W ZBYT CZYSTEJ WODZIE RYBY NIE ŻYJĄ, ALE BRUDNA ZIEMIA WYDAJE OBFITE PLONY.
HONG ZICHENG, CAIGENTAN
Trzy dni siedziałem na tym koniu
i gówno widziałem!
Rób swoje i znajdź tego jebanego łosia!
Ale poszukiwanie i czekanie to część polowania.
Coś powiedział?
Podpisał pan umowę, a w niej jest…
Albo ty się, kurwa…
Albo upoluję łosia, albo strzelę ci w dupę!
Spokojnie! Zadzwonię do biura. Już dzwonię!
Chryste!
A ty co, Chińczyk?
Japończyk.
Japończyk, Chińczyk.
Co tu robisz? W Japonii nie można polować?
Można, ale nie na koniach.
Nie ma takiego dużego terenu.
Japonia jest mała.
Gówniani ludzie ściśnięci razem na małej, gównianej przestrzeni.
Czym się zajmujesz?
Oszustwami gruntowymi.
Oszustwami gruntowymi?
A co to takiego?
O cholera!
Na pomoc!
Kurwa!
Niedźwiedź!
O kurwa…
Lepiej wiejmy!
Bez cienia wątpliwości
ten niedźwiedź sądził, że będę jego własnością.
Ale potem w jednej chwili stał się brzydki, żałosny i umarł.
A może nie mogę zapomnieć podniecenia, jakiego doświadczyłem w tamtej chwili.
Takumi.
Przyłączysz się do mnie?
Zostaniesz oszustem gruntowym?
Kanciarz, który zrujnował ci życie, był takim oszustem.
Może tym razem…
sam wyślesz kogoś do piekła?
TOKIJSCY OSZUŚCI
Oszuści kradną duże sumy pieniędzy, udając właścicieli nieruchomości.
Chcą sprzedać ziemię przy użyciu podrobionych dokumentów.
W okresie powojennym w całej Japonii dochodziło do takich oszustw,
bo społeczeństwo i urzędy pogrążone były w chaosie.
Podczas bańki spekulacyjnej na przełomie lat 80. i 90.
ceny nieruchomości poszły w górę,
a w miastach często dochodziło do oszustw.
Jednak cyfryzacja dokumentów w obrocie nieruchomościami
utrudniła kradzież tożsamości. Wydawało się, że oszustwa gruntowe ustały.
Ale kiedy w 2015 roku
Tokio wybrano na gospodarza igrzysk, ceny ziemi poszły w górę.
Pod nieobecność właścicieli i z braku odpowiedniego zarządzania
doszło do wzrostu liczby oszustw
na terenach, które nie budziły większego zainteresowania.
W grupie takich oszustów jest lider,
negocjator,
informator,
prawnik,
fałszerz dokumentów
i koordynator castingów dla impostorów.
Tu potrzeba precyzji i zaawansowanych technik kryminalnych.
ODCINEK 1
Na numer alarmowy zgłoszono dziwny zapach w budynku w Shimbashi,
które podlega policji z Atago.
Możliwe też, że budynek był przedmiotem oszustwa gruntowego,
w sprawie którego śledztwo prowadzi Drugi Wydział Śledczy.
Shimomura i Okubo z tego wydziału pędzą na miejsce zdarzenia.
Na razie nie wiadomo, gdzie przebywa właściciel budynku,
należy więc również zbadać związek między nim a dzwoniącym.
Powtarzam…
- Okubo, II Wydział. - Dziękuję, że przyjechaliście. Proszę.
Tatsu.
Zadzwonię do centrali.
W dochodzeniu w sprawie właścicielki domu wielorodzinnego,
której szczątki znaleziono w tymże budynku w tokijskim Shimbashi,
pojawiły się informacje,
sugerujące powiązania z oszustwami na rynku nieruchomości…
W ciągu kilku lat grupa znana jako „oszuści gruntowi”…
Agencję nieruchomości oszukano na 2 mln jenów.
Grupa wykorzystała inną kobietę,
która prowadziła negocjacje, podając się za zmarłą właścicielkę…
Ta grupa oszustów składa się z wielu członków
i na razie policji nie udało się ich namierzyć.
Znak zodiaku?
Smok…
- Prawda? - Czemu ją pan pyta?
To pański znak.
Ćwiczyliśmy to wiele razy, prawda?
Przepraszam.
- Panie Sasaki. - Tak?
Źle.
Co?
Nazywa się pan Kenichi Shimazaki.
Nie ma tu żadnego Sasakiego. Zapomniał pan?
No tak…
- Panie Shimazaki. - Tak?
Będzie dobrze.
Proszę się odprężyć.
Dobrze.
Niech pan robi to, co z Reiko.
Dobrze.
No dobrze, Goto. Zacznijcie od nowa.
Jak się pan nazywa?
Jestem Kenichi Shimazaki.
Data urodzenia?
17 lutego, roku Showa 15…
- Według kalendarza zachodniego. - 17 lutego 1940 roku.
Mój znak zodiaku to smok.
- Miejsce urodzenia: Shibuya City, Tokio. - Nie!
Niech pan nie papla niepytany, tylko odpowiada na pytania.
Przepraszam.
Lepiej udzielać krótkich odpowiedzi.
Jeśli padnie pytanie, na które nie jest pan przygotowany,
niech pan odpowie wymijająco.
Pomożemy panu.
Będzie dobrze, panie Sasaki.
No tak.
Mogę skorzystać…
Znowu?
Dopiero co pan był.
- Proszę. - Dziękuję.
Przepraszam.
Naprawdę sobie poradzi?
Nie było kogoś lepszego?
Miałam kogoś, kto bardziej przypominał właściciela,
ale Harrison wybrał jego.
No nie wiem…
To tylko impostor.
I nikt go nie będzie tak dręczył.
Chcesz to, Takumi?
Już to zrobiłem.
Czy to nie czas?
Masz rację.
Chodźmy.
Jedziemy podpisać umowę.
Jak jego dokumenty?
Chyba są w porządku.
Mogę je zobaczyć?
Pewnie.
Certyfikat pieczęci.
Rejestr nieruchomości.
Świadectwo wyceny środków trwałych.
Zeznanie podatkowe za środki trwałe.
Certyfikat rezydencji…
To specjalna powłoka?
Brak odcisków na papierach jest nienaturalny.
Zagraniczne agencje wywiadowcze też tego ostatnio używają.
I prawo jazdy.
Karta ubezpieczenia.
Pieczęć. Klucz do nieruchomości.
Brak dokumentu tożsamości i paszportu.
Tak jest bardziej naturalnie.
W prawie jazdy są mikrochipy.
Dobra robota.
Dziękuję.
No to jedziemy.
Takumi.
Tak?
To też zabierz.
Co to jest?
Przepraszam za spóźnienie.
Gdzie pan Sasaki?
Znów musiał się wysikać.
Czemu wybrał takiego niedołęgę?
Wciąż nie rozumiem Harrisona.
Jak długo z nim pracujesz?
Jakieś cztery, pięć lat.
To nie tak długo.
Myślałem, że dłużej się znacie.
Wydaje się, że bardzo ci ufa.
Tak myślisz?
A widzisz to?
Wiesz, że nasza impostorka z tej roboty też zaginęła?
Naprawdę?
Ciekawe, kto to zrobił.
No ale pewnych rzeczy lepiej nie wiedzieć.
Już jest.
Bardzo przepraszam!
SZCZĄTKI WŁAŚCICIELKI DOMU Z SHIMBASHI. ZDANIEM POLICJI TO NIE PRZESTĘPSTWO.
Harrison Yamanaka?
POLICJA W TOKIO II WYDZIAŁ DOCHODZENIOWY
Tak. To sławny oszust gruntowy.
Ale „Harrison”? Nie jest Japończykiem?
Używa różnych pseudonimów,
ale koledzy znają go jako Harrisona Yamanakę.
Mogę?
„Były członek gangu.
W czasie bańki ekonomicznej pod koniec lat 80.
zyskał reputację rekina nieruchomości.
Później kierował grupą oszustów gruntowych
i dokonał wielu oszustw na dużą skalę.
W czasie recesji aresztowano go jako rzekomego szefa przekrętu
związanego z budynkiem w Tokio.
Skazany na pięć lat więzienia”.
Po wyjściu z więzienia przez jakiś czas się nie wychylał, aż…
Aż co?
Bańka dot-comów.
Jakoś w tym czasie zaczął działać.
Co?
Co z tą sprawą z 2007 roku? „Nieoskarżony z powodu braku dowodów”?
Ech.
W Akasaka-Mitsuke było dużo budynków, które 20 lat stały puste.
Hotel Napa
kupił go od pośrednika za 1,2 miliarda jenów…
Ale to było oszustwo?
Staruszek impostor, rekruterka, który go zatrudniła,
pośrednik i szemrany sekretarz sądowy.
Aresztowaliśmy członków grupy
i wreszcie dotarliśmy do Harrisona, który zaplanował to oszustwo.
Widziałem wielu kanciarzy i sprytnych przestępców,
ale on był do nich niepodobny.
Przepraszam.
Prokuratura nie oskarży Harrisona z powodu braku dowodów.
Byliśmy tak blisko…
Czyli nie postawiono zarzutów nikomu poza impostorem?
Otóż to.
Ten staruszek miał demencję.
Jego zeznania w ogóle się nie kleiły.
A co z 1,2 mld jenów?
Kto wie?
W trosce o swój wizerunek Napa utrzymało incydent w tajemnicy.
Pieniędzy nie odzyskano.
Cholera. Poważnie?
Co?
Tatsu, myślisz, że Shimbashi to też robota Harrisona?
Nie ma na to dowodów.
To tylko przeczucie.
Ale jak całkiem poważna firma
mogła dać się nabrać na prostą sztuczkę z impostorem?
Pewnie ich to rajcowało.
Tych cholernych oszustów.
- Proszę zaczekać. - Dobrze.
Dzień dobry.
Jestem Inoue, zarządzam nieruchomością Shimazaki.
Jestem Maki z Mike Homes.
Miło pana poznać.
Jestem Ishiguro, sekretarz sądowy.
Miło mi.
- Yamashita. - Bardzo dziękuję.
Skoro obecni są już sprzedający i kupujący,
chciałbym zacząć procedurę.
Dziękuję, że znaleźli panowie czas w swoich napiętych grafikach.
Ponieważ mamy ograniczony czas, przejdźmy od razu do rzeczy.
„Nieruchomość oznacza działkę budowlaną
położoną przy 36-8-7 Ebisu, w Shibuya, Tokio.
Właściciel posiadłości, Kenichi Shimazaki,
dalej zwany Właścicielem,
oraz nabywca…”
Nieruchomość sprzedawana w ramach tej umowy
to 54-letni budynek, zaledwie pięć minut piechotą od stacji Ebisu.
Właściciel, Kenichi Shimazaki, od wielu lat mieszkał w tym domu sam.
Jednak po hospitalizacjach z powodu nowotworu
trafił do hospicjum w Atami.
To wtedy o tej nieruchomości opowiedział nam Takeshita,
nasz informator od gruntów.
To tutaj.
Pięć minut od stacji.
W pobliżu są Yebisu Garden Place i Westin Tokyo.
- Typowe Ebisu. - Deweloperzy nie są zainteresowani?
Ciągle kręcą się tu pośrednicy i sprzedawcy.
Właściciel to zrzędliwy staruszek, który został tu nawet po diagnozie.
I tak to się skończyło.
Nie ma rodziny?
Nie. Odziedziczył dom po rodzicach,
a żona od dawna nie żyje.
Jacyś inni krewni?
Gdyby ich miał, to miejsce tak by nie wyglądało.
Nie ma obciążeń hipotecznych, to wspaniała nieruchomość.
Wielkość?
478 metrów kwadratowych,
9,8 mln jenów za tsubo.
Strefa II kategorii.
Postawcie tu apartamentowiec, a mieszkania rozejdą się na pniu.
- Świetnie. - Tak.
Zróbmy to.
Za ile go wystawimy?
Pomyślmy.
Na razie powiemy 900 mln.
Dobrze.
Rozpuściliśmy fałszywe informacje wśród agencji nieruchomości,
mówiąc, że teren jest na sprzedaż.
Wkrótce otrzymaliśmy wiele zapytań.
Najbardziej nakręciło się Mike Holmes,
dobrze zapowiadająca się agencja specjalizująca się
w budowie i sprzedaży mieszkań na inwestycje.
Naprawdę mogę położyć rękę na tej ziemi?
To zależy od pana.
- Ile? - Dziewięćset milionów.
Dziewięćset milionów?
Jeśli pan się nie zdecyduje, ktoś inny sprzątnie go panu sprzed nosa.
Wskaźnik zabudowy to 60%, a intensywność zabudowy – 400%.
W budynku z maksymalną powierzchnią możemy mieć 36 mieszkań.
Kawalerki na dole, mieszkania rodzinne na górze.
Roczny czynsz z ich wynajmu wyniesie ok. 130 mln jenów.
Nawet przy kosztach budowy 800 mln inwestycja zwróci się w 13 lat.
Dziewięćset milionów to nie tyle rozsądna cena, co okazja.
- Prawda? - Szefie.
Skontaktujmy się z nimi niezwłocznie.
Dobrze.
Ale nie sprzedajemy tak łatwo.
Goto, nasz radca prawny, kontaktuje się z celem
i mówi, że inni deweloperzy też są zainteresowani ofertą.
Co mam powiedzieć? W końcu Ebisu to popularna dzielnica.
Nie mogę podać nazw,
ale otrzymaliśmy zapytania z wielu znanych firm.
I to bardziej znanych niż wasza.
Proszę, dajcie nam szansę.
Własny apartamentowiec to marzenie naszej agencji.
Nie chcę być nieuprzejmy, ale nawet nie jesteście na giełdzie.
Sprzedający raczej bardziej zaufa
znanej firmie, której reklamy każdy zna z telewizji.
Ale właściciel chciałby też jak najszybciej dokonać transakcji.
Nie przystanie na pierwszą ofertę, ale chce to załatwić szybko.
Miliard.
- Słucham? - Miliard jenów.
Szefie…
Duże firmy potrzebują zgody kierownictwa.
Ja mogę decydować sam.
Dodamy 100 mln i zaoferujemy wam miliard.
Co pan na to?
Czy możemy podpisać umowę w przyszłym tygodniu?
Bardzo dziękuję!
Jako zaliczkę chcemy 100 mln jenów.
Zgadzacie się?
Tak, zgoda.
Mogę też o coś prosić?
Chciałbym osobiście poznać sprzedającego.
Oczywiście, kiedy tylko będzie miał czas.
Poszukiwania impostora pana Kenichi Shimazakiego
prowadziła już Reiko, rekruterka.
Data urodzenia?
Impostor nie może mieć krewnych.
Reiko zawsze ma gotową listę
wielu seniorów o dobrych manierach,
którzy noszą jakieś piętno i potrzebują szybkiej gotówki.
…Kenichi Shimazaki.
- Data urodzenia? - Urodziłem się 17 lutego…
Sugerowałabym jego.
Przypomina Shimazakiego
i dobrze wypadł na przesłuchaniach.
Był nauczycielem fizyki w liceum. ale zwolnili go za molestowanie.
A potem?
Wygląda na to, że prowadził różne kursy.
Ma dobrą pamięć.
Aktualny adres?
A co wiesz o nim?
Ach, ten.
Całe życie pracował jako robotnik budowlany.
Gdy się postarzał…
stał na ulicy z czerwoną pałką…
- Kontroler ruchu. - Właśnie.
Ale zaczyna słabnąć i chce się przenieść na wieś.
Jest winien 2,7 mln jenów firmie pożyczkowej.
Aktualny adres?
No więc…
Ale jak widzicie, nie jest dobry. Zaczyna mieć demencję.
Weźmy go.
Co? Poważnie?
Najważniejsze nie jest podobieństwo, ale autentyczność.
Dobrze o tym wiesz, Reiko.
Nawet jeśli wybierzemy impostora właściciela,
nie pozwolimy na spotkanie z Mike Homes.
Im więcej czasu spędzą razem,
tym większe ryzyko, że oszustwo się wyda.
Za każdym razem wykręcamy się złym stanem zdrowia czy humorami,
ale uspokajamy nabywcę, zapraszając go do nieruchomości.
Co za szkoda. Pan Shimazaki jeszcze wczoraj chciał przyjechać.
Wysłaliśmy mu nawet bilet kolejowy.
Ale dziś rano zadzwonił, że nie przyjedzie.
Niestety bywa humorzasty.
Rozumiem. Szkoda.
Ale pozwolił nam się rozejrzeć.
Oryginalną kłódkę zastąpiono już nową.
Ale dopilnowaliśmy, żeby wyglądała na starą.
Udało się.
W porządku.
- Proszę. - Dziękuję.
Dziękuję.
Ależ tu miejsca.
Dookoła jest niska zabudowa,
więc nawet na parterze będzie dużo słońca.
Tak.
Wspaniała posiadłość.
Czy mogę zajrzeć do wnętrza domu?
Je nie mam nic przeciwko.
Ale pan Shimazaki sobie tego nie życzy.
W środku jest bałagan,
więc pewnie czuje się skrępowany.
Dom i tak zostanie zburzony.
Naprawdę chcecie tam zajrzeć?
Chcemy poinformować firmę rozbiórkową…
O właśnie. Panie prezesie?
Tak?
Chcielibyśmy opłacić rachunek za rozbiórkę i operatora.
Słucham?
Rozumie pan,
sprzedajemy taki duży teren znacznie poniżej ceny rynkowej,
niewiele na tym zarabiając.
- Rozumie pan? - Tak…
W tym momencie wrzucamy koszty rozbiórki w wydatki pośrednika.
Dzięki temu zrozumieją, czemu cena jest niższa od rynkowej,
a umowa będzie bardziej przekonująca.
Dobrze, ale najpierw omówimy to z zespołem.
Czy potrzeba aż tyle zachodu?
Nie mówił pan, że może samodzielnie podejmować decyzje?
Pan Shimazaki zgadza się, żebyśmy zajęli się rozbiórką.
Słucham?
Kupujący najbardziej boi się, że mógłby urazić właściciela,
dlatego nie tracimy okazji, by zagrać tą kartą.
W porządku.
Ale proszę zorganizować spotkanie z nim.
Oczywiście.
Dopilnuję tego.
Rzemieślnicy podziemia, fałszerze, szykują dokumenty
niezbędne do zawarcia umowy,
takie jak prawo jazdy czy karta ubezpieczenia zdrowotnego.
Dane na mikrochipach czy znaki wodne wymagają zaawansowanej techniki.
Impostor i sfabrykowane dokumenty.
Sukces oszustwa gruntowego zależy od ich autentyczności.
Kiedy fałszywe dokumenty były gotowe, podpisaliśmy umowę kupna-sprzedaży.
Wpłacono zaliczkę w wysokości 100 mln, a przy umowie końcowej
miało dojść do zapłaty pozostałych 900 mln i przekazania prawa własności.
Jesteśmy w biurze prawnika,
który przygotował dokument tożsamości,
zastępujący akt własności.
Prawnik obecny przy podpisaniu aktu nie wie, że to nie jest Shimazaki.
To pierwsze spotkanie
impostora Shimazakiego z pracownikami z Mike Homes.
W porządku.
Czyli akt własności gruntu zaginął?
Jak mówiliśmy,
poprosiliśmy prawnika
o przygotowanie dokumentu tożsamości.
- Już to wyjaśnialiśmy. - Rozumiem.
Sami panowie widzieli.
Dom jest stary, niezbyt uporządkowany.
Spytałem pana Shimazakiego, gdzie jest akt własności. Szukaliśmy go…
No tak…
Bardzo przepraszam.
Nie. W porządku.
Inne dokumenty są w porządku?
Tak. Ale gdybym mógł przejrzeć…
Wystarczy już.
Słucham?
Kiedy pan się rejestrował?
Słucham?
Młodo pan wygląda. To niepokojące.
To kiedy?
W 2012 roku.
Czyli tylko raz był pan na obowiązkowym szkoleniu z etyki prawniczej?
Nie wiem, czy może pan prowadzić tak ważną sprawę.
Zaczynam się niepokoić.
To nie powinien być problem. Da pan radę?
Tak.
Wszystko w porządku?
Tak.
Przepraszam. Pan Shimazaki musi przejść badania w domu opieki.
Gdybyście mogli…
- W porządku? - Tak.
Panie Shimazaki, chciałbym potwierdzić pańską tożsamość.
Proszę nam pokazać dokument ze zdjęciem.
Ach, tak.
Dziękuję.
Karta ubezpieczenia zdrowotnego…
Tak.
- Prawo jazdy i… - Tak, prawo jazdy. Dziękuję.
Pieczęć nie jest potrzebna.
Proszę.
- Sprawdzę je. - Oczywiście.
Tokio, Shibuya, Ebisu 7…
Siedemnasty…
W porządku.
- Proszę. - Dobrze.
17 lutego, rok Showa 15…
Dziękuję.
W porządku.
Przepraszam, że tyle to trwało.
- Potwierdzę kilka rzeczy. - Oczywiście.
Pan jest Kenichi Shimazaki. Zgadza się?
Tak, zgadza się.
Poda mi pan swoją datę urodzenia?
Co? Tak…
Proszę się nie spieszyć.
Siedemnasty lutego, rok Showa 15.
W porządku.
Znak zodiaku?
Co?
Och.
Pański znak zodiaku.
Ach, zodiak…
Panie Shimazaki.
Znak zodiaku. Dwanaście zwierząt.
- Szczur, wół… - Jasne!
Smok. Mam 77 lat, i urodziłem się w roku smoka.
Bardzo dziękuję.
W takim razie…
Przepraszam.
Proszę spojrzeć.
Które zdjęcie przedstawia pański dom?
- To… - Trudno mu je zobaczyć.
- Mogę? - Tak. Przepraszam.
Proszę, panie Shimazaki. Który?
No…
Panie Shimazaki, pański dom. Który to?
Ten…
to nie.
To ten.
To jest mój dom.
W porządku?
- Tak. - OK.
Dziękuję.
Pozwólcie, że zadam ostatnie pytanie.
Panie Shimazaki.
W którym supermarkecie w okolicy robi pan zakupy?
Co? Ja…
Sklep spożywczy. Supermarket.
Chyba robi pan zakupy?
Tak… robię.
Zakładam, że kupuje pan artykuły spożywcze i inne…
Pyta pan o supermarket, ale jest ich więcej niż jeden.
Niech wymieni, ile chce.
Supermarket…
Panie Shimazaki.
Pytam o supermarket. Supermarket.
A kogo to obchodzi?
Czego jeszcze pan potrzebuje?
Mamy tu prawnika,
który potwierdził, że to jest pan Shimazaki,
a pan poznał go dopiero dzisiaj.
I jest pan początkującym sekretarzem.
Jak można kwestionować weryfikację tożsamości od prawnika czy notariusza?
Tak, panie Fujishima?
- No cóż… - Hej.
Czy pan w ogóle wie, co to etyka zawodowa?
Muszę dopilnować bezpieczeństwa transakcji.
I jestem dumny z tego, co robię.
Proszę pozwolić mi kontynuować.
Panie prezesie.
To nie wystarczy?
Nie.
Niech mu pan odpowie.
Nie chodzi o to, że mam wątpliwości.
Ale i dla mnie, i dla naszej firmy,
to ogromna transakcja, która zadecyduje o naszej przyszłości.
Prosimy, żebyście pozwolili nam potwierdzić,
że to prawdziwy pan Shimazaki.
Bardzo proszę.
Tak…
Co się stało?
To nic takiego.
Cały dzień w nerwach.
Możemy skorzystać z toalety?
Tak. Oczywiście.
Proszę się nie spieszyć.
- Przepraszam. - Chodźmy.
Co zrobimy?
Tak, chodźmy.
Co się stało?
Nazywam się Kenichi Shimazaki.
Urodziłem się
17 lutego
w roku Showa 15, czyli 1940.
Mam 77 lat, a moim znakiem zodiaku jest smok.
A na zakupy
chodzę w stronę stacji,
do sklepu Peacock.
Ale często chodzę też do Life przy Gaien Nishi-dori.
Bo Life jest tańszy.
Rozumiem.
Dziękuję.
Skończyliśmy?
Panie Shimazaki,
czy zgadza się pan sprzedać dom firmie Mike Homes?
Tak.
Dziękuję!
Czy mogę prosić o podpis i pieczęć?
Niech pan poczeka, aż wróci!
Nie zawstydzajcie go już.
- Chodźmy. - Tak…
Przepraszamy.
Przepraszam.
- Proszę tu przystawić pieczęć. - Dobrze.
Dokumenty potrzebne do wniosku o rejestrację są gotowe.
Możecie dokonać płatności.
Tak, wszystko idzie bez zakłóceń.
Proszę przelać pozostałą kwotę.
Panie Shimazaki.
Dziękuję.
Jesteśmy panu wdzięczni.
Zapewniamy, że wykorzystamy teren, który pozwolił nam pan kupić,
na coś wielkiego.
Panie Yamashita. Panie Inoue.
Dziękujemy za waszą pomoc.
- Dziękuję. - Bardzo dziękuję.
Jeszcze nie.
Nie możemy odetchnąć, aż potwierdzimy płatność.
Za chwilę wykonamy przelew.
Pracownicy banku dadzą nam znać.
Prosimy zaczekać.
No dobrze.
Muszę jechać do Osaki.
Nie chcę znów jeść soba na stojąco przy straganie.
Pospieszcie się.
Tokio też ma świetne restauracje z soba. Wybierzmy się tam kiedyś.
WSZYSTKO GOTOWE. SPRAWDŹ KONTO.
SALDO RACHUNKU
A jak zapytał o supermarket?
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Oblałem się zimnym potem.
Reiko, wyszkolenie ich to twoje zadanie.
Co takiego? Wystarczy, że muszę wbić im do głowy dane osobowe.
Ten sekretarz był dobry jak na swój wiek.
Obiecujący.
Kiedyś go zwerbuję.
I jak wam się udało?
Staruszek nie wiedział, gdzie są sklepy, tak?
Dzięki temu.
Co to jest?
Słuchawka bezprzewodowa?
- Tak. - Harrison pomyślał o tym przed wyjazdem.
To też zabierz.
Co to jest?
Jeśli padnie zaskakujące pytanie,
włóż mu to do ucha.
Naszym celem jest mała płotka,
ale czasem małe płotki
podejmują desperackie kroki, kiedy grozi im śmierć.
Jasne.
Ale jak mam…?
Improwizuj.
Prosimy, żebyście pozwolili nam potwierdzić,
że to prawdziwy pan Shimazaki.
Bardzo proszę.
Co się stało?
To nic takiego.
Cały dzień w nerwach.
Możemy skorzystać z toalety?
Tak. Oczywiście.
Nie ma pośpiechu.
- Przepraszam. - Chodźmy.
Co zrobimy?
Proszę.
Tak, chodźmy.
Ach…
Panie Sasaki.
Proszę powtórzyć to,
co zaraz panu powiem.
Co się stało?
Nazywam się Kenichi Shimazaki.
Urodziłem się…
…17 lutego…
…w roku Showa 15, czyli 1940.
…w 15 roku Showa, czyli 1940.
- Mam 77 lat. - Mam 77 lat.
- I jestem smokiem. - I jestem smokiem.
A na zakupy
chodzę w stronę stacji,
do sklepu Peacock.
A na zakupy
chodzę w stronę stacji,
do sklepu Peacock.
Ale często chodzę też do Life
przy Gaien Nishi-dori.
Ale często chodzę też do Life przy Gaien Nishi-dori.
Bo Life jest tańszy.
Nie pokonasz mistrza i jego ucznia.
Świetna improwizacja.
Goto.
Zanim zapomnę.
Dziękuję.
Co to?
Znowu gotówka?
Ufam tylko gotówce.
Pieniądze, jak zawsze, zostaną wyprane za granicą i przelane na wasze konta,
więc dajcie mi trochę czasu.
Takumi też dostanie 150 mln.
Osiemdziesiąt milionów dla Reiko, i 200 mln dla Takeshity.
I 420 mln dla ciebie?
Na początku ustaliliśmy, jak się dzielimy.
To moje wydatki. Chcę zwrotu w gotówce.
Gdzie jest teraz pan Sasaki?
Chyba w Nagasaki. Mówił, że się tam przeprowadza.
Zdoła przeżyć resztę życia za trzy miliony?
Nie wiem.
Mówił, że znajomy uprawia jakieś mandarynki.
Chciał mu pomóc.
Przy okazji.
Widzieliście?
Ten prezes
ma przerąbane.
Co za gnida.
Zamknął transakcję, nie wiedząc, że to oszustwo. Musi być z siebie dumny.
- Ale szybko to nastąpi. - Co?
Odrzucą mu wniosek.
Pod koniec tygodnia odezwie się do nich Biuro Spraw Prawnych.
Chciałabym zobaczyć jego minę, kiedy pozna prawdę.
Tak, dziękuję.
Świetna robota.
No i?
Co dalej?
Pomyślmy…
To zależy od Takeshity.
Jakieś pomysły?
Przewidziałem to pytanie i wybrałem parę miejsc.
Szybko działasz. Co w ciebie wstąpiło?
Wziąłeś metę czy coś?
Oceny są wyłącznie moje: A, B albo C.
Wybrałbym czwórkę, centrum baseballowe w Kamacie.
Zamknięto je dwa lata temu.
Właściciel zakochał się w Filipince z baru i wyjechał do Manili.
Znam to miejsce.
Chodziłem tam z synami. Dość duże.
Trzy razy większe od domu w Ebisu.
Wyceniane na jakieś 2,2 czy 2,3 mld.
Te pozostałe są po ok. 1 mld, ale je odpuśćmy.
Postawmy na coś większego.
Co?
Jak dużego?
Niech pomyślę…
Tak dużego, że trup będzie ścielił się gęsto.
Nie nudzi was to?
Drobne zadanka, z którymi każdy by sobie poradził.
Powinniśmy działać bardziej ambitnie.
Wybierać trudne zadania, a nie łatwe.
Osiągnąć cel nie do zdobycia, który każdego by przeraził i zniechęcił.
Nic tego nie przebije.
I to da nam radość i emocje
o wiele przyjemniejsze niż seks czy narkotyki.
Siedzicie w tym biznesie,
by doświadczyć tej przyjemności, prawda?
Zajmuję się tym od wielu lat
i uważam, że nasz obecny zespół jest najlepszy.
Uważam też, że z wami wszystkimi
mogę sięgać niebezpiecznie wysoko. Tam, gdzie jeszcze nikt nie sięgnął.
Nawet za cenę życia.
Jest coś takiego.
Robota, gdzie mogą być trupy.
O rety! Jaki piękny widok!
To Takanawadai, prawda?
Shinagawa, Takanawa, Tamachi i Mita.
Centrum wielkiego obszaru zabudowy miejskiej.
Widzicie tę ciemną plamę?
To ta nieruchomość?
Jest ogromna.
Zdaje się, że stoi na niej świątynia.
Tak. To chyba Kouan-ji.
Co? Wykluczone.
To nie ruiny wiejskiej świątyni.
Prowadzi ją organizacja religijna. Nie sprzedadzą.
Wyluzuj i posłuchaj. Świątynia to tylko część nieruchomości.
Za nią jest parking i dziwny, nieużywany budynek.
Są zarejestrowane oddzielnie.
Czyli można sprzedać ziemię bez świątyni?
Otóż to.
Właściciel?
Zakonnica, jedyna córka świątyni.
Jeszcze ją sprawdzam,
ale zdaje się, że jej mąż znikł kilka lat temu.
Parking i budynek razem wzięte to jakieś 3000 m2?
To 3200 m2.
- Jaka jest cena rynkowa? - 9 miliardów…
Nie, może nawet dziesięć.
- Dziesięć miliardów? - Wykluczone. To niemożliwe.
Nikt nie kupi nieruchomości za 10 mld.
A ta mała zakonnica
podobno odmawia sprzedaży, choćby nie wiem co.
Czyli to jeszcze bardziej niemożliwe.
Tam może być luka, którą da się wykorzystać.
Takeshita.
Pokopiesz trochę głębiej?
Dobrze, ale chcę zaliczkę.
Na razie dziesięć milionów.
Dobrze. Przygotuję.
Chwila. Naprawdę to robimy?
Impostor nie będzie nam szybko potrzebny,
ale możesz zacząć przygotowania.
Goto.
Wybierz czas ujawnienia informacji.
Jasne, ale kto to kupi?
Może gdyby to był projekt rządowy…
Ale kto da 10 mld za teren komercyjny?
Jeśli zastawimy pułapkę, ofiara się znajdzie.
ZAWIADAMIAJĄCY KOŃCZY NEGOCJACJE Z POWODÓW OSOBISTYCH
Cholera!
GRUPA SEKIYO HOUSE
To monitoring z Tokio. Sądzimy, że ten człowiek to Harrison.
Kto to?
Jest z Harrisonem?
Nie wiem.
Już prawie jestem!
Nie wiem, bo jest za ciemno, głąbie!
Kolacja? Jeszcze nie jadłem.
Też bym chciał gorącą kąpiel.
Tak?
Dobrze, rozumiem.
Takumi.
Miej się przy nich na baczności.
Na oszusta gruntowego szkoliłem cię od zera.
Ufam tylko tobie.
To na razie.
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka