Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nie…
Ryo.
Ryo?
Ryo!
Pomocy!
- Jest tu ktoś? - Prosimy wołać!
- Słuchajcie. - Tak jest.
Nadal mogą tu być ludzie. Dlatego powinniśmy…
Przepraszam! Nie mogę znaleźć syna!
Gdzie są uratowane…
Ryo!
Panie Kanda!
Przeżył pan.
Yuko.
Jesteś cała?
Idę po koce.
Widział pan mojego syna?
Panie Kanda!
Co tu się dzieje?
Halo?
Jest tu ktoś?
Tam nie jest bezpiecznie!
Poczekaj.
Hej!
Nic ci nie jest?
Co za ulga.
Obudziłam się na plaży.
Nikt na mnie nie reaguje i nie mogę nikogo dotknąć.
Nie wiedziałam, co się dzieje, a potem pojawiłeś się ty…
Rozumiem.
Może najpierw spróbuj się uspokoić.
Weź głęboki oddech.
Faktycznie był głęboki.
Na razie zapraszam do nas.
Dasz radę iść?
Jak już mówiłem,
wymyśliłem ten gwiezdny piasek.
Jasne?
Często widujemy coś takiego w sklepach z pamiątkami.
Kupowałem je rodzinie na wyjazdach służbowych.
- Naprawdę? - Tak.
No to ja to wymyśliłem.
Znowu zaczyna.
Taka prawda.
Brałem udział w proteście studenckim.
Byłem całkowicie spłukany, więc uciekłem na wyspę Iriomote.
No, a tam zapełniłeś buteleczki piaskiem i posprzedawałeś je.
Czyżbyśmy mieli nową osobę?
Trzęsienie ziemi?
Pewnie tak.
Witamy.
Pewnie sporo przeszłaś.
To był ogromny kataklizm.
Michael.
Co to za miejsce?
No cóż…
Ciężko to wyjaśnić, ale…
Już dobrze.
O nic się nie bój.
Mamy naprawdę sporo czasu.
Kaori, oprowadź ją.
Nie ma sprawy! Jestem Kaori.
Tędy.
Przepraszam.
Co tu się dzieje?
Ja nie chcę jej tego wyjaśniać.
No cóż…
Trafiają tu ludzie, którzy czegoś żałowali w świecie żywych.
No, nie tylko tutaj.
Takie miejsca są w całym kraju.
Żałowali?
To znaczy?
Akira.
Przestań owijać w bawełnę.
To sam jej powiedz, Shori.
Sprawa wygląda tak,
że nie żyjesz.
Ale nie możesz przejść na drugą stronę, bo masz niedokończone sprawy.
Nie żyję?
Nie żyję…
Już dobrze.
Dzisiaj odpoczywaj.
- Mamy tu alkohol. - Nie chcę.
Chodź ze mną.
Będzie dobrze.
Pewnie ma faceta.
Pewnie tak.
Serio? W takim wieku?
Nie łam się.
Tutaj.
Osoby, która tu mieszkała, już nie ma.
Możesz się tu zatrzymać.
Wiem, że to sporo do przetrawienia.
Postaraj się wyspać.
Wszyscy jesteście w tej samej sytuacji?
Tak. I wszyscy jesteśmy od ciebie starsi.
Staliśmy się ekspertami.
Dobranoc.
Pani dziecinka. Gratulacje.
- Dlaczego nie chcesz tego zrozumieć? - Ale…
Przecież tego chcesz!
Pilnuj własnego nosa!
No cześć.
- Ryo, chodź tutaj! - Boję się!
Sto lat, sto lat…
Gratulacje!
- Spójrz. - Odsuń się.
Co ty wyprawiasz?!
- Mamusiu, spójrz. - Przestań!
No idź już.
- Nie chcę! - Dlaczego? Muszę jechać do pracy!
Nie chcę iść do szkoły!
Mamo!
Obudź się.
- Mamo! - Ryo!
- Dzień dobry. - Cześć.
- Dzień dobry. - Czołem.
- Cześć wszystkim. - Dzień dobry.
Dzień dobry. Kaori, też napiłbym się kawy.
Nie ma sprawy.
Proszę.
- Co to? - Joga.
Martwa osoba próbująca jogi, by dbać o zdrowie?
- Zamknij się. - Joga…
To ja rozpowszechniłem jogę w Japonii.
- Daruj już sobie. - Taka prawda.
Stąd moje kontuzja pleców.
Dzień dobry.
Dzień dobry, koleżanko.
Ładnie wyglądasz za dnia.
Jak się nazywasz?
Minako Kawakami.
Minako.
- Jesteś całkiem miła dla oka. - Michael.
W tych czasach nie wolno tak mówić.
Naprawdę? Dlaczego?
Ten staruszek to Michael.
Gość, który cię przywiózł, to Akira.
Tamten młodzieniec to Shori.
Należał do yakuzy.
Tutaj mamy pana Tanakę, byłego bankiera.
A ja jestem Kaori i byłam hostessą w barze.
Zapraszamy.
Co jest?
KRACH NA GIEŁDZIE
2 PAŹDZIERNIKA 1990
Przecież to…
Tak, to stary nawyk.
Dasz mi kluczyki do auta?
Co?
Pewnie.
Narwana babka.
SKONTAKTUJ SIĘ Z NAMI, JEŚLI MASZ INFORMACJE O TYCH DZIECIACH
Chinatsu!
Aiko!
Kazuki!
Ty też?
Zgubiłem rodzinę.
Pomyślałem, że ich odnajdę, jeśli codziennie będę ich wołać.
Ale…
jeśli mnie usłyszą, będzie to znaczyć, że nie żyją.
Mam nadzieję…
że odnajdziesz swoją rodzinę.
Autostrada zadziałała jak falochron, chroniąc obszary miejskie.
Kawakami pozostaje zaginiona.
Oby była bezpieczna.
Zespoły ratunkowe robią, co mogą, aby odnaleźć zaginionych.
Nam pozostaje współpracować z policją
i podawać rzetelne informacje, więc bierzcie się do roboty.
Tak jest!
Panie Kanda, przecież tu jestem.
- Witamy z powrotem. - Cześć.
No tak.
Dziękuję za auto.
Co za wyczucie czasu. Mamy gorący kociołek.
Zjesz z nami?
Wybaczcie, ale nie jestem w nastroju.
Właśnie dlatego powinnaś przyjść.
Dobrze?
Kurde.
Nadeszła jesień
Opustoszały plaże
I nawet jeśli stanie się tak
Że pojedynczego marzenia nastanie kres
To tysięczne wykonanie.
Nie zapomnę cię
Pośród piasku złożyłem obietnicę
Choćby smutek ogarnął mnie
Śmierci nie poddam się
To była „Pusta plaża”.
Świetna piosenka, prawda, Shori?
Jasne, jasne.
Minako, chcesz coś zaśpiewać?
Nie, dzięki.
Nie? Szkoda.
No dobra. Kociołek gotowy!
- Chodź. - Zapraszamy.
- Gotowe. - Chodźcie.
- Dzięki. - Ale ciężki!
Gorący kociołek od Kaori!
Wygląda przepysznie!
- Bierzcie też mięso. - Wcinamy.
Mięso daje energię.
- Do dzieła. - Wcinamy.
Ale pycha!
Przepraszam.
Wszyscy żałujecie czegoś?
No tak.
Tylko to nam pozostało.
Dlatego tak bezczynnie tu tkwicie?
Tak bym tego nie określił.
Co nie?
W sumie wygląda to tak, jakbyśmy tylko się wygłupiali.
Nie chcę być nieuprzejma, ale nie mogę marnować tak czasu.
Minako!
A mogłabyś zostać z nami tylko dzisiaj?
Po co?
No bo może…
moglibyśmy ci pomóc.
Właśnie.
Sam chciałem to powiedzieć.
- No, jasne. - Na pewno.
Już czas! Jedzcie szybciej!
Szybko!
Cześć wszystkim.
- Bez tego nie zaczniemy. - Nie zaczniecie czego?
To nasz rytuał oczyszczający przed kręceniem filmów.
To samozwańczy reżyser.
Wpadnij, gdy znajdziesz chwilę. To prawdziwe arcydzieła.
Możesz obejrzeć te wszystkie w tym kinie.
Dobra, chodźmy już.
No dobrze.
Co oni wszyscy robią?
Raz w miesiącu, podczas nowiu, zbieramy się i rozpoczynamy poszukiwania.
- Poszukiwania czego? - Osób, które chcemy odnaleźć.
To strasznie dziwne.
Nie spodziewałem się towarzystwa po śmierci.
Shori.
Próba zgłębienia sprzeczności sama w sobie jest sprzecznością.
To prawda.
Chwila!
Znalazłem ich!
Chinatsu.
Kochanie…
Aiko.
- Tato! - Tato…
Kazuki.
Przepraszam.
Dziwne, prawda?
Umarliśmy, a jednak tu jesteśmy.
W tym świecie bez wątpienia istniejemy.
Istniejemy.
Przepraszam.
Nie potrafiłem was ochronić.
Ale bolą mnie plecy.
- Kaori, dawaj piwo. - Dobrze.
Proszę.
- Dzięki. - Minako też chce?
Zaraz jej dam.
Dzięki.
Proszę.
I jak wrażenia?
To znaczy?
No…
Byłam zaskoczona i skołowana.
Kto nie byłby?
Minako, mam nadzieję, że też szybko odnajdziesz swojego faceta.
Nic już nie mów.
Dlaczego?
Syna.
Wychowywałam…
Wychowywałam samotnie syna. Ma na imię Ryo i ma siedem lat.
Chcę się tylko dowiedzieć, czy żyje.
Mogłabym tu zostać…
nieco dłużej?
I kciuk w górę!
Pewnie, że możesz.
Znajdziemy go.
Kciuk w górę?
W porządku.
Kciuk w górę.
Siadaj. Wznieśmy toast.
Rozumiemy cię.
Kaori.
- No to zdrówko. - Zdrówko.
- Zdrówko.
PARADY
Otwarte.
Zapraszam.
Co to?
Moje notatki.
Ale przekuję je w jedną historię.
Jestem pisarzem.
Coś się stało?
Chciałam podziękować za to, że poprosiłeś mnie, żebym została.
Czuję się już trochę lepiej.
Jasne. Rozumiem, przez co przechodzisz.
Też kogoś szukasz?
Nie, ja akurat nie.
Po prostu chcę to wszystko spisać.
Chcę, by po naszej śmierci zachowały się zapiski o tym świecie.
To jest twoją niedokończoną sprawą?
Nie jestem pewny.
Pewnie chcesz znowu wziąć auto? Korzystaj z niego, kiedy zechcesz.
Dziękuję.
Na pewno go znajdziemy.
Nie martw się.
Nie wahaj się prosić nas o pomoc.
Minako.
Zgódź się na wywiad.
Opowiedziałabyś o swoim życiu.
Skoro chcesz.
Czołem.
Cześć.
No nieźle. Fajnie się na nim prezentujesz.
Zamknij się.
Dawno temu nakręciłem film o yakuzie.
Taki typowy kicz?
Nie, ten był dobry.
Kiedyś ci go pokażę.
Jasne.
Dobra, spadam.
CHAOTYCZNA KONFERENCJA GŁÓWNEGO SEKRETARZA GABINETU
ELEKTROWNIA JĄDROWA „CORAZ BARDZIEJ STABILNA”
ZMARLI
Nadal nie znaleźli Minako, co?
MINAKO KAWAKAMI, 35 LAT MIEJSCE ZAGINIĘCIA: HOSHISUNA
Wszystkiego najlepszego, szefie.
Gratulacje.
Dziękuję.
No to do dna.
Dziękuję.
Wszystkiego najlepszego, tato.
- Jedzcie. - Dziękuję.
Ilsa, szlachetny nie jestem,
ale problemy trzech maluczkich ludzi
pozostają niezauważone w tym zwariowanym świecie.
Kiedyś to zrozumiesz.
Już dobrze.
Cała słodka ty.
Wszystko w porządku?
Poza jedną rzeczą.
CO JEST PO DRUGIEJ STRONIE?
Wróciłem.
Cześć.
- Kaori, poproszę piwo. - Nie ma sprawy.
- Zostawię je tutaj. - Dobrze.
Co jest, Shori?
Coś taki posępny?
- Na takiego wyglądam? - Dziś są urodziny twojego taty, prawda?
Co u niego?
No cóż, mocno się już zestarzał.
No tak.
W końcu jesteś z nami już od siedmiu lat.
Jedna rzecz mnie zastanawia.
Gdybym został przy nim, nie byłoby mnie tutaj.
Nakręciłem raz film o yakuzie.
Ale dziś nie macie lekko.
Yakuza symbolizuje społeczeństwo,
ale została od niego oddzielona i straciła nawet prawa człowieka.
Pokażę ci ten film, gdy następnym razem wpadniesz do kina.
Jasne.
Czego nie dokończyłeś, Shori?
Skąd to nagłe zainteresowanie?
Ja opowiedziałam wam moją historię.
Trafiłem tu, bo siedem lat temu zginąłem w wojnie wewnętrznej yakuzy.
Pozostawiłem żonę.
Co? Byłeś żonaty?
No, nie do końca. Nie sformalizowaliśmy tego.
- Tak naprawdę jest bardzo wrażliwy. - Zamknij się lepiej.
I szukasz jej od siedmiu lat?
Nie jestem do końca pewny.
Może nie chce jej zobaczyć.
W końcu i tak jej nie przytulę.
CO, JEŚLI NIEDOKOŃCZONA SPRAWA NIE ZOSTANIE ZAŁATWIONA?
Halo?
Pozostali są bezpieczni?
Rozumiem. Zróbmy, co się da.
Tak.
Na razie.
OKINAWA, ROK 1970
Sasaski, Tamashiro został aresztowany.
Rozumiem.
Władza uderza w nas z całych sił.
Będziesz następny.
Nie wychylaj się.
Wiem.
Informacja o Tamashiro znajdzie się na jutrzejszej ulotce.
Dobrze. Ogarnę to do końca dnia.
No to do jutra, Maiko.
Koga.
Wszystko gra?
Tak.
Nie martw się.
Nasz towarzysz Tamashiro został nielegalnie zgarnięty z ulicy!
Nigdy nie zgodzimy się na takie represje ze strony władz!
Tak jest!
Pora, aby studenci…
Nie możecie dłużej okupować terenu uniwersytetu.
Natychmiast usuńcie barykadę i wyjdźcie.
Razem!
Oddajcie nam Okinawę!
Zakończcie wojnę w Wietnamie!
Zamknijcie amerykańską bazę!
Naprzód!
Zjednoczcie się!
Koga!
Która jest godzina?
Północ. Lepiej się połóż.
Boli?
Wystraszyłaś mnie.
- Przepraszam. Po prostu sobie weszłam. - Minako.
Cóż za niespodzianka.
Jaki był tytuł tego filmu?
W poszukiwaniu straconego czasu.
Wspaniały, prawda?
Ale skończył się w połowie.
Wiem. Stało się tak, bo zmarłem.
Naprawdę?
Ten film znacznie wpłynie na współczesnych młodych ludzi.
Jest niesamowity.
Na plakacie chciałem umieścić Maiko, stojącą samotnie na plaży.
A na samej górze tytuł.
To miał być wielki hit.
- I plakat był już zatwierdzony? - Oczywiście, że tak.
Sam decydowałem o wszystkim.
O tematyce, historii i tak dalej.
Dlaczego chciałeś nakręcić film o studenckim proteście?
No tak.
W POSZUKIWANIU STRACONEGO CZASU
To opowieść o mnie.
- Autobiografia? - Nie do końca.
Sam brałem udział w studenckim proteście.
Nieważne, czy okazał się słuszny, czy nie.
Zjednoczyliśmy się. I tak samo jest z filmami.
Zespół dorosłych ludzi pracuje z pasją, by zrealizować wspólny cel.
To coś wspaniałego.
Kochałeś świat filmu, prawda?
Skoro to autobiografia, to Maiko to twoja dziewczyna?
No cóż. Wygląda na to, że tak.
I co was dalej spotkało?
Wydarzyło się naprawdę wiele.
Ale chciałbym, żeby mogła obejrzeć cały film.
Może nadal na to czeka.
Nie.
Choć też się zastanawiam.
- Wróciłem. - Cześć.
Kolacja gotowa.
Siadaj, Kenta. Powiedziała, że kolacja jest gotowa.
Kenta, daruj sobie te gierki.
- Riko, to dla mamy. - Dobrze.
Kenta! Kolacja.
Proszę.
- Ile dla ciebie? - Tak jak zawsze.
- Kenta? - Dużo.
- Czyli tyle? - Tak, dzięki.
Kenta, uszy ci się trzęsą.
Jak tam w klubie?
Chcę dokładkę!
Za tydzień mecz?
- Wygracie? - Z łatwością.
- Ostatnio zastosowano im zasadę litości. - Nie mów tak! Dlaczego…
Też widziałam ten mecz.
Nie mów o tym.
- Kopnęło. - Serio?
Poczekaj.
Jeszcze raz!
- Kopnęło! - Tak.
- Kenta! - Nie chcę.
Chodź tutaj.
Trochę przestarzała, ale nada się.
Spójrzcie tylko. Ale błyszczy.
Minako!
Dzień dobry.
- Co robicie? - Posłuchaj.
Twoje wczorajsze słowa bardzo mnie poruszyły.
Co? Które słowa?
Dlaczego go tak nakręciłaś? Miałem dziś własne plany.
Naprawdę nie rozumiem.
Minako, pracowałaś w telewizji, prawda?
Byłam reporterką.
No to trzymaj.
Posłuchaj.
Postanowiłem dokończyć film.
Słucham?
No dobra.
Posłuchajcie.
Seriale pojawiają się i znikają. To filmy pozostają w pamięci.
Wszyscy musicie się do tego przekonać.
- Czyli co mamy robić? - Już tłumaczę.
Akira, jesteś dość powolny, więc będzie to trzymał.
Co? Że niby to?
- Kaori, ty będziesz nagrywać. - O kurczę. To ważna fucha.
- Tanaka – drugi reżyser. - Dobra.
Super.
No i zostaje nam Shori.
Jesteś dość przystojny, więc zagrasz mojego syna.
- Tu masz scenariusz. - Co?
W POSZUKIWANIU STRACONEGO CZASU
Ty będziesz reżyserem, Michael?
I jednocześnie główną postacią. Styl Ik-joona Yanga.
Co? Kogo?
No dobra!
Zaczynamy! Ujęcie pierwsze.
Uwaga…
Akcja!
Od tamtej chwili…
minęło 50 lat.
Co dalej?
- „Chciałbym znów ją zobaczyć”. - Co?
- Że co? - „Chciałbym znów ją zobaczyć”.
Cięcie!
Akcja!
Jak to szło?
Blend jest w kadrze.
„Chciałbym znów ją zobaczyć”.
Nie chodzi o kwestie.
- Liczą się emocje! - Jeszcze raz.
Już się wczułem.
Zacięły się.
- „Chciałbym znów ją zobaczyć”. - Przecież wiem.
Za dużo światła!
Długo mam na ciebie czekać?
Po prostu obserwuj mnie i przygotuj się do swoich scen.
- Jeszcze raz. - Dobrze.
- „Od tamtej chwili minęło 50 lat”. - Wiem.
- Poczekaj. Dlaczego tak kręcisz? - To nic takiego.
Zacznijmy od „Od tamtej pory”.
No cóż, to pierwszy dzień zdjęć.
Po prostu nie jesteśmy jeszcze zgrani.
- Zawsze to tak wygląda? - Pewnie.
Tworzenie filmów to praca zespołowa. Mam rację?
Dlaczego pytasz mnie?
W każdym razie myślę, że powinniśmy się skalibrować.
- Minako, nauczę cię pracy z kamerą. - Poradzę sobie.
No chodź.
Mamy gościa?
Pójdę do niej.
W tak młodym wieku…
Cześć.
Widzisz mnie?
Co się dzieje?
Też jestem tu nowa.
Podejdź na razie do nas.
Jak masz na imię?
Nana.
No cześć.
- Lubisz filmy? - Co?
Miło cię poznać.
Wiem. Niezły szok, prawda?
- Przykro mi, ale… - A mnie nie.
Cieszy mnie koniec gównianego życia.
Zmęczony wszystkim dzieciak.
A ty kim jesteś?
- Co? - Już dobrze.
Młoda damo, chodźmy. Pokażę ci, gdzie możesz odsapnąć.
Chyba już wiesz, co ją spotkało, Tanaka?
Raczej tak.
Dobra, spadam.
- Shori. - Tak?
Gratulacje z okazji siódmego roku.
Zamknij się już.
Przepraszam, Shori.
Rozwiązuję naszą grupę.
RODZINA KATO
SHORI I MIZUKI – DWA LATA MIŁEJ ROCZNICY
MIZUKI I SHORI
DZIĘKUJĘ ZA PRZEJAŻDŻKĘ NA TWOIM DROGOCENNYM MOTOCYKLU!
Jestem.
Cześć.
- Nie miałeś być później? - Wysłałem ci wiadomość.
Nie zauważyłam. Wybacz.
- Może curry na obiad? - Pewnie. Dziękuję.
Mizuki.
W przyszłym tygodniu mam wolny dzień.
Odwiedzimy moich rodziców?
Nadal cię im nie przedstawiłem.
Świetny pomysł.
Powinniśmy też porozmawiać o wspólnej przyszłości.
Masz rację.
Kopę lat.
Ale ani trochę się nie zmieniłaś.
To chyba dobry gość.
Choć oczywiście ja jestem przystojniejszy.
Przepraszam.
Obyś miała dobre życie.
…wspominając ciebie
A nawet jeśli nie wrócisz
Nie będę…
- Późno wracasz. - Cześć. Kaori, polej coś mocnego.
Nie ma sprawy.
Pośród niebios złożyłem obietnicę
Choćby samotność wzięła górę
Śmierci nie poddam się
- Choćby samotność wzięła górę - Coś się stało?
Śmierci nie poddam się
Widziałem ją.
Co?
Chyba pogodziła się już z moim odejściem.
Dobrze wyglądała.
Chyba planuje ślub.
To chyba ulga, co?
Tak.
I wiecie co?
Jej nowy facet to wspaniały gość. Moje absolutne przeciwieństwo.
Cieszę się.
Nic jej nie będzie. Jestem tego pewny.
Shori!
Nie widziałeś jeszcze mojego filmu.
Racja.
Obejrzę go.
- Obejrzę twój nudny film o yakuzie. - I o to mi chodziło!
No to chodźmy zrobić to teraz.
- Akira, odpalaj auto. - Jedziemy.
- Chodźcie! I szykujcie się na wzruszenia. - Na pewno?
Młoda.
Idź śmiało przez życie.
Co?
Masz dokąd się udać?
Dołączysz do nas?
- Szefie, co ty… - Zgódź się.
Większa rodzina to nic złego.
Jak się nazywasz?
Masashi…
Yamada.
I co? Dobry, co nie?
Nawet spoko.
Wpadnij, gdy wszystko załatwimy.
Chodźmy.
Ruszamy dalej?
Tak.
To ja rozsławiłem jogę.
Nie zaczynaj.
Już 30 lat temu. To była prawdziwa siła reklamy.
Nastąpił boom na fitness…
Nie ma Shoriego, więc już nikt nie będzie go hamował.
- To ja… - Dzień dobry, Nana.
- Dzień dobry. - A gdzie ten z yakuzy?
Przeszedł na drugą stronę.
Nic z tego nie rozumiem.
Żałujesz czegoś z czasu, gdy żyłaś? Masz jakieś niedokończone sprawy?
- Co? - Myślę, że dlatego tu jesteś.
Przerażacie mnie. Jesteście jakąś sektą?
Sektą? To nie było miłe.
Chciałabyś nakręcić z nami film?
Minako?
- Jedziemy? - Tak.
Siadaj, Nana.
ZMARLI
Codziennie boję się spojrzeć.
Nie wiem, co ze mną będzie, jeśli na liście pojawi się Ryo.
No tak.
Czyli chcesz lepiej poznać moje życie?
Tak.
Chcę poznać cię lepiej, zanim przejdziesz na drugą stronę.
Nazywam się Minako Kawakami i mam 35 lat.
Byłam reporterką w Hokuto TV. Wychowywałam samotnie siedmiolatka.
- A co z twoim mężem? - Rozstaliśmy się tuż po narodzinach Ryo.
Nie chciał, żebym wracała do pracy. Od tamtej pory mieszkałam samo z Ryo.
Jak żyło ci się w tym świecie?
- W świecie żywych? - Tak.
Sama nie wiem.
Miałam fioła na punkcie pracy i wychowywania syna.
Teraz nie wiem, dlaczego tak bardzo się starałam.
A co chciałabyś zrobić, gdybyś mogła wrócić?
Chciałabym…
wyjechać dokądś z Ryo.
Nie miałam okazji, by zabrać go na wycieczkę.
No i…
chciałabym go przeprosić.
Światem rządzą czynniki, których nie możemy dostrzec.
Atomy, elektrony, cząstki elementarne.
Na przykład my postrzegamy świat w sferze trójwymiarowej.
W czterowymiarowej, jeśli włączymy w to czas.
- Znana fizyk, Lisa Randall… - Ale będzie z tego viral.
To jest genialne.
Wrzucasz to?
- Sama prawda. - Yasuko?
Tylko nie potnij się jak Nana. Wkurzająca sprawa.
Wszystko w porządku?
- Tak. - Przepraszamy.
Skupmy się teraz na samym słowie „wymiar”.
To wskaźnik oparty na mierzalnej przestrzeni.
Pojedynczym wymiarem jest zatem linia.
Trzymajcie deser.
- Słuchajcie. - Nana.
Rozumiem, że umarłam, ale…
jestem w stanie kogoś zabić?
Jest ktoś, kogo chcę zabić.
Nana, nie wygaduj takich rzeczy.
Nie możemy nic zrobić ludziom ze świata żywych.
Ale to głupie.
Wszyscy jesteście martwi!
To nie ma żadnego smaku!
Jak długo muszę tkwić w tym piekle?!
Nana.
Chodź z nami.
Chcę ci coś pokazać.
Co?
Zaufaj mi i po prostu chodź z nami.
Właśnie. Chodźmy!
Że co?
Co to ma być?
To ludzie, którzy zmarli, pozostawiając ważne dla nich osoby.
I wspólnie…
szukamy tych najbliższych.
Szukamy najbliższych…
Nie wiem, czego żałujesz,
ale możemy ci pomóc.
Tutaj! Chodźcie!
Przepraszam.
Przepraszam…
- Dobre, co nie? - Dostałam coś.
Jest…
Jest ktoś, kogo chciałabym przeprosić.
To buzia waszego dziecka.
Tu mamy oczy i nos.
A tu usta.
Nie chciałam umrzeć przed narodzinami wnuczki.
Walczyłam z przeznaczeniem i trafiłam tutaj.
Pobłażliwy ten świat, prawda?
Też tak uważam.
Mogłam na długo przy nich pozostać.
Niczego już nie żałuję.
Obserwując moje dzieci, zrozumiałam, że…
są tak silne.
Może już od początku poradziłyby sobie beze mnie.
Czasami tak to widzę.
To nieprawda.
DZIEŃ 32, NADAL NIE MA GO NA LIŚCIE HOKUTO TV, BRAK POSTĘPÓW
Michael!
Dlaczego tu śpisz?
Wracaj do siebie. Panie Tanaka, proszę mi pomóc.
Dobrze.
Obudź się.
- Dasz radę, Michael? - Raz, dwa, trzy!
Dobra, idziemy.
Ale się spił.
Dobrze ci idzie?
Tak. Lubię pisać.
Ale końca nadal nie widać.
Twoja kolej, Akira.
Opowiadaj.
Co? Oj nie. Nie mam nic ciekawego do opowiedzenia.
Zawsze unikasz pytań na swój temat.
Serio?
Chcę wiedzieć, jak ci się żyło.
Minako.
Odżyła w tobie natura reporterki.
Fakt.
Ale…
w sumie mogę ci go zdradzić.
Powód, przez który nie mogę przejść na drugą stronę.
- To twój…? - Tak.
Mój tata wygląda na upartego, co?
Zawsze byłem chorowity,
więc najbardziej bałem się jego.
Twój lunch śmierdzi.
Ona serio wszystko zbiera.
I co niby z tym zrobi?
Zje to?
Obrzydliwe!
Ale porąbana typiara.
Kawałek wylądował na mnie. Fuj!
- Żyjesz? - Ohyda.
Nana.
Yasuko! Przepraszam!
Nana…
Dlaczego…
Nana…
Nana, dlaczego?
Yasuko, tak bardzo cię przepraszam.
Przepraszam, Yasuko.
Dlaczego, Nana?
Nana…
Praktycznie nie wstawałem z łóżka.
Ojciec miał ranczo, a ja nie mogłem pracować fizycznie.
Zawsze sądziłem,
że ojciec nie uważał mnie za pełnoprawnego członka rodziny.
Gdy powiedzieli mi, ile dni mi zostało, pomyślałem sobie: „Dlaczego ja?”.
Wielokrotnie wyżywałem się na rodzinie.
Często ich raniłem.
Wydaje mi się…
że dlatego nie mogę przejść na drugą stronę.
Mój tata, który w życiu nie przeczytał książki,
od wielu lat pisze powieść.
To opowieść o mnie.
Gdybym żył…
może by jej nie pisał.
A może i tak by to robił. Nigdy się nie dowiem.
Ale uszczęśliwiło mnie to.
Poczułem, że w końcu znam swojego tatę.
AKIRA Z RADOŚCIĄ PRZYJĄŁ WIEŚCI
O NARODZINACH NOWEGO CIELĘCIA…
Ale chciałbym…
żeby stało się to jeszcze za mojego życia.
Nana.
Ale masz tu bałagan.
Wybacz.
O czym piszesz?
O wszystkim, co się wydarzyło, odkąd się tu znalazłem.
TYTUŁ ROBOCZY: PRZED DRUGĄ STRONĄ ROZDZIAŁ 14
Coś nie tak?
Cóż…
Przeprosiłam.
Ale…
niczego to nie zmieniło.
Dlaczego?
Pewnego dnia…
twój głos zostanie usłyszany.
Nie martw się.
To żadna odpowiedź.
Możesz to sobie pożyczyć.
- Dobranoc. - Dobrej nocy.
Dobranoc.
Minako!
On żyje!
Twój syn żyje!
On żyje.
HOSHISUNA DOM DZIECKA
Zaczekamy tutaj.
Ryo znowu ma gorączkę.
To trwa już od tygodnia. Zabierzmy go jutro znowu do lekarza.
Dobrze.
Mamusiu…
Jutro pojedziemy do lekarza, dobrze?
Chcę do mamy.
Wiem.
Na pewno ją znajdziemy.
Ryo.
Przepraszam, że zostawiłam cię samego.
Mamusiu.
Mamusiu…
Jesteś tu?
Tak.
Jestem przy tobie.
Chciałam cię przeprosić.
Jechałam po ciebie do szkoły,
ale porwała mnie fala tsunami.
Przepraszam.
Ale będziemy razem, prawda, mamusiu?
Chciałabym tego.
Już zawsze będę musiał tu żyć?
Przepraszam.
Będę nad tobą czuwać, żebyś nie musiał być sam.
Mamusiu?
Opowiedz mi o czymś do snu.
Dobrze.
A o czym?
O czymś fajnym, co ostatnio robiłaś.
W świecie, w którym teraz jestem,
wszyscy sobie pomagają w poszukiwaniu najbliższych.
- Przypomina to paradę. - Brzmi wspaniale.
Pomogli mi znaleźć ciebie.
Rozumiem.
W takim razie teraz ty powinnaś pomóc im.
Masz rację.
Panie Tanaka?
Tak?
Mam jedną niedokończoną sprawę.
Pomoże mi pan?
Jeśli będę w stanie.
Akira.
Daruj sobie udawanie, jak to ci złamano serce.
O czym ty mówisz?
- Niczego takiego nie udaję. - Jasne. Z Minako była niezła lisica.
Gdybym tylko był młodszy…
- Fuj! - No co?
- Co to za reakcja? - Fuj!
Minako.
Wróciłam.
Siadaj.
- Może kawy? - Dzięki, Kaori.
Michael.
Nie podziękowałam ci należycie.
Dziękuję.
Przestań, bo się zarumienię.
A twój film?
Dokończmy go.
Co?
Zostanę do tego czasu.
Chcesz, by go zobaczyła.
Przestań, bo zaraz się rozpłaczę!
Dobra! Dokończę go.
I będzie to wspaniała produkcja.
- Dokończysz go z nami, Nana. - Co? W życiu.
To obowiązkowe, Nana.
Nie ma mowy.
- Tanak. - Tak?
- Idź po kamerę. - Jasne!
- Super. - Chodźmy!
Do dzieła.
- Już. - Dobra.
Ujęcie pierwsze.
Kamera… akcja!
Minęło 50 lat.
Film jest prawie gotowy.
Główny bohater, Koga,
wierzył w rewolucję i poświęcił się organizacji protestu studenckiego.
Ale lękając się aresztowania, w dniu protestu wraca do Tokio…
bez swojej dziewczyny.
Uciekł.
Żałosny głupiec.
Koga, poczekaj!
Przepraszam.
Nie wywołam rewolucji.
Nie musisz.
Po prostu zostań ze mną.
Obiecuję, że jeszcze się spotkamy.
I tak oto Koga porzucił protest
i wrócił do Tokio.
Będą się doskonale sprzedawać.
Maiko wyszła za Sasakiego.
A Koga pogrążył się w pracy.
Oboje żyli z dala od siebie, nie wracając do wspólnej przeszłości.
Minęło 50 lat.
Koga powrócił do Okinawy.
Wspomnienia tamtego dnia powróciły, jakby wszystko wydarzyło się wczoraj.
Maiko…
Naprawdę się wczuł.
Mitsuru Koga to ty?
I dziwnym zrządzeniem losu…
Koga spotkał wnuczkę Maiko.
Co? Teraz ja?
Zna pan moją babcię, prawda?
Jesteś wnuczką Maiko?
Proszę ją odwiedzić.
Od dawna chciała pana zobaczyć.
Cięcie.
Masz wrodzony talent czy jak?
Jesteś niesamowita!
- Kciuk w górę! - To było cudowne!
Nana!
- Przestańcie. - „Proszę ją odwiedzić”.
- Przestań, Michael! - On ze mnie drwi!
Rozumiem.
Odeszłaś pierwsza.
Panie Koga!
Żegnaj!
Panie Koga!
Proszę żyć pełnią życia!
Koga!
Maiko.
Maiko!
Koga!
Maiko!
Michael!
- Poczekaj! - Michael!
- Co się stało?
Maiko!
Michael!
Maiko!
- Pora go obejrzeć! - Właśnie.
Co jest?
No właśnie.
Chcę…
przekazać komuś ten film.
Ale za bardzo się wstydzę.
Moglibyście to zrobić za mnie?
Co? Musisz zrobić to sam.
Wiem, ale…
Michael.
Zróbmy to razem.
Będę ci towarzyszyć.
To bardzo miłe. Podoba mi się takie wspólne działanie.
Dobrze.
W takim razie zrobię to.
- Ale tłumy. - Co nie? Istny obłęd.
Wiecie co?
Chcę wam coś pokazać.
Chodźcie ze mną.
Tędy.
Spójrzcie!
Widzicie?
To ty?
- Jesteś znanym producentem. - Nie schlebiaj mi.
- Nie kłamałeś. - Oczywiście, że nie.
- Byłam pewna, że tak. - Jak my wszyscy.
- Spójrzcie. - Nieźle!
„FILM POWINIEN DAWAĆ WOLNOŚĆ”
Strasznie się stresuję.
Jestem kiepski w te klocki.
Poradzisz sobie. Zaczekamy tutaj na ciebie.
- Rozmyśliłem się. - Przebyliśmy całą tę drogę.
- Ale… - Koga? To ty?
Sasaki?
Co tu robisz?
Po tylu latach?
Chciałem przeprosić Maiko.
Pozwól mi się z nią zobaczyć.
Wejdź.
Sasaki?
Kiedy umarłeś?
Dwa lata temu. Na raka.
Rozumiem.
Co to?
A, to.
Mój nowy film.
O mnie, Maiko i tobie.
Kręcisz je nawet po śmierci? Jednak masz fioła.
Tak.
Tylko to potrafię robić.
Tędy.
W ogóle się nie zmieniłaś, Maiko.
Zawsze ci kibicowała.
Ale przecież…
wybrała ciebie.
Wiesz co?
Nadal myślę o naszych wspólnych czasach.
Nie wznieciliśmy rewolucji.
Ale…
jestem pewny, że byliśmy zjednoczeni.
Maiko.
Przepraszam.
No cześć.
Wszystko gra?
Poszło mi wyśmienicie.
Dlaczego nie dałeś jej filmu?
Przecież nie obejrzałaby go w domu na takim nośniku.
- Dam go jej, gdy wyjdzie na DVD. - Przecież nie wyjdzie.
Spokojnie. Będzie dobrze.
To co? Wracamy do domu?
Posłuchajcie.
Może urządzimy pokaz filmowy?
Możemy zaprosić wszystkich.
Świetny pomysł.
Właśnie miałem to zaproponować.
- Naprawdę? - Pewnie.
- Zróbmy to. - Właśnie.
Tak jest. Zrobimy to!
Michael, jesteśmy gotowi.
Dobry wieczór wszystkim.
Jestem Michael.
Zmusiłem przyjaciół do pomocy, dzięki czemu udało się dokończyć ten film.
Film ten ma w sobie potencjał
do zrewolucjonizowania naszej epoki.
Uważam też, że łączy przeszłość z teraźniejszością.
„Kręcisz je nawet po śmierci?”
Usłyszałem to od przyjaciela. Ale wygrywa ten, kto jest pierwszy.
Mam nadzieję…
że film wam się spodoba.
Posłuchajcie.
Mam pomysł na nowy film.
Kolejny?
Autobiograficzny.
Chcę opowiedzieć o czasie, który tu spędziłem.
Przecież to mój pomysł.
No to możemy nakręcić go razem.
- To będzie arcydzieło. - Nie mogę wam na to pozwolić.
Nie?
Minako.
- Wszystko gra? - Tak.
Po prostu nadal to przyswajam.
Ja też.
Szczerze mówiąc, też czuję się trochę nieswojo.
- Panie Tanaka. - Tak?
Jak jest po drugiej stronie?
Nie mogę powiedzieć.
Co?
Pan Tanaka jest tak jakby naszym opiekunem.
Dlaczego nic nie mówiliście? To przerażające.
No powiedz nam w końcu.
Wkrótce sami się dowiecie.
Tanaka, jesteś aż nazbyt praktyczny.
Ale wiecie co?
Fajnie kręciło się ten film.
Prawda?
Świat filmu jest wspaniały.
Zespół dorosłych ludzi pracuje z pasją, by zrealizować wspólny cel.
To coś wspaniałego.
Co nie?
Nana.
Graj w nich częściej.
Skorzystaj z notatek z mojego pokoju.
Pracuj ciężko.
Dlaczego tylko ja?
Akira.
Resztę pozostawiam tobie.
Opisuj szczegółowo ten świat.
Nie zawiodę.
Ale nie cofaj się. Nie możesz przegrać!
Niby z kim?
Wznieśmy toast.
Toast.
Zdrówko.
Zostało trochę jedzenia, więc wcinajcie.
Tak jest.
Podasz mi trochę?
- Zjedz też kurczaka. - Dobra, dołóż.
Dziękuję.
A tutaj mamy jeszcze…
- Tyle może być? - Tak.
No, może trochę więcej.
…DŹWIĘK FAL I PUSTA PLAŻA
Puk, puk.
Wszyscy już śpią?
A Michael zasnął ostatni i w połowie zdania.
Facet to prawdziwy wulkan energii.
- Trzymaj. - Dziękuję.
Będziesz kontynuował swoją pracę?
Tak.
Do czasu, aż mój ojciec skończy pisać swoją powieść.
Rozumiem.
Tylko wspomnij też o mnie.
Oczywiście.
Będziesz główną postacią tej opowieści.
Przestań. Chcę być tylko wspomniana.
Chciałem z tobą pobyć…
nieco dłużej.
Do czego zmierzasz?
Tak jakby…
bardzo cię polubiłem.
Co to za wyznania?
To coś dziwnego?
Tak.
Ciekawe, czy byłoby inaczej,
gdybyśmy poznali się za życia.
Pewnie się nie dowiemy.
Pewnie nie.
Akira.
Dziękuję. To był miło spędzony czas.
Uważam tak samo.
Dziękuję.
Idziemy.
Przejmijcie to.
Uwaga, za tobą.
- Dzięki. - A to?
Dawaj na środek.
Może być.
Ale tłumy.
Ryo.
- Kopę lat. - To prawda.
Ale chyba mamy czas.
- Napijemy się herbaty? - Pewnie.
Ale wyrosłeś.
Miło, że wpadłeś.
- Pierwszy raz jesteś w Tokio? - Tak. Mieszka tu mnóstwo ludzi.
- W porównaniu do tamtego miejsca. - Tak.
- W przyszłym roku kończysz szkołę? - Tak.
Wiesz już, co chcesz robić?
Cóż, nie do końca.
Ale chyba spróbuję pójść w ślady mamy.
Opowiedz mi o niej jeszcze raz.
Jasne.
Nie mogę doczekać się tego filmu.
I słusznie.
Nana!
Kopę lat!
Cześć!
W końcu się widzimy!
Cześć.
Kciuk w górę!
Poproszę bilety.
- Tędy. - Sala druga.
- Do później. - Miłego seansu.
Zaczynam się stresować.
PARADY
FILM NANY DATE
PAMIĘCI „MICHAELA”
Napisy: Krzysiek Igielski