Już dobrze. Jestem przy tobie.
Cześć.
Nie pojechałaś do domu?
Żeby przegapić te hity z radia?
Nie zostawiłabym cię samej z poharatanym chłopakiem.
- Byłym. - No tak.
Coś wiadomo?
Wciąż jest nieprzytomny.
Mówiłaś przez sen „syreny”.
Tak?
Chcesz bukiet owocowy?
Przepraszam, Devon.
Spoko, drażniłam się tylko.
Właśnie nie spoko.
Znam nasz system. Powinnam była się odezwać.
Byłaś zajęta.
I nagadałam ci wczoraj takich rzeczy...
Naprawdę...
przepraszam.
Nie wiem, co ze mną nie tak.
Po prostu jesteś suką.
Potrzebowałam to usłyszeć.
Zrobiłaś mi przysługę.
Co się działo...
kiedy tak do mnie pisałaś?
Naprawdę chcesz wiedzieć?
Tak.
Tego dnia, kiedy dostał u lekarza diagnozę,
tata nie mógł zasnąć, ale nie pamiętał dlaczego.
Całą noc mnie budził i pytał:
„Co powiedział doktor? Gdzie moje lekarstwa?
Co teraz ze mną będzie?”.
Tak...
Tak co pół godziny.
„Co powiedział doktor? Gdzie moje lekarstwa?
Co ze mną będzie?”
Miał taki nierozumny wyraz twarzy. Taki zagubiony i przestraszony.
A mnie puściły nerwy i zaczęłam wrzeszczeć na cały głos:
„Pierdol się! Wracaj do łóżka!”.
I bałam się, że coś mu zrobię.
A po pół godziny obudził mnie i znów pytał o to samo.
- Musisz się stamtąd wyrwać. - Wiem.
Naprawdę. Musisz odejść.
Co on beze mnie zrobi?
Jest weteranem. Ma zasiłek.
Mam nową pracę. Będę się dorzucać.
Jaką nową pracę?
Dostałam awans od Kiki.
Mam zarządzać fundacją w Nowym Jorku. Ogromna podwyżka, mieszkanie...
Patrzcie ją.
Wybacz, to zabrzmiało wrednie.
Mówię poważnie.
Popatrz na siebie.
Jestem z ciebie dumna.
Pomieszkaj ze mną w Nowym Jorku.
Poważnie.
I co bym robiła?
No to może to Palm Beach?
Morgan mówił, że cię zaprosił. Fantastyczny pomysł.
Ładny z niego marynarz, ale nie.
Idealna próbka. Wyjedziesz na miesiąc i nie wrócisz.
Nie mogę sobie odpłynąć jachtem. Nie mam nawet ubezpieczenia.
To co chcesz zrobić?
Czego sama pragniesz?
A kto ty jesteś, Ryan Gosling?
Ja myślę, że chcesz powiedzieć: „Dobra, Morgan”.
Spróbuj.
Dobra, Morgan.
I jeszcze:
„Żegnaj, Bruce”.
Żegnaj, Bruce.
Twoje życie stanie się teraz niesamowite.
Chodź do mnie.
SYRENY
- Buty? - Tak.
- Okulary przeciwsłoneczne? - Też.
- A jej sukienka na galę? - Oddaj. Resztę zabierz.
Pani smoothie, pani Kell.
Dziękuję, Patrice.
Dziś czeremcha tłoczona na zimno z wodorostami i estragonem.
- Słucham? - W smoothie jest czeremcha...
O Boże. Nie dziś.
Nie dziś.
Jak to w pudłach?
Nie wiem. Spakowała ją.
Rozmawiałaś z Missy? Wie coś?
Pani K. kazała jej wszystko spakować. Nic więcej nie mówiła.
Może pakują się do Nowego Jorku?
W kartonowe pudła? Michaela prędzej dałaby się pociąć.
„Z ostatniej chwili.
Pani K. kazała oddać pudła z jej rzeczami na cele charytatywne”.
Najwyraźniej zwalnia Simone.
No nie wierzę.
O w mordę.
- Udało się! Koniec jej terroru! - Popłaczę się.
Dzięki ci, Jezu miłosierny!
Przytulas. O Boże.
- Muszę wszystkim powiedzieć. - Tak jest.
Zeus! Włącz składankę triumfalną Jose.
Tak, Zeus.
Włączam składankę triumfalną Jose.
- No dobra! Dajesz! - Tak jest.
Jazda!
Dajesz. O tak.
- Nie będzie mógł tańczyć? - No.
Przybyły posiłki.
- Mamy kawę. - Daj!
I portugalskie tartaletki z owocami. Nie mówcie Patrice.
Dzięki, Peter.
Dzięki, Gruba Rybo.
Jakieś wieści o pacjencie?
Jest przytomny, ale rozkojarzony.
Ma dwie złamane nogi, złamaną rękę,
parę złamanych żeber i wstrząśnienie mózgu.
No. Ale niedługo mają nas do niego wpuścić.
- Poczekam z tobą. - Dobrze.
Odwieźć cię do domu?
Tak, powinnam tam być, kiedy tata się obudzi.
Poradzisz sobie?
Świetnie się składa, bo macie dużo do omówienia.
Jak subtelnie. Na razie.
- Są parą? Powinni. - Pracuję nad tym.
Naprawdę.
Pierwsza swatka wyspy.
Żeby uczynić zadość tradycji mojej niezręczności przy tobie...
Nie musimy o tym mówić.
Nie wiedziałem o twoim tacie.
O twoich doświadczeniach. Teraz wiem od Morgana.
Gdybym o tym wiedział, nie wpuściłbym go do naszego domu.
Twojego domu. Przepraszam.
Dość już przeprosin.
Jak rozumiem, poziom jego zaniedbań był wręcz niewymowny.
A jednak wszyscy o nim mówią.
- Przepraszam. - No i znowu.
- Prze... - Dość.
Gdybyś czegoś potrzebowała, to mów. Będę w pobliżu.
- Pytanie. - Tak?
Będzie to pytanie?
Chwileczkę.
O której jutro wypływasz do Palm Beach?
O brzasku.
Jak dramatycznie.
I nadal...
jestem zaproszona?
Tak. A co, chcesz popłynąć?
Chcę.
- Chyba że... - Nie.
- Że... - Bardzo bym chciał.
Dobra
Fajnie.
Brzask to jakaś konkretna godzina czy powinnam go wyczuć jak kogut?
Może przyjdziesz po gali i spędzisz noc ze mną?
- Brzmi dobrze. - Dobra.
Dobra.
- Do zobaczenia. - Na razie.
Cześć, tato.
Wróciłam ze szpitala.
Tato?
Tato!
Ray?
Tato!
Co ty robisz?
Tato!
Tato.
Co ty tu robisz sam?
Nie byłem sam.
Twoja mama tu była.
Dobrze.
Odsuń się od krawędzi.
Chodź. Wszystko w porządku.
Cześć, stary.
Słyszysz mnie?
Dobra.
Bez pośpiechu.
Jesteś w szpitalu. Spadłeś z wysoka.
Czy to... moje nogi?
Tak. Są złamane.
Tak samo ręka i parę żeber.
Ale lekarze spodziewają się pełnego powrotu do zdrowia.
Szczęściarz z ciebie.
Spoko.
Napij się wody.
Dobre pićko.
Naprawdę...
doceniam, że tu jesteście.
Nie ty.
Nie. Ciebie tu nie chcę.
Straż!
- Martwiłam się. - Nie. Zrzuciłaś mnie.
- Co? - Zepchnęłaś.
Poczułem popchnięcie. Od ciebie.
Pomyliło ci się.
Spadałem.
A potem byłaś nade mną. Miałaś skrzydła.
- Byłeś pijany. - Zepchnęłaś mnie, patrzyłaś i...
- I się śmiałaś. - Krzyczałam o pomoc.
- Wiedźma! - Powoli.
Miałeś wstrząs mózgu i jesteś na środkach przeciwbólowych.
Pokaż mu skrzydła!
- Pokaż mu, kim jesteś! - Koniec.
Wystarczy tego dobrego.
Ona nie chce za ciebie wyjść. Ma do tego prawo.
Nie rozumiem. To jej wina.
Nie. Sam to zrobiłeś.
A teraz przypomnij sobie maniery albo będziemy mieli problem.
Przepraszam, Peter.
- Wszystko mnie boli. - Nic ci nie jest.
Masz pićko.
- Tato, widziałeś Raya? - Kogo?
Mojego kolegę Raymonda.
Nie ma go w domku i zdaje się, że w nim nie spał.
- Nie wiesz, gdzie jest? - Nie.
Nie wrócił na noc?
Mnie pytasz? To twój chłopak.
On... To nie mój chłopak. Nie pozostawiłam wątpliwości.
- Ja bym się pomylił. - Wczoraj na plaży.
Kurwa! Chodź.
- A teraz dokąd? - Chodź. Musimy iść tam.
- Devon. - Przepraszam.
O nie.
Może pływa?
Kim jest Allie? Dzwoniła ze 49 razy.
O Boże.
To jego żona.
Może wrócił do Buffalo?
Bez telefonu, kluczy, portfela i spodni?
Nie wiem.
Powiedziałam mu, że byłoby lepiej, gdyby się utopił.
To nie jest śmieszne. Myślisz, że...
On? W życiu.
Nie ma na to jaj.
Może za daleko wypłynął i walczy o życie na otwartym morzu?
Allie dzwoni.
Tato, nie.
- Cześć. - Kto mówi?
- Jestem Bruce. - Allie! Cześć, laska.
Kopę lat. Co tam?
Devon? Czemu masz telefon Raya?
To telefon Raya?
To...
A to dopiero. Znalazłam go na plaży.
Wiedziałam.
Jest z tobą, prawda?
Ja...
Coś cię przerywa. Nie jesteś na Wi-Fi?
Nie słyszę cię.
Nie kłam.
Jesteście razem.
Ja...
bardzo przepraszam.
Ale naprawdę nie wiem, gdzie jest. Nie mogę go znaleźć.
Ja wiem, gdzie jest. Na wyspie z pierdoloną dziwką.
Simone! Dzień dobry bardzo.
Patrzcie, to Simone!
Cześć, Simone!
Co jest?
Taki piękny mamy dzień.
Promienne słońce, majestatyczne niebo. Kto wie, co przyniesie taki dzień?
Może coś cudownego.
Dziwni jesteście.
Gdzie Kiki?
Na próbie.
Akurat idę w tę stronę. Przejdźmy się razem, co?
- Dobrze. - Super.
Aktualna lista do zatwierdzenia, pani Kell.
Dziękuję.
Obie nogi?
W jednej kość udową, ale wyjdzie z tego.
Biedaczysko.
Cud, że nie zginął.
A będzie na gali?
Cześć, Simone.
Cześć, panie. Przepraszam za spóźnienie.
Gdzie się ustawić, Kiki?
Teraz nigdzie. Poczekaj w pokoju.
Skąd będę wiedziała, gdzie stać?
Chyba z przodu, skoro właściwie jestem w zarządzie?
Słyszałyście już?
Będę zarządzać fundacją.
- Naprawdę? - Wymiatasz.
Dzięki.
Zrób, o co proszę, Simone.
- Jasne. - Dziękuję.
Dobrze, otwieramy tak jak rok temu.
- Peter, trochę entuzjazmu. - Nie czuję entuzjazmu.
Odrobinę w lewo, dobrze?
Wiem, gdzie stać. Robię to od dziecka.
Dobrze. Goście jak zawsze wejdą tędy.
Kolejka poprowadzi tędy do was trzech.
Uściski dłoni, uśmiechy.
- Peter i ja będziemy tam. - Tak. Uściski, uśmiechy.
Szampany.
Potem parę słów od Petera. Przypomnieć ci tekst?
Nie.
Peter mnie przedstawi, a ja wzniosę doroczny toast.
Brawa.
Mamy łóżeczko turystyczne?
Słucham?
Sarah i Rory piszą, że się zjawią. Z małżonkami i dzieckiem.
Pytają, czy mamy takie łóżeczko.
- Możemy kupić, prawda? - Oczywiście.
Jakie to łóżeczko?
To rozkładana kołyska, która...
Twoje dzieci przyjeżdżają?
- Gdzie? - Tutaj.
- Użyczyłem im samolotu. Mówiłem ci. - Nie mówiłeś.
- Na gali będzie niemowlę? - Ale nie byle jakie. Nasze!
Może witać gości. Rodzina w komplecie, jak dawniej!
Będą mieli stroje wieczorowe na ostatnią chwilę?
Powiedziałem, żeby założyli, co mają.
No cześć.
Tak. Bardzo się cieszy.
I ja też.
Jose, chodźmy do pokoju Simone.
Z radością.
- Czas na ciebie. - Kiki, to... to nie tak.
Wyjedź po cichu.
Ale to zdjęcie zniekształca prawdę.
Ja go odepchnęłam. Uciekłam.
To nieważne.
On mnie pocałował. Byłam tak oszołomiona jak ty.
Nie. Ja nie sądziłam, że coś może tak zaboleć.
Nic między nami nie ma.
Popełnił błąd i natychmiast przeprosił.
- Więc dlaczego to ukrywałaś? - Wiedziałam, że cię to zrani.
A ja...
mam w życiu jeden cel: nie ranić cię.
Cóż.
Kiki, proszę.
Proszę, ja...
śledziłam go na twoje życzenie, a on mnie zauważył.
Znasz Petera.
- Tak się poznaliście. Podbił do ciebie. - Nie przyjaźniłam się z Jocelyn.
Ty ze mną tak, a teraz zagrażasz mojemu związkowi.
Naraziłaś wszystko, co zbudowałam, więc musisz odejść.
Kiki, proszę.
Jose da ci wypowiedzenie i podpiszesz nową klauzulę poufności.
I nigdy nikomu o tym nie powiemy.
Kiki, proszę.
Proszę, nie rób tego.
Oddaj telefon, proszę.
I zdjęcie.
Kiki, nie rób mi tego.
Przykro mi.
Jose, odwieź ją.
Na wyspie są cztery hotele i w żadnym go nie ma.
- Uważaj, gdzie kłujesz. - Przepraszam pana.
W szpitalu bym go zobaczyła. To gdzie on jest?
Co sądzisz o tym wdzianku?
Tato. Wyglądasz wspaniale.
- Nie wyglądam jak przebrany? - Nie. Wyglądasz bardzo elegancko.
Pokazać pasy hiszpańskie i muchy?
Poprosimy. Dzięki, Kenny.
O której toto się zaczyna?
Drinki przed galą o 17.
- Kiedy wracamy do domu? - Planowo jutro.
Ale... chcę cię o coś zapytać.
Nie, coś dobrego.
Ja... poznałam tu takiego faceta.
Ciągle z jakimś facetem.
Niegrzeczne.
Mogę mówić dalej?
Nazywa się Morgan i jest kapitanem dużego jachtu.
Zaprosił mnie na rejs.
- Marynarz? - Tak. Rejs trwa tak miesiąc.
Miesiąc?
- Mniejsza. - Chwila.
Nie, głupi pomysł.
Podoba ci się ten facet?
- Nie mogę cię zostawić. - Jasne, że możesz.
- Kto ci kupi leki? - Państwo.
Przyślą je do domu. Trzeba tylko złożyć wniosek.
Nie ruszysz się z domu. Będziesz tylko pił i palił.
Spierdalaj, to moja sprawa, jak spędzam resztę dni.
Popłyń z nim.
Te bogate dupki jedzą twojej siostrze z ręki.
Nic mi nie jesteś winna.
Dobrze, panie DeWitt.
Do wyboru, do koloru.
Doskonała decyzja.
Poszukam teraz poszetki.
Poważnie?
- Poradziłbyś sobie? - To nic takiego.
Nic mi nie będzie.
W końcu to tylko miesiąc.
Właśnie.
Kocham cię, Simone.
Tato.
Jestem Devon.
Dobrze się czujesz?
Wiem, że rozmawialiśmy o czymś ważnym.
Istotnym dla ciebie.
Ale...
- Nie szkodzi. - Tak cię przepraszam.
Nie szkodzi.
Jestem w piekle.
Cześć, Missy.
Co jest?
Mam pomóc wam się spakować.
Dobra. Zaczynamy imprezę.
Puścić jakąś muzykę?
Simone?
Wszystko w porządku?
No dobra.
Tato. Miałeś się przebrać.
Wolę mieć na sobie to.
No dobra.
Co jest? Czemu nas wywalają?
Twoją siostrę zwolniono. Mam was odwieźć na prom.
Co?
- Zwolnili ją? - Tak.
Simone.
Co się stało?
Simone.
- Co jej zrobiłeś? - Ja? Nic.
Chyba jest w szoku.
Ta praca to cała jej osobowość. Za co ją zwolnili?
Jakąś kradzież.
Kradzież?
Ona nie ukradłaby gumy do żucia. W życiu nie wpadła w kłopoty.
Kurwa, policja. Halo?
Idziemy na galę?
Nie. Przykro mi.
Niestety nie. Ale wiesz co? I tak byłoby strasznie nudno.
Czyli nie poznam Jima Kelly’ego?
Chodź, Devon!
Idę!
To nie do pani. Już jedziemy. Kurwa!
Do widzenia.
Dobre wieści: Ray żyje.
Złe: jest na izbie wytrzeźwień. Możemy podjechać pod komisariat?
Wy tam w Buffalo umiecie imprezować.
Świetnie pan wygląda.
Dziękuję. Widziałaś Jose?
Nie. Chyba załatwia sprawy dla pani Kell.
Może ja mogę pomóc?
Chciałem, żeby odebrał Rory’ego i Sarah z lotniska.
- Mówiłem, że będą? - Tak. To bardzo miło.
Może poślę Carla lub Eddy’ego?
Nie trzeba. Simone zamówi taksówkę.
Simone tam nie ma.
Pani Kell ją rano zwolniła.
Co zrobiła?
- Zwolniłaś Simone? - Tak. Co z tego?
Jestem zaskoczony. Dlaczego?
Nie ufam jej.
Nie postanowiłaś wczoraj dać jej awansu?
Pracuje dla mnie, więc to moja decyzja i moja sprawa.
Dziwi mnie, że o tym nie rozmawialiśmy.
O czym tu rozmawiać?
Jesteście jak siostry.
A szczególnie okrutne wydaje się
zwalniać ją tuż po tym, jak poznaliśmy jej koszmarną przeszłość.
Kiedy przyjechał tu jej ojciec, a Ethan spadł z klifu.
To wręcz nieco potworne.
Ukradła mi kolczyki.
Przyłapałam ją.
Które kolczyki?
Te.
Cały czas pożyczasz jej biżuterię.
Ubierasz ją jak lalkę.
Bez sensu byłoby je kraść.
Nie wiem, dlaczego to zrobiła,
ale wzięła coś, co należy do mnie.
Nie godzę się na to. Więc to koniec.
Koniec? Ot, nie ma jej?
Coś bardzo się o nią martwisz.
Myślę, że ma dobre serce.
Ma cudowne serce.
I ją kocham, ale nie mogę jej mieć. Prawda, Pete?
Nie zawsze mamy to, co kochamy.
Zapraszam, pani DeWitt.
Dzięki Bogu. Wyciągnij mnie.
Boże, Lily, to ty? Lily!
Kevin! O Boże.
Tęskniłam, laska.
Szukałam cię na Instagramie, ale zgubiłam telefon w łazience.
Jak odbijanie z sekty? Martwiłam się.
- Świetnie. Co ty tu robisz? - Nie wiem.
Staram się okiełznać tego ogiera.
- Nie chuchaj. - Nie chucham.
Przestań.
Morze wyrzuciło tego adonisa na brzeg na weselu, na którym byłam.
Wyszedł z wody kompletnie nagi jak Daryl Hannah w Plusku.
Na szczęście mamy na stanie ubrania dla pijaków.
Nie byłem pijany, tylko miałem hipotermię.
Ja mam hipoglikemię.
Miałem w nocy traumatyczne przeżycie.
Zaczyna się.
Przyniosę dokumenty.
- Porwał mnie prąd. - Dziękuję.
Płynę sobie na płyciźnie,
a tu nagle jakiś dziki prąd niesie mnie kilometr od brzegu
i raz po raz rzuca o skały.
- Myślałem, że zginę. - Potworne. Dobrze, że jesteś cały.
I wtedy miałem objawienie.
To ty jesteś mrocznym prądem.
Ty.
Masz jakąś dziwną siłę przyciągania. Co ja w ogóle robię na tej wyspie?
Prawie owdowiłem wczoraj żonę.
- Przez ciebie prawie osierociłem syna! - Nie, Ray. Nie zapraszałam cię tu.
Sam postanowiłeś tu przylecieć. I postanowiłeś pływać nago.
Nie. Ty mi to zrobiłaś.
Ty.
- Dać mu w pysk? - Chcę wracać.
Do Allie i Masona. Tam jest moje życie.
Chcę wracać do domu.
Muszę ci coś powiedzieć.
No wybacz, myślałam, że, kurwa, nie żyjesz!
- I odebrałaś telefon trupa? - Dzwoniła ze 14 razy!
- Co za różnica? - Nie moja wina!
Nie kop mojego wiadra!
- Jose, mógłbyś? - Idę.
- Od 30 lat to samo! - Kto wchodzi do oceanu nagi?
Kazałaś mi!
Słyszysz mnie, Simone?
Nie?
Nawet nie pamiętam, co tu robimy.
Zapominam wszystko, co chciałbym pamiętać,
a pamiętam wszystko, co chciałbym zapomnieć.
Na przykład twarz policjantki, która przyszła cię zabrać.
I to, jak powiedziała:
„Zapomniał pan, że jest tu dziecko?”.
Nie karmiłem cię.
Zostawiałem cię samą w pokoju na długi czas.
Zamykałem drzwi, kiedy mnie wołałaś.
Przepraszam, Simone.
Przepraszam.
Devon wyjeżdża,
więc znowu będziemy we dwoje.
I... tym razem spiszę się lepiej.
Simone.
W cudownej chwili ci się zebrało na szczerość wobec wszystkich.
Pa, Kevin. Do zobaczenia niedługo.
Pa. Do następnego razu.
Gdzie Simone?
Cześć.
Myślałem o tobie.
Przykro mi, że zostałaś zwolniona.
Wiem, że to moja wina. Naprawię to.
I tak nie chcę już tu pracować.
Ale...
muszę jeszcze coś ci powiedzieć.
Tak, Peter?
Gdzie teraz jesteś?
Jadę samochodem. Co się stało?
Jesteś sam?
Nie, z Bruce’em, Devon i... wiesz, tym pielęgniarzem.
Potrzebujesz czegoś?
Tak. Możesz wyłączyć głośnomówiący?
Jedną chwilkę.
Słucham.
Tak.
Tak, oczywiście. Dobrze.
Tak, przyjąłem.
Przykro mi, zmiana planów. Muszę zawrócić.
Chwila.
- Ja wysiadam. Sam wrócę. - Dobrze.
Na pewno?
Na razie, D.
Ostrożnie.
Cześć.
- Widziałaś Petera? - Nie. Szampana?
Nie. Poszukaj go.
Dobra. Musicie zostać w aucie.
Nie wysiadajcie. Zaraz wracam.
Zostań tu, tato. Poszukam Simone.
Co robisz, Pedro?
Kurwa.
Niespodzianka.
Plany na dziś aktualne?
- Posłuchaj... - O nie.
Naprawdę chcę popłynąć.
Ale nie mogę.
A tak się cieszyłem.
Innym razem.
I dziękuję...
że byłeś taki kochany.
A kupiłem owoce i miałem ci zrobić naleśniki.
Zaraz wracam.
- Co ty tu robisz? - Gdzie Simone?
Miała już być z tobą na promie.
Szlag. Zgubiliśmy ją.
- Nie jest z Jose? - Nie, uciekła.
A swoją drogą, masz tupet, żeby ją zwalniać.
Znajdź mi Petera, proszę.
Simone nie bierze nawet darmowych próbek.
Haruje jak wół na wszystko, co ma.
I jest teraz zdruzgotana, bo traktuje cię jak boginię, tępa suko.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Ratujesz tu sobie ptaszki,
mówisz mojej siostrze, że tutaj jest jej miejsce,
a potem dla kaprysu jej to wydzierasz?
- Mów ciszej, proszę. - Mam mówić ciszej?
Wezwij, proszę, Jose.
Od początku cię, kurwa, przejrzałam.
Tak. Ja. Wiesz, kim jesteś?
Jesteś megalomanką, guru sekty, suką, dziwką i morderczynią.
Zgadza się. Wiemy, co zrobiłaś Jocelyn, kotku.
Jocelyn Kell mieszka na wyspie w stanie Waszyngton.
Od dziesięciu lat nie pokazała się publiczne,
bo po rozwodzie oszpeciła ją operacja plastyczna.
Zastrzyk spowodował martwicę.
Połowa jej twarzy obumarła. Nie widzi na jedno oko.
To bardzo smutne.
Większość czasu cierpi,
a my szanujemy jej prywatność, nie mówiąc o niej publiczne.
Chcesz wyprać jeszcze jakieś brudy przed naszymi przyjaciółmi,
zanim Jose cię wyprowadzi?
- Nie, to wszystko. - Dziękuję.
Jose cię wyprowadzi.
- Gdzie jest Jose? - Sama wyjdę.
Zrobione.
- Dziękuję, przyjacielu. - Nie ma za co.
Pedro.
Na pewno chcesz to znowu robić?
Na pewno.
Może zrobić się paskudnie.
Dlatego mam ciebie.
Tak.
Ay, Dios.
Michaela.
- Musimy porozmawiać. - Jestem zajęta.
Teraz, proszę.
Wybaczcie, proszę. Zaraz wracam.
Możecie zwolnić pomieszczenie? Dziękuję bardzo.
Co jest tak ważne, że musimy to teraz omawiać?
Nie jestem szczęśliwy.
Chyba nigdy w tym związku nie byłem.
Chodzi o moją reakcję na twoje dzieci? Zaskoczyła mnie ta wizyta,
ale teraz się cieszę.
Chcę ich zobaczyć.
Systematycznie zniechęcałaś mnie do kontaktu z moimi własnymi dziećmi
przez ponad dekadę.
- Tłumaczyłem sobie... - Boże, ty znowu o tym?
Sam zniszczyłeś te relacje.
Ty się o mnie starałeś.
Ty zostawiłeś Jocelyn. Ty pozwoliłeś mnie demonizować.
Zostawiam cię, Kiki.
O czym ty mówisz? Trwa gala.
Przepraszam, że to takie nagłe,
ale nie mogę cofnąć tego, co zobaczyłem.
Co zobaczyłeś?
Zamierzałaś spędzić resztę dnia, resztę naszego życia,
z obciążającymi mnie zdjęciami ukrytymi w sejfie.
Simone ci powiedziała.
Tak. Zależało jej na tyle, że mnie ostrzegła.
Tak.
Zdjęcia są już zniszczone.
Nic bym z nimi nie zrobiła. To było tylko zabezpieczenie.
Dobre małżeństwa nie potrzebują zabezpieczeń.
A nasze tak.
Twoi prawnicy o to zadbali. Ja poświęciłam karierę,
a ty dałeś mi intercyzę, która sprowadza mnie, kurwa, do jajników!
Ptaszarnia jest moja. Chcę ją zachować.
Tylko ja potrafię zajmować się tymi ptakami.
Simone potrafi.
Nie bądź głupcem, który pieprzy asystentkę.
Nie chodzi o Simone.
Chodzi o mnie.
O to, że chcę w życiu miłości i światła.
Że potrzebuję czuć,
że moja podróż na tej planecie była bogata, warta zachodu
i przepełniona dobrem.
Jesteś taki banalny.
Chcę, żeby po domu biegały moje dzieci i wnuki.
Może nawet sam zdecyduję się na kolejne dziecko. Kto wie?
Dziecko nie odejmie ci lat, Pete.
Może lepiej...
niech nasi prawnicy dokończą tę rozmowę za nas.
Jose?
Ja...
Nie, sama wyjdę. To...
Jak pięknie wyglądasz w sukience, którą dla ciebie zamówiłam.
Hej, hej.
Naprawdę pięknie wyglądasz.
Zgadzam się, pani DeWitt.
Zjawiskowo.
Mi amor.
Dziękuję, Jose.
Przepraszam.
Trzymasz się?
A ty?
Tak.
Hej.
Gdzie...
twoja sukienka?
Co ty robisz?
Nie rozumiem.
Jesteś teraz z Peterem?
Tak. To świeża sprawa.
Ręce wciąż mi drżą. Odnaleźliśmy się na plaży.
Jak jakieś magnesy.
Porozmawialiśmy sobie i na końcu ja już się żegnałam,
a on: „Czekaj. Muszę ci coś powiedzieć. Chyba się w tobie zakochałem”.
- I kiedy to powiedział, ja... - A co z Michaelą?
Ale co?
Musimy odejść od tego, co nam nie służy.
Wow.
Dobra.
„Wow, dobra”?
Czemu takim osądzającym tonem?
- Odbiłaś jej męża. - Sam przyszedł. Nie zaczęłam tego.
Miałam nie przejść przez otwarte drzwi?
Ta... Powodzenia z tymi drzwiami.
Devon, zaczekaj. No weź.
Ten dzień to pasmo sukcesów.
Mnie nie zwalniają.
Ty nie wracasz z tatą.
Morgan jest tutaj i wygląda bosko w smokingu.
Masz pojęcie, jaka to będzie fajna noc?
No wiem.
Wiem, jaka będzie fajna. Pojadę do domu z tatą.
- No weź, Devon. - Chcę wrócić i się nim zająć.
Rzucenie studiów, żeby się tobą zająć,
to moja najlepsza decyzja.
Chyba nie rozumiesz, jaka jestem z siebie dumna,
że to zrobiłam.
Ty mi nie służyłaś,
a ja nie odeszłam.
Ale teraz muszę.
Czemu mówisz to tak dramatycznie?
Przecież nie...
Przecież się zobaczymy.
Jesienią w Nowym Jorku.
Kupię ci bilety lotnicze, pójdziemy na pedicure.
- I do teatru. - Brzmi fajnie.
No.
Dobra.
Muszę iść. Mam...
Mam dużo roboty. Ale...
kocham cię.
Wiesz?
Ja ciebie też kocham.
Pa.
Zapraszam bliżej.
Rozpoczniemy tak, jak rozpoczynaliśmy dawniej.
Moim toastem.
Zdrowie was wszystkich.
Nie wiem, czy jest dobra.
Dwie śmietanki, dwa cukry.
- Nieźle. - Pamiętałem.
Tak. Dobra robota.
Dobra z ciebie dziewczyna.
Dzięki, tato.
Będę cię pamiętał.
Ostatnie wezwanie dla pasażerów.
Tato. Nie idź nigdzie, dobrze? Zaraz wracam.
Mogę się przysiąść?
Zobaczyłam cię i chciałam coś powiedzieć.
Nie jestem pewna co.
Przepraszam.
Chyba to.
Za co?
Oskarżenia o morderstwo.
I o sekciarstwo.
Wiesz? I za drobną kradzież.
Trochę kosmetyków i parę złotych łańcuszków.
Przeprosiny przyjęte.
Co teraz zrobisz?
Boże, nie mam pojęcia.
A ty?
Wrócę do Buffalo z tatą.
Ale chyba kupię mieszkanie.
Wiesz, jak dorosła.
Jasne mieszkanie.
Zrealizuj czek, który ci dałam.
To byłoby nie w porządku. To aż 10 000 dolarów.
Rzadko dostaje się coś za darmo. Zrealizuj go, zanim go anulują.
Dobra.
- Dzięki, Michaela. - Hej, hej.
- O co chodzi z tym „hej, hej”? - O nic.
Po prostu czasem tak mówię i ludzie to podchwycili.
Dla pani Kell ludzie zrobią wszystko. Wykładasz im zasady i tyle.
Mojej siostrze będzie dobrze?
Nie.
Ale kto wie?
Jocelyn pewnie myślała o mnie tak samo, a wyszło całkiem nieźle.
Dopiero po 13 latach uznał, że jestem potworem.
Nie jesteś potworem.
Ona też nie jest.
NA PODSTAWIE SZTUKI ELEMENO PEA MOLLY SMITH METZLER
Napisy: Juliusz P. Braun
PAMIĘCI MARTINA FAHRERA
PAMIĘCI JENNY SHOVLIN