Mężczyzna, lat 32. Wjechał samochodem pod pociąg.
Ból szyi i pleców.
Deformacja prawej nogi. Funkcje życiowe stabilne.
To Glenn Vogel. To z nim się kłóciłam.
Żartujesz.
Żona i dziecko byli z nim. Zaraz przylecą.
Dobra, zabierzmy go na dół.
Kto to?
Glenn Vogel, mężczyzna po trzydziestce. Wjechał autem pod pociąg.
- Glenn Vogel? - Bez jaj.
Nie chcę jej tutaj.
Proszę się położyć. To nie pan decyduje.
Ty też się wynoś!
- Zostawcie mnie! - Nie.
- Proszę się uspokoić. - Ma pan poważne obrażenia.
Mógł pan złamać kręgosłup. To grozi paraliżem.
Mam to w dupie. Wypad!
Dość! Inaczej pana przywiążemy.
Albo pana leczymy, albo wywozimy do holu.
Ktoś może pana odebrać.
Dobra, poskładajcie mnie.
- Od czego zaczniesz? - Danny, serce i płuca.
- Potem USG. - Ja to zrobię.
Sprawdzisz nogi, Harper?
Deformacja prawej kończyny dolnej.
Boli pana coś poza nogą?
Gdzie moja żona i dziecko?
Przylecą następnym śmigłowcem.
Coś im się stało? Umrą?
Jeśli tu lecą, to znaczy, że żyją.
Żona i dziecko już są. Wiozą ich tu.
Idź do nich.
Nie, chwila. Coś im się stało? Są cali?
Dowiem się.
Nie ruszysz ich bez mojej…
Nie lubi nas pan, ale nikt tak nie pomoże pańskiej rodzinie.
To moja żona.
Moje dziecko.
Nie pozwól im umrzeć.
Nie pozwól im umrzeć, proszę!
PULS
ROK WCZEŚNIEJ
Marco, udało ci się zrobić tamte badania na dziewiątkę?
Wybacz, nadal jestem zarobiony.
A skoro o tym mowa… Uważaj na Broussard.
Opieprza każdego, kto się ociąga.
Boi się, że obniżymy jej wyniki?
Panowie, w poczekalni jest 27 osób.
- Chyba nie rozmawiacie o sporcie? - Nie. Wypisałem jedynkę i trójkę.
Więc czwórka, szóstka i siódemka czekają.
- Mam już komplet pacjentów. - To pracuj szybciej, prymusku.
Julio! Co słychać, stary?
- Doktorze Phillips. - Co tam?
Miło cię widzieć, Sandro.
Jak się czujesz?
Dużo tego płynu. Naprawdę mnie dzisiaj boli.
Rzucę okiem.
Spore wodobrzusze. Z wątrobą coś się zmieniło?
Nie.
Chodzisz regularnie do gastrologa?
Zacząłem ostatnio studia. Brakowało mi czasu.
Co? Studiujesz? Jeszcze niedawno zaczynałeś liceum.
Prawda?
Pierwszy student w rodzinie.
- Super. - Dzięki.
Brzuch nie jest tkliwy. Miałeś ostatnio gorączkę?
Nie, ale trudno mi się oddycha.
Możesz usunąć trochę płynu?
Z czymś takim powinniście pójść do gastrologa.
Mamy tu dzisiaj niezły kocioł.
Ale zobaczę, co da się zrobić.
Zaraz wracam.
Pasażerka, lat 30. Pociąg uderzył z jej strony.
Niedociśnienie i uraz klatki piersiowej.
To jej dziecko, było w foteliku.
- Łagodna niewydolność oddechowa. - Ja się nim zajmę.
Informuj mnie. Cass, pomóż.
- Chodźmy na trójkę. - Jasne.
- A my na jedynkę. - Dobrze.
- Jak ma pani na imię? - Kathryn.
Zajmiemy się panią.
- Co tu mamy? - Dziewięciomiesięczne dziecko z wypadku.
Przyspieszony oddech, suche błony śluzowe, poza tym stan stabilny.
Co według ciebie może być powodem jego niedowagi?
Przerostowe zwężenie odźwiernika.
- Tomografia. - Dobrze.
Benny?
Dobrze się nim opiekujemy. Ja zajmę się teraz tobą.
Ocknij się, Kathryn.
Boże. Niedobrze.
Przetoczmy szybko cztery jednostki krwi.
- Sophie? - Czego ci trzeba?
Ciebie. Nie ma wolnego chirurga, ty musisz mi pomóc.
Opracujmy plan działania.
Cześć.
Pewnie słyszałaś o moim spięciu z Soriano.
- Tak. - Jest bardzo źle?
Dla ciebie czy dla mnie?
Nawet o mnie nie pomyślałeś, co?
Narobiłeś mi wstydu.
Wyszłam na idiotkę.
Bo byłaś ze mną?
Bo w ciebie wierzyłam.
Przepraszam.
W porządku.
Ja się po tym pozbieram, ale ty…
Twoim problemem jest puste konto.
Jakie konto?
Wpłacasz coś na nie, gdy traktujesz ludzi przyzwoicie.
Albo gdy robisz coś bezinteresownego.
Z pustym kontem daleko nie zajdziesz.
O nie. Nie wyjadę stąd na wózku.
Takie są zasady.
Okrążyłam ten pokój z tysiąc razy.
Podłoga jest śliska.
Przestań, mogę chodzić.
Patrz.
Vero…
A nawet tańczyć.
No dobra.
- Powoli. - Powoli.
Ostrożnie. No proszę!
Nieźle.
To co? Mogę stąd wyjść tanecznym krokiem?
Zatańcz ze mną, mamo.
No już.
No dobrze. W dół.
Tak, w dół.
Poczuj rytm.
Super, mamo!
Dobrze, możesz sama stąd wyjść.
Szczególne uprawnienia.
Dziękuję.
Doktor Soriano oficjalnie cię wypisze.
- Wtedy pójdziemy. - Dobra.
Doktor Cruz.
Prześladujesz mnie.
Próbuję z tobą porozmawiać, ale to utrudniasz.
Chyba niewystarczająco.
To niezręczne dla nas obojga.
Nie chcę odebrać ci twojego oddziału.
Mówisz?
Czyli nie zabiegałeś o to stanowisko?
Nie chcę cię wygryźć.
Tylko z tobą pracować.
Przyszedłem cię zapytać, kogo chciałaś mianować głównym stażystą.
Dam ci znać, gdy zarząd podejmie oficjalną decyzję.
Jeszcze jedno.
Glenn Vogel z rodziną są na ratunkowym.
Mieli wypadek.
Danny Simms się nim zajmuje.
Powinnaś o tym wiedzieć, zważywszy na to, co się stało.
- Echo serca w porządku, 60%. - Okej.
- I jak? - Nie najlepiej.
Zajmujemy się małym. Matka ma niedociśnienie.
Dobra. Dzięki.
Co się dzieje? Nic im nie jest?
Żyją. Robimy wszystko, co w naszej mocy.
To samo mówili mojemu tacie w Gainesville, zanim zmarł po zakażeniu MSRA.
Potem wystawili rachunek na 170 tysięcy. Oskubali nas.
Przykro mi.
Nie pomogliście Benny’emu, a teraz mam wam wierzyć?
- Czyli Benny poczuł się gorzej? - Dużo gorzej.
Nic by się nie stało, gdyby posłuchał pan doktor Simms.
W porządku. Rozumiemy.
Może pogorszyliście sprawę.
Mały wiele razy przestawał oddychać.
Kathryn była przerażona. Wiozłem ją do mamy.
Jest położną. Wie, co robić.
Stąd ten pośpiech?
To nie moja wina.
Kathryn krzyczała.
Benny znów przestał oddychać.
Dlaczego mu nie pomogliście?
Przykro mi, że państwa to spotkało.
Przysięgam, że robimy wszystko, żeby doszli państwo do siebie.
Nie mówcie mi, że ich zabiłem.
Będę pana informować, dobrze?
- Poradzisz sobie, Elijah? - Tak.
- Tętno spada. - Tracimy ją.
- Mogę jakoś pomóc? - Musimy ją otworzyć.
- Przy takim urazie? - Tętno spada!
Jest młoda i zdrowa.
Dobrze. Co mam robić?
- Zaintubujesz ją? - Tak. Przygotujecie wszystko?
Już.
Straciliśmy puls.
Zaczynamy uciskanie. I szykujemy zabieg.
Dobrze, doktorze.
Według tablicy to łóżko jest wolne.
Julio to mój długoletni pacjent.
Potrzebuje paracentezy.
To nie jest pilny przypadek.
Julio skarży się na silny ból. Nie może czekać.
No dobrze. Załatw sprawę i go wypisz.
Świetnie. Tak.
- Donna, załatwisz mi ultrasonograf? - W tej chwili są zajęte.
Możesz też wykonać ten prosty zabieg bez USG.
Nigdy tego tak nie robiłem.
Chorzy czekają na łóżko.
Pospiesz się albo go wypiszemy.
Proszę, zrób to. Nie mogę czekać kolejnego tygodnia.
Jasne. Pomogę ci.
Gotowe. Zmienić cię, Gabe?
- Dobra. Dziesiątka. - Proszę.
Dziękuję.
No proszę.
Czyli jednak nie potrzebujesz bocznych kółek. Brawo.
- Sophie, rozwieracz. - Proszę.
Dziękuję.
Dobra, gotowe.
Przerywam uciskanie.
I jak?
Uciskać dalej? Widzisz serce?
Muszę przeciąć osierdzie. Nie uciskamy.
Za 15 minut wypisujemy piątkę.
Pomocy! Proszę, niech nam ktoś pomoże!
Otwórz drzwi.
Sandra?
- Co? - Jest nieprzytomny.
Wróciliśmy do domu i nagle zemdlał.
Julio, słyszysz mnie?
Ocknij się.
- Zajmę się nim. - Błagam.
Nic mu nie będzie. Zabieramy go.
Na SOR.
- Przecinam osierdzie. - Stan się nie poprawia.
Boże. Przebita prawa komora.
Cholera, zrobicie coś?
Zaraz będzie po niej.
Tracimy ją.
Wezwijcie kardiochirurga. Powiedzcie, że zatykam dziurę palcem.
Trzeba ją operować.
- Zatkajmy otwór cewnikiem Foleya. - Genialne.
Przygotuję.
Trzymaj się, Kathryn.
Ma rozdęty brzuch. Pewnie krwawił.
Zaraz nam zejdzie. Brak pulsu.
- Zaczynamy uciskanie. Stołek. - Uciskanie.
Przerywam uciskanie. Mamy puls?
Brak pulsu. Rytm serca?
Migotanie. Naładuj do 200.
Ładuję do 200.
Wznów uciskanie.
Przerwij.
Mamy puls?
Asystolia.
Ciśnienie rośnie.
Stabilizuje się.
Chyba nam się udało.
Uratowałeś ją.
Przewieźmy ją na salę operacyjną.
- Możesz nas na chwilę zostawić? - Jasne.
Nic jej nie będzie.
Uratowałeś ją.
Może umrzeć podczas operacji.
Powiedz jej mężowi.
Gdy jej się poprawi.
Cole? Co tu robisz?
Sprawdzam, co u niej.
Utraciłeś ten przywilej.
Jeśli zależy ci na karierze, nie zbliżaj się do niej.
W każdym znaczeniu tego słowa.
Rozumiem.
Czyżby? Ona jest w stanie krytycznym,
a po tym wszystkim jej rodzina ma prawne podstawy do zakwestionowania leczenia.
W tej chwili możesz się tylko za nią modlić.
I wyjść stąd.
No dobra.
Miałem pacjenta o imieniu Julio.
Miał 20 lat.
Pewnej nocy przyjechał na zapchany oddział.
Doktor Broussard kazała mi się pospieszyć.
Posłuchałem jej i…
chyba uszkodziłem jakąś żyłę.
Myślę o tym każdego dnia na SOR-ze.
Przy każdym pacjencie.
Przykro mi.
Jakoś bym to przeżył.
Ale moja mama wszystko zatuszowała.
Wszyscy się zastanawiali, czemu się przeniosłem.
Pewnie stąd wzięły się plotki o innych kobietach.
Nie mogłem niczemu zaprzeczyć, bo złamanie umowy mogło mnie pogrążyć.
Moją rodzinę też.
Ale to i tak moja wina.
Pozwoliłem na to.
Wstydzę się tego.
Mama chciała ratować moją karierę, ale…
jej kariera też by na tym ucierpiała.
Postawiła mnie w sytuacji bez wyjścia.
Wszystko spieprzyłem.
To nie twoja wina.
Nie.
Mówię o tobie.
Miałaś rację, nie powinienem był naciskać.
Stawiać cię w takiej sytuacji.
Powinienem był cię wysłuchać.
Gdy mówiłaś, czego chcesz i potrzebujesz.
Przepraszam cię, Danny.
Przepraszam.
Dziękuję ci za te słowa.
Naprawdę cię kocham.
Ja ciebie też.
Ciągle myślę o naszych niedzielnych kolacjach.
Będę za nimi tęsknić.
Może mnie wyleją.
Teraz moi rodzice już na to nie pozwolą.
Wyleją mnie i nie będziesz już moim szefem.
Będziemy mogli zacząć od nowa.
I zobaczyć, co będzie.
Chcesz tego?
Brzmi nieźle.
Co z matką?
Operują ją.
Dopiero się okaże.
A dziecko?
Wyzdrowieje. Ma przerostowe zwężenie odźwiernika.
Miałaś rację. Możesz być z siebie dumna.
I jestem, spokojnie.
Co oni tam robią?
To, co zawsze.
Powiedz jej, co do niej czujesz.
To nie tak.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Mówię tylko, że wiem, co przeżywasz.
Chan? Słyszałem, że wykonałaś torakotomię.
Asystowałam Phillipsowi. Teraz operacja.
Nie będziesz miała jutro dyżuru. Niedługo dostaniesz nowy grafik.
O co ci chodzi?
Słucham?
Za każdym razem, gdy coś mi wyjdzie,
musisz jakoś podkopać moją pewność siebie.
Nigdy nie podniosłeś mnie na duchu. Nie usłyszałam ani słowa zachęty.
Ludzie to dostrzegają.
Camila chce stąd odejść, żeby nie znosić twojego pieprzenia.
Możemy ją stracić.
Całą jej dobroć i optymizm.
Dlaczego? Bo nie radzisz sobie ze swoim wybujałym ego.
Skończyłaś?
Zgadzam się z tobą.
Zmieniłem grafik, żebyśmy pracowali na różnych zmianach.
To powinno ci wyjść na dobre.
Danny i Phillips proszą o wieści po operacji Kathryn Vogel.
Chodź.
Wyciągnijmy cię stąd.
- Tylko ostrożnie. - Tak, uważaj.
Chodź.
- Natalie… - Tak?
Dostałaś już wieści od zarządu?
Tak.
I co?
- Dzień dobry. - Jak się masz?
Vero? Jestem Camila.
Cześć.
Cieszę się, że wyzdrowiałaś i wychodzisz.
Dziękuję. Byłaś tu, gdy mnie przywieźli?
To był mój pierwszy dzień.
Podoba ci się tutaj?
Tak.
- Udawaj, że doktor Cruz tu nie ma. - Jak ja.
Naprawdę mi się tu podoba.
Szkoda, że nas opuszczasz.
- Podobno przenosisz się do Miami South. - Daj jej spokój.
Przepraszam. Nie wiedziałam, że…
Że interesuję się moimi studentami?
Trudno zignorować kogoś z taką opinią.
Wszyscy cię chwalą.
Doktor Phillips, doktor Elijah, Luis, lekarze prowadzący…
Słyszałam wiele ciepłych słów.
Przykro nam będzie cię stracić.
Boże. Cześć.
Brawo!
- Bardzo się cieszę. - Dziękuję.
- Cześć. - Mama mówiła, że uratowałaś mi życie.
To…
Nie bądź taka skromna. Vero jest tu dzięki tobie.
Cieszę się, że pomogłam.
Dziękuję.
Teraz już nie mogę cię zwolnić.
Choć i tak nie zamierzałam.
Tylko pamiętaj o tym, gdy będziesz główną stażystką.
Żeby się nie puszyć.
Niech to zostanie między nami.
Ogłosimy to jutro na imprezie.
Czy to nie utrudni pani życia?
To nie twój problem. Masz być dobrą lekarką.
Bardzo się cieszę.
Super.
Nie przeciążaj nogi. W domu wystarczą okłady z lodu.
Powoli.
Sophie? Masz wieści?
Co się stało?
Są cali?
Pański syn ma przerostowe zwężenie odźwiernika.
Łatwo to wyleczyć. Wyzdrowieje.
Mam też wieści na temat żony.
Kathryn przeszła operację. Wszystko się udało.
Lekarze wierzą, że dojdzie do siebie.
Camila!
- Znalazłam twój kolczyk. - Poważnie?
Nie wierzę. Dzięki!
- Mówiłaś, że je lubisz, więc… - Nie o to chodzi.
Babcia podarowała mi je przed śmiercią.
Przykro mi.
Dzięki. Zmarła w zeszłym roku.
Gdzie był?
Cóż…
Najpierw zajrzałam tam, gdzie zwykle jesz śniadanie.
Choć trudno to nazwać śniadaniem.
Kupujesz jagodową babeczkę z wózka.
Sprawdziłam pod stolikiem przy drzewie,
ale tam go nie było.
Pogadałam też z woźnym…
Z woźnym?
Tak.
Poprosiłam go, żeby sprawdził, czy kolczyk nie zaplątał się w mopie.
Ale w końcu znalazłam go na podłodze w dyżurce.
Możesz mi go na moment dać?
Biorę go na zakładnika, bo…
nie chcę, żebyś odeszła.
Ten szpital nie byłby tak dobry bez ciebie.
No i…
Uwielbiam z tobą pracować i to, jak mnie…
rozśmieszasz.
Przy tobie jestem lepsza.
Nie oddam ci kolczyka, dopóki się nie zgodzisz.
Naprawdę nie oddałabyś mi kolczyka mojej zmarłej babci?
Tak. Mówię ci.
Właściwie to wycofałam dziś podanie.
Jednak tu zostanę, więc oddawaj kolczyk.
Boże. I pozwoliłaś mi wygłosić całą tę przemowę?
Była świetna.
Camila!
Boże!
- Hej, skarbie. - Cześć.
- Jak się masz? Dziękuję! - Ostatni dzień! To dla ciebie.
- Jestem Sophie. - Rodrigo.
Miło cię poznać.
Nie wiedziałam, że Camila ma chłopaka.
Bo nie ma.
- Mam nadzieję. - Przestań.
- Jestem jej narzeczonym. - Rety!
Super!
To wspaniale. Super.
Nie widziałam… Gdzie masz…?
Oświadczył mi się niedawno.
Pierścionek trzeba zmniejszyć.
Fajnie.
Muszę już iść do domu.
- Miło cię poznać. - Rodrigo.
- Tak. - Fajnie.
Widzimy się po weekendzie?
Dziękuję! Baw się dobrze na imprezie!
Doktorze Sanchez.
Doktorze Phillips.
- Gratuluję awansu. - Dziękuję.
Choć przyznam, że byłem zaskoczony. Inni lekarze chyba też.
- Tak? - Daj spokój.
Fartowny z ciebie sukinsyn.
Wszyscy szli ci na rękę, bo jesteś, kim jesteś.
Sprawdziłeś się.
Ale gdy będziesz prowadzącym, koniec z taryfą ulgową.
Gdy któryś z twoich podwładnych popełni jakiś błąd,
nieważne, czy student, czy nowy główny stażysta,
oberwie się tobie.
Obyś był na to gotowy.
Rozumiem.
Nie przepadasz za mną.
Chciałem powiedzieć, że cieszę się na współpracę, ale też będę szczery:
nigdy cię nie lubiłem.
Do zobaczenia w poniedziałek.
Nie, gdybyście zarabiały naprawdę dużo.
Tyle, co lekarz prowadzący?
Nie. Gdybyście były naprawdę bogate.
- Japonia. - I o to mi chodzi.
Prosto do Kioto. Jak w Monopoly, bez pobierania 200 dolarów na starcie.
I 50 kafli na zakupy.
Nieźle. A ty, Danny?
Sycylia. Pojechałabym do jakiejś winnicy.
Piłabym czerwone wino, siedziała przy basenie
i nie myślała o długach,
które cudownie by zniknęły, bo miałabym swoją fortunę.
Danny Simms.
Pytałeś, kogo wybrałam na głównego stażystę.
Dobrze. Dziękuję.
Możemy zjeść służbowy lunch, za który sam zapłacisz.
- Świetnie. Wybierz miejsce. - Dobrze.
- Nie chcę o tym rozmawiać. - O czym?
O twoim wyskoku czy problemie z Nią?
O niczym.
To dlatego jesteś większym palantem niż zwykle.
- Podać coś? - Poproszę wodę.
Co teraz?
Nia się obudzi, jej rodzina mnie pozwie i wylecę.
Albo umrze, jej rodzina mnie pozwie i wylecę.
A ja będę zdruzgotany.
Zależy ci na niej.
Nawet tego nie mogę głośno przyznać.
- Masz tu kolejnego. - Dziękuję.
- Czytasz mi w myślach. - Nie ma za co, szefowo.
Nic jeszcze nie wiemy.
To na pewno będziesz ty.
Zasłużyłaś, szczerze.
Pamiętaj o tym.
Dziękuję.
Sycylia?
Czemu nie?
- A ty dokąd byś pojechał? - Nie wiem.
Sycylia brzmi całkiem nieźle.
Witam wszystkich.
Dobry wieczór.
Dobrze was tu widzieć.
To był wspaniały rok.
Wszyscy ciężko pracowaliście i bardzo wam za to dziękuję.
Mogę już ogłosić, że w przyszłym roku czekają nas zmiany.
Władze szpitala postanowiły oddzielić oddział ratunkowy od chirurgicznego.
Ja pozostanę ordynatorką chirurgii,
a oddział ratunkowy tymczasowo przejmie ktoś inny.
To był dla mnie wielki zaszczyt.
Miałam szansę stworzyć wspaniałe centrum urazowe.
Ale czas przekazać pałeczkę.
Z wielką radością
przekazuję stanowisko ordynatora doskonale znanemu wam…
doktorowi Patrickowi Sanchezowi.
Dziękuję, doktor Cruz.
Przejmuję oddział ratunkowy z wielką dumą i pokorą.
To dzięki tobie stał się tak wspaniałą placówką.
Doskonale wiecie,
że lubię prostotę i nie znoszę wystąpień publicznych,
ale muszę jeszcze poruszyć ostatnią kwestię.
Mówię o wyznaczeniu nowego głównego lekarza stażysty.
W porozumieniu z doktor Cruz i zarządem postanowiłem wybrać…
doktora Samuela Elijah.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Dzięki.
- Gratulacje. - Dzięki.
Przepraszam.
Nie wiedziałam, że to zrobi.
Nie ma pani za co przepraszać.
Oddali oddział Sanchezowi za to, że mnie pani broniła?
To nie twoja wina.
Nauczyłam się przyjmować ciosy bez narzekania.
Błędnie myślałam, że wtedy przestaną na mnie spadać.
Nigdy nie przestają.
Potrafi pani podnieść na duchu.
Przeżyję.
Ty też.
Zaimponowałaś wielu ludziom, nie tylko mnie.
Znaj swoją wartość.
W ostatnich tygodniach zrobiłaś duże wrażenie.
Tak lepiej?
- Nie wierzę. Musieli wybrać akurat jego? - Czekaj. Idzie tu.
Gratulacje.
Dziękuję, doktorze Phillips.
Są tacy, których na pewno lubię mniej od ciebie.
Do zobaczenia.
- Mam przerąbane. - Bez dwóch zdań.
Mocno ci przyłożył? Chyba tak.
Przykro mi, że nie wybrali ciebie.
Cieszę się, że to Elijah.
A ja się cieszę, że zostajesz.
Ja też.
- Bardzo… - Chciałem…
- Ty pierwszy. - Nie, ty.
Dziękuję za to, co wczoraj powiedziałeś.
Ja też będę tęsknić za niedzielnymi kolacjami.
Możesz być pewien, że…
nikomu nie powiem o Kennedym.
To już bez znaczenia.
Miałem dziś rozmowę ze szpitalną komisją.
Wszystko im powiedziałem.
- Co? - Tak.
A umowa? Możesz stracić uprawnienia.
- I co z twoimi rodzicami? - Mam to gdzieś.
To był słuszny wybór.
Więc to zrobiłem.
Pewna dziewczyna by to pochwaliła.
Staram się być taki jak ona.
Nadepnęła mi na stopę!
Daj spokój.
- Dać wam coś do roboty? - A ty co tu robisz?
Mógłbym dostać listę przyszłorocznych stażystów?
Chwila. To znaczy, że cię awansowali?
O tak.
Gratulacje.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Nie powinieneś teraz ściskać dłoni i pić tequili?
Jak już wspomniałem, robota czeka.
Wypadek motorówki przy Key Biscayne.
Wiozą nam rannych.
Nie masz dyżuru, ale może zaczniesz wcześniej?
Do dzieła, skarbie.
Napisy: Aleksandra Basińska