
Wyśmienity plan, ale co teraz?
Tak sobie myślę,
że gdybym był bardzo mały i wiedział, że nadchodzi Babok...
musiałbym zmienić pieluszkę.
Nie umknie mi żadne
kosmiczne dziecko!
Eric!
- Jesteśmy. - Bardzo się bałem.
- Wiem. - Już dobrze.
Pomyłka, na wschód od was!
Tempo!
Wszystko będzie dobrze.
Nie bój się.
Spokojnie.
Już, już.
Spokojnie.
Nie waż się ich tknąć, ty...
...osobo niepożądana.
Biegiem!
Ślepy zaułek!
- Już dobrze. - Nie bój się.
Dzieci na ratunek!
Kosmiczne dzieci!
Z miotaczem ognia?
Dzieci, spisałyście się!
Na medal!
Ale teraz musicie już iść.
Idźcie stąd.
Jest i twój pojazd. Wsiadaj.
No chodź. Świetne są. Genialne.
Nianiu, powiedz im, co mają robić.
Dzieci wracają teraz na górny poziom albo nie dostaną, wulgaryzm, kolacji.
Pa!
Dobra, idź z nimi.
Ja muszę tu zostać. Dotrzeć do TARDIS
i dowiedzieć się, co to za stworzenie.
Jeśli po twojemu to znaczy „poradzę sobie sam”, to...
Oj, Doktorze, Doktorze.
No chodźmy.
Powiedz, Jocelyn, jak to się zaczęło?
Najpierw, sześć lat temu,
coś zaczęło stukać w rurach.
Potem usłyszeliśmy wycie.
Kiedy uruchomiłam kamery, on już tam był.
Babok.
Nie powinien w ogóle istnieć.
To było sześć lat temu?
Wtedy urodziły się dzieci.
Zostawiło...
jakąś paćkę.
Kapitalne słowo. Paćka.
Co to, kurza stopa, jest?
Jocelyn, wyłącz ten filtr.
Co to takiego?
Twoja maszyna mogłaby to przeanalizować.
Ma terminal w piwnicy.
Idźcie korytarzem w lewo, prosto i znów w lewo.
Ku jądru ciemności.
Śliskie, Rubes. Uważaj.
O Boże.
Co za paskudztwo!
Nie mów do mnie „Rubes”!
Zbliżamy się, Joss?
Te gluty zaraz wszystko zaczopują.
Ale mniejsza o to,
bo jesteśmy dokładnie pod maszyną partenogenetyczną.
Dojdźmy z tym do ładu.
ANALIZA PRÓBKI
Według maszyny...
Co tam?
Rozwiązanie było oczywiste. Cały czas o tym mówimy.
To wszystko jedna maszyna. U góry i na dole. Górna stworzyła dzieci.
- Dolna... - Stworzyła Baboka.
- Tak! - Przecież mówiłam.
Sześć lat temu... Maszyna jest rodzicem dla dzieci
i dla Baboka.
A czemu? Jocelyn mówiła o wadliwym oprogramowaniu.
- A ty, że... - Że to jak bajka.
Którą wymyślił system.
Wymyślił Baboka.
- Dla dzieci. - Kosmicznych.
Maszyna rozumie dosłownie. Jak komputer.
Dzieci potrzebują bajek.
- A w bajce są potwory. - Tak.
Dlatego tak mnie przeraził. To miało tak działać. Infradźwięki.
Babok wzbudza strach, rycząc w częstotliwości 17 herzów.
Przeraża, bo ma przerażać.
Maszyna zaprojektowała ryczące monstrum
i zbudowała je z...
No co?
Ruby.
- Co? - O nie.
Mów, co się dzieje.
- Nie. - Doktorze.
Ruby, przemierzyłem cały wszechświat.
Widziałem wiele strasznych rzeczy. Ale z tym nic się nie może równać.
Babok powstał z czego?
Nie wiem.
Maszyna jest dosłowna. A to jest Babok.
- No i? - Mają to w nosie.
Kosmiczne dzieci. Widziałaś, jak wydmuchują.
Maszyna jest dosłowna.
Stworzyła Baboka z baboków.
- Co? - To wszystko są gluty.
- O nie, nie. - O tak, tak.
Nic dziwnego, że gubił gile. Każdy to robi, nie?
- Nie, nie, nie. - Ze smarków zwierzę.
- Nie wierzę. - To jak wielka dziurka w nosie.
- Ale... - Wiem.
Boże!
To najgorsze, co może człowieka w życiu spotkać!
- Nie śmiej się! - Przepraszam.
Wszechświat oszalał?
Ulepił potwora z glutów!
Ruby, Rubinku.
Jakie to jest zabawne.
Babok.
Odwrót!
- Biegiem! - Przecież biegnę!
Szybciej!
O nie!
Spokojnie, to ja. W prawo.
Uciekaj!
Ten twój gadżet... Skalibrował system.
Genialnie. Wreszcie mogę tym sterować.
Musicie mi zaufać. W prawo.
- Tu nie ma windy! - Idźcie dalej.
- Chodź! - Cały czas idę!
Dogania was!
- Biegnę! - Dawaj, dawaj!
Miło robić za przynętę!
Wystarczyło poprosić!
Czekaj, aż usłyszysz, z czego się Babok składa!
Opowiesz mi, jak już się go pozbędę.
UWAGA
Ochronię moje dzieci i wystrzelę to paskudztwo w kosmos.
To śluza.
To też jest dziecko Jocelyn!
Śrubokręt został u niej.
Jocelyn!
Pole tlenowe: 10%.
Dobra, słuchaj, nie ma czasu.
Powstrzymaj Jocelyn.
- Czekaj. - Lewo, drugie prawo.
- Winda będzie po lewej. - A ty?
- Lewo! Drugie prawo! Lewo! - Okej!
Pole tlenowe: 9%.
To go boli!
Przestań, Nianiu!
Pole tlenowe: 8%.
Jestem ostatnim z Władców Czasu.
- Skąd bierzesz siłę? - Z takich dni.
W całym wszechświecie nie ma drugiego takiego jak ja.
Jestem jedyny taki
i to się tyczy wszystkich.
Jedyny w swoim rodzaju.
Pole tlenowe: 7%.
Pole tlenowe: 6%.
- Pole tlenowe: 5%. - Doktorze, nie!
Pole tlenowe: 4%.
Pole tlenowe: 3%.
Wciśnij przycisk.
Pole tlenowe: 2%.
Odwrócono odpowietrzanie.
- Nie! - To twoje zadanie.
Uratować je wszystkie.
Pole tlenowe: 1%.
Uratować wszystkie.
Już dobrze.
Uwaga. Komunikat dla kapitan Poppy.
Dla całej załogi. A zwłaszcza dla Erica.
- Oraz dla Ruby i Jocelyn Sancerre. - Niania była niedobra.
Wiem i bardzo przepraszam.
Was wszystkich.
Byłam tam całkiem sama
od bardzo, bardzo dawna.
- I tak cię kochamy. - Niania!
Ale, ale...
wasz ulubiony potwór ma się dobrze.
- Patrz. - Spójrzcie.
Hura.
Słuchajcie, kosmiczne dzieci.
Wasz świat jest tutaj.
Na Mondo Caroon.
Ale tam się nie dostaniecie.
Nie macie silników.
Ale okazuje się, że ten nadmiar ciśnienia w kadłubie 3-B to wasza sprawka.
System się pomylił
i upchnął tam wszystkie wasze pieluszki.
Nic dziwnego, że tak tam cuchnęło. Sześcioletnia sterta...
- Filtr NIA-nia. - Odchodów!
Zylion ton metanu, dzieci drogie.
I kosmiczne.
Ale ja trochę wam tu przewietrzę!
Kurs na wasz nowy dom.
Boboglob.
Chodź tu do mnie, Eric.
I co? Zadowolony?
Jeszcze jak. Kocham cię, Ruby.
- Zwykły dzień z życia Doktora? - Nie!
Ten był nadzwyczajnie pokręcony.
A ty, Ruby Sunday...
zasłużyłaś na to.
Twój własny klucz do TARDIS.
Co ja zrobiłam?
Cały wszechświat mam na wyciągnięcie ręki.
I jestem w tym sam.
Chciałbym mieć cię przy sobie.
I co, będziemy tak sobie podróżować?
Bez etatu.
Bez szefa.
Czysta zabawa.
Ledwie przeżyliśmy.
Ale jak wiele przeżyliśmy.
To prawda.
Bardzo prawda.
Tak.
- Tak? - Tak, tak, tak.
- O Boże, tak! - Tak!
- Ruby Sunday mówi „tak”! - Za mną proszę.
Bez żartów.
To teraz, kolego, powiem ci, dokąd się wybierzemy.
Ale wcześniej...
Warunki użytkowania.
Jednej rzeczy nigdy nie zrobię, Ruby.
Nie zabiorę cię do tego kościoła na Ruby Road
w tamte Święta.
W żadnym wypadku.
Ale masz wehikuł czasu.
Jeśli zmienisz choć jedną rzecz,
śnieżynkę, możesz odmienić historię twojej matki biologicznej.
Wtedy wymażesz nasze spotkanie i to wszystko.
Wpadniemy w mroczną otchłań największego z paradoksów. Wierz mi.
Ten śnieg mógł być ostrzeżeniem.
Nie mogę.
Nic z tego.
Trochę szkoda.
Nie zgadzam się.
Więc pozwól,
że odwiedzimy moją mamę
w Święta.
Właśnie teraz.
Chodź.
Ruby dzwoniła. Powiedziała „Kocham cię” i wybiegła.
Tyle ją widziałam. To mają być Święta?
A zaczęło się od mężczyzny.
Przedstawił się jako Doktor.
Zaczekaj.
Co tak hałasuje?
Co jest, do jasnej ciasnej?
Cześć, mamciu.
Co ty wyrabiasz?
I co ta buda robi w mojej kuchni?
Chodź się przywitać.
Wychodzę. Tylko proszę mnie nie bić.
SKANOWANIE DNA RUBY SUNDAY
Otóż na mojej planecie
używa się tytułów tak jak imion. Biskup, Pedant, Sagi-shi.
Mnie nazywano...
W NASTĘPNYM ODCINKU
Abbey Road Studios!
Wszystko straciło wyraz.
Brak muzyki wszystko zmieni.
Zabawkarz powiedział: „Moje legiony nadchodzą”.
Nie stawię temu czoła.
Napisy: Kamil Rogula