Ei, tranquila. Estou aquí.
Ola.
Ti non foras para a casa?
E perder esta lista de reprodución tan boa?
Non te ía deixar aquí co teu mozo tolleito.
Exmozo.
Si.
Sábese algo?
Non, aínda non acordou.
Dicías "sereas" en soños.
Ai, si?
Queres un ramo de froitas?
Síntoo moito, Devon.
Non pasa nada, estaba de carallada.
Si que pasa. Sei o que significa "sereas". Debinche contestar.
Estabas ocupada.
E todo o que che dixen onte á noite.
De verdade...
que o sinto.
Non sei que me pasa.
Pois que es unha cabrona.
Dixeches cousas que necesitaba oír, así que...
fixéchesme un favor.
¿Que pasaba
cando me escribías?
Queres sabelo?
Si.
O día que papá tiña a cita, cando llo diagnosticaron,
el non daba durmido, pero non lembraba...
por que non daba durmido, entón pasou a noite espertándome
e preguntando: "Que dixo o médico? Onde me van os medicamentos?"
"Que me vai pasar?"
Como...
cada...
cada media hora: "Que dixo o médico, Devon?"
"E os medicamentos? Que me vai pasar?"
Con aquela cara de aparvado...
tan perdido e asustado...
Perdín os putos nervios e acabei...
berrándolle con toda: "Vaite foder! Métete na puta cama!"
Tiña medo de que oír aquilo lle doese.
Pero á media hora espertoume e volveume preguntar o mesmo.
- Tes que saír desa casa, Devon. - Xa.
Dígoo en serio. Tes que marchar.
Que vai facer sen min?
É veterano. Ten axudas.
Eu teño un traballo novo. Poño eu algo se axuda.
Que traballo novo?
Kiki ascendeume.
Vou dirixir a fundación en Nova York. Suba de soldo, piso gratis...
Caramba contigo.
Perdoa, soou mal.
Dígoo en serio.
Caramba contigo.
Estou orgullosa de ti, Simone.
Por que non pasas un tempo comigo?
Que si.
A facer o que?
Pois en Palm Beach, logo.
Morgan contoume que te invitou. Paréceme estupendo.
É un mariñeiriño lindo, pero non.
É a droga de iniciación perfecta. Vai un mes, queda para sempre.
Eu non podo marchar nun iate, Simone. Non teño nin seguro médico.
E que vas facer, logo?
Ti que queres?
Non te me poñas en modo Ryan Gosling.
Eu creo que queres ir. Que queres dicir: "Si, Morgan."
Veña, proba.
Si, Morgan.
E...
"Adeus, Bruce."
Adeus, Bruce.
A túa vida
vai ser unha pasada.
Ven aquí.
"A CANCIÓN DA SEREA"
- Zapatos? - Si.
- E lentes de sol? - Si, tamén.
- O vestido de gala? - De volta a Caroline. O resto, fóra.
Bo día, señora Kell. Tráiolle o batido.
Grazas, Patrice.
Hoxe, cereixa negra prensada en frío con alga kelp e estragón.
O que?
O batido. Cereixa prensada en frío...
Ai, non. Hoxe non.
Hoxe non.
Como que "encaixada"?
Non che sei. Metéronlle todo en caixas.
Vaia. E Missy que? Falaches con ela? Sabes que pasa?
Dixo que a señora K lle mandou meter todo en caixas. Sen máis.
Estarán facendo as maletas para Nova York?
En caixas de cartón?
Michaela preferiría morrer.
"Última hora."
"A señora K mandoume poñerlles 'Goodwill' na etiqueta.
Vai doar as súas cousas."
Iso é que vai despedir a Simone.
Estás de carallada?
Ai, carallo!
- Conseguímolo! - Choro!
Acabou o reino do terror!
Grazas, Señor, pola túa misericordia!
Ven aquí. Mi madriña!
Vou anunciar a noticia.
Iso é. Zeus!
Pon o Mix de Celebración de Jose.
Iso, Zeus.
Poñendo o Mix de Celebración de Jose.
- Vale. Vamos! - Iso!
Vamos!
Ben!
Veña, dálle aí.
Non vai volver bailar?
- Si. - Aquí chegan os reforzos.
- Traemos café. - Trae.
E pasteis de froitas portugueses. Nin unha palabra a Patrice.
Grazas, Peter.
Iso. Grazas, xefazo.
Sábese algo do paciente?
Si. Está esperto, pero groggy.
Ten as pernas e un brazo rotos, tamén un par de costelas rotas
- e un traumatismo cranial. - Mi ma.
Si. Pero dixeron que imos poder entrar a velo pronto.
- Espero eu contigo. - Vale.
Aínda queres que te leve á casa?
Si, por se esperta meu pai.
Quedas ben?
Tedes moito que falar, así que estupendo.
Moi sutil. Adeus.
- Hai algo aí? Que monos. - Estou niso.
Estou.
A celestina da illa?
Para seguirmos coa tradición de poñerme torpe cada vez que te vexo...
Non temos que falar diso.
Non sabía o de teu pai, vale?
O do centro de acollida... Contoumo Morgan e, se o chego a saber,
non o invitaría á nosa casa, á túa casa. Síntoo.
Non te desculpes máis.
Teño entendido
que o descoido co que te tratou é para quedar... sen palabras.
Pois todo o mundo fala diso.
- Síntoo. - Outra vez.
- Xa, sínt... Merda. - Máis non.
Avísame se necesitas algo hoxe.
Ando cerca.
- Pregunta. - Dime.
Sabes que dixeches "pregunta"?
Espera, por favor.
Morgan, a que hora marchabas mañá para Palm Beach?
Ao amencer.
Moi dramático.
¿E sigo...
invitada?
Si.
Por? Queres vir?
Pois si.
- A menos que... - Non, por favor.
- A menos... - Encantaríame.
Vale.
Que ben.
Así que... ao amencer. A unha hora concreta?
Ou é por instinto, coma os galos?
E se vés por alí despois da gala e pasas a noite comigo?
- Moi ben. - Vale.
Vale.
Ata logo.
Vale, adeus.
Papá!
Xa volvín do hospital.
Papá!
Ray!
Papá!
Que fas?
Papá!
Papá. Ei.
Oe! Papá.
Ei.
Que fas aquí só?
Non estaba só.
Estaba túa nai aquí.
Vale.
Imos apartar da beira.
Veña. Tranquilo.
Tranquilo.
Ei, meu.
Óesme?
Vale.
Vale, con calma.
Estás no hospital. Por unha boa caída.
Esas son... as miñas pernas?
Si. Están rotas.
Tamén o brazo e un par de costelas.
Pero o médico dixo que te vas recuperar de todo.
Moita sorte tiveches.
Que ben.
Toma, unha pouca auga.
Que boa a biquela.
Ei, de verdade...
que vos agradezo que esteades aquí.
A ti non.
A ti non. A ti non te quero aquí.
- Gardas! - Ei!
- Preocupábasme. - Non. Empurráchesme!
- Que? - Empurráchesme.
Alguén me empurrou ben forte, e eras ti.
Estás confundido.
Ía caendo
e ti estabas por enriba de min e tiñas ás.
- Ías borracho. - Empurráchesme, miráchesme caer e...
- rías! - Berraba "socorro", dirás.
- Bruxa! - Báixalle revolucións.
Levaches un golpe na cabeza, estás medicado para a dor.
- Ensínalle as ás! - Oe...
- Ensínalle quen es! - A ver...
Vale, xa chegou con iso, si?
Mira, ela non quere casar contigo, vale?
Está no seu dereito.
Non o entendo. Fíxomo ela.
Non.
Fixéchelo ti.
E vaste ter que comportar ou ti e mais eu imos ter problemas.
Perdoa, Peter.
Dóeme o corpo.
Estás ben.
Dálle á biquela.
Papá, viches a Ray?
A quen?
Papá, Ray, o meu amigo Raymond.
Non está na casa de invitados e non durmiu alí.
- Non sabes onde vai? - Non.
Non volveu onte á noite?
Eu que sei? É o teu mozo.
Oe, que non é...
Non é o meu mozo. Deixeino ben claro.
- Si, xa. - Onte á noite, na praia.
O carallo! Ven, anda.
- A onde imos agora? - Ven, temos que ir por aquí.
- Devon. - Perdoa.
Ai, non.
Igual foi nadar.
Quen é Allie?
Chamou unhas 49 veces.
Ai, Deus.
A súa muller.
Será que volveu para Buffalo?
Sen móbil nin chaves nin carteira nin pantalóns?
Non che sei.
O último que lle dixen foi que me iría mellor se afogaba.
Non ten graza. Ti cres que se...?
O rapaciño ese? Non, ho!
Non ten pelotas.
E se se afastou de máis e anda flotando á deriva a quilómetros de aquí?
Ei, é Allie.
Papá, non. Papá!
- Ola. Son Bruce. - Ola. Quen é?
Allie, ola. Ola, tía.
Canto tempo. Que foi?
Devon? Por que tes o móbil de Ray?
É o móbil de Ray?
Vaia...
Non me digas. Acabo de atopalo na praia.
Sabíao.
Está contigo, non?
É que...
Vas e vés. Non tes o wifi conectado?
Non te oio.
Non me mintas.
Estades xuntos.
Pois...
Síntoo moito, Allie.
Pero de verdade que non sei onde está. Non...
- Non o atopo. - Sei eu onde está.
Está nunha illa cunha puta pendanga.
Simone! Ola e bos días!
Mirade todos, é Simone!
Ola, Simone!
Que vos pasa?
É que vai un día precioso.
Si. O sol brilla, o ceo está maxestoso. Quen sabe o que nos deparará o día.
Quizais a gloria.
Vale, dádesme arrepíos.
Onde vai Kiki?
Nun ensaio.
Si. Eu vou para alá. Imos xuntos, si?
- Si. - Ben.
Aquí ten a lista actualizada para aprobación.
Estupendo. Grazas.
As dúas pernas?
O fémur nunha delas, pero vaise poñer ben.
Mi ma, pobre Ethan.
- Debía estar morto. - Pero vai vir á gala?
- Ola, Simone! - Ola, Simone!
Ola a todas! Perdoade que chegue tarde.
Onde me queres, Kiki?
Non te necesito. Espérasme no teu cuarto?
Como vou saber onde colocarme?
Quéresme diante, agora que estou no gabinete, non?
Oístes as boas novas?
Vou dirixir a fundación.
- Ai, si? - Simone!
Grazas.
Por favor, fai o que che pido.
Si.
- Si, vale. - Grazas.
As posicións de inicio igual que o ano pasado.
Peter, que non se te vexa tan infeliz.
Son infeliz.
Pódeste mover 15 cm á esquerda?
Sei onde poñerme. Levo facendo isto desde cativo.
Vale. Os invitados entrarán por aquí, coma sempre.
A fila de recepción aquí, con vós as tres saudando.
Chocamos mans, sorrimos.
Peter e eu estaremos aí.
Si. Chocamos mans, sorrimos.
Champaña.
E Peter dá o discurso de apertura. Necesitas refrescar o texto?
Non.
Logo Peter preséntame a min e fago o brinde da gala anual.
Aplaudimos.
Oe, temos un parque móbil?
- O que? - Acaban de avisarme.
Veñen Sarah e Rory. Traen as parellas e o bebé.
Preguntan se temos parque móbil.
Podemos conseguir un, non?
- Claro, señor. - Que é?
É coma un berce portátil que...
Veñen os teus fillos?
- A onde? - Aquí.
- Ofrecinlles o avión. Díxencho onte. - Non tal.
- Imos ter un menor na gala? - Un menor non.
O noso menor. Poñémolo á fila de recepción.
Coma antes. A familia completa!
Teñen a roupa adecuada, tan enriba da hora?
Díxenlles que poñan o que queiran.
Ola, que hai?
Si.
Si, está emocionada. Estamos os dous.
Jose, vés comigo ao cuarto de Simone?
Encantado.
- Hora de irse. - Kiki, isto non...
- Non é o que parece. - Vaite sen escenas.
Non é unha representación exacta do que pasou.
Eu aparteino. Saín correndo.
Tanto dá.
Bicoume el. Eu quedei tan sorprendida coma ti.
Non, imposible. Non sabía que podía sentir tanta dor.
Entre nós non hai nada.
Cometeu un erro e admitiuno inmediatamente.
E por que mo ocultaches?
Sabía o mal que che ía facer.
E eu...
dedico a miña vida a non facerche mal.
Pois...
Kiki, por favor.
Por favor, eu... estábao seguindo, como me pediras,
e viume.
Xa coñeces a Peter.
Así foi como vos coñecestes. Tamén foi el onda ti.
Jocelyn non era amiga miña.
Ti es a miña mellor amiga e ameazas o meu matrimonio,
poñendo en perigo o que construín, así que tes que marchar.
Kiki, por favor.
Jose darache para firmar o despedimento e o contrato de confidencialidade
e nunca máis imos volver falar disto con ninguén.
Kiki, por favor.
Por favor, non fagas isto.
Dásme o móbil, por favor?
E a foto?
Kiki, estasme matando.
Síntoo moito.
Jose, ocúpaste dela?
Só hai catro hoteis en toda a illa. Non está en ningún.
Ollo onde picas, macho.
Perdón, señor DeWitt.
Se estivese no hospital, veríao. Onde raio está?
Que che parece esta pinta?
Ai, papá...
estás bárbaro.
- Non me leva el a min? - Non.
Lévalo ti. Estás como un pincel.
Quere ver algunha opción de faixa e lazo?
Si, a velas. Grazas, Kenny.
A que hora empeza iso?
As copas previas, ás 17:00.
- Cando imos para a casa? - Mañá. É o plan.
Pero quería... consultarche unha cousa.
Non, é bo, creo.
Coñecín un mozo na illa e...
Ti sempre cos homes...
Faltón.
Podo seguir?
Chámase Morgan e é...
capitán dun barco grande, e invitoume a ir de viaxe con el.
Un mariñeiro?
Si. É unha viaxe dun mes.
Un mes?
- Deixa estar. - Espera.
É unha parvada.
Gústache o mozo?
- Non te podo deixar só tanto tempo. - Podes tal.
- Quen che dá a medicación? - Os de Veteranos.
Mándanma á casa. Só teño que cubrir uns papeis.
Non vas saír da casa. Vaste poñer a beber e a fumar.
Oe, pasarei os anos que me quedan como me pete, así que vai ao carallo.
Deberías ir.
Túa irmá ten estes ricachos na palma da man.
Non me debes nada.
A ver, señor DeWitt. A que máis rabia lle dea.
Moi boa escolla.
Búscolle un pano para o peto.
Ía en serio?
- Estarás ben un mes? - Iso non é nada.
Vou estar ben.
Si. É só un mes, non?
Xusto.
Quérote, Simone.
Papá,
son Devon.
Estás ben?
Sei que falabamos de algo importante,
moi importante para ti.
Pero...
Non pasa nada.
- Non pasa nada. - Perdoa.
Non pasa nada.
Estou no inferno.
Missy, ola.
Que foi?
Véñovos facer a maleta.
Veña. Imos coa festa a outra parte.
Queres escoitar uns temas na viaxe?
Simone?
Estás ben, Simone?
Vale.
Papá, díxenche que te cambies.
Quero ir así.
Vale. Oe, que hostia pasa? Por que nos botan?
Despediron a túa irmá e eu vouvos levar ao ferri.
O que?
- Que dis? Despedírona? - Si.
Simone.
Simone, que pasou?
Simone.
- Que lle fixeches? - Eu? Nada.
Estará en choque.
Ese traballo era a súa personalidade. Por que a despediron?
Un roubo, seica.
Roubo?
Simone non sería capaz. Nunca se meteu en problemas.
Ala, carallo, a policía. Diga.
Imos á gala?
Entón...
Non.
Síntoo.
Non pode ser. Pero tampouco ía ser moi divertida.
Entón non vou coñecer a Jim Kelly?
Vamos, Devon!
Xa vou! Non, non falo contigo. Imos agora. Hostia xa!
Adeus.
A boa noticia: Ray está vivo. A mala: está no calabozo dos borrachos.
Podemos parar na comisaría de camiño?
Os de Buffalo si que sabedes divertirvos.
Moi ben o vexo, señor.
Grazas, Patrice. Viches a Jose?
Non. Andaba de recados para a señora Kell.
Podo axudar eu con algo?
Quería mandalo por Rory e Sarah ao aeroporto.
- Díxenche que veñen? - Si. Que emoción.
Quere que mande a Carl ou a Eddie a buscalos?
Non, xa lle digo a Simone que chame un coche.
Simone non está, señor.
A señora Kell despediuna á mañá.
O que?
- Despediches a Simone? - Despedín, si. E que?
Pois que me sorprende. Por que?
Non me fío dela.
Non decidiras ascendela aínda onte?
Traballa para min, así que é decisión miña
e é o meu negocio.
Pero sorpréndeme que non o falásemos.
Que hai que falar?
Estades unidas coma irmás.
E semella aínda máis frío despedila
xusto despois de saber do inferno que pasou de nena,
co seu pai aquí e despois de caer Ethan dun cantil.
É un chisco atroz, a verdade.
Rouboume os pendentes. Collina coas mans na masa.
Que pendentes?
Estes.
Déixaslle as xoias seguido.
Vístela coma a unha boneca. Non tería sentido que os roubase.
Eu non sei por que fixo o que fixo,
pero non respectou a miña propiedade e colleu o que é meu,
e non o vou permitir. E punto.
E ala. Lárgala sen máis.
Moito che preocupa esa moza.
É que...
ten moi bo corazón.
Un corazón marabilloso. E quéroa, pero non a podo ter, non, Pete?
Non podemos ter todo o que queremos.
Señorita DeWitt, pase.
Por fin! Sácame de aquí.
Mi ma. Lily, es ti? Lily!
Kevin! Ai, mi ma! Moito te estrañaba, tía!
Queríate buscar en Instagram, pero perdín o móbil no baño.
E o rescate na seita? Tesme preocupada.
Moi ben. Ti que fas aquí?
Non che sei.
Quería este semental de corcel.
- O alento non. - Non.
Por favor, non.
Este portento apareceu na voda na que estaba eu onte á noite.
Saíu da auga en coiros,
coma Daryl Hannah en Splash.
Temos roupa en Obxectos Perdidos para os borrachos.
Que non ía borracho! Tiña unha hipotermia.
Eu teño hipotiroidismo.
Onte tiven unha experiencia moi traumática.
- Ala, outra vez. - Vou polos papeis para soltalo.
- Atrapoume un remuíño. - Grazas.
Eu daba pé
e, ao minuto seguinte, estaba a quilómetro e medio nunha corrente tola,
que me golpeaba contra as rochas unha e outra vez.
- Pensei que morría. - Moi dramático.
- Alégrome de que esteas ben. - E entón tiven unha epifanía.
A corrente escura es ti.
Ti.
Ti, co teu poder de atracción sobre min. Que fago nesta illa, Devon?
Case deixo a miña muller viúva e o meu fillo orfo de pai por ti.
Non, Ray! Eu non te invitei a esta illa.
Decidiches vir ti e ir nadar en coiros.
Non. Fixéchesmo ti.
Fixéchelo ti.
- Doulle un sopapo? - Quero volver.
E estar con Allie e Mason. A miña vida son eles.
Quero volver.
Teño que dicirche algo, Ray.
Pois perdoa! Pensei que estabas morto, hostia!
- E por que colles o móbil dun morto? - Chamou 14 veces!
Tanto dá cantas veces chamase!
Para coas patadas, animal!
- Jose, vés? - Si.
- Levamos así 30 anos! - Quen se mete no mar espido?
Mandáchesme ti!
Óesme, Simone?
Non?
Nin lembro por que estamos aquí.
Esquezo todo o que quero lembrar
e lembro todo o que quero esquecer.
Coma a cara daquela policía cando te veu buscar para levarte.
E o ton co que dixo:
"Esquecéralle que aquí había una nena?"
Non che daba de comer.
Deixábate soa no teu cuarto moito tempo.
Pechaba a porta con chave cando me chamabas.
Síntoo, Simone.
Síntoo.
Ei.
Devon vai marchar
e imos estar ti e mais eu outra vez.
E...
desta vez vouno facer mellor.
Simone.
Fuches escoller o momento para poñerte sincera con todo o mundo.
Adeus, Kevin. Ata pronto.
Adeus, Lil. Ata a próxima.
Onde vai Simone?
Ola.
Estaba pensando en ti.
Sinto o do despedimento.
Sei que é culpa miña e vouno amañar.
Non quero seguir traballando aquí.
Pero...
antes de irme, necesito dicirche algo.
Si, Peter, dime.
Onde estás agora mesmo?
Estou conducindo o meu coche. Por?
Estás só?
Non, estou con Bruce e con Devon e co...
enfermeiro.
Por? Necesitas algo?
Si. Podes quitar o altofalante?
Vale. Espera.
Dime.
Si.
Si, claro, por suposto. Vale.
Si, recibido.
Perdoade, cambio de plans. Teño que volver.
Non, espera.
- Eu baixo. Xa sigo eu só. - Vale.
Que...? Estás seguro?
Deica, D.
Cóidate.
- Ola. - Ola, Michaela.
Viches a Peter?
- Non, señora Kell. Champaña? - Non. Búscasmo?
A ver, necesito que quededes no coche, por favor.
Non saiades. Volvo xa.
Papá, queda aí. Vou buscar a Simone.
Que fas, Pedro?
O carallo.
Sorpresa.
Segue en pé o de hoxe á noite?
- Escoita... - Ai, non...
Eu quero ir. De verdade.
Pero non podo.
Vaia, facíame moita ilusión.
Para a próxima.
E...
grazas.
por ser tan bo comigo.
Comprara froita fresca e íache facer filloas.
Perdoa, volvo xa.
Desculpádesme un momentiño?
- Que fas aquí? - Simone está aquí?
Non, tiña que estar no ferri contigo.
- Perdémola. - Non está con Jose?
Non. Fuxiu.
Por certo, xa hai que ter a cara ben dura para despedila.
- Buscádesme a Peter? - Claro.
Simone non colle nin as mostras gratis. Todo o que ten gañouno traballando arreo!
E agora mesmo está desfeita
porque adora o chan que pisas, estúpida.
Non sabes do que falas.
Presumes de salvar paxaros, dislle a ela que esta é a súa casa e que es a súa amiga
e logo rompes con todo así porque si?
- Podes baixar a voz? - Queres que baixe a voz?
Avísasme a Jose? Grazas.
Eu caleite desde o puto primeiro día.
Iso. Eu. Caleina eu. Sabes o que es?
Es unha megalómana, unha sectaria, unha puta pendanga e unha asasina.
Iso, si. Todos sabemos o que lle fixeches a Jocelyn.
Jocelyn Kell vive nunha illa fronte ao estado de Washington.
Leva alí recluída máis de dez anos,
porque quedou desfigurada pola cirurxía estética logo do divorcio.
Provocáronlle necrose nunha arteria.
A metade da cara é carne morta e está cega dun ollo.
Moi triste. Vive en agonía case constante
e nós procuramos respectala evitando falar disto en público.
Ah.
Algo máis que queiras airear antes de que Jose te acompañe á porta?
Nada máis.
Grazas.
Acompáñate Jose.
- Onde vai Jose? - Xa saio eu soa.
Feito.
- Moi ben. Grazas, amigo. - De nada.
Pedro,
seguro que queres volver facelo?
Seguro.
A cousa podería complicarse.
Para iso te teño a ti.
Xa.
Ai, Deus.
O papagaio de Instagram que di: "Bacon pancakes."
- Non. - Así seguido.
É incrible. Quen ía pensar...?
Michaela,
- teño que falar contigo. - Estou ocupada.
Xa, por favor.
Desculpádeme. Volvo agora.
Podédesnos deixar, por favor? Moitas grazas.
Que é tan importante para ter que falalo xa?
Non son feliz.
Creo que nunca fun feliz neste matrimonio.
É polo dos teus fillos?
Admito que me sorprendeu, pero agora faime ilusión.
Faime ilusión velos.
Levas convencéndome
para non coñecer os meus propios fillos máis dunha década.
- Por moito que eu intentaba... - En serio? Outra vez?
A túa relación cos teus fillos estragáchela ti! Fuches ti por min.
Deixaches ti a Jocelyn e deixáchelos demonizarme.
Teño que despedirte.
Pero que estás dicindo? Estamos en plena gala!
Sinto que sexa tan de repente,
pero, agora que o vin, non o podo ignorar.
Ver o que?
Ías pasar o resto do día, o resto das nosas vidas,
con fotos incriminatorias agochadas nunha caixa forte.
Contoucho Simone.
Si. Simone preocupouse por min como para avisarme.
Si.
E agora esas fotos foron destruídas.
Non ía facer nada con elas. Só eran un seguro.
Os matrimonios sans non necesitan seguros.
O noso si, segundo ti e os teus avogados.
Renunciei á miña carreira por un acordo prenupcial que só valora os meus ovarios!
O aviario é meu! Quéroo!
Ninguén máis sabe como coidar eses paxaros!
Simone sabe.
Non sexas o parvo que fode coa asistente.
Non é por Simone.
É por min.
Quero amor e luz na miña vida.
Necesito sentir
que o meu paso por este planeta foi produtivo e valeu a pena
e estivo cheo de cousas boas.
Es un clixé andante.
Quero os meus fillos e netos
correndo por aquí.
Igual ata decido ter outro bebé. Quen sabe?
Ter un bebé non te vai facer máis novo, Pete.
Xa... Creo...
que é mellor que sigan os avogados coa conversación.
Jose?
Ah...
Non, xa saio eu soa. Non...
Mira que estás guapa con ese vestido que mandei facer para ti.
Ei, ei.
Si que estás preciosa.
Concordo, señorita DeWitt.
Está impoñente.
Grazas, Jose.
Desculpen.
Estás ben?
E ti?
Si.
Ei.
Ei, e o...?
E o vestido?
Que fas?
Que queres dicir?
Agora estás con Peter?
Ai, si...
Acaba de pasar.
Aínda me tremen as mans. Atopámonos na praia.
Mi ma, coma imáns.
Falamos moito e, ao final,
dígolle: "Adeus."
E dime: "Espera, teño que dicirche algo. Creo que estou namorado de ti."
- E, cando o dixo, eu... - E Michaela?
Michaela que?
Se non che serve,
desfaite dela.
Mi ma.
Vale.
"Mi ma, vale"?
¿Por que o dis con ese ton, como...
xulgándome?
Quitácheslle o marido.
Veu el a min. Non empecei eu.
Non vou aproveitar unha porta que se me abre?
Xa. Pois sorte con esa porta.
Devon, espera. Veña.
Este día foi un éxito total.
Non me despiden. Ti non volves á casa con papá.
Morgan está aí.
Está boísimo co smóking.
Tes idea do divertida que vai ser esta noite?
Xa, si.
Sei o divertida que vai ser. Eu vou para a casa con papá.
- Devon, veña! - Quero volver á casa e coidar a papá.
Deixar a universidade para coidarte
foi o mellor que fixen na vida.
Creo que non entendes o orgullosa que estou de min mesma
por facer aquilo.
Non me servías,
e non me desfixen de ti.
Agora non me queda outra.
Por que te pos tan dramática? Nin que...
Nin que...
Nin que non te fose seguir vendo.
No outono, na cidade, non?
Mándoche un avión e facemos a pedicura.
- Vemos unha serie. - Soa ben.
Si.
Vale.
Teño que ir para alí. Isto é...
Isto é moita cousa, pero...
quérote.
Sábelo?
Eu tamén te quero.
Adeus.
Ímonos xuntar.
E empezamos,
como empezabamos sempre,
co meu brinde.
Por...
todos vós.
Non sei se estará moi bo.
Dúas de leite, dúas de azucre.
- Ben. - Acordeime.
Si. Moi ben.
Es moi boa rapaza.
Grazas, papá.
Voume acordar de ti.
Última chamada.
Papá, non te movas de aquí, vale? Volvo agora.
Impórtache?
Vinte subir ao barco e queríache vir dicir algo.
Non sei exactamente o que.
Perdón.
Supoño.
Por que?
Acusacións de asasinato,
de liderar seitas...
Algún furto menor.
Produtos do baño e un par de colares de ouro.
Perdoada.
Que vas facer agora?
Pois non teño nin idea.
E ti?
Buffalo, con meu pai.
Pero creo que irei vivir soa.
Coma unha adulta.
A un sitio con luz.
Cobra o cheque que che dei.
Non. Iso non estaría ben. Son 10 000 dólares.
Neste mundo é raro que che dean algo. Cóbrao rápido, antes de que o anulen.
Vale.
Grazas, Michaela.
Ei, ei.
Que é iso de "ei, ei"?
Non é nada.
É algo que digo eu e quedou.
A xente fai o que sexa pola señora Kell. Ela dilles as normas.
Miña irmá estará ben con el?
Non.
Quen sabe?
Jocelyn pensaría o mesmo de min, pero foime bastante ben.
Tardou 13 anos en decidir que son un monstro.
Non es un monstro, Michaela.
Ela tampouco.
BASEADA NA OBRA ELEMENO PEA
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández
EN MEMORIA DE MARTIN FAHRER
EN MEMORIA DE JENNA SHOVLIN