ZABITE
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JORGE IBARGÜENGOITII
Zanotuj datę, utarg sprawdzimy później.
- Dobry wieczór. - Czym mogę służyć?
- Cztery campechanas. - Oczywiście. Dwa pesos.
Proszę.
Miłego wieczoru.
Pomogę przeliczyć.
Zobaczmy.
Nie pamiętasz mnie, Simónie Corona?
No to ci przypomnę, łajdaku!
Czy podejrzewa pan, kto mógł stać za tą napaścią?
Nie mam żadnych podejrzeń,
tylko całkowitą pewność
po tym, jak zobaczyłem ją z pistoletem,
że za incydent ten odpowiada Serafina Baladro.
Zwracam się z prośbą,
aby aresztował pan panią Serafinę Baladro i jej wspólników.
Wszyscy wiemy, że w tym kraju
wymiar sprawiedliwość nie działa szybko.
Nie wiadomo, co zaskakuje bardziej.
Biurokratyczne zawiłości czy nieuchronność wymierzanej kary.
SĘDZIA SĄDU W MEZCALI
Rozkaz aresztowania pani Serafiny Baladro wysłany z Mezcali
przez kilka tygodni krążył
między instytucjami sądowymi Mezcali i Plan de Abajo.
Aż dotarł do mnie,
a ja bezzwłocznie go wykonałem.
ZJAWIA SIĘ POLICJA
13 STYCZNIA 1964
Jak poważna jest sytuacja Serafiny, inspektorze?
Dość poważna.
Dlatego pana uprzedzam,
aby zawczasu skontaktował się pan z adwokatem.
O co jest oskarżona?
Jak stoi w dokumencie,
kilka tygodni temu doszło do próby zabójstwa
w Salto de la Tuxpana, miasteczku w Mezcali.
W zeznaniach Serafina pojawia się jako osoba za nią odpowiedzialna.
Przysięgam jako oficer Armii Meksykańskiej
i na honor mojej świętej matki,
że Serafina nikogo nie zna w tej miejscowości.
Nigdy tam nie była i pewnie nawet nie wie o jej istnieniu.
Wierzę panu, kapitanie, i doceniam szczerość,
ale mam obowiązek, mimo przyjaźni z siostrami Baladro,
wypełnić rozkaz i aresztować panią Serafinę.
Rozumiem, inspektorze. Dziękuję, że mnie pan uprzedził.
Nie ma za co.
Proszę pamiętać, że muszę zacząć działać.
Jeśli ją znajdę, będę zmuszony ją zatrzymać.
Jutro planuję wejść do Casino del Danzón.
Więcej mówić pan nie musi.
Miłego dnia.
Dziękuję za pański czas, kapitanie.
Inspektor Cueto wygląda na stanowczego. Uprzedził mnie, aby dać nam trochę czasu.
To ten Simón Corona ją wskazał.
Jutro inspektor tu przyjdzie ją aresztować.
Widzisz?
Zrujnowałaś nas!
Przez swój egoizm i żądzę zemsty!
Czy to moja wina, że mam taki temperament?
Trzeba jak najszybciej uciekać.
Jedźmy do Stanów.
Chcesz to wszystko zostawić? Mowy nie ma!
Niech pan powie Escalerze, że jedziemy na ranczo.
Niech przyjedzie sam.
I proszę odszukać Rendóna. Musi nam pomóc.
Tak jest.
- Herminia, idziemy! - Tak.
Szybko!
Posprzątajcie tutaj.
Zostawcie porządek.
Idziemy.
Wszystko zabierzcie.
Ruszać się. Trzeba jechać na kilka razy.
Wsiadać.
Pośpiesz się, musimy jechać.
Jak skończysz, uprzątnij salon.
Potem zastaw drzwi skrzynkami i przeskocz po dachach.
Jasne?
Tak, pani Serafino.
Pani Benavides.
Pani Benavides!
Tu jestem, w jadalni!
Musimy natychmiast wyjechać.
Ktoś doniósł, przyjdą przeszukać Casino.
Maryjo święta, obym tylko nie miała kłopotów.
Jeśli będą pytać, nie widziała nas pani.
A zapłata za ten miesiąc?
Tak.
Proszę.
- Dam więcej, w razie czego. - Dziękuję.
Ale ostrzegam. Lepiej niech pani milczy.
Bo jeśli się dowiem, że pani sypnęła, dopadnę panią!
Proszę sobie wyobrazić, że kobieta w moim wieku,
która całe życie poświęciła Bogu,
wyzionie ducha za kratami.
Bo przecież wyrok siedmiu lat za pomaganie tym paniom
oznacza, że tutaj dokończę żywota.
Wchodzić.
Tutaj spędzicie noc.
Jutro zastanowimy się, co dalej.
I niech wam nie przyjdzie do głowy nic głupiego.
- Zrozumiano? - Tak, proszę pani.
- Miej na nie oko, Czacha. - Oczywiście.
Rosita, masz gorączkę.
Jutro zrobię ci napar przeciw grypie.
Dziękuję, Czacha.
Zimno mi i okropnie się czuję.
Możecie wyjść i iść za potrzebą.
- Dzień dobry. - Dobry, Czacho.
Ticho.
Jak było?
Jak dziewczynom minęła noc?
Sprawiały kłopoty?
Nie, było bardzo spokojnie.
Ale Rosa gorączkuje. Robię jej herbatkę.
Grzeczna…
Jeszcze trochę.
Wypij jeszcze, poczujesz się lepiej.
To ci pomoże dojść do siebie.
Jeszcze trochę.
Mam nadzieję, że Bedoya odszuka Rendóna i ten drań nam pomoże.
Wyjedźmy do Stanów. Przeczekamy, aż się uspokoi.
- Nie chcę skończyć w więzieniu. - Nie dramatyzuj.
Zaczekajmy, aż Rendón powie, jak poważne jest twoje położenie.
Szefowe.
Czacha.
Dziewczyny mówią, że z Rosą coraz gorzej.
Nie żyje.
14 STYCZNIA 1964
Przez wiele miesięcy krążyły plotki,
że siostry Baladro i ich pracownice ukrywają się w Casino del Danzón.
Mimo że informację tę sprawdzałem i nikogo tam nie było,
postanowiłem wrócić, by nie pominąć żadnego tropu.
Przeciąć łańcuch.
Dziwne, że wciąż jest prąd.
Właśnie.
Jak widać, nikogo nie ma.
Ale zrobimy dokładną rewizję, może wpadniemy na jakiś trop.
Czy to nie dziwne, że wszystko jest takie czyste i wysprzątane?
To niczego nie dowodzi.
Przyszliśmy aresztować panią Serafinę.
Zostańcie tutaj.
Castro, ze mną.
Nikogo. Idziemy.
Nikogo nie ma. Nic tu po nas.
Idziemy.
Poszukiwania mogły się na tym skończyć, ale w archiwum odkryto,
że siostry Baladro posiadają ranczo.
Postanowiłem się tam udać.
- Dzień dobry. - Czekałyśmy na ciebie, Cueto.
Daję 10 000 pesos za to, żebyś nie znalazł Serafiny.
Nie zgrywaj głupiego.
Latami miałyśmy cię w kieszeni. Wiem, jak kochasz pieniądze.
Dobrze, pani Arcángelo.
Zrobię to tylko dla was.
Za pozwoleniem.
Niestety podczas pierwszej wizyty na ranczu
nie znalazłem ich.
Odnotowałem to w raporcie ze śledztwa.
Co myślisz, Castro?
Dziesięć tysięcy pesos.
Twoja działka.
Nawet za połowę przymknęlibyśmy oko.
Wiesz, co myślę?
Że siostry ukrywają coś poważniejszego
niż to, o co oskarżono panią Serafinę.
Też tak uważam, inspektorze.
Dały nam taką kwotę, choć nie zdążyliśmy powiedzieć słowa.
Jutro wrócimy do Casino i zrobimy kolejną rewizję.
Uwaga.
Ty sprawdzisz izby na górze.
Daniel – ta strona.
Ty – bar.
Bądźcie skrupulatni. Zaglądajcie wszędzie.
- Castro, my do domu. - Tak jest.
Pani Baladro, niezłe córki się pani trafiły.
Widać wyraźnie, że niedawno ktoś tutaj mieszkał.
To nieistotne.
Szukajmy dalej.
Castro, sprawdź w szopie.
Tak jest, inspektorze.
Nic tam nie ma.
Cuchnie zdechłym psem.
Tutaj ziemia jest miękka.
Panowie, znaleźliście coś?
Nic, inspektorze.
Poszukajcie szpadli, będziecie tu kopać.
Proszę spojrzeć.
Cholerne bajzelmamy.
Wiedziałem, że te kobiety mają na sumieniu coś grubszego.
Trzeba poprosić Pedrones o posiłki.
Wykopcie ciało do końca.
Szybko, panowie. Trzeba otoczyć teren.
Grupa A, tam. Grupa B, w tę stronę.
Castro, wchodzisz ze mną do domu.
- Tak jest. - Sprawdzić wszystko!
A niech to diabli.
Te przeklęte baby zwiały.
Inspektorze, ktoś jest w stodole.
Słychać wołanie o pomoc.
Castro!
Dobrze, że jesteście.
Siedzimy tu od dwóch dni bez jedzenia.
Gdzie wasze szefowe?
Dokąd pojechały?
Wczoraj słyszałam, jak pani Serafina mówi pani Arcángeli,
że powinny pojechać pociągiem do Nogales, a potem do Stanów.
Wezwać posiłki.
Zabierzcie je do komisariatu i nakarmcie.
Jedziemy. Nie pozwolimy, żeby te cholerne baby uciekły.
KOLEJE MEKSYKAŃSKIE
Szybko!
Szukać wszędzie!
Wy dwaj, sprawdzić ten wagon.
Policja. Zatrzymać pociąg.
Panie Baladro.
Jesteście aresztowane.
15 STYCZNIA 1964
To bajzelmamy, które nas biły i zamykały.
France jedne. Zdrajczynie.
To te przeklęte wiedźmy.
Niewdzięczne małpy.
To te morderczynie.
Niewdzięcznice. Za wszystko zapłacicie.
Pieprz się, Cueto.
Mogliśmy to załatwić w inny sposób.
Wchodzić.
Przykro mi, pani Arcángelo.
Na podwórzu znaleźliśmy zakopaną dziewczynę, a to już poważna sprawa.
Sugeruję, żeby od tej pory rozważniej dobierała pani słowa.
Za pozwoleniem.
Jak się z tego wywiniemy?
Nie martw się.
Pieniądze i wpływy wszystko załatwią.
Tylko ten drań Rendón musi się szybko zjawić.
Pośpiesz się, Juanita.
Nie może zostać nic, co by mnie łączyło z siostrami Baladro.
Muszę złożyć wniosek w stolicy.
W sprawie pań Arcángeli i Serafiny?
Nie, w naszej.
Od lat byłem ich adwokatem. Mają na mnie mnóstwo haków.
A lada chwila nas aresztują.
Szykuje się dłuższa sprawa.
Kto wie, ile jeszcze trupów znajdziemy.
Po makabrycznych znaleziskach w Casino del Danzón
i wstępnych zeznaniach uratowanych przez nas dziewcząt
ustaliliśmy wspólników właścicielek domów publicznych
i niezwłocznie rozpoczęliśmy aresztowania.
Kapitan Hermenegildo Bedoya,
nieświadomy zatrzymania sióstr Baladro,
zamierzał uciec, aby spotkać się z nimi w mieście Nogales.
Kapitanie, jest pan aresztowany.
Mam 20 tysięcy pesos w banku.
- Są pańskie, jeśli mnie pan puści. - Za późno.
Przykro mi.
Proszę ze mną.
Jestem niewinny. Tylko wypełniałem rozkazy kapitana.
Proszę milczeć, sierżancie.
Swoją wersję przedstawi pan w prokuraturze.
To, co o nich piszą, to prawda?
Niemożliwe.
Siostry Baladro to dobre kobiety.
Nie zrobiłyby czegoś takiego.
Panie Escalera, jest pan aresztowany.
- Za co? - Castro.
- Proszę ze mną. - O co mnie oskarżacie?
- Nic nie zrobiłem! - Dalej!
Aresztujcie mnie jak moje szefowe.
Zaczekaj, aż po ciebie przyjdą. Aż dostaniesz wezwanie.
Tak to się odbywa.
Mówię, że nic nie zrobiłem!
Jestem niewinny!
Jestem ich wykidajłą!
Jeśli nie chcecie mnie zamknąć, to zamknę się sam.
Ostatnimi zatrzymanymi byli Eulalia Baladro i Teófilo Pinto.
Para mogła zbiec,
gdyż nie mieliśmy zdjęć, które pomogłyby ich aresztować.
Ale gdy próbowali kupić bilet na autobus do Teksasu,
w formularzu podali prawdziwe nazwiska.
Tam zostali zidentyfikowani i zatrzymani.
Zabierz ich do celi.
I tak w areszcie w Concepción de Ruiz,
gdzie zwykle siedziało paru pijaczków,
pierwszy i jedyny raz w jego historii przebywało 19 zatrzymanych.
Słuchajcie wszyscy.
Zwłaszcza wy, pokurcze.
Postaramy się, żebyśmy wszyscy szybko wyszli.
Ale ostrzegam, jeśli ktoś nas wsypie, będzie miał przesrane. Czy to jasne?
Tak.
Niektóre zatrzymane dziewczęta
twierdziły, że trupów jest więcej.
Wróciliśmy więc na ranczo Los Ángeles,
gdzie bez trudu odkryliśmy kolejne trzy denatki.
SPRAWIEDLIWOŚĆ SĘDZIEGO PERALTY
Ze wszystkich spraw, jakimi się zajmowałem,
żadna nie była tak znana jak ta sióstr Baladro.
Wiele o nich mówiono i pisano,
ale nie pozwoliłem, by to wpłynęło na moje działania.
Zawsze kierowałem się sprawiedliwością i bezstronnością.
Ale z perspektywy czasu obawiam się,
że ludzie woleli
wersję podsuwaną przez gazety,
a nie prawdę.
Pani Arcángelo, proszę spojrzeć, co piszą o was w gazecie.
BURDELMAMY I MORDERCZYNIE
Sukinsyny.
Jak mogą insynuować, że zabiłyśmy te dziewczęta.
Przeklęte sępy. Jakie jeszcze kłamstwa wymyślą?
Z zeznań dziewcząt wywnioskować można,
że to skomplikowana sprawa.
Proces należy przeprowadzić ostrożnie i z dyskrecją.
Całkowicie się zgadzam.
Wpierw trzeba rozdzielić zatrzymane dziewczęta.
Te, które w zeznaniach skarżyły się na złe traktowanie,
uznamy za ofiary i świadków.
Te, które się nie skarżyły,
potraktujemy jako osoby podejrzane i wspólniczki sióstr Baladro.
Oczywiście, panie sędzio.
Panie Herminia N.,
Guadalupe N.,
Gloria N.,
Luz María N.,
Jacinta N.,
Perla N.,
i Juvencia N.,
proszę ze mną.
A co z nami?
Mamy tu zostać?
Zgodnie z waszymi zeznaniami
uznano was za wspólniczki i domniemane sprawczynie.
Co?
Jak?
Dlaczego?
Przepraszam, czy mecenas Rendón, nasz adwokat, się zjawił?
Nie. Nikt nie przyszedł.
Od teraz będą panie spały tutaj.
Nie jesteście już ani aresztowane, ani oskarżone.
Pałac to nie jest, ale jesteście wolne.
Możecie wychodzić, kiedy chcecie.
Waszym jedynym obowiązkiem
jest uczestnictwo w czynnościach procesowych.
Zrozumiałyście?
Tak.
Jedzenie będzie takie samo, jak w więzieniu?
Bo tamto smakowało okropnie.
Nie martwcie się.
Tym też się zajmiemy.
Rozgośćcie się.
Kolejne zwłoki na ranczu burdelmam!
Kolejne zwłoki!
Kolejne zwłoki na ranczu burdelmam!
Kolejne zwłoki!
Rozumiem, ale nie mam wolnych pokoi.
Dobrze.
Powodzenia.
- Dzień dobry. - Dobry.
Reporterzy z Alarmy.
Mamy rezerwację.
Też w sprawie morderstw Baladro?
Zgadza się.
Dużo nas tutaj.
Nie macie pojęcia. Dostajecie ostatnie wolne pokoje.
Więzienie, w którym je trzymają, jest daleko stąd?
Skądże.
Concepción to małe miasto. Sąd jest dwie przecznice stąd.
- Chodźmy więc. - Tak.
Mógłby pan zanieść walizki do pokoju?
Tak.
- Tego trzeba strzec jak oka w głowie. - Dobrze.
Drogie panie, wszyscy w Concepción de Ruiz
jesteśmy poruszeni waszą historią.
Posiłek przyrządziły członkinie organizacji Wieczna Świeca.
Od teraz
decyzją władz miejskich, którym przewodniczę,
niczego wam nie zabraknie.
Smacznego.
GŁODZONE!
DOSTAWAŁY 5 STRĄCZKÓW FASOLI I TORTILLĘ DZIENNIE!
Musimy pomówić na osobności z prawnikiem, który spisywał nasze zeznania.
Po co?
Chcemy opowiedzieć o sprawach, które nam się przypomniały.
Ale tutaj inni słyszą.
Dobra.
Śmiało, france.
Opowiadajcie te swoje łgarstwa!
Niewdzięcznice!
Zapomniałyście, jak do nas przyszłyście? Brudne, zawszone i głodne!
Proszę zaprotokołować, że obecne tu panie
chcą uzupełnić swoje zeznania
z własnej i nieprzymuszonej woli.
Właścicielki okłamały mnie i moją mamę.
Miałam 15 lat. Mamie zapłaciły za mnie 200 pesos.
Miałam pracować jako pokojówka w Pedrones.
Ale gdy przyszłam do zakładu, kazały mi pracować jako…
dziwka.
Przepraszam.
Ile miałaś lat?
Piętnaście.
Nie. Kiedy zjawiłam się w zakładzie, właśnie skończyłam 13.
I nigdy nie otrzymywałam zapłaty za pracę w burdelu.
Miałam 12 lat. Powiedziały mojej rodzinie, że będę pracować w fabryce zapałek.
Dopiero na miejscu zorientowałam się, że to nie fabryka, a burdel.
Nigdy mnie stamtąd nie wypuściły.
I nie dostawałam zapłaty za pracę.
Miałam być służącą w Casa del Molino,
a zostałam zmuszona do sypiania z mężczyznami.
„Będziesz dziwką i tyle”, mówiły właścicielki.
Chciałaby pani coś dodać?
Tak, mecenasie.
Przez te wszystkie lata też nie otrzymywałam zapłaty.
Mecenasie, proszę wypuścić te dziewczęta
i umieścić je z pozostałymi w nowym lokalu.
I proszę zmienić ich status prawny.
Z domniemanych sprawczyń stają się
ofiarami i świadkami.
Tak, panie sędzio.
OSZUKAŁY JE I ZMUSZAŁY DO PROSTYTUCJI
MEKSYK, 18 MARCA 1964
Z tego, co tu słyszę, szykuje się długa sprawa, panie Julio.
Większość to nieletnie,
a bajzelmamy je torturowały, więziły i morzyły głodem.
Trzymam rękę na pulsie. Będę pana informował.
Do jutra.
Pan Julio jest zadowolony. Przesyła gratulacje.
Teraz czekamy, aż siostrzyczki zaczną śpiewać.
Zdrowie, Belisario.
To nasza szansa.
Jak wyjaśnią panie obecność trzech trupów
przy kurniku na podwórzu Casino del Danzón?
Nic o tym nie wiemy.
Ktoś musiał je tam podrzucić, żeby nam zaszkodzić.
A co z trupami,
które znaleziono na ranczu Los Ángeles?
Też nic o nich nie wiemy!
Kilka dziewcząt z pań zakładów
skarży się, że były więzione, torturowane i morzone głodem.
Niektóre utrzymują,
że dostawały jedną tortillę i pięć strączków fasoli dziennie.
- Co panie na to? - Same kłamstwa.
Karmiłyśmy te niewdzięcznice tym, co jedzą wszyscy.
Czasem nawet rosołem z kluskami.
W ten sposób do niczego nie dojdziemy.
Muszą mieć panie adwokata, który będzie wam doradzał.
Ciążą na was poważne zarzuty,
a panie nie traktujecie tego z należytą powagą.
To pan udaje idiotę.
Gdy nasi wpływowi przyjaciele usłyszą, co wyprawiacie,
inaczej będziemy gadać!
Zabrać je z powrotem do celi.
Morderczynie!
- Puszczaj! - Nie dotykaj mnie!
Aby zakończyć śledztwo,
przywieziono z Mezcali więźnia,
piekarza, Simóna Coronę,
którego zeznanie zapoczątkowało dochodzenie w sprawie sióstr Baladro.
Jak się nazywasz?
Możecie umieścić mnie gdzie indziej?
Nie.
To jedyne więzienie w Concepción.
Sędzia i prokurator kazali cię zamknąć razem z oskarżonymi.
Jak leci, Simón?
Co za przypadek, znów się spotykamy. Widzisz, gdzie przez ciebie wylądowałyśmy?
Pieprzony Simón Corona!
Nie tylko złodziej, ale i donosiciel!
Cieszę się, że się spotykamy, Corona.
Panna Serafina dużo o tobie opowiadała.
Przysięgam, że nic nie powiedziałem. Nawet nie wiem, czemu tu jestem.
Simón. Żałuję, że cię nie zabiłam, gdy miałam szansę.
Ale nie martw się. Tu ci nic nie grozi.
Prawda, kapitanie?
Oczywiście.
Będziemy go bardzo dobrze traktować.
Hej!
Przestańcie!
Co się dzieje?
Proces sióstr Baladro nie może się odbyć, jeśli nie mają adwokata.
A zatem…
pan, jako obrońca z urzędu, będzie je reprezentował, mecenasie Céspedes.
Chwalą się majątkiem i kontaktami, a nikogo nie wynajęły?
Początkowo żądały, aby reprezentował je Rendón,
ale ten zbiegł i słuch po nim zaginął.
Teraz nikt nie ma odwagi wziąć tej sprawy.
W porządku.
Ale zgodzi się pan,
że nawet cud nie uratuje moich klientek.
To się okaże.
Proszę pamiętać, że w tym kraju sprawiedliwość jest ślepa.
Mecenasie.
Nie chcemy pomocy od nikogo. Zwłaszcza od obcych.
Sytuacja pań jest bardzo delikatna.
Bez adwokata może być jeszcze gorzej.
Jesteśmy niewinne!
To wszystko kłamstwa.
Może się to wam nie podobać,
ale musicie się stawić na przesłuchaniu sądowym
i tam zapewnić o swojej niewinności.
A ja mogę wam pomóc.
Czemu miałybyśmy panu ufać?
Bo moim obowiązkiem jest działać na waszą korzyść.
- Wierzy pan w naszą niewinność? - Nie mnie to osądzać.
Jeśli powiecie prawdę i będziecie ze mną współpracować,
zrobię wszystko, co w mojej mocy.
Jeśli ma pan być naszym adwokatem, musi pan nam uwierzyć.
Jeśli nas pan wyciągnie, stanie się pan bogaty.
Zarzuty są poważne.
Musicie się uspokoić i przestać krzyczeć na sędziego.
To do niczego nie prowadzi i tylko pogarsza sytuację.
Dobrze. Zgadzamy się, by był pan naszym adwokatem.
Panie pozwolą. Biorę się do pracy.
Szefowe trzymały nas pod kluczem.
Raz ja i trzy inne dziewczyny zrobiłyśmy coś, co im się nie spodobało.
I nas zamknęły.
Pani Serafina powiedziała: „Weź kij i bij koleżanki!
A bij mocno, bo ja cię nauczę, jak bić”.
Proszę spojrzeć, jak mnie urządziła.
Spokój!
Odejmowały wydatki od tego, co zarobiłyśmy.
Wiedziały, że nie mam szkoły i liczyć nie umiem. Nie dały mi ani centa.
Jesteś podłą żmiją, Auroro!
Płaciłyśmy co do grosza!
Nawet sukienki i buty ci kupowałyśmy!
Nie tak było?
Czy w sprawie dziewcząt pochowanych na podwórzu
- masz coś do powiedzenia? - Tak.
Pamiętam, że widziałam, jak panie Arcángela i Serafina
zepchnęły Felizę i Evelię z balkonu w Casino.
Biedaczki leżały tam z roztrzaskanymi czaszkami.
Potem zakopały je na podwórzu.
Morderczynie.
Ty kłamliwa szmato!
To pomówienia.
Arcángelo!
Rzadko kiedy nas karmiły.
Nam dawały resztki ze śmieci,
a same jadły gulasz i jajka.
Kłamiesz, niewdzięcznico.
Traktowałyśmy was jak swoje córki.
Nie to było najgorsze.
Czasem trzymały nas pod kluczem tak długo, że kilka dziewcząt zachorowało i zmarło.
Szukajcie dalej, a w ich domach znajdziecie kolejne trupy.
Spokój!
„Biedne, niewinne ofiary przeżywały piekło na ziemi
w domach o wątpliwej reputacji.
Tylko przykładne ukaranie bezdusznych bajzelmam
wynagrodzi im krzywdy”.
Świetnie, Chucho.
Mam fotografie, jak siostry grożą dziewczętom.
Idealnie pasują do twojego tekstu.
Spójrz.
I jak?
Doskonałe.
Kupujcie Alarmę!
Kłopot w tym, że sprawa ta wzbudziła tyle niezdrowych emocji w całym kraju,
że sytuacja w sądzie zaczęła wymykać się spod kontroli.
Cisza!
Spokój!
Gdy przyjechałyśmy na ranczo, Rosa zachorowała.
Ta kobieta podeszła i powiedziała:
„Przygotuję ci napar”.
Potem zmusiła ją, żeby cały wypiła.
Parę godzin później Rosa zmarła.
Uważam, że ona jest na wpół wiedźmą
i dodała do naparu czegoś, co zabiło Rosę.
Guadalupe N.
Widziałam, jak Czacha, po prasowaniu Blanki,
dała biedaczce wodę sodową, która ją zabiła.
Chce pani coś dodać?
Gdy zachodziłyśmy w ciążę,
pani Czacha dawała nam napary, żeby wyciągnąć dzieciaki.
Nie wiedziałyśmy, jakie czary odprawia ani co robiła z biednymi maleństwami.
Wysoki Sądzie, przysięgam, że to wszystko nieprawda.
WSPÓLNICZKA, WIEDŹMA I SĘP!
TO BYŁO PIEKŁO
Pamiętasz, jak pewnego dnia szczotką przepędzałeś sępy, a one nie odlatywały?
Przez lata pracy
wiele razy musiałem przeganiać sępy.
Nie wiem, o którym razie panienka mówi.
Kiedy zdesperowana pani Serafina
wyjęła pistolet i dała ci go, mówiąc: „Ticho, zastrzel je”.
- Nie pamiętasz? - Nie. Chyba mnie tam nie było.
Czy pewnego popołudnia pani Arcángela nie kazała ci pogrzebać Felizy i Evelii
w tym samym miejscu, gdzie zakopałeś Blancę?
Nie. Może panienka widziała to w snach, bo nigdy się nie wydarzyło.
Zabrać go.
„Eustiquio Natera, alias Ticho lub Grabarz,
próbował zasłaniać się niewiedzą,
ale wystarczy spojrzeć na jego twarz przepełnioną złem,
okrucieństwem i nienawiścią,
by cała prawda wyszła na jaw.
Jego sumienie obciąża co najmniej dziesięć zabitych”.
Nie.
„Co najmniej sto…
zabitych”.
Zamknij się, Teófilo! Skończ pleść te brednie!
Przy innej okazji powiedziała:
„Zostawiam ci pod opieką cztery kobiety.
Jeśli spróbują uciekać,
użyj karabinu, który ci dałam do pilnowania krów”.
Co za kapuś!
Przestań zmyślać, cymbale!
Kiedy zatem strzelałem z karabinu,
tylko wypełniałem polecenia pani Arcángeli.
Zamknij się, sukinkocie!
Moje szwagierki są bardzo bogate.
Mają dużo pieniędzy, może miliony.
Ale nam nie dawały ani centa.
Sprawy potoczyłyby się inaczej, gdyby nie były takie skąpe.
Jesteś zdrajcą i cymbałem!
Zabrać je.
Ej! Nie dotykaj mnie!
Kapitan im podpowiedział, jak nas ukarać.
Ucinał kije na podwórzu
i sprawdzał na dłoni, który bije najmocniej.
Użył tego, który robił największą krzywdę, i się tym chełpił.
W tamtej chwili uznałem, że te kobiety dopuściły się niesubordynacji.
Dlatego trzeba je było przykładnie ukarać.
Jest pan zadowolony ze swoich czynów?
Tak.
Jako żołnierz Armii Meksykańskiej zawsze wierzyłem,
że moim obowiązkiem jest dbać o porządek.
„Bezduszny wojskowy, kapitan Hermenegildo Bedoya,
spełniał funkcję wykonawcy
tortur, które oprawczynie zadawały
swoim biednym ofiarom”.
Raz robiłyśmy pranie, gdy zjawił się kapitan.
Nagle się zatrzymał, patrząc na leżącą postać.
Spytał: „Co to?”.
„To Blanca”, odparła pani Serafina.
Kapitan krzyknął z gniewem:
„Niech Ticho zabierze tę Blancę na skraj miasta
i rzuci ją na śmietnik psom na pożarcie”.
To był tylko żart, Wysoki Sądzie.
Jak mógłbym mówić coś takiego na serio?
„Ponury wojskowy
był konkubentem Serafiny Baladro.
Kolejną zdobyczą tej przerażającej kobiety,
którą, z uwagi na dużą liczbę kochanków,
można przyrównać do…
czarnej wdowy”.
Dziennikarze zaczęli pisać,
że siostry Baladro mają tak ogromną władzę
i tak wpływowych przyjaciół w Plan de Abajo,
że nie będzie można ich skazać.
Moją natychmiastową reakcją było zarekwirowanie ich majątku…
…na poczet zabezpieczenia odszkodowań dla ofiar.
Chcą rozkraść nasz majątek?
Od początku się na to szykowali, skurwysyny!
Zrujnują nas!
Arcángela!
- Strażnik! - Mecenasie.
Wezwać lekarza! Pani Arcángela zasłabła.
Można temu jakoś zapobiec?
Co się stało?
- Karetka… - Lekarza!
Wachluj ją.
Arcángela!
- Idzie! - Mecenasie!
Panie mecenasie! Pozwolę sobie zadać niewygodne pytanie.
Czy jako adwokat pań Baladro wierzy pan w ich niewinność?
Nie zrozumcie mnie źle.
Bronię tych kobiet, bo to mój obowiązek.
Zostałem wyznaczony do sprawy jako adwokat z urzędu.
Ale naturalnie nie sympatyzuję z nimi.
Przeciwnie! Uważam, że obie zasługują na karę śmierci,
która niestety w Plan de Abajo nie istnieje.
Za pozwoleniem.
Mecenasie!
Naturalnie w ustach ich własnego obrońcy
była to niefortunna deklaracja.
Takich uchybień było kilka, a do tego należy pamiętać o naciskach zewsząd,
również ze stolicy.
Zeznania pogrążają wyklęte siostrzyczki!
W tamtej chwili sprawa zyskała już międzynarodowy rozgłos,
przemieniając Concepción de Ruiz w istny cyrk.
Pewnego dnia
naliczyłem na sali sądowej aż 119 osób,
których nie powinno tam być.
Te przeklęte bajzelmamy!
Morderczynie!
Wiedźmy!
Morderczynie!
Niech was piekło pochłonie!
Cholerne ździry!
Zeznania pogrążają wyklęte siostrzyczki!
Kupujcie Alarmę!
Ale proces musiał się toczyć i zgodnie z procedurą
należało przeprowadzić rekonstrukcję zdarzeń
z ofiarami i oskarżonymi.
- Niech was szlag trafi! - Spokój!
Spokój!
Proszę.
Tam Czacha dała jej napar.
Krótko potem zmarła, otruta. Prawda?
Tam padły martwe moje towarzyszki.
Biegłyśmy i usłyszałam strzały.
Pan Teófilo stał w drzwiach.
Pani Eulalia wyszła i podała mu karabin.
Czy to prawda?
Teraz do grobu, panie sędzio?
Tak.
Wiedźmy!
Morderczynie!
Tu je zakopałeś, Ticho?
Tak, panie sędzio.
Kto ci to zlecił?
Pani Serafina.
Miałem zakopać je tak, żeby grobu nie było widać z drogi.
Jesteś pewien, że pogrzebałeś tylko te trzy dziewczęta?
Przysięgam, że były tylko te trzy
i trzy, które zakopałem w Casino.
Nie wiem, czy było ich więcej.
Dziewczęta, możecie wskazać na grób?
Społeczne oburzenie,
podsycane przez coraz bardziej wyolbrzymione artykuły prasowe,
urosło do takiej furii, że kilkakrotnie
próbowano zlinczować oskarżonych.
Morderczynie!
Zepchnęły Evelię i Felizę z tamtego balkonu.
Tam kilkakrotnie nas torturowały.
Łżecie, przebrzydłe suki!
Kłamliwe niewdzięcznice!
Proszę o spokój.
Proszę za mną.
Śmiało.
Przeklęte małpy.
Raz gdy rozmawiały z kapitanem Bedoyą,
usłyszałyśmy, że planują nas wszystkie zabić
i zakopać tu, na podwórzu.
Prawda?
Tak.
Chcesz coś dodać, Socorro?
Pewnej nocy
pani Arcángela, pani Serafina i kapitan próbowali zepchnąć nas z dachu.
- Prawda, dziewczyny? - Tak.
Przejdźmy do kolejnej rekonstrukcji.
Panie kapitanie,
czy to w wojsku poznał pan tę okrutną, nieludzką karę,
którą zadał pan tym kobietom?
Nie, panie sędzio.
Ten pomysł to moja własna inwencja.
Panie zawsze karały nas chłostą, panie sędzio.
Pani Arcángelo,
może pani unieść ten kij?
LUDZIE ŻĄDAJĄ SPRAWIEDLIWOŚCI
CHCĄ ZLINCZOWAĆ TE HIENY!
Mimo ogromnej presji prasy,
aby znaleźć więcej zwłok,
i mimo wytężonych poszukiwań nic nie odkryto.
Ale dzięki zeznaniom ofiar
i rekonstrukcji wydarzeń
można było postawić podejrzanym zarzuty,
aby formalnie uzasadnić areszt,
a następnie przejść do wydania wyroków skazujących.
Nie możecie mnie tak traktować!
Jestem Arcángela Baladro! Do niczego się nie przyznaję!
Proszę o spokój.
Następna!
Proszę unieść tabliczkę.
Prawy profil.
Lewy profil.
Następna!
Co za wstyd. Boże!
Proszę się opanować.
Prawy profil.
Prawy!
Następna!
Proszę zdjąć okulary, kapitanie.
Prawy profil.
Lewy profil.
Następny!
Prawy profil.
Lewy profil.
Następny.
Proszę kucnąć.
Bardziej.
Już.
Prawy profil.
Proszę kucnąć!
Lewy profil.
Następny!
5 MARCA 1964
Na podstawie szczegółowego śledztwa
i dowodów przedstawionych przez obie strony
wydałem wyroki, które teraz odczytam.
Bardzo proszę o zachowanie spokoju.
Kapitan Hermenegildo Bedoya.
Za współudział
i kierowanie czynami wymienionymi w akcie oskarżenia
skazuję pana na 25 lat pozbawienia wolności.
Morderca!
Juana Cornejo.
Panią Juanę Cornejo,
zwaną Czachą,
skazuję na dziesięć lat za zabójstwo pierwszego stopnia Rosy N.,
na cztery lata za wykonywanie nielegalnych aborcji
i na kolejne sześć za zaniedbania
w sprawie Blanki N.
JUANA CORNEJO, „CZACHA”, 20 LAT
Teófilo Pinto i Eulalia Baladro.
Pana Teófila Pinto
skazuję na 20 lat za dwa zabójstwa pierwszego stopnia
z premedytacją i dla korzyści osobistych.
Eulalię Baladro, jego żonę i wspólniczkę,
skazuję na 15 lat za zdjęcie karabinu ze ściany
i podanie go mężowi,
aby ten zastrzelił ofiary.
15 LAT
20 LAT
Eustiquio Naterę, znanego jako Ticho lub Grabarz,
skazuję na 12 lat za pogwałcenie zasad pochówku
i za współudział w wielu przestępstwach.
12 LAT
Szofera Fulgencio Péreza,
znanego jako Escalera,
skazuję na sześć lat za łamanie praw ruchu drogowego
i udział w handlu ludźmi między stanami.
6 LAT
Nicolás Pérez, alias Twardy Nicolás,
zostaje skazany na sześć lat za usiłowanie zabójstwa,
podszywanie się i nadużywanie władzy.
TWARDY NICOLÁS, 6 LAT
Simón Corona.
Simóna Coronę, znanego jako Piekarz,
skazuję na sześć lat za nielegalny pochówek
i kryminalne powiązania.
PIEKARZ, 6 LAT
I w końcu Serafina i Arcángela Baladro.
- Bestie! - Morderczynie!
Za zabójstwa pierwszego stopnia,
zabójstwo w wyniku zaniedbania,
bezprawne pozbawianie wolności, znęcanie się fizyczne i psychiczne,
nielegalne posiadanie broni palnej,
noszenie wyżej wymienionej,
demoralizację nieletnich,
stręczycielstwo,
pozbawienie przychodu osób trzecich,
oszustwa,
zajmowanie skonfiskowanej nieruchomości,
pogwałcenie zasad pochówku,
złamanie federalnych praw ruchu drogowego i ukrywanie majątku
ten sąd uznaje panie Serafinę i Arcángelę Baladro
za winne!
Cisza!
To kłamstwa i oszczerstwa!
Jesteśmy niewinne!
Jesteś skorumpowanym zdrajcą, Peralta!
Jak wy wszyscy, sukinsyny!
Łajdacy!
Skurwiele! Tchórze!
Nikogo nie zabiłyśmy!
To niesprawiedliwe, panie sędzio!
Wolimy śmierć od tej hańby!
W efekcie panie Serafina i Arcángela Baladro
zostają skazane na 35 lat pozbawienia wolności
bez możliwości zwolnienia warunkowego.
SPRAWIEDLIWOŚCI STAŁO SIĘ ZADOŚĆ! HIENY ZDECHNĄ W WIĘZIENIU!
CAŁA SZAJKA SZAKALI SKAZANA!
Aurora Bautista,
Perla Pilar Cardona,
Guadalupe Enríquez,
Gloria López,
Luz María Méndez,
Socorro Montes,
María del Carmen Régulez,
Jacinta Reyes,
Herminia Solórzano.
Drogie panie, dla mnie
i dla władz Concepción de Ruiz
i stanu Plan de Abajo
jest to zaszczyt, że mogliśmy wymierzyć sprawiedliwość.
Dużo mówiono o tym, że ogromna władza i wpływy sióstr Baladro
uniemożliwią nałożenie na nie przykładnej kary.
Ale sprawiedliwość jest ślepa,
a Meksyk to praworządny kraj.
Dowodem na to jest zasłużone odszkodowanie,
które wam tu przyznano.
- Niech żyje Concepción de Ruiz! - Niech żyje!
- Niech żyje Plan de Abajo! - Niech żyje!
- Niech żyje Meksyk! - Niech żyje.
- Niech żyje Meksyk! - Niech żyje!
Dzięki składamy Panu za to, że pozwolił tym niewinnym dziewczętom
przetrwać tragiczny i bolesny etap.
Niechaj Bóg Wszechmogący
da im lepszą przyszłość
z dala od przewin i grzechów.
A teraz pomódlmy się.
Wierzę w Boga, Ojca wszechmogącego,
stworzyciela nieba i ziemi, wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, Syna Bożego jednorodzonego,
który z Ojca jest zrodzony przed wszystkimi wiekami.
Bóg z Boga, Światłość ze Światłości,
Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego.
Zrodzony, a nie stworzony,
współistotny Ojcu, a przez Niego wszystko się stało.
On to dla nas ludzi
i dla naszego zbawienia
zstąpił z nieba w czasach Poncjusza Piłata
i został umęczony i pogrzebany.
Zmartwychwstał trzeciego dnia
i wstąpił do nieba.
Siedzi po prawicy Ojca.
I powtórnie przyjdzie w chwale
sądzić żywych i umarłych.
A Królestwu Jego nie będzie końca.
Szczerze przyznaję, że wyolbrzymiliśmy historię sióstr Baladro.
Zwłaszcza pisząc, że zabiły kilkadziesiąt, a potem kilkaset dziewcząt.
Ale wtedy było to koniecznością.
Dzięki naszej pracy Meksyk zaczął myśleć
o poważnych zagadnieniach, jak dziecięca prostytucja,
stręczycielstwo,
handel ludźmi,
zniknięcia kobiet,
wykorzystywanie dzieci,
ale przede wszystkim
korupcja i przestępcza działalność władz na każdym szczeblu.
Nie chodzi o to, żeby się przechwalać
czy klepać wzajemnie po plecach,
ale uważam, że nasza praca
na zawsze odmieniła dziennikarstwo w Meksyku.
Od tamtej pory wszystkie media,
łącznie z radiem i telewizją,
próbują nas naśladować.
Tamta sprawa wzbudzała…
tak wielkie emocje,
że aby nadal zadowalać naszych czytelników,
po latach odszukaliśmy głównych bohaterów, żeby napisać dalszy ciąg.
Lecz to, co znaleźliśmy, było tak nieciekawe,
że zrezygnowaliśmy.
EPILOG
Simón Corona w pełni doszedł do siebie
po tym, jak został pchnięty nożem.
Dotąd nie wiemy, kto to zrobił.
Wyrok odbył w zakładzie w Mezcali,
gdzie sprawował się wzorowo.
Po zwolnieniu wrócił do Salto de la Tuxpana.
Otworzył nową piekarnię i żyje szczęśliwie.
Twardy Nicolás został wydalony z wojska.
W więzieniu nauczył się szewskiego fachu i teraz prowadzi warsztat.
Ticho chciał wrócić do zajęcia wykidajły, ale bez powodzenia.
Pracuje jako tragarz w magazynach.
Odwiedza siostry Baladro, które wciąż darzy dużą sympatią.
Escalera wrócił do szoferki
i teraz posiada flotę aut w San Pedro de las Corrientes.
Plotka głosi, że kupił je za pieniądze Baladro,
którym co tydzień zdaje raport.
Do San Pedro. Tylko migiem.
Eulalia Baladro po zwolnieniu
zaczęła sprzedawać tradycyjne łakocie przed więzieniem w Pajares,
czekając, aż na wolność wyjdzie jej mąż, Teófilo Pinto.
Kapitan Hermenegildo Bedoya przebywa w zakładzie w Pedrones.
Jest szefem bloku.
Boją się go zarówno więźniowie, jak i strażnicy.
Arcángela i Serafina Baladro są w więzieniu dla kobiet.
Obiad i napój.
Prowadzą różne interesy,
udzielają pożyczek i podobno organizują więzienną prostytucję.
Mówi się, że zgromadziły fortunę przekraczającą 100 tysięcy pesos.
Mimo to nie ma najmniejszej nadziei, że opuszczą więzienie za życia.
Jeden obiad.
Jeśli chodzi o dziewczyny z ich burdeli…
Szukaliśmy wszędzie, ale żadnej nie znaleźliśmy.
Poszły własną drogą i straciliśmy je z oczu.
Nikt nie wie, co się z nimi stało.
Dobra, wchodźcie.
15 CZERWCA 1960
Co słychać, Ernestina?
Idziesz ze mną?
Nie jestem Ernestina.
Ani Helda czy Elena.
Ale już przywykłam. Jestem María.
To idziemy?
Tak.
Trzydzieści pesos.
Chodź.
NIEKTÓRE OPOWIEDZIANE TU WYDARZENIA SĄ PRAWDZIWE.
WSZYSTKIE POSTACI SĄ FIKCYJNE.
ZABITE
ANEKS
NA ZDJĘCIU:
1. ARCÁNGELA BALADRO
2. CZACHA
3. SERAFINA BALADRO
4. BLANCA… BYŁA CZARNA (ZMARŁA 17 LIPCA)
5. EVELIA (ZMARŁA 14 WRZEŚNIA)
6. FELIZA (JAK WYŻEJ)
7. ROSA (ZMARŁA 15 STYCZNIA)
8. LUPE (NIE ZMIEŚCIŁA SIĘ DO LATRYNY)
9. AURORA BAUTISTA (OTRZYMAŁA ODSZKODOWANIE)
10 I 11. DWIE KOBIETY ZASTRZELONE PRZEZ TEÓFILA PINTO
ZABITE
PAMIĘCI I POMYSŁOWOŚCI JORGE IBARGÜENGOITII
Napisy: Przemysław Rak