Ameryce grozi niebezpieczeństwo, jakiego dotąd nie zaznała.
Czas, by prawdziwi patrioci podnieśli głowy.
I zaczęli działać.
Dziś…
nadszedł czas rozrachunku.
Nie sposób milczeć,
gdy Waszyngton prowadzi kraj ku zgubie.
Jako wiceprezydent,
który ślubował bronić naszej republiki,
nie mogę patrzeć, jak ten…
Tyran!
Skorumpowany despota w owczej skórze,
gotów odebrać władzę stanom w imię własnych skrajnych idei.
To trudne. W końcu to mój prezydent.
Ale nie jest uczciwy wobec tych, którzy wynieśli go na urząd.
Okazał się skrajnie nielojalny.
Złożył jedynie obietnice bez pokrycia.
- „Bez pokrycia”. - Bez pokrycia.
Widzieliście go ostatnio?
Ktokolwiek z was?
Zacytuj mnie otwarcie. Mam to w dupie.
Prezydent ukrywa się przed obywatelami,
wydając kolejne dekrety zza zamkniętych drzwi Białego Domu.
Kto by pomyślał?
Przez kilka miesięcy byłem wiceprezydentem.
Niech każdy prawy i bogobojny obywatel
da wyraz swojemu gniewowi
i ruszy wzdłuż Pennsylvania Avenue,
by wymóc na tym, pożal się Boże, prezydencie dotrzymanie obietnic.
Niech nas usłyszy.
Głośno i wyraźnie.
Naród nie da się uciszyć.
ŚMIERĆ OD PIORUNA
Tu chodzi tylko o porty!
Niechże mają swojego poborcę!
Wtedy Conkling się wycofa.
Jest zbyt silnym wrogiem.
Sparaliżuje cały rząd.
Chyba, że wycofa pan tę nominację.
Należycie do najpotężniejszych ludzi w Kongresie!
Ale gdy Conkling krzywo się spojrzy…
To ty wzniecasz niezgodę!
To ty rozbijasz tę partię
z powodu jakiejś urazy, którą w sobie nosisz!
Prosisz się, żebym wybił ci zęby.
- Przemoc? Poważnie? - Z przyjemnością.
Ale nie w tej chwili.
Dość mamy pilnych obowiązków na głowie.
Do roboty!
Panowie! Natychmiast się uspokójcie!
Albo wyrzucę was stąd raz na zawsze!
To dotyczy również pana, panie sekretarzu.
Złożyłem przysięgę, że położę kres zepsuciu w rządzie.
System łupów, kumoterstwo… Jeden diabeł.
To czyste zło.
Pasożyty żyją z pieniędzy podatników, piastując etaty, które nie istnieją!
Urzędnicy z wyboru służą temu, kto hojniej sypnie groszem.
Demokracja tego nie przetrwa.
Trzeba położyć temu kres.
Wszyscy o tym wiemy.
To nasz bój.
Kiedyś, hen w przyszłości,
historia rozliczy nas wszystkich z tego, jak postąpiliśmy.
Zastanawiam się, jak będą o nas mówić.
Wstrzymać wszelkie inne punkty obrad Senatu,
póki Robertson nie stanie przed komisją.
Że co?
- To tak można? - Zdania nie zmienię.
Muszę iść do żony. Żegnam.
Chwileczkę! Panie prezydencie!
Panie prezydencie, czy…
Nie powołano was, byście szukali zgody?
Kierunek wiatru się odwrócił.
Doprawdy?
Pozwól, że odwrócę go z powrotem.
Ten, co zagłosuje za kandydatem Garfielda, może się żegnać z Senatem.
Dopuszczasz myśl, że ów organ prędzej ulegnie litości niż pogróżkom?
Gdy cię słyszę, chcę się powiesić.
Dość jestem litościwy?
Precz!
Chodźmy stąd.
Zaczynają puszczać szwy.
A ty co myślisz?
Masz więcej rozumu niż cała ta zgraja.
Czy urząd poborcy jest aż tak ważny?
Warto stawiać wszystko na jedną kartę?
Chodzi o stołki. Nie mam w ręku innych kart.
Nieprawda. Jesteś uwielbiany.
Nie wiesz, że jesteś numerem jeden w Nowym Jorku?
Stołki są drugorzędne.
Uliczni handlarze biegną na złamanie karku,
żeby uścisnąć ci dłoń.
Rodzice nazywają dzieci na twoją cześć.
Mogę to stracić w jednej chwili.
Zbyt nisko cenisz innych ludzi.
Nie wiesz, co ich pcha.
Dobry wódz wie, kiedy stanąć do walki, a kiedy wyciągnąć rękę do zgody.
Pani Sprague…
bez pani naprawdę bym zginął.
I właśnie dlatego…
rozstałam się z gubernatorem.
Dziś rano.
Jestem gotowa.
Nie chcę całe życie się chować.
Wiem.
Twój mąż będzie mnie winił.
Napuści na mnie prasę,
a ja potrzebuję szerokiego poparcia.
Tylko to cię interesuje?
Kate, mam rodzinę w Albany.
Julie i naszą córkę.
Przecież się nie kryliśmy.
Cały Waszyngton już o nas wie.
Może i tak.
Ale Albany to inna bajka.
Mam oddać miejsce w Senacie?
Obaj musimy zrezygnować.
Lubię być senatorem.
Spokojnie.
To tylko na chwilę.
Ostudzimy zapędy tamtego sukinsyna z sąsiedztwa.
Ale gdy porzucimy mandaty, Demokraci zdobędą większość.
Na kilka tygodni.
W tym czasie zapanuje chaos.
Będziemy patrzeć,
jak cały plan Garfielda lega w gruzach.
Wtedy nasi przyjaciele z Nowego Jorku znów nas wybiorą.
Jednogłośnie.
Wrócimy do Senatu w glorii i chwale,
z nowym, silnym mandatem,
a kutas w osobie prezydenta będzie się przed nami płaszczył.
Niech Garfield wie, że bez zgody Nowego Jorku nawet się nie wysra.
Pierwszy List do Koryntian, 15,42.
„Zasiewa się skazitelne,
powstaje zaś nieskazitelne”.
„Zapewniam was, bracia,
iż ciało i krew nie posiądą królestwa Bożego”.
„Nie wszyscy zaśniemy,
lecz wszyscy będziemy odmienieni.
Nagle, w mgnieniu oka, na dźwięk ostatniej trąby,
albowiem zabrzmi trąba,
a umarli powstaną nieskażeni”.
„Gdzież jest, o śmierci, twoje zwycięstwo?
Gdzież jest, o śmierci, twój oścień?
Ościeniem śmierci jest grzech,
a siłą grzechu jest Prawo”.
Co wy wiecie o Chrystusie?
Miasto opanował amok.
Garfield!
Musimy porozmawiać. To nie może czekać.
Oczywiście.
Pozwolisz, że przy okazji będę się pakował?
Jestem koszmarnie spóźniony.
Już wychodzisz?
Zawożę Crete do Monmouth, by tam wracała do sił.
Dr Edson zalecił zmianę klimatu.
Wybrzeże będzie idealne.
Zabrałem tam Nellie, gdy zachorowała.
Wybacz, Chesterze. Nigdy o nią nie zapytałem.
To zabawne. Nawet moi bliscy przyjaciele
rzadko wspominają o mojej świętej pamięci żonie…
Nieważne.
Ja w zupełnie innej sprawie.
- Usiądź. - Jeśli jednak pozwolisz…
Z pewnością czytasz gazety. Wiesz, że wystąpiłem przeciw tobie.
Obiło mi się o uszy.
Tak?
Dobrze.
Dlatego też… składam rezygnację ze stanowiska wiceprezydenta.
Dziękuję.
Ja również.
Nie przyjmuję jej.
- Co? - Nie przyjmę twojej rezygnacji.
Na razie.
Liczę, że dasz sobie jeszcze jedną szansę.
Chwileczkę.
Chyba nie pojmujesz…
Byłem ci nielojalny.
Wyzywałem cię od najgorszych w prasie.
Liczę więc, że następnym razem
porozmawiasz najpierw ze mną.
Czuję się w obowiązku wyjaśnić, że powinieneś mnie zwolnić.
Jestem złym wiceprezydentem.
Nie zawsze.
Nie odrzuciłeś reszty moich kandydatów, choć miałeś ku temu okazję.
Ale ich też nie poparłem!
Nie pojawiłem się na Kapitolu!
Lepszy rydz niż nic.
Dzieli nas polityka! Jestem człowiekiem Conklinga.
Za dwa dni jadę do Albany dopilnować, by ponownie wybrano jego i Platta.
Cóż, zrobisz to, co uznasz za słuszne.
Nie rozumiem, co knujesz!
Z jakiegoś powodu mi to umyka.
Nie ma w tym żadnych knowań.
Twoje zapatrywania są aż nadto jasne.
Jako twój zwierzchnik,
czuję się w obowiązku je zmienić.
One się nie zmienią!
Nie przejdą ewolucji! Są stałe!
Tak już zostanie!
Proszę wpadać częściej. Zawsze chętnie pana ugoszczę.
Psiakrew!
Wreszcie pozbyłeś się sukinsyna.
Nie.
Dam mu jeszcze jedną szansę.
Jeszcze jedną? To najgorszy wiceprezydent w dziejach.
Może i tak, ale wierzę, że nie jest do końca zepsuty.
Poza tym on jako jedyny wie,
gdzie ukryto lwią część dochodów rządu.
Miło byłoby znów ujrzeć te środki.
Prawda?
Kiedy tak się zaprzyjaźnili?
Naprawdę?
O rety.
Miałeś głowę gdzie indziej.
Kiedy ostatnio porządnie spałeś?
Nie wiem, co mam począć. Conkling… jest zbyt silny.
Każdy w Albany zawdzięcza mu stołek.
To głosowanie będzie jedną wielką szopką.
Lada dzień wróci do Senatu razem z Tomem Plattem.
Będą żądać mojej głowy.
Niewykluczone.
Może naprawdę mam związane ręce.
Może narażam moich kandydatów – dobrych, uczciwych ludzi – na zgubę?
Stawiam ich na szali w przegranej walce.
Ludzie będą wiedzieć, że walczyłeś w słusznej sprawie.
Grzebiąc swoją prezydenturę.
Dobrze więc, że nie chciałeś być prezydentem.
Oddawaj.
Mollie może zabrać mnie do Monmouth.
Zostań w Waszyngtonie. Pokaż, że nie cofasz się przed walką.
Jeśli myślisz, że mógłbym zostawić żonę…
Jakoś wytrzymam tydzień. Przyjdziesz, gdy będzie po wszystkim.
ALBANY WITA ROSCOEGO CONKLINGA
- Miło widzieć cię w domu. - Też się cieszę.
Dziękuję za ten napis, Williamie.
Nie ma za co.
Głupie wsioki. Wiedzą, kto trzyma ich przy korycie.
- Co? Czego rżysz? - Nie słyszałeś wieści o Tomie?
Wszyscy o nim mówią.
Czemu? Przecież facet jest tępy jak cep.
Wieść niesie, że zeszłej nocy w hotelu Delavan House
kilku naszych reformatorów z bożej łaski przyłapało Platta in flagranti.
Byłeś niegrzeczny, Thomasie.
Jakaś niewiasta powinna dać ci nauczkę.
Nie sądziłem, że jest do tego zdolny.
Z niektórymi facetami nigdy nie wiadomo.
Wywal go.
Jak to?
Nie potrafił powstrzymać chuci przed jedną noc.
Cała delegacja z niego kpi.
To tylko niewinna zabawa.
Mają go za błazna.
Błazna i oszusta.
Tacy nie wracają do Senatu.
Albo się od niego odetniemy, albo pociągnie nas na dno.
Znamy Toma od 20 lat.
Jestem ojcem chrzestnym jego dzieci.
Zawsze nas wspierał. To nasz przyjaciel.
Dobrze wiesz, że w polityce nie ma miejsca na przyjaźń.
Zrobimy to po cichu. Skreślimy go z listy
i zastąpimy kimś oddanym partii.
To na pewno aż tak proste?
Murtha!
Chcesz mieszkać w Waszyngtonie?
Cóż, kwitnące wiśnie…
Wspaniale. Zatem postanowione.
Willie, mój chłopcze,
witaj w lidze ciężkiej.
A teraz precz.
Niechby i po trupach.
Tym się kieruj.
Cóż tam dobrego, możny panie?
Chesterze?
Czy coś się stało?
Przejdźmy się, Tomie.
We dwóch.
Szczęść Boże.
Dawno się nie spowiadałem,
ale muszę o coś poprosić Boga.
Pan zawsze cię wysłucha.
Mów śmiało.
Powierzono mi
wielkie i straszliwe zadanie.
Wiem, że trzeba je wypełnić i że obowiązek ten spoczywa na mnie.
Na nikim innym.
Ale…
Boję się, proszę księdza.
Czuję, że nasz kraj przenika zło.
Widzę je.
Widzę, jak szerzy się z każdym dniem,
zatruwając dusze ludzi.
Boję się, że jeśli nie położę mu kresu,
popchnie nas ku kolejnej wielkiej wojnie.
Czymże jest jednak jedno życie wobec żywota setek tysięcy innych,
którzy zginą, jeśli pozostanę bierny?
Bierny i słaby?
To Bóg wyznacza mi cel.
Ostatnia szansa, by oddać głos.
Długo każą nam czekać.
Też bym się delektował tą chwilą.
Rzadko się zdarza, by grupka prowincjuszy
decydowała o losach kraju.
Rozczulające.
To zapewne małżonki panów z izby?
Przychodzą na każde ważne głosowanie.
Julia.
Cholera.
Przerwać głosowanie.
Przerwać głosowanie!
Głosowanie zostało zakończone, panie Conkling.
Odczytam ostateczne wyniki.
Trzydzieści cztery głosy na senatora Roscoego Conklinga
i 50 na Chaunceya Depewa.
Co się dzieje?
Jasny gwint.
Chwała Panu!
WITAMY W ALBANY WITAJ W DOMU, ROSCOE CONKLING!
Cicho być!
Poddać naszych kandydatów pod głosowanie! Każdego! Natychmiast!
Kochana Crete…
Zdaje się, że los dał nam kolejną szansę.
Conkling sam pokazał sobie drzwi.
Obaj z Tomem Plattem oddali nam swoje stołki.
Chauncey Depew, stan Nowy Jork.
Elbridge Lapham, stan Nowy Jork.
Co teraz, panie Arthur?
Straciliśmy poborcę, psiamać.
William H. Robertson.
Zaprzysięgniemy naszych, zaprzęgniemy ich do pracy
i zaczniemy realizować program obiecany narodowi.
Conkling wreszcie uwolnił go ze swojego uścisku.
Pierwszy raz od wyjazdu z Ohio odnalazłem spokój.
Uwierz, że chłopcy nie dają mi chwili wytchnienia.
Odliczam godziny do ponownego spotkania.
Niezmiennie oddany, na zawsze Twój,
Jim.
Całe życie celebrowałem zwycięstwa w milczeniu.
Długo pracowałem, by moje nazwisko znalazło się na oficjalnym dokumencie.
Takim, którego nikt nie zdoła podważyć.
A teraz…
na każdym amerykańskim banknocie widnieć będzie podpis czarnego człowieka.
To jeszcze nie koniec.
Ale to ważny krok.
Diabli to.
Zalewa nas fala zapytań z gazet z całego kraju.
Chcą poznać pana sekret.
Jaki sekret?
Sekret triumfu.
Jak w pojedynkę rozbił pan
najpotężniejszą machinę polityczną.
Jest pan bohaterem.
Jeszcze nic nie zrobiłem.
Minęły trzy miesiące, prawie sto dni, a ja nie przepchnąłem żadnej ustawy.
Poświęciłem całą uwagę jakiejś wojence partyjnej.
Jeśli ograł pan Roscoego Conklinga…
To nie była gra, Joe.
Tym razem mieliśmy szczęście.
Furę szczęścia.
Ale póki Ameryka istnieje,
zawsze znajdzie się jakiś Conkling.
Udaj się na krótki urlop.
Prawdziwa robota
dopiero przed nami.
Jestem gotowy.
Budzisz moją dumę.
Jesteś we właściwym miejscu.
DWORZEC KOLEJOWY POTOMAC
Obyś spędził z żoną miły czas przy fajerwerkach.
Będę upajał się polityczną śmiercią Conklinga.
Harriet zmieniła zamki?
A jakże.
Robercie, jesteś sekretarzem wojny.
Powinieneś…
Tato?
Zatrzymać go!
Zatrzymać tego człowieka!
To on!
Postrzelił Garfielda!
- Brać go! - Strzelił do prezydenta!
- Łapać go! - Mamy go!
Odsuńcie się!
Udało mi się!
Chcę iść do aresztu!
Chester Arthur będzie nowym prezydentem!
Uratowałem republikę!
- Zabrać go! - Brać go stąd!
Proszę się odsunąć.
Odsuńcie się!
- Cofnąć się! - Dajcie mu oddychać!
Cofnijcie się.
Wody.
Przynieście wodę.
Charles Purvis. Jestem chirurgiem w Szpitalu Wyzwoleńców.
Zajmij się swoimi wyzwoleńcami.
To prezydent Stanów Zjednoczonych.
Długo nie pożyje, jeśli nie zejdzie mi pan z drogi.
Pan prezydent wybaczy.
Kula wciąż tkwi w ciele.
Wyślijcie depeszę do Crete.
Chcę mieć celę z widokiem na park.
Gdy to minie, poproszę pana Arthura, by mianował pana komendantem.
Chyba muszę to oddać.
Jezu Chryste.
Robi wrażenie, nieprawdaż?
Mały pistolecik, który zmienił bieg dziejów.
Tutaj!
Sarah, poproś kogoś o zagotowanie wody.
Trzeba zrobić kompres na nogi.
Potrzebujemy wrzątku, szybko.
- Jest pan ze Szpitala Wyzwoleńców? - Zgadza się.
Proszę przytrzymać.
Wcześniej pracowałem w obozie dla wyzwoleńców Camp Barker.
Podczas wojny.
Chyba kiedyś zawitałem do Camp Barker.
Tak, panie prezydencie. Zgadza się.
Jakie mam szanse?
Niewielkie.
Jedną na sto.
Więc chwyćmy się tej szansy i nie puszczajmy.
Panowie,
widzę nadzieję.
Ale jeśli chcemy dać mu szansę,
musimy wyciągnąć kulę.
Otrzyma pan pełne wsparcie państwa.
Potrzebuję tylko zgłębnika.
Spokojnie.
Wyjdzie pan z tego.
Wygląda na to, że kula minęła pierwszy krąg lędźwiowy
i utkwiła głębiej.
Muszę być blisko.
- Doktorze? - Dziękuję.
Oczekuję całkowitej ciszy.
W porządku.
Omdlenie jest normalne w tym stanie.
Naderwane tkanki.
Lub zbite skrzepy. Pewnie to drugie.
Ten zgłębnik pogłębia rany
i nie został odkażony.
Sprawa jest poważna.
- Liczy się czas. - Proszę wybaczyć.
Zna pan europejskie badania na temat antyseptyki?
Nie jesteśmy w Europie!
Doktorze Purvis,
niewidzialne zarazy to domena przesądów,
a nie nauki.
Metody, które pan podważa,
uratowały życie tysiącom żołnierzy podczas wojny.
Są wypróbowane i skuteczne.
Działają i basta.
Czy teraz
mam pańską zgodę na kontynuowanie badania?
- Myślisz, że… - Nie.
Wiedziałabym.
Mają nas za morderców.
Wszyscy w kraju.
Zamachowiec mówi, że zrobił to dla mnie, że jestem jego przyjacielem.
Jesteśmy winni.
Do kurwy nędzy, zamknij się!
Jakiś głupiec zapragnął rozgłosu.
Będzie śledztwo. Zostaniemy oczyszczeni.
Strzelił do prezydenta jak do bezpańskiego psa.
Prezydent zaraz będzie trupem.
Być może już nie żyje,
a to oznacza,
że wkrótce nastąpi przekazanie władzy.
- Co? - Nie mów, że o tym nie myślałeś.
- Ta walka o parę miejsc w Senacie… - Przestań.
Możemy odtworzyć układ z Nowego Jorku w skali ogólnokrajowej.
Nie.
Nie przyjmę nominacji.
Nie nadaję się na prezydenta!
Na tym polega piękno Ameryki.
Nie pojmujesz, że po tym, co przeszliśmy,
właśnie spadła nam manna z nieba?
Zatrzymaj się!
Co cię dziś opętało?
Szczerze mówiąc, nie jestem pewien.
Ale czuję silny przymus, by odmówić dalszej wspólnej jazdy.
I co? Będziesz drałować pieszo aż do Waszyngtonu?
Czasem warto się przejść.
Jezu.
Jest prawie 40 stopni.
Twoje serce zaraz wysiądzie.
Przestań się wydurniać i wsiadaj do powozu.
Zranisz moje uczucia, Chesterze.
No cóż.
Dobrze więc, że w polityce nie ma miejsca na przyjaźń.
Ty psi synu!
Nie waż się odwracać ode mnie!
Po wszystkim, co dla ciebie zrobiłem!
To ja cię, kurwa, stworzyłem!
Arthur!
Jesteś. Dzięki Bogu.
Leż. Oszczędzaj siły.
Jest źle? Bardzo cierpisz?
Górny pokład nadal pracuje, skarbie.
Uszkodzony został tylko kadłub.
Kula ominęła ważne organy.
Doktor Bliss wkrótce ustali jej położenie, a gdy ją usunie…
Wszystko będzie dobrze.
Świetnie. A gdzie chłopcy?
Jeszcze nie wiedzą.
Pójdziemy do nich.
Będzie dobrze.
Co ja mam z tobą począć?
Wystarczy wybyć na tydzień…
Czas nas nagli.
Trzeba poczynić ustalenia.
Nie.
Nie zgadzam się.
Całe ciało mnie boli.
Jestem przy tobie i wyciągnę cię z tego.
Walcz. Masz walczyć.
I nie waż się znów wspominać o śmierci.
WASZYNGTON ARESZT OKRĘGOWY
Powiesić go!
Guiteau!
Co mogło popchnąć tego przeklętego Guiteau do zakupu broni?
Nie sposób pojąć umysłu szaleńca.
- Mógł być w zmowie z Conklingiem? - Nie.
Conkling utorował drogę ludziom takim jak Guiteau,
ale nie maczał w tym palców.
Wiem, że to niewłaściwe, ale pragnę, by wszyscy ponieśli karę.
Oto twoja pierwsza ofiara.
Pani Garfield.
Boże, dopomóż.
- Podróżowałem całą noc. - Dobry Boże.
Śmierdzisz krowim łajnem.
Nie dziwota.
Jakiś chłop podwiózł mnie swoim wozem.
- Co z prezydentem? Żyje? - Tak. Odpoczywa.
- Chwała Chrystusowi. Dzięki Bogu. - Panie Arthur.
Nie chciałem tego. Nie chciałem.
- To przez ambicję. - Weźże się w garść.
Jesteś wiceprezydentem.
A gówno. Rzucam to w cholerę.
Co ty wygadujesz? Naród jest w strachu.
Patrzą na nas. Patrzą na ciebie, Chesterze.
Chrzanić mnie!
Nie dam rady.
Nie nadaję się!
Prezydent we mnie wierzył, a ja wciąż wbijałem mu nóż w plecy.
Boże, ześlij na mnie karę!
Jestem podłą, plugawą świnią!
Posłuchaj mnie uważnie, Chesterze Arthurze, psia twoja mać!
W chwilach kryzysu budzą się w ludziach cechy szlachetne, choćby i długo uśpione.
Jeśli tli się w tobie iskra godności,
nadszedł czas, by ją ukazać.
Co zrobisz, Chesterze?
Odejdziesz jak niepyszny czy pokażesz, że stać cię na zmianę?
Stać mnie. Zmienię się.
Poprawię się.
Daję słowo.
Zmienię się.
Dobrze.
Pamiętajcie, że honorarium za przedruk wynosi 25 dolarów.
Choć lokalnym gazetom mogę dać zniżkę.
Kto wie?
Chcę podkreślić, że nie żywię do prezydenta urazy.
To była…
To była przykra konieczność natury politycznej.
Chciałem raz na zawsze zjednoczyć partię
i ocalić republikę.
Tak, strzeliłem do niego
jak do buntownika zrywającego sztandar.
Setki tysięcy poległy w czasie wojny.
W imię czego?
By chronić najwspanialszy z narodów.
Ja poświęciłem tylko jedno życie. Dla tej samej sprawy.
Swoje racje pozostawiam pod osąd Bogu i narodowi amerykańskiemu.
A jeśli ktoś poznać całą prawdę, niechaj sięgnie po mój pamiętnik,
wkrótce dostępny w każdej dobrej księgarni.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
LÓD
Spróbujmy.
Gotowy?
Proszę.
Już dobrze.
W porządku.
Nic się nie stało.
Jutro spróbujemy ponownie.
Z każdym dniem słabnie.
To ciągłe odwiedziny tylko go osłabiają.
Skrzydło musi zostać zamknięte dla wszystkich poza rodziną.
Gdy prezydent mówi,
napina przeponę,
a ta porusza wątrobą,
spychając kulę
jeszcze głębiej.
Ale przecież oddychanie również wprawia przeponę w ruch.
Ale to delikatny ruch.
Co innego mówienie.
Wypłynęło sporo ropy.
Pisałem do Chestera Arthura.
On wcale nie jest jak Garfield.
Pamięta o swoich przyjaciołach,
a któż wspierał go mocniej niż ja,
który wyniósł go z niebytu ku prezydenturze.
Charlie…
Wkrótce w ręce ludu trafi moje dzieło.
Twoje dzieło?
Prawda.
Spisałem swoje myśli w sposób, który poruszy największych sceptyków.
Wydawcy ustawiają się w kolejce po prawa,
a ja…
rozgrywam jednego przeciw drugiemu.
Mówisz o tym, jakby to była jakaś gra.
Bo tak jest! To jest gra.
Są zwycięzcy i przegrani,
a ja, pierwszy raz w życiu, jestem zwycięzcą.
Teraz wszystko się odmieni,
bo moje nazwisko otwiera drzwi.
Wreszcie wydam gazetę, The Daily Theocrat.
Udało mi się, Fran.
Zrobiłem to dla nas.
Patrz.
Spójrz na to.
Codziennie dostaję listy
ze słowami otuchy i ofertą wsparcia finansowego.
Tak się bałem, Franny. Myślałem, że jestem sam, ale to nieprawda.
Wreszcie wychodzą z ukrycia,
bo dałem im nadzieję.
Czas na mnie.
Fran?
- Straż? - Franny?
Straż!
Dziękuję za przybycie, profesorze Bell.
Darujmy sobie tytuły, panie Brown.
Chcę zobaczyć prezydenta, może nie wszystko stracone.
Detektor indukcyjny.
Służy do wykrywania metalu w organizmie
za pomocą prądu elektrycznego.
- Tainter, włącz zasilanie. - Tak, profesorze Bell.
Wiemy, że kula utkwiła po prawej stronie ciała.
Panie prezydencie, jeśli pan pozwoli.
Dobrze.
Mam cię.
Proszę się nie bać.
Powoli.
Proszę o absolutną ciszę.
Co się dzieje?
Co pan słyszy?
Coś jest nie tak.
Gdyby coś wykrył, byłoby słychać tykanie, ale…
Urządzenie zwariowało z podniecenia.
Kula jest dokładnie tam, gdzie zakładałem.
- Przy wątrobie. - Doktorze…
Słyszę ją doskonale.
Czy powinniśmy słyszeć terkotanie?
Tainter, odetnij prąd.
Nie. Jesteśmy u celu.
Potrzebuję tylko…
Boję się, że jest u kresu sił.
Nie stracę go.
- Doktorze! - Proszę mi pomóc.
Doktorze Bliss, dość tego.
- Jestem tu głównym lekarzem. - Odłóż ten skalpel!
Albo wbiję ci go w to zasrane oko.
Co się dzieje?
To metal.
Łóżko jest na sprężynach, mogło zakłócić działanie…
- Możemy… - Nie.
To nie kula jest winna, skarbie.
Jest we mnie coś jeszcze.
Jestem u kresu…
Chcę, byś wiedziała, że jesteś naszą dumą, moją i twojej matki.
Nie wiem, jak dam sobie radę bez ciebie.
Kochanie,
nie jestem ci niezbędny.
Zapamiętaj:
jesteś moją mądrą, piękną córką
i czekają cię wielkie rzeczy.
O co chodzi z tym wyjazdem prezydenta z Waszyngtonu?
Poprosił, by przewieźć go do Monmouth, nad ocean.
Jako jego lekarz nie zgadzam się.
Byłam świadkiem, jak pastwiono się nad moim mężem. Mówię dość.
On też.
Lada dzień znajdziemy kulę.
Radzę ważyć słowa, doktorze Bliss.
Chyba wystarczy.
Nawet nie wiem, od czego zacząć.
Dasz sobie radę.
Wierzę w ciebie.
Serce wskaże ci właściwą drogę.
Jako dziecko śniłem o podróżach przez ocean,
o wyprawach w nieznane wzorem Robinsona Crusoe.
Śmiałe sny jak na kogoś, kto nigdy nie nauczył się pływać.
Zawsze cierpiałem na przerost ambicji.
Cóż…
Czemu wygłosiłem tę mowę w Chicago?
Wiedziałem, co robię,
gdy wchodziłem na mównicę.
Chciałem dać się poznać.
Wygłosiłeś mowę, bo to, co miałeś w sercu,
daleko wykraczało poza granice Ohio.
Myślisz, że moje imię zapisze się w historii?
Wielkimi zgłoskami.
I jeszcze większymi w ludzkich sercach.
Już dobrze.
Będę czuwać przy tobie całą noc.
Niech Bóg przyjmie go do swego Domu.
Amen.
Kula przesunęła się w lewo
i schowała za trzustką.
Wygląda na to, że kula nie uszkodziła żadnego z organów,
a rana zagoiła się sama.
Od czego więc umarł?
Od posocznicy.
Świadczą o tym ropnie na całym ciele.
Doszło do infekcji.
Nie rozumiem.
Czy to znaczy, że wyzdrowiałby,
gdyby nie szukano kuli?
Ja…
Chyba popełniono błąd.
Podobno Arthur prosił, żebyś został.
Pomyśl sobie.
Obaj tyle lat na to pracowaliśmy,
a robotę dostał ten zasrany tłuścioch.
Przebył długą drogę.
Naprawdę.
Może być dobrym prezydentem.
Wierzę w to.
Ale nie wiem, czy ma szansę w 1884 roku.
Jesteś prawdziwą gnidą, wiesz?
Czyli nie wystartujesz ze mną?
Co za sukinsyn.
Odebrał mi porty…
i pogrzebał moją karierę.
Oby ktoś taki jeszcze się objawił.
Fran?
Franny?
Czekałem na ciebie.
Okłamałam rodzinę.
Powiedziałam, że mam sprawę w Nowym Jorku.
O mojej obecności wie tylko naczelnik.
Ale musiałam choć raz pana zobaczyć.
Spotkaliśmy się już wcześniej, pani Garfield.
Rozmawialiśmy na balu z okazji zaprzysiężenia pani męża.
Wydała mi się pani życzliwa. Modlę się za pani rodzinę.
Jeśli sądzi pan, że pragnę pana modlitwy,
jest pan w srogim błędzie.
Nie chcę dawać panu rozgrzeszenia.
Wciąż myślę o pytaniu, które zadał mi w dniu śmierci.
Zapytał, czy jego nazwisko zapisze się w historii.
Nie było to pytanie bezzasadne.
Odparłam, że zapisze się wielkimi zgłoskami.
Ale mówiąc to…
czułam się dziwnie, bo…
sama w to nie wierzę.
Pożegnałam go kłamstwem.
Bo prawda jest taka, że historia…
nie będzie o nim pamiętać.
Bo niby dlaczego?
Pozostanie po nim tylko przypis.
Ot, ciekawostka.
„Ktoś pamięta tego, jak mu tam,
co to dostał kulkę po trzech miesiącach prezydentury?”
Nikt nie dowie się, kim naprawdę był.
Bohaterem wojennym.
Mężczyzną, który wysyłał mi liściki miłosne po niby-łacinie.
Który stawał na głowie i śpiewał kuplety,
by rozśmieszyć dzieci.
Nie.
Nikt go takim nie pozna.
Dziś Ameryka go opłakuje,
ale z czasem o nim zapomni.
Czuję, jak pamięć o nim się zaciera.
Nawet teraz.
Wkrótce pozostanie tylko twarzą z portretu.
Przykryty mgłą historii.
Ale…
pan też.
Pana też spotka ten los.
Z tą różnicą, że po panu nie pozostanie żaden portret.
Nie będą uczyć o panu w szkole.
Nie wie pani, co mówi.
Ależ tak.
Osobiście tego dopilnuję.
Podobno napisał pan książkę.
Zadbam o to, by nigdy się nie ukazała. Dopóki żyją ci, komu był drogi.
Po śmierci nic po panu nie zostanie.
Wymażę pana.
Tak jak pan wymazał tego, którego kochałam.
Nic z tego. Nie ma pani prawa.
Już to zrobiłam, panie Guiteau.
Chciałam, żeby idąc na szafot,
miał pan świadomość…
że zapomną o panu.
Chwila.
Czekaj.
Czekaj!
Potknąłem się w drodze na szafot.
Mój synu…
Ewangelia według świętego Mateusza, 10,28.
„Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało,
lecz duszy zabić nie mogą.
bójcie się raczej tego,
który może i duszę, i ciało, zatracić w piekielnym ogniu”
Również z Ewangelii według Mateusza:
„Jeśli nie staniecie jako dzieci,
nie wejdziecie do Królestwa Niebieskiego”.
Do Bozi idę już
Jestem rad
Chwała Bozi, alleluja!
Chwała Bozi, allelu…
Uratowałem partię mą
Uratowałem mój kraj
Do Bozi idę już
Jestem rad
Chwała Bozi.
Sir.
Dziękuję panu.
Chester Arthur przeprowadził wielką reformę służby cywilnej,
która po dziś dzień kształtuje oblicze amerykańskiej administracji.
Po upływie kadencji opuścił urząd. Zmarł rok później.
James Blaine przegrał z Groverem Clevelandem w 1884 roku.
Po 24 latach Republikanie utracili Biały Dom.
Roscoe Conkling zniknął z polityki.
Zmarł, wracając pieszo do domu w czasie wielkiej śnieżycy roku 1888.
Autopsja mózgu Charlesa Guiteau nie przyniosła jednoznacznej diagnozy.
Mózg zamknięto w słoju i szybko o nim zapomniano.
MÓZG
Mollie Garfield i Joe Brown pobrali się na ganku zbudowanym przez jej ojca.
Lucretia Garfield przeżyła męża o 37 lat.
Napisy: Mateusz Lis