Varón, 32 anos, choque cun tren nun paso a nivel.
Dor dorsocervical aguda.
Deformación na perna esquerda. Constantes estables.
É Glenn Vogel, o tipo da liorta.
Estás de broma.
A esposa e o bebé veñen noutro helicóptero.
Moi ben, levámolo abaixo.
Que temos?
Glenn Vogel, uns 30 anos, coche atropelado por un tren.
- Glenn Vogel? - En serio?
Non a quero aquí.
Déitese. Aquí non decide vostede.
Ti tampouco! Fóra!
- Déixame en paz! - Non.
- Reláxese. - Ten lesións moi graves.
Se fractura unha vértebra, quedará parapléxico.
O carallo! Sácateme de aí!
Se non para atámolo á cama!
A min non me mire. Se non para, largámolo e que veña alguén buscalo.
De acordo.
Curádeme.
- Con que comezamos? - Danny, corazón e pulmóns.
- E eco rápida. - Fágoa eu.
Harper, examínaslle as pernas?
Deformación na extremidade dereita.
Dóelle algo máis á parte da perna?
A miña muller? O meu fillo? Onde están?
Veñen no próximo helicóptero.
É grave? Van morrer?
Se os traen aquí é porque seguen con vida.
Van baixar agora a muller e o bebé.
Quedo eu aquí. Vai ti.
Non, esperade. Que lles pasou? Están ben?
Vou ver.
Non quero que os toque sen preguntarme antes…
Sei que non lle caemos ben, pero ninguén coidará mellor deles.
É a miña muller.
O meu filliño.
Non deixes que morran.
Non poden morrer!
HAI UN ANO
Ei, Marco, fixeches a proba hepática e de coagulación da nove?
Perdoa, tío, non dou abasto.
Por certo, moito ollo coa doutora Broussard.
Rífalle a quen tarde en dar altas.
- Como lle baixen os números… - Xa.
Phillips e Morales, hai 27 pacientes na sala de espera.
Laretan do partido ou que?
Non. De feito, deille a alta á un e á tres.
Pois atende as salas catro, seis e sete.
- Doutora, teño moitos outros pacientes. - Pois bule, mozo marabilla.
Julio, como vas, meu?
- Ola, Doutor Phillips. - Que tal?
Sandra, alégrome de verte.
- Como vas? - Ben.
Reteño moito líquido e hoxe dóeme bastante.
A ver que temos aquí.
Moita ascite. Notaches algún cambio no do ril?
Non.
Viches o doutor Forman? Tiveches cita con Gastro?
É que empecei a uni e ando bastante apurado.
Como que á uni? Dende cando? Se empezaches o insti hai nada.
Dígamo a min.
O primeiro universitario da familia.
- Incrible. - Grazas, tío.
Non hai dor á palpación. Tiveches algo de febre?
Non, só noto moita presión. Cústame respirar.
Non pode sacar o líquido?
Deberían facerllo no servizo de Gastro
e hoxe estamos ó tope.
Pero deixa a ver se podo facer algo.
Espera, agora volvo.
Muller, 30 anos, ía de copiloto. O tren chocou do seu lado.
Hipotensión e traumatismo torácico grave.
Ó bebé atopámolo chorando no asento.
- Membrana seca, dificultade respiratoria. - Levo eu a Benny.
Actualízame. Cass, vai con ela.
- Imos á sala tres. - Claro.
- Levádea ó box un. - Vamos.
- Señora, como se chama? - Kathryn.
Kathryn, ímola coidar moi ben, de acordo?
Que temos?
Bebé, nove meses, accidente de tráfico.
Taquipnea e membranas secas, pero constantes estables.
Cal é o teu diagnóstico principal para a falla de peso?
- Estenose pilórica? - Fagámoslle un TAC.
Recibido.
Ben… Benny?
Está en boas mans. Agora ímola sandar a vostede.
Kathryn, esperte.
Ai, Deus! Non pinta ben. Vale.
Trae o infusor rápido e catro unidades de sangue.
- Sophie? - Que necesita?
Os quirófanos non dan máis, así que vas operar comigo, vale?
Definamos o plan de batalla.
Ola.
Boas.
Oirías o que pasou con Soriano.
- Oín. - Está moi mal a cousa?
Para ti ou para min?
Nin sequera pensaches en min, non?
Que humillante.
Sabes o parva que parezo?
Por estar comigo?
Por crer en ti.
Mira, perdoa, eu…
Tranquilo.
Do meu esqueceranse rápido, pero do teu…
O problema é que non tes nada no banco.
En que banco?
Cando tratas ben a xente, é como meter unha moediña no banco.
Cando só miras por ti, sacas unha moediña.
Sempre hai que ter algo no banco, Tom.
Diso nada, non penso saír en cadeira de rodas.
Política do hospital.
Xa dei mil voltas por aquí co gotexador.
O chan esvara moito.
Veña, ho, podo andar de sobra.
Mira.
Para, Vero, nena…
Ata podo bailar.
Xa vexo.
- Suave. - Suave.
Coidado. Ben. Mira iso.
Es moito!
Entón, podo saír bailando?
Mami, baila comigo.
Veña.
- Vale, pero abaixo. - Abaixo.
Abaixo, si. Abaixo.
Veña, sóltate.
Iso é, mami!
Vale, podes saír camiñando.
Si? Privilexio especial.
Si! Grazas, mami.
O doutor Soriano darache a alta oficial.
E logo marchamos.
Ben.
Doutora Cruz.
Acósasme.
Só quero falar contigo, pero posmo difícil.
Non moito polo que vexo.
É incómodo para os dous, vale?
Se non queres deixalo, non che quitarei o posto.
En serio?
Non buscas activamente o meu posto?
- Non para botarte. - Quero traballar contigo.
De feito, viña preguntarche
a quen elixiches como supervisor.
Cando a xunta esixa o anuncio oficial, avisareite.
Outra cousa.
Glenn Vogel e a familia están en urxencias.
Accidente de coche. Aténdeo Danny Simms.
Pensei que debías sabelo tendo en conta os antecedentes.
- A eco en cama pinta ben, corazón ó 60 %. - Vale.
- Tes novas? - Non son boas.
Estamos co bebé, pero a nai está pálida e hipotensa.
Vale, grazas.
Que pasa? Están ben?
Están vivos e facemos todo o que podemos.
Iso lle dixeron a meu pai en Gainesville antes de morrer dunha infección de SARM.
Pero a factura de 170 000 $ si que chegou. Quedamos sen nada.
Síntoo.
Non fixestes nada por Benny hai uns días, debería crervos?
Di que Benny empeorou na casa?
Moito.
Simms suplicoulle que quedara. Se fixese caso non estariamos aquí.
Non pasa nada. Entendémolo.
Ó mellor o empeorastes vós.
Deixou de respirar moitas veces.
Kathryin tiña medo e quixen levarllo a miña nai.
É matrona. Sabe o que fai.
Por iso ía tan rápido.
Non foi culpa miña.
Kathryn non paraba de berrar e Benny deixara de respirar outra vez.
Por que non lle axudastes?
Eu…
Sinto moito o que lles está a pasar.
Prométolle que facemos todo o posible por curalo.
Non me diga que os matei, por favor.
Ireino actualizando, de acordo?
- Elijah, encárgaste ti? - Encargo.
- Pulsacións baixas. - Ímola perder.
- Podo axudar? - Hai que abrirlle o peito.
- Non ten un traumatismo? - Pulsacións en 30.
Pero é nova e está sa.
Tes razón. Onde me poño?
- Ti intubas e eu preparo? - Bandexa de intubación.
Marchando.
Imos alá.
Merda, non hai pulso.
Comezamos masaxe cardíaca. Preparados para abrir.
Si, doutor. Preparámolo.
Doutor Phillips, esta cama estaba libre na táboa.
Julio é un antigo paciente meu. Precisa unha punción evacuadora.
Ou sexa, que non é urxente.
Dóelle moito. Non ten cita en Gastro ata a semana.
Pois veña, faino rápido. E pitando.
Xenial. Si.
Donna, tráesme un ecógrafo?
Están a usar os dous que hai.
Ocórreseme unha idea. E se fas este procedemento tan básico sen eco?
Nunca o fixen só con referencias.
Hai pacientes que precisan a cama.
Ou o fas agora mesmo ou lle dás a alta.
Faino, tío, por favor. Non podo esperar outra semana.
Claro, estás en boas mans.
Está intubada. Gabe, sigo eu.
- Imos alá. Bisturí do dez. - Bisturí do dez.
Grazas.
Que?
Xa podes ir en bici sen rodiñas. Parabéns.
- Sophie, separador de costelas. - Separador.
Grazas.
Vale, entrei.
Seguimos coa masaxe.
Que ves?
Seguimos coa masaxe? Ves o corazón?
Teño que atravesar o pericardio. Seguide.
Vale.
Dámoslle a alta á cinco en 15 minutos.
Axuda! Que alguén nos axude! Aquí, por favor!
Abride a porta.
Sandra?
- Que? - Está inconsciente.
Estaba ben ó chegar á casa e logo desmaiouse.
Julio! Óesme? Julio, podes oírme?
Veña.
- Encárgome eu. - Por favor, doutor Phillips.
Vaise poñer ben. Dentro con el.
Metédeo nun box.
- Incisión no pericardio. - As constantes non estabilizan.
Merda, perforouse o ventrículo.
Hostia, pódese arranxar?
Non lle queda moito.
Xander, perdémola.
Chamade a Cirurxía.
Estou taponando un ventrículo co dedo. Necesito axuda.
Hai que ir a quirófano.
- E unha sonda de Foley? - Boa idea.
Vou.
Aguanta, Kathryn.
Hai distensión abdominal. Debeu desangrarse.
Ímolo perder. Non hai pulso.
- Imos coa masaxe. Dáme o tallo. - Iniciamos masaxe.
Sigue coa masaxe. Comprobamos pulso.
Non hai pulso. Ritmo?
Vese fibrilación ventricular. Carga a 200.
Cargando a 200.
Retomamos masaxe.
Sigue coa masaxe.
Comprobamos pulso.
Asistolia.
Súbelle a tensión.
Estabilizouse.
Conseguímolo.
Salváchela.
Imos a quirófano co monitor portátil.
- Camila, dásnos un minuto? - Si, claro.
Xander, vaise poñer ben. Salváchela.
Aínda pode morrer no quirófano.
Tesllo que dicir ó marido.
Ata asegurármonos, non.
Cole, que pintas ti aquí?
Só veño ver que tal está.
Non, xa non tes ese privilexio.
E se aínda che interesa ser doutor, nin te lle achegues.
En ningún sentido.
Enténdoo.
Si? Enténdelo?
Porque está moi grave
e a familia ten base legal para dubidar do noso tratamento
polo que cren que tedes.
O único que podes facer por Nia Washington é rezar.
E liscar de aquí.
Verás…
Tiña un paciente, Julio.
Tiña 20 anos.
Ingresou unha noite que Urxencias estaba ó tope.
A doutora Broussard quería que apurara,
así que lle fixen caso e…
debín perforar un vaso sanguíneo.
Penso nel cada vez que entro nun box.
Penso nel cada vez que atendo un paciente.
Síntoo.
Creo que podería superalo.
Pero non, miña nai agochouno todo.
Ó trasladarme ó Maguire, ninguén sabia o porqué.
Supoño que de aí sairían os rumores das outras mulleres.
Non podía negarcho,
romper a confidencialidade sería a miña ruína.
A da miña familia.
Pero foi culpa miña.
Deixei que pasara.
E dáme vergoña.
Segundo miña nai era para non estragar a miña carreira…
pero o que non quería era manchar a súa.
Meteume nunha situación sen saída.
Cagueina a base de ben.
Non foi culpa túa.
Non.
Cagueina contigo.
Tiñas razón. Non debín insistir, non debín…
Non debín poñerte nesa situación.
Debín escoitarte.
O que querías, o que precisabas.
Síntoo moito, Danny.
Síntoo moitísimo.
Grazas por dicilo.
E quero que saibas que te quero.
Eu tamén te quero.
Non esquezo as nosas ceas dos domingos.
Vounas botar de menos.
Ó mellor me despiden.
Meus pais non te van despedir despois do que che contei.
Ó mellor me despiden e xa non es o meu xefe.
Podemos comezar de cero.
Ver como vai a cousa.
É o que queres?
Soa bastante ben.
Que tal a nai?
Seguen operando.
Aínda non se sabe.
- E o bebé? - Vaise poñer ben.
Estenose pilórica.
Tiñas razón. Deberías estar orgullosa.
Home, claro, que non che caiba dúbida.
Oe.
Que pensas que fan estes aí?
O de sempre.
Deberías dicirlle o que sentes.
Non é iso.
Danny e eu só somos amigos.
Xa, ben te entendo.
Chan, fixeches unha toracotomía con Phillips.
Só asistín. Veño de deixala en quirófano.
Saqueite do servizo de Cirurxía de mañá. Daranche un horario novo.
Oe, ti que problema tes?
- Problema? - Si.
Cada vez que fago algo ben
quítasme méritos e fasme de menos.
Non me apoiaches nin unha soa vez.
Non me animaches nunca. E sabes que? A xente nótao.
Sabías que Camila prefire marchar a aturar as túas merdas?
Poderiamos perdela,
con toda a súa bondade e optimismo, e por que?
Porque non podes co teu ego?
Remataches?
Estou de acordo contigo.
Cambieiche o horario para non compartirmos quenda.
Verás que é polo teu propio ben.
- Ola. - Ola.
Danny e Phillips queren saber como vai a cirurxía de Kathryn.
Lista para a fuga.
- Con coidado. - Iso, con coidado.
Veña.
- Oe. - Que?
Chamáronte os directores?
Chamaron.
E?
Boas tardes.
- Como estás? - Que tal?
Vero, non? Eu son Camila.
Ola, Camila!
Parabéns. Xa vas para a casa, que ben.
Grazas. Estabas aquí cando cheguei?
Claro, o meu primeiro día.
Gústache estar aquí?
Gusta, si.
- Finxamos que non está Cruz. - É o que fago eu.
Non, en serio. Si que me gusta estar aquí.
Oxalá non marchases.
Seica pediches ir a Miami South.
- Natalia, déixaa. - Por favor.
- Que? - Perdón. Non sabía que…
…estou ó tanto dos meus estudantes?
É difícil ignorar tanta gabanza.
Todos cos que falei,
o doutor Phillips, o doutor Elijah, Luis, os adxuntos,
todos falan marabillas de ti.
Sería unha mágoa perderte.
Ai, Deus. Ola.
Fixéchelo moi ben!
- Alégrome moito. - Moitas grazas.
- Ola. - Miña nai di que me salvaches a vida.
Non…
Non sexas modesta. Vero non sobreviviría sen ti.
É un pracer axudar.
Grazas.
O malo é que agora non podo despedirte.
Tampouco o tiña pensado,
pero, como supervisora, lembra que lle faltou pouco.
Non che quitarei ollo.
Eu…
Que non saia de aquí por agora.
Anunciarémolo na festa de mañá.
Pero…
Non se lle van complicar moito máis as cousas?
Non é cousa túa. Céntrate en ser boa doutora.
Alégrome moito por ti.
É incrible.
Cando chegues á casa, non a apoies, aplica xeo e listo.
De acordo? Con calma.
Sophie, sabes algo?
Que pasou?
Están ben?
O seu fillo padece estenose pilórica.
Pódese tratar, vaise poñer ben.
Tamén recibín novas de quirófano.
Kathryin saíu da operación e todo foi moi ben.
Todos cren que se recuperará.
Oe! Camila!
- O teu pendente. - Ai, Deus, en serio?
- Si. - Hostia, grazas!
- Dixeches que che gustaba… - Non, é moito máis.
Deumo miña avoa antes de morrer.
Síntoo.
Grazas.
Foi o ano pasado. E onde o atopaches?
Verás,
primeiro fun a onde almorzas sempre.
Non será o almorzo, non sei, a madalena esa de arandos do carriño.
Mirei na mesa a carón da árbore.
Non estaba no chan.
Falei co conserxe, non o tiña.
Co conserxe?
Pois si, eu…
Pedinlle que mirara a mopa por se quedara aí.
En fin, que ó final estaban no chan da sala de descanso.
Déixasmo ver un segundiño? Grazas.
Pois agora queda secuestrado porque…
non quero que marches.
O hospital non vai ser o mesmo sen ti.
E…
Gústame traballar contigo e fasme…
rir.
Fasme mellor persoa.
Así que vou quedar con el ata que rectifiques.
Pensas roubarme o pendente da miña defunta abuela?
Si, ó 100 %.
Pois que saibas que retirei a petición esta tarde.
Decidín quedar, xa mo podes ir dando.
Ai, Deus, e non me cortaches antes mentres daba o discurso este?
Encantoume.
Camila!
- Ai, Deus! - Ola, meu amor!
- Ola, meu ben. - Ola.
- Como estás? Grazas. - Feliz último día. Toma, para ti.
- Ola! - Ola!
- Son Sophie. - Eu son Rodrigo.
- Rodrigo, un pracer. - Igualmente.
Non sabía que Camila tiña mozo.
E non o ten.
- Iso espero, non? - Cala.
- Son o seu prometido. - Vaia!
Que fantasía!
Incrible. Xenial.
Non che vira… Onde tes o…
Non, xa, hai pouco que mo pediu
e están a axustarmo.
Bárbaro. Fantástico. Bárbaro.
Pois nada, eu marcho á casa, así que…
- Un pracer. - Rodrigo.
- Si. - Xenial.
- Vémonos o luns? - Si.
- Grazas. - Pásao ben mañá na festa.
Boas, doutor Sanchez.
Doutor Phillips.
- Parabéns ó novo adxunto. - Grazas.
A verdade, sorprendeume. Creo que ós demais adxuntos tamén.
- En serio? - Veña.
Es un cabrón tocado pola variña.
Permitíronseche moitas cousas só por ser quen es.
Fuches un bo supervisor,
pero cando sexas adxunto vas ir sen rede de seguridade.
Calquera erro de calquera ó teu mando,
dun estudante negado ou, non sei, da nova supervisora,
será responsabilidade túa.
Vaite preparando.
Sabes que? Pílloo.
Non es o meu maior fan.
Diría que me prestará traballar canda ti, pero sendo sinceros,
es o adxunto que menos me gusta.
Vémonos o luns, Patrick.
Refírome a se che sobran os cartos.
Coma un adxunto?
Non. Cartos de verdade. En plan, se foses rica.
- Xapón. - Aí xa falamos.
Directiña a Kioto. Sen pasar pola saída nin cobrar os 200. E…
Levaría no peto 50 000 para compras.
Boa. Danny, e ti?
Sicilia. Visitaría unha bodega en Sicilia.
Beberia viño tinto sentada a carón dunha piscina
e non pensaría en débedas,
xa que se esfumarían milagrosamente porque estaría forrada.
Danny Simms.
Querías saber a quen elixín.
Ben. Grazas.
E pódesme invitar a xantar de xeito estritamente profesional.
- Xenial. Ti elixes. - Claro.
- Non quero falar do tema. - De cal?
Do de berrarme en Urxencias ou do de Nia?
De ningún.
Notábate máis cabrón do normal, xa sei por que.
- Sírvolle algo? - Só unha auga, por favor.
E agora que?
Pode espertar, a familia denuncia e bótanme.
Ou morre, a familia denuncia e bótanme.
E eu quedaría desfeito.
Impórtache de verdade.
Non podo admitilo sen meterme en problemas.
- Pedinche outro. - Grazas. Lesme a mente.
De nada, supervisora.
Non o sabes. É…
A ver, vancho dar a ti.
E merécelo. Sinceramente.
Quero que o saibas.
Grazas.
Así que Sicilia, non?
Si.
Por que non?
- A onde irías ti? - Non sei.
Sicilia soa bastante ben.
Ola a todos.
Boa tarde.
É un pracer vervos aquí.
Foi un curso fantástico.
Todos traballastes ata non poder máis e agradézovolo moito.
Teño que anunciar que o curso que vén haberá cambios.
A administración decidiu separar os departamentos de Urxencias e Cirurxía.
Polo tanto, eu seguirei ó mando de Cirurxía
e Urxencias terá un novo director temporal.
Foi a honra máis grande da miña vida
converter este centro de Urxencias no que é hoxe.
Porén, toca pasar o testemuño.
Estou encantada
de cederlle o liderado de Urxencias a un dos nosos,
ó experimentado adxunto Patrick Sanchez.
Grazas, doutora Cruz.
Acepto con humildade e honra o liderado de Urxencias,
que convertiches nunha institución incrible.
Como saberedes,
gústame a sinxeleza e non me gusta falar en público.
Porén, hoxe debo anunciar un tema moi importante.
A designación
da supervisión de residentes.
Tras consultar con Cruz e coa xunta, decidín elixir…
o doutor Samuel Elijah.
- Parabéns. - Grazas.
Elijah…
Home!
Si, tío.
Alédome por ti.
- Bo traballo, meu rei. - Grazas, tía.
Valo facer xenial.
Grazas.
Boas.
Danny, síntoo moito.
Non sabía que ía facer iso.
Non ten por que sentilo.
Substituírona por Sanchez como represalia, non?
Non é culpa túa.
Ensináronme a aceptar os golpes, a non queixarme.
O meu erro foi pensar que así os golpes cesarían,
pero nunca cesan.
Motivar non é o seu.
Irame ben.
E a ti tamén.
Impresionaches a moita xente como supervisora, non só a min.
Non te subestimes.
Estas semanas fixécheste notar.
Iso motívate algo máis?
Non o creo.
- Mira que había xente… - Cala, aí che vén.
Boas, Patrick.
Parabéns.
Moitas grazas, doutor Phillips.
Por certo, hai moitos adxuntos que me gustan menos ca ti.
Ata luns, Xander.
- Estou fodido. - Totalmente.
Doeuche? Foi duro.
Ola.
Sinto moito o do posto.
Alédame que llo deran a Elijah.
A min alédame que non marches.
E a min.
- A verdade… - Mira, eu…
- Dálle. - Ti primeiro.
O que dixeches onte significa moito para min.
Eu tamén vou botar de menos as ceas dos domingos.
Quero que saibas que non vou…
Non vou contar o do Kennedy.
Xa daría igual.
Esta tarde falei coa xunta do hospital.
Contéillelo todo.
- Que? - Iso.
Se te denuncian non poderás exercer.
- E teus pais? - Impórtame un carallo.
Era o correcto.
Por iso o fixen.
É unha frase dunha rapaza que me gusta moito.
Intento parecerme máis a ela.
Pisoume o pé.
Veña.
- Aquí non se traballa ou que? - Que fas aquí?
Pásasme a lista de residentes e internos deste curso?
Quieto aí. Vas ser ti o supervisor?
E tanto que si.
Parabéns!
- Parabéns. - Grazas.
Non debías estar estreitando mans e papando tequila?
Xa vos dixen que teño traballo, estamos?
Elijah?
Colisión de motora en Caio Biscaíño.
Van mandar varios pacientes.
Sei que non che toca, pero podes comezar antes?
Para iso estamos.
Subtítulos: Abraham Díaz López