หลังจากดำรงอยู่มานานถึง 70 ปี
สหภาพโซเวียตก็ได้ล่มสลาย กลายเป็นรัฐเอกราชครับ
(การล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี 1991)
ขณะที่ประเทศส่วนใหญ่เริ่มหันมาสนใจ ระบบทุนนิยม…
ตอนนี้โลกได้เข้าสู่ยุคแห่งการเปลี่ยนแปลง ครั้งยิ่งใหญ่ค่ะ
(ยุคแห่งการอยู่รอดของผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด)
(ซึ่งเงินทุนมีอำนาจสูงสุดได้มาถึงแล้ว)
เกิดเหตุคนร้ายบุกเข้าไปในบ้านของเพื่อนบ้าน และขโมยของมีค่าไปครับ
มีการข่มขู่ว่าถ้าไม่ให้เงิน 50 ล้านวอน จะใส่สารพิษลงไปในไอศกรีม
ชีวิตในวัยหนุ่มสาวต้องถูกสังเวยเนื่องจากหนี้พนัน
คนร้ายได้ละทิ้งมนุษยธรรมไปแล้วครับ
ผลจากการแข่งขันด้านทุนนิยมอันดุเดือด
ทำให้ความโลภในเงินลงทุนเพิ่มมากขึ้น
(ตอนที่ 5)
(อ้างอิงจากเรื่องจริง แต่ผู้คนและเหตุการณ์ถูกดัดแปลงขึ้นใหม่)
(วันหนึ่งในเดือนมีนาคม ปี 1991 เช้าตรู่)
(ตอนที่ 5 จิตสำนึกบกพร่อง)
(ความลับของอะพาร์ตเมนต์วันนี้คืออะไร)
วันนี้สไตล์นาย…
ผมเป็นชิมชินน่ะ
วันนี้ฉันเป็นคังซูจี
โอ้มายก๊อด
(ดาวดังแห่งปี 1991)
เท่มากเลยนะคะเนี่ย
นี่ลุงขี้เหล้าหรือเปล่า
จัดเต็มตลอดเลยอ่ะ
(ชเวมินซู)
เจนนี่เป็นอะไรน่ะ
"ระวังเป็นหวัดด้วยนะคะ"
ระวังเป็นหวัดด้วยนะคะ
(หญิงสาวจากโฆษณาแห่งความหลัง)
(ซึ่งดังมากในปี 90)
(จะเกิดอะไรขึ้นในอะพาร์ตเมนต์ ในปี 1991 กันแน่นะ)
- ฉันนำไปเองค่ะ - ได้เลย นำไปโลด
ค่ะ
- ที่นี่ใช่ไหมคะ - ที่นี่หรือเปล่านะ
วันนี้ห้องไหนน่ะ
- ที่นี่เหรอ - ห้อง 504
เจนนี่
- ให้เข้าไปด้วยกันเหรอ - เข้าไปกันเถอะ
(ห้อง 504)
ห้องใหญ่ขึ้นนะคะพี่
ห้องใหญ่จัง
- ห้องนี้อุ่นสบายดีจัง - น่ารักจังเลย
(ณ ปลายทางเดิน)
(มีห้องนั่งเล่นแสนอบอุ่นและสบายแห่งปี 1991)
อุ่นจังเลย
รู้สึกอยากกินมันเทศขึ้นมาเลย
(ภาพถ่ายทิวทัศน์ที่มีทุกบ้าน)
มีเครื่องเย็บผ้าด้วย
(ของตกแต่งโบราณนำความทรงจำกลับมา)
- วันนี้ดูมีชีวิตชีวานะ พิถีพิถันดีจัง - ที่นี่น่ะ
โครงสร้างแบบว่า…
แม่เจ้า
- ทำไมเหรอครับ - ห้องก็ใหญ่เหมือนกัน
ห้องด้วยเหรอ… อุ๊ย มีสามห้องเหรอ
(การอาศัยอยู่ด้วยกันหลายช่วงวัย เป็นเรื่องธรรมดาในยุค 90)
(รุ่นแรก ห้องของคุณย่า)
ใหญ่มากเลย
(ตู้เสื้อผ้าของคุณย่าทุกคนเหมือนๆ กัน)
- มันถูกดัดแปลงใหม่น่ะ - ทำไมใหญ่จัง
(รูปภาพที่นำความทรงจำแสนสุขกลับมา)
(น้ำที่มีไว้เผื่อคอแห้งตอนกลางคืน)
ความทรงจำกลับมาเลยนะเนี่ย
(รุ่นที่สอง ห้องนอนเจ้าของบ้าน)
(ทีวีเสาอากาศ)
ขนาดกลิ่นยังดูมีชีวิตชีวาเลย
(ของตกแต่งมากมาย ที่ดูเหมือนมีคนใช้สอย)
- ฉันชอบบรรยากาศมากเลยค่ะ - นั่นสิ
(รุ่นที่สาม ห้องของลูกๆ)
ทำไมห้องนี้ใหญ่จัง
(ห้องสำหรับสามพี่น้อง)
เป็นครอบครัวที่มีลูกๆ น่ะ
นี่ ทง**จอนกวาน่ะ
- โอ้โฮ - ตอนฉันยังเด็ก มันเหมือนโทรศัพท์เลยล่ะ
(หนังสือแบบฝึกหัดที่เต็มไปด้วยคำถาม จากตำราเรียนพร้อมคำตอบ)
(นักเรียนทุกคนมีไว้เพื่อช่วยทำการบ้าน)
หวังว่าจะไม่มีการบ้านนะครับ
(ผู้ช่วยที่พึ่งพาได้สำหรับนักเรียน ที่เกลียดการบ้าน)
(ทง**จอนกวา)
มีคำตอบของการบ้านหมดเลย
- จอนกวาเหรอ - ใช่
- มีคำตอบหมดเลย - ใช่
- ไม่เห็นทง**จอนกวามานานเลยนะเนี่ย - นั่นสิ
- วันนี้จับทางไม่ได้เลยอ่ะ - หือ
ผมเกิดปี 1986
เพราะงั้นในปี 1991 ผมอายุห้าขวบนะ
ห้าขวบเหรอ งั้นนายก็จำอะไรไม่ได้น่ะสิ
เดี๋ยวนะ เจนนี่ยังไม่เกิดเลยด้วยซ้ำ
ก่อนฉันจะเกิดหลายปีเลยค่ะ
ก่อนเธอเกิดหลายปีเลย
(ทั้งสามรุ่นมารวมตัวกันในอะพาร์ตเมนต์404)
- ทำไมวันนี้จองฮาไม่มาล่ะ - นั่นสิคะ
หนึ่ง สอง สาม
- มาแล้วแน่ะ - อะไรน่ะ
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
สำหรับฉันเหรอ
เจนนี่
- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู - แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
- เจนนี่ที่รักของเรา - เจนนี่ที่รักของเรา
- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู - แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
วันนี้น่ะ…
- อธิษฐานเลย - ขอบคุณค่ะ
อธิษฐานเลย อย่างนั้นแหละ
เป่าเลย
ขอบคุณค่ะ
(อยู่กับอะพาร์ตเมนต์404 ตลอดไปนะ)
(นักสืบเจนนี่ผู้ครองอะพาร์ตเมนต์404)
มาสายเพราะจะให้เค้กเจนนี่อย่างเดียวเหรอ
ใช่แล้วครับ ผมคือคนที่อุทิศตนให้วันเกิดของพี่เขา
- "คนที่อุทิศตนให้วันเกิดของพี่เขา" เหรอ - โกหกน่า
พี่มีภารกิจหรือเปล่า ทำไมมาถึงก็ยัดเข้าปากรัวๆ เลย
พี่ครับ พูดให้ดีๆ กว่านี้ไม่ได้เหรอ
- "ยัดเข้าปากรัวๆ เลย" - บรรยายได้ถูกต้องแล้วล่ะ
ฉันยัดเข้าปากรัวๆ
(แจซอกแค่จมอยู่กับรสชาติ)
(ที่นำพาความทรงจำกลับมา)
- เรามาดูทีวีกันไหม - เปิดทีวีเถอะ
ผมเคยเรียนวิธีเปิดแล้วนี่
อันนี้น่ะ
- จองฮา - นายไม่รู้ว่าทำยังไงสินะ
- เปิดไม่เป็นสินะ - ดึงหรือไม่ก็กดน่ะ
พวกเราไม่ได้เป็นกลุ่มเดียวที่ควรเรียนรู้นะ
- อันล่างน่ะ - ครับ
พวกนายควรเรียนรู้เทคโนโลยีสมัยก่อนด้วย
- ปุ่มเล่นเหรอ - พี่ครับ
- ตายละ - พี่ครับ มันต้องทำยังไงน่ะ
- เปิดแบบนี้น่ะ เจนนี่ - โอ้มายก๊อด
โอ้มายก๊อด
- โอ้มายก๊อด - คัมม่อน
- ต้องกดลงน่ะ - โอ้มายก๊อด
โอเค
โอ้โฮ สวยจัง
("VIOLET FRAGRANCE" โดย คังซูจี)
โอ๊ะ พี่ซูจีนี่นา
ฉันนี่ วันนี้ฉันแต่งตัวเป็นคังซูจี
ย่างเข้ามาใกล้
เพราะพี่เขา ฉันเลยนอนไม่หลับตั้งหลายคืน
(คังซูจี ต้นกำเนิดสาวเท่)
สวยใสสุดๆ ไปเลย
พี่เขาร้องเพลงเพราะมาก
- สมัยนั้นร้องสดนะ - ร้องสดเลย
(ชิมชิน นักร้องสุดหล่อ)
- เซชาน - ที่รัก
- ผมต้องเต้นท่ายิงปืนหน่อยแล้ว - เก่งมาก
- ทำไมวันนี้เหงือกนายส่องประกายเป็นพิเศษล่ะ - ใช่มะ
ส่องประกายวิบวับเลย
เธอเพียงผู้เดียว
นึกถึงสมัยก่อนเลย
- พี่ฮีซอก - พี่ฮีซอกนี่
ปรมาจารย์พัด
โทษนะครับ
ปรมาจารย์พัด
- โทษนะครับ - ยังหนุ่มอยู่เลย
- นี่จากปี 1991 ไง - โอ้โฮ
มองทะลุปรุโปร่ง
ความทรงจำกลับมาเลย
บ้านปรมาจารย์พัดใช่ไหมครับ
ให้ตายสิ
- ใช่แล้ว ใช่เลย ถูกต้อง - ใช่แล้ว ใช่เลย ถูกต้อง
เจ้าได้ยินเรื่องราวของข้าได้อย่างไร
ตุ้บ
ทุกคนร้องตามหมดเลยนะ
วันนี้เรายังไม่ได้ดูข่าวเลยนะ
นั่นสิ ทำไมไม่มีเรื่องอะไรเลยล่ะ
ฉันคิดแบบนี้นะ
ฉากหลังคือปี 1991
- มาจากปี 1991 เหรอ - ใช่ ปี 1991
- ปี 1991 เหรอครับ - อ๋อ
ตอนฉันเดบิวต์ พี่ฮีซอกเป็นรุกกี้
พวกพี่เป็นเพื่อนร่วมรุ่นสินะ
- โอ๊ย ตกใจหมด - ว้าย
- ให้ตายเถอะ - เจนนี่
ฉันไปเองค่ะ
- ใจหายหมดเลย - ค่ะ ใครคะ
- ลุงยามหรือเปล่า - พี่อูอิล
- อูอิลมาเหรอ - ใช่แน่เลย
- ฉันลืมเขาไปเลย - อูอิล
- สวัสดีค่ะ - อูอิลใช่ไหม
คุณคะ
- ครับ - ไม่ใช่เหรอคะ
ฉันเป็นตัวแทนผู้อยู่อาศัย
ทำไมห้อง 504 ถึงยังไม่ออกมาอีกล่ะ
วันนี้เป็นวันทำความสะอาดนะ
- วันนี้เหรอ - ใช่
- ขอโทษครับ - ขอโทษนะครับ
หยิบไม้กวาดกับถังน้ำแล้วออกมาเร็วๆ เถอะค่ะ
- ครับ - ค่ะ
- แม่เจ้า - วันนี้เป็นวันทำความสะอาดนี่เอง
พวกเขาควรทำความสะอาดวันอื่นสิ ทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วย
ถึงได้มีอุปกรณ์ทำความสะอาดนี่เอง
(พบเห็นอุปกรณ์ทำความสะอาดทุกที่)
- ทำความสะอาดกันเถอะ - ถังน้ำ
เดี๋ยวนะ พวกเขากำลังล้างทางเดินกันอยู่เลย
นี่ มีคนเยอะแยะเลย
- จริงเหรอ - ขอโทษครับ
(ย้อนกลับไปปี 1991)
พวกเพื่อนบ้านกำลังทำความสะอาดอะพาร์ตเมนต์ เพื่อต้อนรับฤดูใบไม้ผลิค่ะ
(สมัยนั้นผู้อยู่อาศัยทุกคนมารวมตัวกัน)
(และทำความสะอาดร่วมกัน ในวันทำความสะอาด)
(จำลองทางเดินในปี 1991 ได้อย่างสมบูรณ์แบบ)
ทำไมรอยเปื้อนไม่ออกนะ
ถูแรงๆ เลย
ปวดหลังชะมัด
ปวดหลังจัง
(วันนี้พวกเขาจะเข้าร่วมวันทำความสะอาด กับพวกเพื่อนบ้าน)
อุ๊ยตาย ทุกคนกำลังทำความสะอาดใหญ่เลย
- ออกมากันตั้งแต่เมื่อไรครับเนี่ย - นั่นน่ะสิ
(ทางเดินเต็มไปด้วยผู้คน)
คนเยอะเวอร์
- ทำยังไงดีล่ะ - แคบมากเลยค่ะ
- ไม่มีที่แล้ว - นั่นน่ะสิ
- จองฮา หลบหน่อย - ผมทำผิดเหรอครับ
- "ผมจะหลบเองครับ" - เปล่านะครับ
"ไม่ใช่ผมนะครับ"
คำพูดติดปากของจองฮาน่ะ หลบหน่อย
บ้านคุณสกปรกสุดเลย
เราทำความสะอาดตรงนี้แล้ว คุณทำตรงนั้นให้สะอาดด้วยนะ
- ครับ ทราบแล้วครับ - ครับ เข้าใจแล้วครับ
- ทำไมถึงบอกว่าฝั่งเราสกปรกล่ะ - นั่นน่ะสิ
ฝั่งเรามีอะไรปัญหาอะไรงั้นเหรอ
- เราทำความสะอาดหนักมากนะครับ - ใช่
ทำความสะอาดหนักมากอะไรกันล่ะ ยังสกปรกอยู่เลย
ถูให้แรงๆ หน่อย จะได้สะอาด
ถูแรงๆ เลย
ค่ะ
หนาวแต่ทำงานหนักมากเลย
(ตัวแทนผู้อยู่อาศัยสองบุคลิก)
- ครับ - ค่ะ
ดื่มกาแฟร้อนๆ นี่สิ
ดีเลยค่ะ
มาเร็วเข้า มานี่สิ
- เอางั้นเหรอครับ ได้เลยครับ - ดีเลย
(กาแฟหวานๆ หลังการใช้แรงงาน)
- เอางั้นเหรอคะ - หมดแรงเลย
- ขอบคุณครับ - ดีมากเลยค่ะ
(เพื่อนบ้านผู้ทำงานหนักดื่มก่อน)
- ดีใช่ไหมล่ะคะ - ใช่
คุณตัวแทนผู้อยู่อาศัย เราดื่มบ้างได้ไหมครับ
รอเฉยๆ ก่อนเถอะ
ผมพูดประโยคเดียวเองนะ
"รอเฉยๆ ก่อนเถอะ"
- กาแฟเหรอครับ - ค่ะ
- เราอยากดื่มกาแฟพอดีเลย - ใช่ครับ
- ทำไงดีล่ะ - ทำไมเหรอครับ
กาแฟหมดซะแล้ว
- ไม่จริงน่า - แย่จัง
- รอตรงนี้นะ ฉันจะไปเอามาเพิ่ม - ครับ
ครับ
กาแฟหมดได้ยังไงนะ
นั่นสิ
(ตัวแทนผู้อยู่อาศัยไปเอากาแฟมาเพิ่ม)
อ้าว
พี่อูอิล
- อูอิลมาแล้ว - ลุงยามคะ
- นึกว่าจะไม่มาแล้วนะเนี่ย - นี่
- นึกว่าโดนไล่ออกไปแล้ว - เราเป็นห่วงอยู่เชียว
- นึกว่าไปที่อื่นแล้ว - นั่นสิ
ผมเกือบจะเกษียณแล้ว แต่โชคดี
- ดีแล้วล่ะ - ผมทำงานต่อได้อีกหน่อย
- ดีแล้วล่ะ - ดีเลย
อะพาร์ตเมนต์นี้ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม
วันนี้ไม่มีปัญหาอะไร…
- อะไรน่ะ - เกิดอะไรขึ้น
(จู่ๆ เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น)
(จู่ๆ เพื่อนบ้านที่ทำความสะอาด ก็ล้มหมดสติงั้นเหรอ)
- เป็นอะไรไปน่ะ - เกิดอะไรขึ้น
- อะไรน่ะ - เป็นอะไรไป
- นี่ - ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ
- อะไรน่ะ - คุณครับ เป็นอะไรไป
(เวลา 10:39 น. เกิดเหตุ)
- คุณป้าคะ - เกิดอะไรขึ้น
- เป็นอะไรไปน่ะ - อะไรน่ะ
จู่ๆ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ตายแล้ว
- เธอน้ำลายฟูมปากเลย - โทร 119 เร็ว
- ตายแล้ว - โทร 119 เร็ว
- ทำไงดีล่ะ - ไหวหรือเปล่าครับ
ตายแล้ว
- ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ - เป็นอะไรไป
ผู้อยู่อาศัยที่ล้มหมดสติมีอาการน่าเป็นห่วงครับ
ทำใจดีๆ ไว้
พบสารพิษในร่างกายของเพื่อนบ้านค่ะ
(อ้างอิงจากเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในปี 1991)
- คุณครับ - ทำยังไงดีเนี่ย
(ความลับที่ซ่อนอยู่ในอะพาร์ตเมนต์คืออะไร)
คุณครับ เราควรทำยังไงดีเนี่ย
- โทร 119 - โทร 119 เลย
- ไหวไหมครับ - รีบทำอะไรสักอย่างเถอะ
รอเดี๋ยวนะครับ ผมจะไปโทรเรียกรถพยาบาล
ผมจะไปโทรเรียกรถพยาบาล
- แจ้ง 119 หรือยัง - แจ้งแล้ว
- เร็วเข้า - เขาแจ้งแล้ว
- เขาแจ้งแล้วครับ - ทำไงดีล่ะ
(เวลา 10:47 น. ยามโทรแจ้ง 119)
(รถพยาบาลมาถึงอย่างรวดเร็ว)
- รถพยาบาลมาแล้ว - มาจริงๆ ด้วย
- มาแล้วๆ - มาแล้วเหรอครับ
ทางนี้ครับ
- ทางนี้ค่ะ - รถตำรวจไม่ใช่เหรอนั่น
คุณลุงตำรวจมา
(หน่วยกู้ชีพมาถึงก่อน)
- ทางนี้ - ทางนี้ๆ
- พวกเขาล้มหมดสติ - ทำไมจู่ๆ เป็นแบบนี้ล่ะ
(ทางเดินวุ่นวายไปหมด)
หือ เดี๋ยวนะ
(หน่วยกู้ชีพเริ่มเคลื่อนย้ายผู้ป่วย ที่ฉุกเฉินที่สุดก่อน)
คนเป็นลมตั้งสามคน เอาเปลมาอันเดียวได้ยังไงกันครับ
- แบกไปนี่เอง - อ๋อ
- แบกขึ้นหลังไปนี่เอง - เหมือนซ้อมเลยแฮะ
- ทีมเวิร์กดีนะเนี่ย - จัดการได้ดีเลย
ทีมเวิร์กดีมากอ่ะ
- คุณครับ ทำใจดีๆ ไว้นะครับ - เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
- เกิดอะไรขึ้นนะ - มีแค่เขาคนเดียวที่ไม่ได้ล้มหมดสตินะ
- เป็นคนร้ายเหรอครับ - คุณคะ
(ชายคนเดียวที่ยังสบายดีคือคนร้ายงั้นเหรอ)
เราเป็นตำรวจครับ
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
- ตัวแทนผู้อยู่อาศัยคือใครครับ - ฉันเองค่ะ ทำไมเหรอคะ
ผู้อยู่อาศัยดื่มกาแฟที่คุณชง
แล้วก็ล้มหมดสติไป
- เราได้รับแจ้งความน่ะครับ - แจ้งความเหรอ
เพราะอากาศหนาวมาก
ฉันเลยแจกกาแฟให้เท่านั้นเอง
กาแฟของฉันมีปัญหาอะไรเหรอคะ
ไปคุยกันที่สถานีตำรวจก่อนเถอะครับ
- อะไรกันคะเนี่ย - คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
ผมไม่ชอบกาแฟเลยไม่ได้ดื่มน่ะครับ
คุณควรไปกับเราในฐานะพยานนะครับ
- ผมต้องไปด้วยเหรอครับ - ครับ
- ไปเถอะครับ - ไปด้วยกันเถอะค่ะ
- ไปแล้วค่อยกลับมา - ไปเถอะครับ
- ไปแล้วค่อยกลับมานะคะ - ทำไมฉันต้องไปด้วยล่ะ
โธ่เอ๊ย
ความจริงจะเปิดเผยเองครับ
(เวลา 11:05 น. ตัวแทนผู้อยู่อาศัยถูกจับกุม)
งั้นผมจะไปกับพวกเขา
- ไปรอที่ห้อง 504 นะ - ห้อง 504 เหรอ
จะไปไหนน่ะ ไปทำไม ไปทำอะไร
- ผมต้องไปตรวจสอบ - จ่ายมา 500 วอน
- ห้ามไปนะ - บอกข้อมูลหน่อย
- ลองดื่มหน่อยสิครับ - ไม่ละครับ
ผมต้องไปตรวจสอบ
- รีบไปรีบมานะ - ผมต้องไปตรวจสอบน่ะ
- ไปรอข้างในนะ - เข้าใจแล้ว
ไปที่ห้อง 504
- เข้าไปรอในห้อง 504 - มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
วันนี้แข่งเป็นทีมหรือเปล่าครับ
ห้ามสงสัยกันเองนะ
นี่เป็นหลักฐานละ
- เอามาด้วยเหรอ - เอามาเผื่อไง มันเป็นหลักฐานนี่นา
(นาราเอากาแฟที่ตัวแทนผู้อยู่อาศัยชงมา)
ก็กาแฟธรรมดานะ
- หมดจริงนะเนี่ย ไม่มีแล้วจริงๆ - นั่นสิ
- มีนี่พี่ - มีนี่นา
- มีเยอะเลยแฮะ - ลองกินดูสิ
- นายลองกินดูเลย - นาราทำพังอีกแล้ว
- เอาอีกแล้ว - ให้ตายสิ
- นี่ๆ ดื่มไม่ได้นะ - เป็นไงบ้าง
อะไรน่ะ
- อร่อยไหม - สลบไปแล้ว
- ขมอ่ะ - มันขม
ให้ตายเถอะโรบิ้น
ตลกดีนะ พี่อูอิลมาปุ๊บเกิดเรื่องปั๊บเลย
ตัวก่อเรื่อง
เมื่อกี้ตอนตำรวจมา จองฮาพูดอะไรบางอย่างละ
- พูดว่าอะไรครับ - "ความจริงจะเปิดเผยเองครับ"
"ความจริงจะเปิดเผยเองครับ"
ผมชอบอะไรแบบนั้นน่ะครับ
(อีจองฮา โคนันรุ่นเอ็มซี)
เราแค่นั่งเฉยๆ แบบนี้ได้เหรอ
เหตุเกิดหน้าห้อง 505 ไม่ใช่เหรอ
คุณตัวแทนผู้อยู่อาศัยเป็นคนร้ายนี่
- ลุงคนนั้นก็น่าสงสัยนะ - ผู้ชายคนนั้น
เพราะอากาศหนาวมาก ฉันเลยแจกกาแฟให้เท่านั้นเอง
มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
(ชายผู้ปฏิเสธกาแฟ)
หนาวแต่ทำงานหนักมากเลย
(ห้อง 505 เป็นจุดเริ่มต้นของความลับ)
- เราไปดูกันหน่อยไหมคะ - เอางั้นเหรอ
- ไปดูห้อง 505 หน่อยดีกว่า - ได้เลย
(กาแฟที่ตัวแทนผู้อยู่อาศัยให้ ระหว่างวันทำความสะอาด)
(ความลับของปี 1991 ที่อะพาร์ตเมนต์ซ่อนไว้คืออะไร)
- ดีเลยครับ ไปเปิดเผยความจริงกันเถอะ - ได้เลย
(ห้อง 505 บ้านของตัวแทนผู้อยู่อาศัย)
(อยู่ข้างห้อง 504 นี่เอง)
นี่เป็นที่เกิดเหตุครับ
- ที่นี่เอง - ที่นี่แหละ
เราต้องตรวจสอบที่นี่ให้ดีนะครับ
(ผู้อยู่อาศัยเข้ามาอย่างระมัดระวัง)
นี่เป็นห้องของคุณตัวแทนผู้อยู่อาศัยเหรอ
(ห้อง 505)
ห้องนี้ใหญ่จัง
พี่ครับ นี่เป็นบ้านคนรวยแน่เลย
(ดูเหมือนจะมีของราคาแพง)
(ที่ไม่ค่อยพบเห็นตามบ้านทั่วไปอยู่เยอะเลย)
ที่นี่เป็นบ้านคนรวยนี่เอง
บ้านคนรวย
เฟอร์นิเจอร์หรูมากอ่ะ
ของหรูๆ ทั้งนั้น
ทำไมห้องของคุณตัวแทนผู้อยู่อาศัย มีน้ำขวดเยอะจัง
น้ำขวดเยอะมากเลยนะเนี่ย
(ในครัวมีน้ำขวดเยอะมาก)
ทำไมที่นี่มีน้ำเยอะจัง
ที่นี่แปลกๆ นะ
(ดูเหมือนจะมีเยอะเกินไป สำหรับครอบครัวธรรมดาๆ)
(มันเกี่ยวข้องอะไรกับผู้อยู่อาศัยกันแน่นะ)
(ดูอย่างละเอียด)
(บันทึกคดี ห้อง 505 1. เฟอร์นิเจอร์แพงๆ)
เฟอร์นิเจอร์หรูมากอ่ะ
(และน้ำขวดจำนวนมาก)
- พอนึกถึงว่าเป็นปี 1991 น้ำขวดมัน… - ไม่ปกตินะ
(คดีนี้เกี่ยวข้องอะไร)
(กับความเป็นอยู่หรูหรา ของตัวแทนผู้อยู่อาศัยหรือเปล่านะ)
(เดินผ่านห้องครัวและห้องนั่งเล่นที่น่าสงสัย)
เราต้องตรวจสอบอะไรกันแน่นะ
(POINT BREAK - THE GENERAL'S SON 2)
เรื่อง The General's Son 2 ฉายปี 1991 นี่นา
ปี 1991 พี่ซอกจินดังไหมนะ
ตอนพี่ซอกจิเดบิวต์นะพี่
อัลบั้มของพี่เขาตีคู่มากับ I Know ของ Seo Taiji and Boys เลย
พี่เขาโดนขยี้เละเลยล่ะ
(I KNOW โดย SEO TAIJI AND BOYS)
(อัลบั้มในตำนานที่ครองเกาหลีช่วงต้นปี 90)
(I KNOW โดย จีซอกจิน อัลบั้มเดบิวต์ของจีซอกจินซึ่งมี)
(ชื่อเดียวกับอัลบั้มของ SEO TAIJI AND BOYS และล้มเหลวโดยสิ้นเชิง)
(ไม่พบวิดีโอเพราะไม่ดัง)
- ต้นสังกัดพี่เขาไม่มีทักษะปั้นคนเลยนะ - ใช่
ใดๆ คือพี่ซอกจินไม่มีทักษะ การเป็นคนบันเทิงด้วยแหละ
เอาละ
(ขณะนั้นเองเหล่าผู้อยู่อาศัย ก็ง่วนอยู่กับการหาเบาะแสในห้องข้างๆ)
(เจนนี่ หนูน้อยผ้าโพกหัวแดง)
(กำลังดูหนังสือนิทานเพื่อหาเบาะแส)
(เขาเปิดปฏิทินดู)
- มีแค่วันพุธ - ใช่ไหมล่ะคะ
(รูปภาพที่แขวนบนกำแพง และปฏิทินที่วงกลมวันพุธไว้)
วันพุธ
ฉันว่าเราพลาดเบาะแสที่ซ่อนอยู่ไปนะ
(หาเบาะแสไม่เจอง่ายๆ เพราะมีหลายห้อง)
นี่อะไรน่ะ
(นักสืบเจนนี่ตรวจสอบห้องนอนเจ้าของบ้าน)
- ในนี้มีเครื่องสำอางเยอะเลย - จริงเหรอ
ลองไปดูกันเถอะ
- เยอะเลยเหรอ - จริงเหรอ
(ในที่สุดพวกเขาก็เจอเบาะแสแล้วงั้นเหรอ)
(เจอเครื่องสำอางบางอย่าง ในห้องนอนเจ้าของบ้าน)
ทำไมเครื่องสำอางเยอะแบบนี้ล่ะ
(ดูเหมือนจะมีเครื่องสำอางใหม่ๆ)
(ที่ไม่เคยเปิดใช้อยู่เยอะเลย)
โอ้โฮ
- หมายความว่าไงนะ - เครื่องสำอางงั้นเหรอ
(เจอบางอย่าง)
(อะไรน่ะ)
ซ่อนเร็วเข้า
(ซ่อน)
ซ่อนให้ไวเลย
- เหมือนจะไม่มีอะไรนะ - ไหนดูหน่อย
รายชื่อติดต่อน่ะ
(สมุดโน้ตของตัวเแทนผู้อยู่อาศัย ที่วางอยู่ข้างโทรศัพท์)
(เต็มไปด้วยรายการรับเงิน)
เธอหาเงินได้เยอะเลยนะเนี่ย
(ดูเหมือนราคาจะค่อนข้างสูงสำหรับปี 1991)
ผมคิดว่ามันเป็นเบาะแสนะครับ
(เครื่องสำอางกับสมุดโน้ตเป็นเบาะแส ของความลับวันนี้งั้นเหรอ)
(บันทึกคดี 1: เฟอร์นิเจอร์หรูหรา น้ำขวดจำนวนมาก)
(2. เงินเก็บของตัวแทนผู้อยู่อาศัย ที่มาจากการขายของจำนวนมาก)
(หรือว่ามีคนแสวงหาทรัพย์สมบัติของเธอกันนะ)
- พี่เซชาน ตรงนี้ก็มี - ทำไมเหรอ
- อะไรเหรอ - ห้องเราก็มีเหมือนกันนี่
- ดูสิคะ - ใช่แล้ว เป็ดแมนดาริน
เป็ดแมนดารินหมายถึงอะไรน่ะ
ความรักไม่ใช่เหรอ
ถ้าวางแบบนี้จะเป็นการให้สัญญาณน่ะ
สัญญาณแห่งค่ำคืนอันโรแมนติก
- จริงเหรอ - ใช่
- งั้นถ้าโกรธก็… - ใช่เลย
โอ้โฮ
- มันเป็นสัญญาณน่ะ - น่าจะเป็นประโยชน์นะ
เนอะ
ไม่รู้สินะ มันเป็นสัญญาณน่ะ
(เป็ดแมนดารินคือเบาะแสงั้นเหรอ)
งั้นเราก็ยังไม่รู้อะไรเลยใช่ไหมล่ะคะ
เรายังไม่รู้อะไรเลย
พี่ครับ
วันนี้มันอะไรกันเนี่ย
- นี่มัน… - อะไรเหรอ
มีหลายอย่างน่าสงสัยนะ
- นี่มัน… - อะไรเหรอ
(ใบปลิวที่ถูกซ่อนไว้งั้นเหรอ)
- "จำหน่ายถึงบ้าน" - "ซูนาโรอุน" เหรอ คืออะไรน่ะ
พี่ครับ มันคือใบปลิวเร่ขายตามบ้านไง
(จำหน่ายถึงบ้าน: ช่องทางขายสินค้าของตัวแทนผู้อยู่อาศัย)
(ในยุค 80 ถึง 90 การขายสินค้าทำโดย)
(ถือกระเป๋าหิ้วและจำหน่ายตามบ้าน)
- จำหน่ายถึงบ้าน - ใบปลิวเขียนไว้แบบนั้นน่ะ
(ต้องมีเหตุผลว่าทำไมใบปลิวถึงอยู่ตรงนี้)
เดี๋ยวนะ
หน้าตาดูคุ้นๆ ไม่ใช่เหรอ
(มีคนที่เรารู้จักอยู่ในใบปลิวงั้นเหรอ)
- คุณตัวแทนผู้อยู่อาศัยนี่ - จริงด้วยสิ
- ใช่มะ - ไม่รู้เลยนะเนี่ย
จริงด้วย เธอคงเป็นพนักงานขายของตามบ้าน
(ตัวแทนผู้อยู่อาศัยเป็นเจ้าแห่งการขาย)
เธอขายสินค้าที่เธอเป็นนางแบบเหรอ
- ตัวแทนผู้อยู่อาศัยคนนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ - นั่นน่ะสิ
ซูนาโรอุน
ต้องมีอะไรแน่เลย
เอาไปดีกว่า
นี่ๆ
- ทีวีเปิดแน่ะ - พี่ครับ
มานี่เร็วครับ
- มานี่เร็ว - ชักสนุกแล้วสิ
- ทำไมเหรอ - ทำไมน่ะ
อะไรเหรอ
อะไรอ่ะ
- ฉันจำโฆษณานี้ได้นะ - ฉันจำได้ล่ะ
ฉันจำได้
(ปลาติดเบ็ดที่น่าสงสัยแล้วก็ตาย)
เมื่อคุณติดบ่วงยาเสพติดแล้ว จะหาทางออกไม่ได้ง่ายๆ
มันคือเหยื่อแห่งการบ่อนทำลาย
- ยาเสพติดเหรอ - โฆษณารณรงค์น่ะ
อันนี้ด้วยเหรอ
"ถ้าให้เงินย่อมทำได้ทุกอย่าง"
ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้เพื่อให้มีเงินพอใช้
มีเหตุการณ์ที่เป็นตัวอย่างของ ลัทธิบูชาเงินเป็นพระเจ้าเกิดขึ้นครับ
- เกิดขึ้นครับ - ลัทธิบูชาเงินเป็นพระเจ้า
กลางเดือนมีนาคม นายฮยอนได้ส่งจดหมายไปที่…
และข่มขู่ว่าจะวางสารพิษในนมเปรี้ยว หากไม่ได้รับเงิน 250 ล้านวอน
วางสารพิษเหรอ
ตั้งแต่วันที่สี่ของเดือนที่แล้ว เขาวางสารพิษ
- ในนมเปรี้ยวเกินเก้าครั้ง - สารพิษ
นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงใช่ไหมคะ
- เมื่อก่อนมีเกิดขึ้นบ้างน่ะ - ใช่
สารพิษถูกฉีดทางเข็มน่ะ
เหยื่อที่ดื่มนมเปรี้ยวผสมสารพิษ
อยู่ในอาการวิกฤตก่อนที่จะทรงตัว
มีคนถูกทำร้ายทั้งหมดห้าคนครับ
โห
คุณคิม ผู้จัดการไซต์ก่อสร้างของบริษัท โคเรีย วอเตอร์รีซอร์สเซส คอร์เปอเรชั่น
ได้รับสินบนจากบริษัทก่อสร้างเป็นประจำ
เขาถูกจับกุมดำเนินคดีครับ
เนื่องจากความฟุ่มเฟือยที่ไม่ยั้งคิดของชนชั้นกลาง
ความแตกแยกระหว่างชนชั้นได้เพิ่มมากขึ้นค่ะ
ชนชั้นกลางเหรอ
แม้จะมีความพยายามที่จะกระตุ้น การเติบโตทางเศรษฐกิจ
อาชญากรรมชั่วร้ายซึ่งเกิดจาก ลัทธิบูชาเงินเป็นพระเจ้าและความฟุ้งเฟ้อ
ก็กำลังบ่อนทำลายสังคมของเราอยู่ค่ะ
อะไรน่ะ
มันเกี่ยวกับยาเสพติดเหรอ
เป็นเรื่องเกี่ยวกับสารพิษหรือเปล่า
ผมคิดว่ามีเรื่องสินบนด้วยนะครับ
"ถ้าให้เงินย่อมทำได้ทุกอย่าง"
วางสารพิษในนมเปรี้ยว…
เนื่องจากความฟุ่มเฟือยที่ไม่ยั้งคิดของชนชั้นกลาง
ความแตกแยกระหว่างชนชั้นได้เพิ่มมากขึ้นค่ะ
(ข่าวนี้เกี่ยวข้องอะไรกับคดีในปี 1991)
เขาพูดเรื่องของฟุ่มเฟือยนี่
ของฟุ่มเฟือย
สินบน
ของฟุ่มเฟือย
คุณตัวแทนผู้อยู่อาศัยทำไปเพื่อเงินงั้นเหรอ
(สมัยนั้นถือว่าเงินสำคัญยิ่งกว่าชีวิตเสียอีก)
เป็นอะไรไปครับ
ทำไมมาจับคนบริสุทธิ์ล่ะ
(ตัวแทนผู้อยู่อาศัยทำอะไรกันแน่นะ)
เช็กนี่กันหน่อยไหม
นั่นสิ มีอะไรใส่ไว้หรือเปล่า
(เซชานกับนาราเช็กเครื่องสำอางอีกครั้ง)
- มีโทรศัพท์มาน่ะ - มีโทรศัพท์มา
(จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นงั้นเหรอ)
(ที่นี่ไม่ใช่บ้านเราสักหน่อย)
- ลองรับซิ - ลองรับดู
ฮัลโหล
(ใครโทรมานะ)
นี่บ้านมินซูนะคะ เอามาให้ฉันสามกล่องตอนนี้เลย
อะไรนะครับ
ฮัลโหล
- ทำไมเหรอ - ทำไมเหรอคะ
- วางไปแล้วเหรอ - ไม่พูดอะไรเลยเหรอ
เธอบอกว่า "เอามาให้ฉันสามกล่อง" น่ะ
อันนี้หรือเปล่าคะ
- นี่เหรอ - อันนี้หรือเปล่าคะ
- สามกล่องเหรอ - สามกล่อง
- น้ำสามกล่องหรือเปล่า - น้ำสามกล่อง
เราไม่พูดว่าน้ำสามกล่องนะ สามขวดต่างหาก
ยาเสพติด นี่เป็นบ้านค้ายาหรือเปล่า
สามกล่องเหรอ
- จะส่งยาสามกล่องได้ยังไงล่ะ - น่าจะแพงนะ
- บ้านค้ายา - "บ้านค้ายา" อะไรกัน
ก็จริง
(คำสั่งซื้อเข้ามายังตัวแทนผู้อยู่อาศัยอย่างลับๆ)
โทรมาสั่งสามกล่องแล้วก็วางไปเลย
- ต้องขายของผิดกฎหมายแน่ๆ - พูดถึงกล่องอะไรกันนะ
ทำไมต้องแอบสั่งด้วย
เมายาหรือเปล่า
เหมือนจะไม่ได้เป็นแบบนั้นนะ
- เธอออกเสียงชัดหรือเปล่า - คนโทรมาเป็นผู้หญิงน่ะ
- เธอรีบร้อนไหม - ฟังดูมีลับลมคมในน่ะ
วันนี้มันอะไรกันนะ
(ตัวแทนผู้อยู่อาศัยทำบางอย่างผิดกฎหมายเหรอ)
มีของน่าสงสัยเต็มไปหมดเลย
(ความลับของอะพาร์ตเมนต์ มาจากเหตุการณ์จริงใดในปี 1991)
อะไรที่ผิดกฎหมายนะ
เครื่องสำอางหรือว่าน้ำ
- คุณพระ - ตกใจหมดเลย
- ตกใจหมดเลย อูอิล
- เคาะประตูก่อนเข้าบ้านคนอื่นสิคะ - ลุงยามเนี่ย
เดี๋ยวนะ ผมบอกให้กลับไปรอที่บ้านไง
ทำไมมาอยู่บ้านคุณตัวแทนผู้อยู่อาศัยแบบนี้ล่ะ
เผื่อเอาไว้ก่อนไง
ตอนนี้บรรยากาศไม่ค่อยดี กลับไปบ้านก่อนเถอะ
- กลับไปตอนนี้น่ะเหรอ - กลับไปอยู่บ้านก่อน
มันอะไรกันเนี่ย
- ออกมา รีบออกมาเลย - เข้าใจแล้ว
ออกมาให้ไวเลย
เอาละ ออกมา
(พวกเขากลับมาบ้านหลังถูกยามรบกวน)
ไม่สะดวกเลย มีสลิปเปอร์ไหม
- คุณไม่ควรอยู่ที่นี่นะ - สลิปเปอร์
- สลิปเปอร์เหรอ - ใช่
- ทำไมมาหาที่นี่ล่ะ - สลิปเปอร์
- เอาไปไม่ได้นะ - ฉันจะขอยืมน่ะ
รีบกลับไปเลย
(ความลับที่ซ่อนอยู่ ในอะพาร์ตเมนต์ปี 1991 คืออะไร)
มารวมตัวกันครับ ได้เวลาเล่นเกมแล้ว
ดีเลย
(การรวมตัวของผู้อยู่อาศัยเพื่อให้ได้เบาะแส)
ไปกันเถอะ ได้เวลาปาร์ตี้แล้ว
- เล่นเกมกันเถอะ - ออกมาได้เลยครับ
- ฉันพร้อมเล่นเกมแล้ว - มารวมตัวกันนะครับ
(เปิดโหมดเล่นเกม)
- เล่นเกมกันเถอะ - เล่นเกมเพื่อให้ได้คำใบ้
มันคืออะไรกันนะ
จับทางไม่ได้เลยแฮะ
(มีของน่าสงสัยปรากฏขึ้น)
ลุงทำมันเองเหรอ ไปเอามาจากไหนน่ะ
- เอาละ จะอธิบายให้ฟังนะครับ - โอเค
- ง่ายมากครับ - ครับ
ทอยลูกเต๋าสีรุ้งหาสิ่งของ
- ทีมโอกับทีมยู - ทีมโอกับทีมยู
- นารากับฉัน
- ผมจะทอยลูกเต๋า - ทอยลูกเต๋า
สมมติว่าได้สีน้ำเงิน
ทั้งหกคนก็ต้องไปหาของสีน้ำเงินมา
(พวกเขาต้องมีของสีน้ำเงิน)
แล้ววางลงบนโต๊ะ เท่านั้นแหละจบเลย
- ง่ายมากเลยนะเนี่ย - ง่ายมาก
- เข้าใจแล้วครับ - ได้เลยค่ะ
(ความเร็วและทีมเวิร์กเป็นสิ่งสำคัญ)
ระวังนาราไว้ให้ดีนะ
วันนี้นาราพร้อมบวกกับทุกคนเลย
- อย่ามาลองดีกับฉันดีกว่านะ - พี่เขาเป็นนักสู้
- พร้อมหรือยังครับ - ครับ
- เราพร้อมแล้ว - อย่าให้บาดเจ็บนะ
- บอกตัวเองเถอะ - ครับ
ห้องนั่งเล่นนี้อยู่ใกล้เกินไป
- เพราะงั้นของในห้องนั่งเล่นใช้ไม่ได้นะ - เข้าใจแล้วครับ
เข้าใจแล้ว รีบๆ เข้าเถอะ
- เอาละนะ - ค่ะ
ผมจะเริ่มทอยลูกเต๋าละนะ
ฮึบ
(ลูกเต๋าถูกทอยออกไป)
(ทุกคนจดจ่ออยู่กับลูกเต๋า)
ฮึบ
- นีอึนเหรอ หรือว่าคีย็อก - คีย็อกน่ะ ตัวคีย็อก
(หาของที่ขึ้นต้นด้วยตัวคีย็อก)
คีย็อกน่ะ ตัวคีย็อกครับ
(ระดับความยาก: ต่ำ)
- นีอึนเหรอ หรือว่าคีย็อก - คีย็อกน่ะ ตัวคีย็อก
- ตัวคีย็อกเหรอ - ของที่ขึ้นต้นด้วยคีย็อก
- คีย็อก - ทัพพี
(ระดับหนึ่ง เซชาน)
(ทัพพี)
- อะไรน่ะ - ไม่มีอะไรหรอก
ไม่มีอะไรหรอก
(เกมเริ่มดุเดือดขึ้น)
- ตัวคีย็อกเหรอ - คีย็อกน่ะ ตัวคีย็อก
(ทีมโอ จองฮาปะทะทีมยู เจนนี่)
นี่ ของในห้องนั่งเล่นไม่ได้นะ
ให้ฉันเข้าไปนะ นี่
หาของไม่ได้อ่ะ
(มันจะเป็นแบบนี้เหรอ)
(เจนนี่)
ใครคะเนี่ย
ทัพพี
ทัพพี นับ
- กระจก - กระจก นับ
(พวกเขาต้องรีบแล้ว)
นี่ เจนนี่
นี่ เจนนี่ มาจับฉันทำไมน่ะ
ปล่อยฉันนะ
- ควีบี - อะไรนะ
- ไม่ใช่นะ ยี่ห้อยางกวีบีต่างหาก - ยางกวีบี
- พี่นาราพยายามจะโกงอ่ะ - ว้าย
จับไว้
ทำอะไรเนี่ย เจนนี่
ช่วยหยุดเจนนี่หน่อย จองฮา
(นักรบเจนนี่ ดันแหลก)
ฉันต้องผ่านไปให้ได้ นี่
- ไม่ได้นะ - หยุดเธอหน่อย
- จองฮา - เกิดอะไรขึ้น
- เจนนี่ หาของเร็วเข้า - หาอันอื่นมา
(เจอกระเป๋าตรงมุมห้อง)
(ขวาง)
มันฝรั่ง มันเทศ
(เธอเจอกับคู่ปรับอีกครั้ง)
มันเทศ เธอออกมาแล้ว จองฮา มาเร็วๆ เข้า
- กระเป๋า - เจนนี่ ไปเร็วเข้า
- กระเป๋า - พี่ครับ ให้ไวเลย
- กระเป๋า ตัวคีย็อก - โอเค
- กระเป๋า นับ - โอเค
กิมจิ นับ
เราชนะแล้ว
ถุงมือ
(เหลือแค่แจซอก)
(ปะทะจองฮา)
โอเค เดี๋ยวนะ นี่อะไรน่ะ
- ใช้ตอนที่คันน่ะ - อะไรล่ะ
- ใช้ตอนที่คันน่ะ คีย็อก - โนๆ ไม่ได้ๆ
- ใช้ตอนที่คันน่ะ - อะไรล่ะ
(แจซอกกำลังดูตรงประตูหน้า)
(มาแล้วจ้า)
- ใช้ตอนที่คันน่ะ คีย็อก - โนๆ ไม่ได้ๆ
(ของของแจซอกคืออะไร)
โกลน
- ยี่ห้อโคลนต่างหาก - โกลน
(เปลี่ยนชื่อยี่ห้อซะงั้น)
- ยี่ห้อโคลนต่างหาก ไม่ได้ๆ - โกลน
- เราพูดชื่อยี่ห้อออกอากาศไม่ได้นะ - โกลนไม่ได้
- ไม่ได้ - ไม่ได้เหรอ
นี่ เอาน้ำเชื่อมเมเปิ้ลมา
น้ำเชื่อมเมเปิ้ล
- ตัวคีย็อกมีอะไรอีกนะ - ฉันนึกไม่ออกจริงๆ นะ
โอเค
(ของชิ้นสุดท้ายจะเป็นอะไร)
อะไรน่ะพี่ อะไรเหรอ
- อะไรน่ะ - เดี๋ยวนะ
- นี่อะไรน่ะ - ยังไงก็ใช้ไม่ได้หรอก
คโยจาซัง
- คโยจาซัง - ไม่นะ
(คโยจาซัง: โต๊ะสำหรับกินเลี้ยง สี่เหลี่ยมขนาดใหญ่)
คโยจาซัง
(โต้ตอบด้วยเฮฟวีเมทัล)
(เล่นมินิเกมกับเจนนี่)
(ลื่น)
- คโยจาซัง - โอเค นับ
- โอเค ผมนับนะ เพราะมันหนัก - โอเค
- คโยจาซัง นับนะ - โอเค
- คโยจาซัง - โอเค
โอเค
- โอเค ทีมยูชนะ - คโยจาซัง
นี่ลุง เข้าข้างทีมนี้เพราะเจนนี่หรือเปล่าครับเนี่ย
- พี่เขาฉลาดน่ะ - ฉลาดเหรอ
ฉลาดที่เรียกว่าคโยจาซังแทนโต๊ะไง
- เล่นอีกรอบเถอะ - เล่นอีกเหรอ
สู้ๆ เราชนะรอบแรกแล้ว สนุกมากเลย
รอบนี้ฉันชนะแน่
- เล่นอีกเถอะค่ะ - โอเค
(รวมตัวที่ห้องนั่งเล่นเพื่อเล่นรอบต่อไป)
- อย่าทำแบบนี้สิ - แค่ครั้งเดียวเอง
- เขาซ่อนของไว้ตลอดเลย - เล่นกันเลยเถอะ
- จองฮา มานี่เลย - ไม่มีจริงๆ นะครับ
- มานี่ - ไม่มีจริงๆ ครับ
มีอยู่นี่ไง
ไปเรียนเรื่องแบบนี้มาจากไหนน่ะ ทำดีมาก
เอาละนะ
- รอบนี้ฉันจะต่อยคนละนะ - โอเค
- รอบนี้ฉันจะต่อยคนนะ - ฉันนึกว่าพี่บินไปนะเนี่ย
เอาละนะ
ไปแล้ว
(คีย์เวิร์ดคืออะไร)
- ทีกึด - หาของที่ขึ้นต้นด้วยทีกึด
(คีย์เวิร์ดรอบสอง: ทีกึด)
- ทีกึด - หาของที่ขึ้นต้นด้วยทีกึด
(ระดับความยาก: ยาก)
ทีกึด
(จองฮาพยายามขัดขวางทันทีที่เริ่มรอบใหม่)
- ไปเถอะ - ทีกึด
(ขอโทษนะ)
เดี๋ยวนะ
เราต้องหาของนะ
เราต้องหาของ
(ของของแทฮยอนคืออะไร)
- ฉันเอง - ซะงั้น
(แทฮยอนกับเจนนี่อยู่ทีมเดียวกัน)
ปฏิทิน
ปฏิทิน โอเค นับ ปฏิทิน นับนะ
ทีกึด
เอาละ
(ไดร์เป่าผม คำตอบสุดเพอร์เฟกต์)
(น้องเล็กสุดของทั้งสองทีม)
ให้ฉันผ่านไปหน่อยสิ
นี่
- ไม่นะ - นี่
- ไม่นะ - เจนนี่ รีบไปเร็ว
- นี่ เจนนี่ - เจนนี่ รีบไปเร็ว
นี่ เจนนี่
(ล้มตึง)
เจนนี่
นี่
เจนนี่ นี่
เธอเตะสีข้างผม
เจนนี่เตะสีข้างผมอ่ะ
รีบไปหาเร็วเข้า
- ไดร์เป่าผม - ไดร์เป่าผม นับ
(ผ่านด้วยของที่ขโมยมา)
(การจราจลแสนสนุก)
ฉันเอง คนบ้า
คนบ้าขึ้นต้นด้วยซังทีกึด ไม่นับนะ
คนบ้าไม่ได้
มานี่ เล็งพี่แจซอกไว้
มีอะไรบ้างนะ ทีกึด
(เห็นแล้ว)
(ทง**จอนกวา)
อยากออกไปเหรอครับ
- พี่ครับ ฝากด้วยนะครับ - อะไรน่ะ
พี่ครับ ฝากด้วยนะครับ ให้เป็นหน้าที่พี่แล้วกัน
- เอามาให้ฉัน - ไม่นะ
ไม่ได้นะ ขวางพี่เขาไว้
- มันคือทง**จอนกวา - นี่
ทง**จอนกวา
เหลือแค่พี่แจซอกคนเดียวแล้ว
หยุดพี่เขาไว้ พี่นารา ช่วยหยุดพี่เขาที
(ดิ้นรนแบบสุดขีด)
- ขวางไว้ พี่นารา มาทางนี้เลย - ขวางไว้ทีนะ
เจนนี่เตะสีข้างผม
- พี่นารา มาทางนี้เลย - ขวางไว้ทีนะ
เจนนี่เตะสีข้างผมอ่ะ
- ทง**จอนกวา - ทง**จอนกวา นับ
(ทีมโอเละไม่มีชิ้นดี)
ไม่เป็นไร จบแล้วล่ะ
- นับ - ทง**จอนกวา
(ทีมยู 2 : 0 ทีมโอ)
นายโดนเจนนี่เตะหลายทีเลยนะ
- เจนนี่เตะสีข้างผมอ่ะ - ฉันเหรอคะ
ฉันเหรอคะ ฉันน่ะเหรอ
เธอบอกว่า "ฉันน่ะเหรอคะ"
- "ฉันเหรอคะ" - เธอเตะสีข้างผม
เจนนี่เล่นเกมเก่งมากเลย
- เธอเตะสีข้างผมอ่ะ - สนุกมากเลย
เธอต่อยสีข้างเลย
- รอบสุดท้ายแล้ว - มาทางนี้เร็วค่ะ
(ทีมยู 2 : 0 ทีมโอ)
- เอาละนะ - ให้หมุนติ้วๆ เลยนะ
(คีย์เวิร์ดสุดท้ายได้สามคะแนน)
- สีเขียวแก่ - ลุยเลย
(ในห้องมีของสีเขียวไม่เยอะนัก)
(ระดับความยาก: ยากสุดๆ)
- สีเขียวแก่ - ลุยเลย
- สีเขียวแก่ - มาเลย
(ค้นหาที่ที่อยู่ใกล้ที่สุดก่อน)
- รีบไปเร็วเข้า - นี่
- ไปเลย - สีเขียวแก่
อันนี้นับ สีเขียวอ่อนไม่ได้นะ
- ทำไมล่ะ - มันเป็นสีเขียวอ่อนน่ะ
- มันเป็นสีเขียวอ่อน - ให้ตายสิ มันก็สีเขียวเหมือนกันแหละ
อันนี้ถือเป็นสีเขียวแก่ นับ
(กระโปรงสีเขียวแก่)
- สีเขียวแก่ นับ - นี่สีเขียวอ่อนนะ
หยุดพูดว่าสีเขียวอ่อนซะทีเถอะ
เอาละ
(ลองใหม่อย่างไว)
- สมุดโน้ต - สีเขียวอ่อนนะ
- สีเขียวอ่อนอะไรเล่า สีเขียวชัดๆ - จริงๆ นะ
เทียบกับของอันอื่นแล้ว มันเป็นสีเขียวอ่อนน่ะ
สีเขียวแก่
(ไม่มีวันยอมแพ้)
- สีเขียวแก่ - เอ่อ…
- โอเค นับ - สีเขียวแก่ โอเค
- สีเขียวแก่ - มันเป็นสีเขียวอ่อนนะ
- โอเค นับ - สีเขียวแก่
- โอเค - โอเค นับ
นี่ เจนนี่ มาเร็ว
ฉันติดอยู่ตรงนี้
(ทีมโอไม่ยอมปล่อยเธอไป)
- อยู่ไหนน่ะ - อยู่ไหน
- สีเขียวแก่ - มันไม่ใช่สีเขียวแก่นะ
- ไม่ได้เหรอ - ไม่เหรอ
ไม่มีสีเขียวแก่แล้ว
(เจนนี่ยังหาของสีเขียวแก่อยู่อีกเหรอ)
- ไม่มีสีเขียวแก่แล้ว - พี่เซชาน
พี่เซชาน
โอเค พี่ครับ สีเขียวแก่
- สีเขียวแก่ - สีเขียวแก่ใช่มะ
- โอเค นับ - โอเค สำเร็จแล้ว
- ชนะแล้ว - โอเค
- หมดแล้วเหรอ - เราชนะแล้ว
โอเค
(ทีมโอพลิกสถานการณ์ กลับมาชนะ 2:3)
- ทีมโอชนะ - ทีมโอ
ใครไม่ได้ทำน่ะ
- เราทำหมดทุกคนนะ - ใครไม่ได้ทำ
- เราทำหมดทุกคนแล้ว - เราทำทุกคนแล้วค่ะ
- เราทำทุกคนแล้ว - แล้วทำไม…
- เพื่อความสนุกน่ะ
หา
นี่ปั่นหัวเราเล่นเหรอ
(หัวหน้าโอหมดแรง)
ทำเสร็จหมดเมื่อไรน่ะ แน่ใจเหรอ
- สีเขียวแก่ - นับนะ สีเขียวอ่อนไม่นับ
- สีเขียวแก่ - โอเค นับ
- นับนะ - โอเค
- โอเค นับนะ - โอเค
(แจซอกกับแทฮยอนก็ผ่านหลังจากนั้น)
- ทีมยูชนะ - ชนะแล้ว
โอเค
(ทีมยูชนะอย่างสมบูรณ์แบบ)
- ทีมยูชนะ - เราชนะหมดสามรอบเลย
- ทีมยูไปได้ครับ - ไปกันเถอะ
(ทีมยูได้เบาะแสไป)
ทนไม่ไหวแล้ว ต้องรอนานแค่ไหนเนี่ย
ขืนเป็นแบบนี้ผมตายแน่
รีบเอามาให้ฉันสามกล่องเดี๋ยวนี้เลยค่ะ นะคะ
ฉันรู้สึกเหมือนจะตายเลยค่ะ
เอามากล่องหนึ่งค่ะ เร็วๆ เลยนะคะ
(มีใครบางคนสั่งสินค้าจากอะพาร์ตเมนต์เรื่อยๆ)
(ความลับของอะพาร์ตเมนต์ในปี 1991 น่าพิศวงมากขึ้น)
(ตัวแทนผู้อยู่อาศัยผู้น่าสงสัย)
ขืนเป็นแบบนี้ผมตายแน่
(และความจริงของเหตุการณ์วางสารพิษ คืออะไร)
- เราชนะเลยจะได้คำใบ้อีกใช่ไหมคะ - เราจะได้อะไรบางอย่าง
- เราจะได้พร้อมอาหารน่ะ - ค่ะ
ฉันว่ามันกำลังมานะคะ
(ทีมยูกำลังรอเบาะแสและอาหาร)
นายดูไอ้นั่นทำไมน่ะ
อาจจะมีอะไรก็ได้นะ
(แทฮยอนไปตามทางของเขา)
นี่มัน…
มาคิดๆ ดูแล้ว ฉันอยู่ทีมเดียวกับ สมาชิกที่เจ้าเล่ห์ที่สุด
ในอะพาร์ตเมนต์404 เลยนะเนี่ย
- เจนนี่น่ะ… - เธอเองก็
- ฉันเหรอคะ - เธอไม่ธรรมดาเลยนะ
เธอเจ้าเล่ห์มากขึ้น
- เธอเจ้าเล่ห์มาก - ให้ตายสิ
เธอเจ้าเล่ห์มากเลย
ฉันเปล่านะคะ
เซชานทำเป็นเจ้าเล่ห์แต่สุดท้ายเขาก็ถูกหลอก
จอมเจ้าเล่ห์คนใหม่
- เธอเจ้าเล่ห์มากเลย - ฉันกำลังเรียนรู้อยู่ค่ะ
ฉันเรียนมาจากพี่เซชานจอมเจ้าเล่ห์
(เจนนี่ จอมเจ้าเล่ห์คนใหม่)
- เซชาน วันนี้นาย… - ครับ
- วันนี้ตาฉันผิดปกติหรือเปล่าเนี่ย - ทำไมเหรอครับ
นายดูหล่อจัง
- ใช่ไหมล่ะ ผมก็ตกใจเหมือนกัน - จริงเหรอ
- ครับ พี่เท่มากเลย - จริงๆ นะ
- จริงเหรอ ในปี 1991… - ใช่
ฉันว่านายเท่ขึ้นหลังจากไปอยู่ค่ายอันเทนนานะ
- เวทมนต์ของอันเทนนาสินะ - น่าจะงั้น
ผมคิดว่าคดีวันนี้เกี่ยวกับการต้มตุ๋นคู่สามีภรรยานะ
- มาทางนี้เร็วครับ - ทำไมล่ะ
เจ้าเด็กนี่เดามั่วอีกแล้ว
(ห้องนอนเจ้าของบ้าน ห้อง 505)
- ดูสิครับ - อะไรน่ะ
- เป็ดแมนดาริน - ทุกอย่างเป็นคู่หมดเลย
- นี่ด้วย - การต้นตุ๋นคู่สามีภรรยา
อีกห้องก็เหมือนกันครับ
นี่ก็เป็นคู่
(อย่างที่จองฮาพูดเลย ของหลายอย่างในห้องเป็นคู่)
จริงด้วย พวกมันเป็นคู่
ปลาก็เป็นคู่นะครับ
มีสามตัวนะ
- ตัวหนึ่งเป็นหมาหัวเน่า - หมาหัวเน่าเหรอ
- ลูกปลาเหรอ - หรือจะไม่ใช่
- ไปดูตรงนั้นกันเถอะ
(คำพูดเดียวของเซชานก็เพียงพอ ที่จะทำให้ทฤษฎีของเขาสั่นคลอน)
- ทุกอย่างเป็นคู่หมดเลย - หรือว่าไม่ใช่
การอนุมานของเธอเชื่อไม่ค่อยได้เลยนะ
ผมคิดแบบนี้นะ คุณตัวแทนผู้อยู่อาศัยถูกจับกุมใช่ไหมล่ะครับ
เธออาจร่วมมือกับลุงคนนั้นวางยาก็ได้
- ลุงคนนั้น - หรือว่าไม่ใช่
ลุงคนนั้นหรือไม่ก็คุณตัวแทนผู้อยู่อาศัยเป็นคนทำ
เขาไม่ได้ดื่มมันเพราะเขารู้
แล้วก็ที่ผมคิด… โอ๊ะ ในที่สุดผมก็เข้าใจแล้ว
- อะไรเหรอ - เริ่มละ ช่วงเวลาจองฮา
คุณตัวแทนผู้อยู่อาศัยแอบทำธุรกิจผิดกฎหมาย
(อีจองฮา โคนันรุ่นเอ็มซี)
มีเพื่อนบ้านคนหนึ่งรู้เข้า เธอเลยวางแผนที่จะกำจัดทิ้ง
คิดว่าไงครับ
- ก็… - ไม่เลวนะ
ใครๆ ก็อนุมานแบบนั้นได้ไม่ใช่เหรอ
นั่นสิครับ
- แต่ว่า… - คนที่ไม่ได้ดื่ม
- เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด - นั่นสิ
- ก็… - พี่ครับ พูดกันตรงๆ เถอะ
ในหมู่พวกเราไม่มีคนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่ไหม
- ไม่ใช่ผมนะ - ในหมู่พวกเราเหรอ
- ในหมู่พวกเรา - ไม่มีหรอก
- ไม่มี - เนอะ
ถ้างั้นผมว่าวันนี้คนร้ายต้องอยู่ทีมนั้นแน่ๆ
ฉันคิดว่าเป็นเจนนี่
- เจนนี่เหรอ - วันนี้เธอดูแปลกไป
วันนี้เธอเล่นงานผมเยอะเป็นพิเศษเลย
วันนี้เธอดูคึกเป็นพิเศษเลย
- เธออัดผมไม่ยั้งเลย - เธออัดนายไม่ยั้งเลยเหรอ
ใช่ เมื่อกี้เธอเตะสีข้างผมสามครั้ง
(เจนนี่ผู้เตะเซชานหลายครั้งนั้น…)
- สวัสดีค่ะ - แม่เจ้า
- เอาละ - นี่มาจากร้านเจ้าดังเลยนะ
- ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณครับ
อะไรเหรอ
- ซูยุกค่ะ - ซูยุกเหรอ
(มื้อกลางวันสำหรับเหล่าผู้ชนะ)
อะไรเหรอครับ แม่เจ้า น่ากินจัง
รู้ได้ยังไงครับว่าผมชอบของพวกนี้น่ะ
(อาหารเหมือนกับในปี 1991 ก๋วยเตี๋ยวและซูยุก)
นี่มาจากร้านเจ้าดังเลยนะ อร่อยมากๆ
ลองชิมดู
(จานเนื้อฉ่ำๆ)
- น่ากินจัง - น่ากินเวอร์
(รางวัลพิเศษที่ทำให้ชัยชนะคุ้มค่า)
- มื้อนี้ดีงามมาก - ตะเกียบ
ฉันเอามาแล้ว
- โอ๊ะ - มีอะไรอยู่ใช่ไหม
- วิดีโอเทปน่ะ - ดูกันเถอะ
(เทปเบาะแสถูกมอบให้แก่ทีมที่ชนะตามเคย)
ได้มาแล้วเหรอคะ
"ห้อง 505 รูปดาวเหรอ"
ห้องข้างๆ นี่นา
คำใบ้น่าจะอยู่ในห้อง 505 เราควรลองไปหาดูนะคะ
เราต้องไปที่ห้อง 505 สินะ
คัลกุกซูนี่นา
- ต้มกินได้เลยนะ - โอเค
มีทุกอย่างให้หมดแล้ว ต้มกินเองได้เลยครับ
- ขอบคุณมาก - ทานให้อร่อยนะครับ
(มื้อเที่ยงของทีมโอคือคัลกุกซู)
(พวกเขาต้องต้มกินเอง)
โอ๊ะ อะไรน่ะ
ห้อง 505 ห้องนี้นี่ บ้านเรานี่นา
(เบาะแสเดียวกับทีมยู)
- มีอะไรอยู่กันแน่นะ - ลองดูกันเถอะ
คราวที่แล้วเราเปิดอ่างน้ำได้นี่นา
จะใช่แบบนั้นหรือเปล่า
(เปิดอ่างน้ำอีกแล้วเหรอ)
ครับ
(ขณะที่เซชานและนาราค้นหาเบาะแส)
- อะไรนะ - เดี๋ยวนะ ห้องนี้น่ะ…
(จองฮาง่วนอยู่กับการทำคัลกุกซู)
แม่เคยบอกผมบ่อยๆ ครับ
เครื่องปรุงนี่…
ต้องใส่ให้หมดทุกซอง
เพื่อให้ได้รสชาติของรามยอนครับ
(ตากล้อง: …)
มีผมคนเดียวที่คิดแบบนั้นเหรอ
(ฉันแค่จะถ่ายการทำอาหาร)
เอาละ ต้องใส่ลงไปแบบนี้ก่อน
เพื่อให้ละลายในน้ำแล้วทำเป็นน้ำซุปนะพี่
ผมจะรอจนกว่ามันจะเดือดครับ
แล้วก็
ผมจะไปสั่งน้ำมูกหน่อย
เดี๋ยวเจอกันนะครับ
ผมจะไปสั่งน้ำมูกหน่อย
เดี๋ยวเจอกันนะครับ
(แล้วไงอ่ะ)
(ในขณะที่จองฮาพูดไปเรื่อยเกี่ยวกับสูตรอาหาร)
วันนี้สัญลักษณ์ทั้งหมดเกี่ยวกับดาว
ต้องหาของในห้องแล้วไขคำตอบ
(เจอข้อความน่าสงสัยในลิ้นชักโต๊ะ)
(ในไดอารีมีเครื่องหมายรูปดาวอยู่ชัดเจน)
"ใส่แว่นตา เล่นจังกู"…
(รูปดาวบ่งบอกอะไรกันแน่นะ)
มันเกี่ยวข้องกับอะไรนะ
(จองฮาก็เริ่มหาเบาะแสเช่นกัน)
ก่อนอื่น… น้ำซุปรามยอน
(เชฟควบนักสืบยุ่งมาก)
ก่อนอื่นน้ำซุปรามยอน ยังไม่เดือดเลยครับ
(สับสน)
ผมต้องหาเครื่องหมายรูปดาวนี่ เครื่องหมายรูปดาว
เครื่องหมายรูปดาวอยู่ไหนกันนะ
เครื่องหมายรูปดาว
เครื่องหมายรูปดาว เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ผมเห็นเครื่องหมายรูปดาวนี่
ที่ไหนนะ
(จองฮาเจอเบาะแสแล้วงั้นเหรอ)
โอ๊ะ อยู่นี่เอง
(ห้อง 505 รูปดาว)
(กรอบรูปที่ดูธรรมดาๆ บนกำแพงห้องนั่งเล่นของห้อง 505)
(ถึงตัดไปก็กลับมาติดกันใหม่)
(มีรูปดาวและประโยคอยู่ข้างใต้)
(จองฮาพยายามจำที่ที่เขาเห็นรูปดาว)
(ใส่แว่นตา เล่นจังกู พอเล่นแล้วก็กินเนื้อกับมันดู)
(ถึงตัดไปก็กลับมาติดกันใหม่)
เล่นวิดีโอเถอะ
- ดูละนะ - ดูกันเถอะ
(ทีมยูก็เล่นวิดีโอเช่นกัน)
- เขาไม่ฟังเลยจริงๆ - เราได้ออกอากาศ
วิดีโอและเพลงสำหรับการปรับหน้าจอ
- มีอะไรแบบนั้นออกอากาศจริงๆ นะ - ตอนนี้…
- ทางทีวีเหรอ - ข่าวเควีเอ็นจะเริ่มแล้วค่ะ
(ข่าวเควีเอ็น)
เริ่มที่จะผลิตในเกาหลี
เพื่อจำหน่ายให้ชาวต่างชาติในเกาหลี หรือส่งออกในปี 1975
ไม่อนุญาตให้จำหน่ายให้แก่ชาวเกาหลีครับ
แต่ในกลุ่มอาคารอะพาร์ตเมนต์ส่วนใหญ่…
วันนี้ก็จัดส่งอย่างขมีขมันเช่นเคย
มันเป็นการจำหน่ายแบบผิดกฎหมายครับ
- โอ๊ะ เมื่อกี้… - นั่นสิคะ
ตอนนี้ในกลุ่มอาคารอะพาร์ตเมนต์ ใช้กันอยู่กี่บ้านครับ
ประมาณ 40 ได้ครับ
พวกลูกค้าต้องการมากเลยค่ะ
- แต่มันแพงมาก - มันผิดกฎหมายเหรอ
การจำหน่ายแบบผิดกฎหมาย…
ในหมู่ประชาชนได้ขยายวงกว้างอย่างรวดเร็ว
แต่ทางรัฐบาลกลับทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
มีการวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรง ถึงความแตกแยกระหว่างประชาชนตามมา
เนื่องจากการค้าขายผิดกฎหมาย นำไปสู่ปัญหาดังกล่าว
รัฐมนตรีสาธารณสุขและสังคมได้ฟ้องร้อง หรือสั่งปิดกิจการ
ธุรกิจ 48 ประเภทที่ไม่ได้รับอนุญาตครับ
(เพิกถอนใบอนุญาต)
(สินค้าฟุ่มเฟือยที่ผิดกฎหมาย)
(ที่ขายในปี 1991 งั้นเหรอ)
นี่
(จู่ๆ แจซอกก็นึกอะไรขึ้นได้งั้นเหรอ)
อย่างที่ฉันบอกไป มันไม่ได้แพร่หลายในปี 1991
นี่
มันคือ…
(สิ่งของ: ห้อง 505 รูปดาว)
มันเขียนว่า "ถึงตัดไปก็กลับมาติดกันใหม่"
ผมว่ามันเป็นคำใบ้นะ
(ห้องนั่งเล่น ห้อง 505)
"ถึงตัดไปก็กลับมาติดกันใหม่"
อะไรเนี่ย
อะไรน่ะ
(ถึงตัดไปก็กลับมาติดกันใหม่)
พี่ครับ งั้นนี่ก็เป็นคำใบ้เหมือนกัน
- "กลับมาติดกันใหม่" - นี่ก็เป็นคำใบ้
(เปลี่ยนได้สองครั้งข้างหน้ารูปดาว)
(แต่ข้างหลังเปลี่ยนไม่ได้)
(เปลี่ยนได้สองครั้งข้างหน้ารูปดาว)
(แต่ข้างหลังเปลี่ยนไม่ได้)
เมื่อกี้มีตัวหนังสือเขียนหวัดๆ อยู่ด้วย
(ห้องเล็ก ห้อง 505)
(นาราบังเอิญเจอรูปดาวบนชั้นหนังสือ)
รูปดาวน่าจะเป็นคำใบ้นะครับ
เราต้องหารูปดาว
(รูปดาวในหนังสือสุภาษิต)
"บ้านระเบิด หมาตบมือ" เหรอ
(รูปดาวสี่ดวงหมายถึงอะไร)
(บ้านระเบิด หมาตบมือ)
"เปลี่ยนได้สองครั้งข้างหน้ารูปดาว
แต่ข้างหลังเปลี่ยนไม่ได้"
ผมรู้แล้วครับ
มันหมายถึงการเปลี่ยนสินค้าน่ะ
(เปลี่ยนได้ มุลมุลกโยฮวัน)
นี่ ฉันรู้แล้วว่ารูปดาวหมายถึงอะไร
(เปลี่ยนไม่ได้ คโยฮวันมุลมุล)
(รูปดาวบ่งบอกถึงคุณสมบัติของน้ำ)
- ตัดน้ำด้วยมีด - ฉลาดอ่ะ
สุดยอดไปเลย
(ประโยคจะสมเหตุสมผล โดยใส่คำว่า "มุล" เข้าไป)
(และรูปดาวอีกดวงที่เซชานเห็น)
(แว่นตา เนื้อ)
(มันดู จังกู)
(การเล่น)
(น้ำ)
ใช่แล้ว น้ำนั่นเอง
พี่ครับ วันนี้เป็นน้ำ อย่างที่พี่บอกเมื่อกี้…
การทำความสะอาด กาแฟ มันเกี่ยวข้องกับน้ำครับ
(ทั้งหมดมีคำว่า "มุล" ซึ่งหมายถึงน้ำเหมือนกัน)
(คีย์เวิร์ดของคดีวันนี้คือน้ำนั่นเอง)
นี่
น้ำขวดไง
- น้ำขวดเหรอ - น้ำขวด
- สมัยก่อนน้ำขวดมีค่ามาก - น้ำขวด
สมัยนั้นคนแอบซื้อน้ำขวดกันสินะ
น้ำขวดเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยเหรอ
ในข่าวพูดถึงความแตกแยกทางชนชั้น
- น้ำขวดก็เป็นแบบนั้นแหละ - ในปี 1991 เหรอ
ลองมองย้อนไปในปี 1991 สิ
ในปี 1991 เหรอ
การปกป้องน้ำก็เหมือนปกป้องชีวิตของเราครับ
มีบ่อน้ำแร่ธรรมชาติที่คนเยอะทุกวันอยู่ครับ
(สมัยก่อนคนเคยดื่มน้ำต้ม)
(ความสนใจในน้ำสะอาดเพิ่มขึ้น น้ำชนิดไหนที่ดีต่อร่างกายนะ)
(ในช่วงปี 1990 ขณะที่ความสนใจ เรื่องสุขภาพเพิ่มขึ้น)
(ผู้คนก็เริ่มหาน้ำสะอาด)
ที่บ่อน้ำแร่ธรรมชาติข้างศาลากลาง
ผู้คนที่ขับรถมาจากโซลเป็นวันๆ เพื่อมาเอาน้ำ
กำลังต่อแถวพร้อมภาชนะบรรจุน้ำครับ
ว่ากันว่าน้ำแร่ดีต่อร่างกาย
ผมก็เลยมาเอากลับบ้านบ้างครับ
คุณต้องตั้งใจที่จะดื่มน้ำสะอาดก่อนครับ
(ช่วงปี 1990 เป็นยุคแห่งน้ำสะอาด)
(แต่ทว่า)
ศาลฎีกาจะตัดสินเร็วๆ นี้
ว่าการจำหน่ายน้ำชอบด้วยกฎหมายหรือไม่
ในปี 1976 น้ำขวด
ถูกจำหน่ายให้กับทหารอเมริกา ที่อยู่ในเกาหลีเป็นครั้งแรก
หลังจากเอเชียนเกมส์ในปี 1986 และโอลิมปิกในปี 1988
มีความต้องการน้ำขวดสูงมากครับ
ทุกคนดื่มหมดเลยนี่คะ คนในอะพาร์ตเมนต์ของฉันก็ดื่มหลายคนเลย
พอลองกินน้ำขวดแล้ว
ฉันก็ว่าดีนะคะ ครอบครัวฉันก็ชอบมากเลย
ถึงแม้การขายน้ำขวดจะผิดกฎหมาย
แต่ก็ไม่มีการดำเนินการใดๆ
ผลก็คือมีบริษัทน้ำขวดที่เป็นทางการ 14 บริษัท
และมีมากกว่า 200 บริษัท ที่ไม่มีใบอนุญาตในเกาหลีครับ
มันแพงเกินไป เลยใช้ไม่ได้ค่ะ
ไม่ใช่น้ำมันซะหน่อย ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงแพงขนาดนี้
(น้ำแพงกว่าน้ำมัน)
การจำหน่ายน้ำขวดแบบผิดกฎหมาย ในหมู่ประชาชนขยายเป็นวงกว้างมากขึ้น
แต่รัฐบาลก็ยังทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
และทิ้งปัญหาเกี่ยวกับน้ำขวดไว้ แล้วเอาแต่อภิปรายเท่านั้นครับ
(น้ำหนึ่งลิตร 650 วอน)
ในยุค 70 จะขายให้กับต่างชาติเท่านั้นน่ะ
มันเป็นการจำหน่ายแบบผิดกฎหมาย นั่นแหละความลับของคุณตัวแทนผู้อยู่อาศัย
- จำหน่ายน้ำขวดผิดกฎหมายเหรอ - มันเป็นของฟุ่มเฟือยเหรอ
สมัยนั้นปกติคนดื่มน้ำต้มน่ะ
ไม่ซื้อน้ำดื่มกัน
(ความลับของวันนี้เกี่ยวกับการจำหน่ายน้ำขวด ผิดกฎหมาย)
หนาวแต่ทำงานหนักมากเลย
(ซึ่งเป็นของฟุ่มเฟือยสมัยนั้นงั้นเหรอ)
นี่อะไรน่ะ
(ปริมาณน้ำขวดที่น่าสงสัยในห้อง 505)
(สะดุดตาพวกเขา)
มีน้ำขวดเยอะๆ แบบนี้ไม่ปกตินะ
(พวกมันถูกเก็บไว้สำหรับ จำหน่ายแบบผิดกฎหมายงั้นเหรอ)
สมมติน้ำขวดเป็นสินค้าฟุ่มเฟือย
แล้วเธอก็ขายมันแบบผิดกฎหมาย
- นั่นสิ แล้ว… - แล้วไงต่อล่ะ
แล้วไงต่อล่ะ
นั่นแหละ
- จริงด้วย - แต่ว่านะ
เราต้องทำอะไรกับการขายน้ำดื่ม ที่ผิดกฎหมายเหรอ
- เลิกโกรธเถอะค่ะพี่ - โอเค
ทำไมพวกผู้อยู่อาศัยถึงดื่มกาแฟแล้วเสียชีวิตล่ะ
ไม่ใช่เสียชีวิตสิ
พวกเขาถูกส่งไปโรงพยาบาล
มันมาจากเรื่องจริงนี่
ถ้ามาจากเรื่องจริง ทำไมมีใครบางคนวางสารพิษในเครื่องดื่มล่ะ
จงใจหรือเปล่านะ
ฉันจะไปเยี่ยมอีกห้องหน่อย
ค่ะ
พวกเธอจะไม่วางแผนอะไรใช่ไหม
ฉันไม่แน่ใจว่าเรามีความสามารถแบบนั้น หรือเปล่านะคะ
(แจซอกออกไปสอดแนมทีมโอ)
เจนนี่ เราไม่มีเวลามานั่งคอยแล้วนะ
- แต่ว่าฉันคิดแบบนี้นะคะ - อื้อ
- ตอนนี้เรากินมื้อเที่ยงให้อร่อย… - อื้อ
แล้วค่อยๆ คิดก็ได้ค่ะ
ทำไมจู่ๆ เธอพูดแบบนั้นล่ะ
เธอดูแปลกๆ นะ
อะไรของเธอน่ะ มีภารกิจเหรอ
ฉันแค่คิดว่าจุดนี้เราไม่ได้อะไรเพิ่มเติม นอกจากเรื่องน้ำน่ะค่ะ
ตอนนี้เธอรู้อะไรบ้างน่ะ
ไปห้อง 505 แล้วหาคำตอบ เรื่องเบาะแสกันเถอะ
ค่ะ
เดี๋ยวฉันค่อยตามไปนะคะ
มันอร่อยมากเลยค่ะ
เมื่อกี้เธอบอกว่าเลิกกินแล้วไม่ใช่เหรอ
มันอร่อยมากน่ะค่ะ
เธอทำแบบนี้ ใครเห็นเข้าก็คิดว่า เธอเป็นสปายนะ
- ไม่ใช่นะคะ - ทำไมเธออยากอยู่คนเดียวล่ะ
เหลือกิมจิอีกจานนึง
- ฉันเลยจะกินมันน่ะค่ะ - เป็นอะไรของเธอเนี่ย
เธอดูเหมือนสุดๆ…
ฉันจะออกไปทั้งที่รู้นะ
- เจนนี่ - ค่ะ
ฉันจะออกไปทั้งที่รู้ว่าเธอเป็นสปาย
- มาเร็วๆ นะ จะไม่มาเหรอ - โอเค
ไม่ค่ะ ฉันจะไป
เจนนี่… เธอเป็นอะไรเนี่ย
(เจนนี่ยืนกรานที่จะอยู่)
อร่อยจัง
(เพราะว่าจะกินก๋วยเตี๋ยวจริงๆ เหรอ)
(หรือว่าทำภารกิจกันแน่)
ผมมีนะ
- ทานให้อร่อยนะครับ - โอเค
(ขณะนั้นเอง ทีมโอกำลังกินคัลกุกซู)
พี่ครับ มีเนื้อด้วย
ถ้ามีสาหร่ายก็ดีสิ กินกับสาหร่ายแล้วอร่อยนะ
กินอาหารอร่อยหรือเปล่า
- ครับ - เราเพิ่งเริ่มกินเอง
- เราเพิ่งเริ่มกิน - อ๋อ
- ไม่มีอะไรหรอก - หาอะไรเจอบ้างหรือยัง
- ยังนะ - เอาละ
เราเพิ่งจะกินเอง
ผมมีอะไรอย่างนึงจะบอกทุกคนครับ
จริงเหรอ
- เรื่องสำคัญครับ - อะไรล่ะ
- เจนนี่เป็น… - อื้อ
- สปายครับ - เนอะ
เรารู้แล้วล่ะ
ตอนที่ผมเสนอให้มาเยี่ยมห้องนี้เพื่อหาเบาะแส
เธอบอกว่าเธอรู้ทุกอย่างแล้ว แล้วก็จะกินก่อน
เธออยู่ไหนน่ะ
อยู่ในห้องคนเดียว
เธอบอกว่าจะกินต่อคนเดียวแล้วค่อยมา
- เธอต้องรู้อะไรแน่เลย - เธอรู้อะไรบางอย่างแหง
- เมื่อกี้เราก็สงสัยเธอเหมือนกัน - สงสัยเหมือนกันครับ
วันนี้เจนนี่กระตือรือร้นเป็นพิเศษเลย
ฉันจะไปดูเจนนี่หน่อย
ครับ พี่ไปดูเธอหน่อยนะ
ฉันจะลองไปดูหน่อย เธออาจจะทำอะไรอยู่คนเดียวก็ได้
(แจซอกออกไปดูเจนนี่)
(แจซอกออกไปแล้ว)
- ฉันคิดว่าวันนี้พี่แจซอกเป็นสปายนะ - ทำไมล่ะครับ
พี่แจซอกยังไม่เคยเป็นเลยนี่
- ก่อนหน้านี้เราไม่เคยสงสัยพี่เขาเลย - วันนี้ไม่ใช่นายสินะ
- ไม่ใช่ผมนะ - ไม่ใช่พี่
เราเคยสงสัยพี่แจซอกนะ
เพราะงั้นฉันถึงปล่อยให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันไง
- ฉันอยากรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไร - จริงเหรอ
- จะไปไหนน่ะ - ฉันจะไปดูหน่อย
(หนึ่งในพวกเขาเป็นสปาย แบบที่แทฮยอนบอกหรือเปล่านะ)
จองฮา เชื่อมั่นในทีมนายเถอะ
เชื่อในตัวพี่นารากับฉัน
ครับ
(พวกเขาสามัคคีกันเมื่อเผชิญกับ การปรากฏตัวของสปาย)
(เจนนี่ฮัมเพลงมาที่ห้อง 505)
- คุณเจนนี่ - คะ
ตอนนี้คุณถูกสงสัยนะครับ
(การซักถามเริ่มต้นแล้ว)
ฉันเหรอคะ
ตั้งแต่เมื่อไรคะ ฉันไม่ได้ทำอะไรน่าสงสัยเลยนะ
ไม่ได้ทำอะไรน่าสงสัยเลยเหรอ
- ค่ะ จริงๆ นะคะ - เจนนี่
คุณรู้อะไรบ้างคะ
ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้นค่ะ
- คุณรู้อะไรแน่ๆ - ไม่นะคะ
รีบๆ คายออกมาเลย
- คุณนารา - คะ
เวอร์ไปแล้วครับ
ไม่ได้ทำมานานแล้วอ่ะ
- ฉันเลยคึกน่ะ - เธอคึกนะเนี่ย
เราก็พอรู้คร่าวๆ แล้วนะ
- ใช่เลย - น้ำ
- เรารู้ว่ามันเกี่ยวกับน้ำ - มันคือน้ำ
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับสารพิษล่ะ
เกิดอะไรขึ้น
- เป็นอะไรไปน่ะ - จู่ๆ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
กาแฟของฉันมีปัญหาอะไรเหรอคะ
(ตัวแทนผู้อยู่อาศัย ผู้ต้องสงสัยอันดับต้นๆ ที่ชงกาแฟ)
คุณตัวแทนผู้อยู่อาศัยแอบทำธุรกิจผิดกฎหมาย
มีเพื่อนบ้านคนหนึ่งรู้เข้า…
เห็นพูดเรื่องความแตกแยก
มีคนไม่ได้น้ำแล้วโมโห เลยใส่สารพิษลงในน้ำดื่มหรือเปล่า
(การแก้แค้นของคนที่โกรธแค้นงั้นเหรอ)
แล้วกล่องสามกล่องเมื่อกี้คือยังไงล่ะ
ที่จริงแล้ว มีใครบางคนขนย้าย กล่องสามกล่องนั่นหรือเปล่าครับ
ใครครับ
(จู่ๆ ก็มีใครบางคนมาที่ห้อง 505)
(แจซอกไปดูว่าใคร)
ใครครับ
- สวัสดีครับ - คุณสายสืบ
แป๊บนะครับ
คุณสายสืบ
เราเป็นตำรวจครับ ตัวแทนผู้อยู่อาศัยคือใครครับ
(สายสืบที่มาเมื่อเช้านี้)
- สายสืบเหรอ - เดี๋ยวนะ
ผมคิดว่าคุณคงอยากรู้ ก็เลยมาแจ้งผลให้ทราบน่ะครับ
- ครับ - ค่ะ
คุณตัวแทนผู้อยู่อาศัยพ้นข้อกล่าวหาแล้วครับ
- เอ๊ะ - เธอไม่เกี่ยวข้องเหรอคะ
เมื่อเช้าคุณตัวแทนผู้อยู่อาศัยแค่เทกาแฟ
- ครับ - เธอไม่ใช่คนชงกาแฟครับ
(เธอไม่ใช่คนชงกาแฟงั้นเหรอ)
- เข้าใจแล้ว - เราตรวจสอบเรื่องนี้
และพบว่าของที่เธอขายไม่มีอะไรผิดปกติครับ
- เอ๊ะ - ไม่มีอะไรผิดปกติเหรอครับ
(รายงานพิสูจน์หลักฐานโดย สถาบันนิติวิทยาศาสตร์หลังเกิดเหตุ)
(กาแฟ - เป็นบวก)
(น้ำในห้อง 505 - เป็นลบ)
(น้ำขวดมีค่าสารพิษเป็นลบ)
- เธอไม่ใช่คนร้าย - ถ้างั้นใครล่ะ
- ใครคือคนร้าย - ใครเหรอคะ
เราต้องสอบสวนเพิ่มเติมครับ
- ครับ - ค่ะ
แต่สิ่งที่สำคัญกว่าก็คือ
- บนร่างของผู้อยู่อาศัยที่ล้มหมดสติ… - ครับ สามคน
มีผื่นสีน้ำเงินแปลกๆ ขึ้นน่ะครับ
เราสงสัยว่าพวกเขาถูกสารพิษ และกำลังตรวจสอบอยู่ครับ
มีผื่นสีน้ำเงินแปลกๆ ขึ้นน่ะครับ
(สารพิษที่ทำให้เกิดผื่นสีน้ำเงินงั้นเหรอ)
(ใครเป็นคนวางสารพิษผู้อยู่อาศัย และวางด้วยอะไร)
- ตอนนี้เราเปลี่ยนไปสอบสวนคดีนี้ต่อ - ค่ะ
ถ้าใครเจอคนร้าย…
- อยู่ในพวกเรานี่แหละ - ภายห้าโมงเย็น
คุณจะเห็นรถตำรวจอยู่หน้าอะพาร์ตเมนต์นะครับ
(รถตำรวจรออยู่หน้าอะพาร์ตเมนต์)
ภายในห้าโมงเย็น
(จนถึงห้าโมงเย็น)
นำของของคนร้าย
ไปไว้ในรถตำรวจหน้าตึก 108 นะครับ
(พวกเขาต้องนำของของคนร้าย ไปไว้ในรถตำรวจ)
ของของคนร้ายเหรอคะ
ไปไหนเนี่ย
อะไรกัน ไปไหนกันหมดเนี่ย
- ผมกำลังหาอยู่ - ชั้นแปดเหรอ
(พวกเขาต้องเอาของของคนร้ายตัวจริง)
(ไปไว้ในรถตำรวจเพื่อที่จะชนะ)
งั้นเราจะจับกุมคนร้ายนะครับ
(ถ้าพวกเขาหาคนร้ายไม่เจอภายในห้าโมงเย็น คนร้ายจะชนะ)
ถ้าคุณเอาของของคนร้ายไปไว้…
(อันนี้แหละ)
ค่ะ
ค่ะ ของของคนร้ายใช่ไหมคะ เข้าใจแล้วค่ะ
- ค่ะ - ให้ตายสิ
- โชคดีนะครับ - ขอบคุณมากครับ
วันทยหัตถ์
- วันทยหัตถ์ - วันทยหัตถ์
- สามัคคี
เอาละ
(คนร้ายต้องเป็นหนึ่งในพวกเราแน่)
พ้นข้อกล่าวหาแล้วงั้นเหรอ
ผู้อยู่อาศัยดื่มกาแฟที่คุณชง แล้วก็ล้มหมดสติไป
เราได้รับแจ้งความน่ะครับ
เราสงสัยว่าพวกเขาถูกสารพิษ และกำลังตรวจสอบอยู่ครับ
(ใครเป็นคนวางสารพิษในกาแฟ)
อาจจะมีคนร้ายในหมู่พวกเราก็ได้
ในบรรดาพวกเรานะพี่…
- ฟังนะ อาจจะไม่ได้มีแค่คนเดียวก็ได้ - ใช่
- ไม่มั้ง - อาจมีสองคนก็ได้
เป็นหนึ่งในพวกเรานี่แหละ
เดี๋ยวนะ ถึงตาพี่แจซอกรับบทนั้นแล้วล่ะครับ
- นี่ ไม่ใช่ฉันนะ - พี่แจซอก
- พี่คะ คราวนี้ถึงตาพี่รับบทนั้นแล้ว - ถึงเวลาแล้ว
แต่ของของพี่แจซอกมีแค่แว่นตาอย่างเดียวเอง
เราถอดออกไม่ได้นะ เพราะพี่เขาจะดูไม่จืดเลย
พี่เขาจะดูไม่จืดเลย
(อายุยืนแบบคาดไม่ถึง)
ฉันสงสัยบางอย่างในวิดีโอที่ดูเมื่อกี้…
พี่ครับ เอาของน่ารักๆ ของเจนนี่ ไปตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย
พี่กำลังทำมันพังนะ
ฉันทำมันพังเหรอ
- เธอเป็นตัวนั้นในนิทานไม่ใช่เหรอ - อะไรน่ะ
- หมาป่าไง - หมาป่าเหรอ
เหมาะเหม็งเลย
หมาป่าในเรื่อง "หนูน้อยหมวกแดง" ไง
(หนูน้อยหมวกแดงกับหมาป่ายักษ์ใจร้าย)
ว่าแต่สารพิษคืออะไรน่ะ
มันคือสารพิษอะไรกันแน่
ไม่รู้น่ะสิ
- มันทำให้เกิดผื่นสีน้ำเงิน - สารพิษ
- คอปเปอร์ซัลเฟต - คอปเปอร์ซัลเฟตเหรอ
(สาเหตุของผื่นสีน้ำเงินคือสารพิษงั้นเหรอ)
- คอปเปอร์ซัลเฟตเหรอ - อะไรน่ะ
ใครเหรอครับ
- มันมาจากในห้องน่ะ - จากในห้อง
- อะไรน่ะ - เสียงไม่เหมือนทุกทีนะ
เสียงอะไรน่ะ
มัน…
(เสียงแปลกๆ ดังมาจากห้องนอนเจ้าของบ้าน)
ฉันกลัวอ่ะ
เสียงมาจากในห้องนะ
เหมือนเสียงก่อสร้างเลย
(ผู้อยู่อาศัยตามเสียงไป)
- เสียงน่ากลัวมากอ่ะ - ตกใจหมดเลย
- เสียงอะไรเหรอ - ไม่รู้สิ
(ดูไม่มีอะไรผิดปกติ)
- เสียงเคาะ - อะไรน่ะ
- ทำไมเหรอ - นี่อะไรน่ะ
เอาละ
(ไฟดับ)
- นี่ - อย่าทำแบบนี้สิ
- ให้ตายสิ - นี่เจนนี่
ฉันอยากเช็กดูเผื่อมีอะไรค่ะ
ทำไมเสียงมาจากห้องนี้ล่ะ
อะไรเนี่ย
อย่าสิ ฉันกลัวจริงๆ นะ
อะไรน่ะ
(ไฟดับจริงๆ)
อะไรเนี่ย อย่าสิ ฉันกลัวจริงๆ นะ
หยุดเลย
- หยุดเถอะ - เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
(ไฟฉุกเฉินถูกเปิด)
- แสงสีน้ำเงิน อะไรเนี่ย - อะไรน่ะ
- ที่อยู่บนเสื้อคืออะไรน่ะ - อะไรน่ะ
- มีอะไรแน่เลย - ทำไมฉันเป็นแบบนี้ล่ะ
- อะไรน่ะ - ทำไมนายเป็นแบบนี้ล่ะ
มีคนมาป้ายมันที่คนอื่น
- นี่มันอะไรกัน - ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ
- ผมมีไหม - นายก็มี นายด้วย
(เกิดอะไรขึ้นกับเหล่าสมาชิกกันนะ)
บนร่างของผู้อยู่อาศัยที่ล้มหมดสติ มีผื่นสีน้ำเงินแปลกๆ ขึ้นน่ะครับ
- พี่ก็มี - ฉันด้วยเหรอ
- ตรงคอน่ะ - นายก็มี
นายก็มี ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้วนะเนี่ย
- พี่มีเยอะเลย - ฉันก็มี
- ฉันก็มีนะ
ของฉันเข้มมากเลย นี่มันอะไรกันน่ะ
ผมมีไหม ผมมีตรงนี้
(แทฮยอน เซชานและจองฮา ทุกคนมีผื่นสีน้ำเงิน)
- โอนารา - หือ
ทำไมหน้าเธอไม่มีผื่น
ฉันมีที่ตัวไง
- พี่เขามีเยอะเลยนะ - พี่เขามี
- มีแค่เจนนี่ที่ไม่มี - เปล่านะ จองฮาก็ไม่มีเหมือนกัน
- จองฮาก็ไม่มีเหมือนกัน - เขามีนะ
- หมอนี่มีนะ - เขามี
- เจนนี่นี่เอง - ไม่ใช่นะ
- เจนนี่เป็นคนร้าย - เจนนี่แหง
มีอยู่นี่ไง
- เสื้อฉันเป็นสีขาวเลยมองไม่เห็นน่ะ - ไม่ เธอมีนะ
- พี่เจนนี่มีนะ - เธอมี
(เจนนี่ก็มีผื่นสีน้ำเงินเหมือนกัน)
เธอมีๆ
(เวลา 13:32 น. ผู้อยู่อาศัยทุกคนได้รับสารพิษ)
เดี๋ยวนะ พี่ครับ หนึ่งในพวกนั้นป้ายมัน
บนหน้าของตัวเอง
คนร้ายป้ายมันบนร่างกายตัวเองไง
- นายเหรอ - ไม่ใช่ผมนะ
- นายดูมีพิรุธนะ - ไม่ใช่ผม
- พี่ดูเล่นใหญ่อ่ะ - ใครนะ
ดูเหมือนพี่ป้ายตัวเองเลยอ่ะ
- นายน่าจะไม่รู้สิ - ไม่ใช่นะ
- นายมีผื่นที่หน้าหรือเปล่า - เจนนี่ นั่นก็เล่นใหญ่เหมือนกันนะ
- แต่ว่า… - พวกเรามีผื่นสีน้ำเงินขึ้นนี่
พวกเรามีผื่นสีน้ำเงินขึ้นนี่
- อ๋อ - ผื่นสีน้ำเงิน
ที่คุณสายสืบพูดเมื่อกี้นี้ไง
บนร่างของผู้อยู่อาศัยที่ล้มหมดสติ
มีผื่นสีน้ำเงินแปลกๆ ขึ้นน่ะครับ
สารพิษ
มีของที่เรากินด้วยกันไหม
(พวกเขากินบางอย่างด้วยกันงั้นเหรอ)
- เรากินน้ำซุปนี่ - ใช่
เรากินน้ำซุปคัลกุกซู
(บางอย่างที่พวกเขากินวันนี้)
(ถูกใส่สารพิษ)
- เราติดกันหมดเลย - พี่กินไหม
(ทำไมพวกเขาถึงโดนวางสารพิษนะ)
ผมมีเรื่องจะประกาศให้ทราบนะครับ
เนื่องจากเครื่องกำเนิดไฟฟ้ามีปัญหา
ไฟจึงถูกตัดและเกิดไฟดับชั่วคราว
ตอนนี้แก้ไขปัญหาได้แล้ว
โปรดเข้าใจด้วยนะครับ
ถูกป้ายเมื่อไรนะ
- เรามีผื่นขึ้นเพราะสารพิษเหรอ - ใช่
เราได้รับสารพิษแล้ว
เราได้รับสารพิษ
เรากินคัลกุกซูด้วยกันไม่ใช่เหรอครับ
วันนี้ฉันไม่ได้กินคัลกุกซูนะ
วันนี้ฉันไม่ได้กินคัลกุกซู
- ชาข้าวบาร์เลย์ - ฉันดื่มนะ
ฉันไม่ได้กินอะไรในห้องนี้เลย
พี่ดื่มกาแฟไปตอนแรกไง
ฉันเลยได้รับสารพิษสินะ
(การเสี่ยงโดยไม่ทันคิดของแทฮยอนเมื่อเช้านี้)
- เอาอีกแล้ว - ให้ตายสิ
- นี่ๆ ดื่มไม่ได้นะ - เป็นไงบ้าง
- ก็โออยู่นะ - โอเคไหม
(แทฮยอนดื่มกาแฟจากที่เกิดเหตุโดยไม่คิด)
กาแฟที่ฉันให้น่ะเหรอ
- ทั้งสองคนดื่มไปไง - เราดื่มกาแฟไปไง
(เขาได้รับสารพิษ)
- ฉันกินรามยอนเพราะนายเลย - เรากินรามยอนไป
(สิบนาทีที่แล้ว)
- ลองชิมไหม - อร่อยไหม
มันเค็มไปหน่อย
- ร้อนนะ - คัลกุกซูอร่อยนะ
ร้อนนะ
เค็มไปหน่อยนะ จองฮาเป็นคนทำ
(จองฮาชวนเจนนี่กินคัลกุกซู)
(ดื่มชาข้าวบาร์เลย์เพราะคอแห้งมาก)
ทำไมให้ฉันชิมล่ะ
กินตอนนั้นก็อร่อยดีไม่ใช่เหรอ
ทำไมบอกให้ฉันชิมล่ะ
(นักสืบเจนนี่มีลางสังหรณ์)
สงสัยผมเหรอ
ผมกล้าพูดกับพี่อย่างมั่นใจนะ
ทำไมบอกให้ฉันชิมคัลกุกซูเค็มๆ ล่ะ
คราวนี้ผมไม่ใช่คนร้ายจริงๆ นะ
น่ารักอ่ะ
- เขาบังคับให้เธอกินคัลกุกซูเค็มๆ - "ทำไมทำแบบนั้นล่ะ"
ทำไมทำแบบนั้นล่ะ
- ไม่ใช่ผมนะ - น่าสงสัยนะ
- น่ารักจัง - น่ารักดีนะ
ฮัลโหล เทสต์
ผมมีเรื่องจะประกาศให้ทราบนะครับ
- อีกสักครู่จะเริ่มการรวมตัวของผู้อยู่อาศัย - ใช่แล้ว ถึงเวลาแล้วนี่นา
- ผมขอให้ผู้อยู่อาศัยทุกคน… - ได้เลย
มาที่ศูนย์ผู้สูงอายุด้วยครับ
- ไปกันเถอะ - ที่นั่นเอง
- ไปกัน - ไปกันเลย
โดนป้ายตั้งแต่เมื่อไรนะ
(พวกเขาจะพบอะไรที่ศูนย์ผู้สูงอายุหรือเปล่านะ)
ต้องสงสัยใครบางคนต่อไปแล้วล่ะ
- ไม่มีใครเชื่อใจได้เลยสักคน - ไม่มีใครเชื่อใจได้เลยสักคน
- ไม่มีใครเชื่อใจได้… - เลยสักคน
จองฮาไปไหนน่ะ
จองฮาไม่อยู่ค่ะ
- จองฮาไปแล้วเหรอคะ - เขาอยู่ในห้องน้ำน่ะ
- ไม่รู้สิ - เขาอยู่ในห้องน้ำ
น่าเบื่อที่ต้องรออ่ะ
ยังไงเราก็ต้องเอาของไปไว้ในรถตำรวจนี่
พี่แทฮยอน ผมจะเอาจองฮาไปไว้ในรถตำรวจนะ
เอาคนไปไว้เลยเถอะ
ถ้าเราเอาแว่นพี่แจซอกไป
พี่เขาจะทำยังไงล่ะ
- เอาเอี๊ยมพี่เขาไปดีไหม - รองเท้าไง
- หรือไม่ก็ตัดผม - ฟังนะ
- เราจะตัดผมพี่นะ - ฉันไม่ใช่คนร้าย
- ไม่ใช่ฉันนะ - แต่ว่าตอนพี่ไม่อยู่
- พี่แทฮยอนป้ายสีว่าพี่เป็นคนร้ายนะ - หมอนี่แย่สุดเลย
- ให้ตายสิ - พี่เขาปั่นหัวพวกเรา
- ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับเขาดี - แบบว่าผม…
รีบมารวมตัวกันเถอะค่ะ
- คุณการรวมตัวของผู้อยู่อาศัย - อะไรล่ะนั่น
(การรวมตัวของผู้อยู่อาศัยจะทำให้ พวกเขาได้เบาะแสสำคัญ)
โธ่ถัง
ฉันนั่งลงอย่างกับลุงเลย
- โธ่ถัง - เขาเป็นลุงน่ะ
ฉันกังวลเรื่องเกมจัง
ทีมฉันดูทรงจะมีปัญหาซะแล้วค่ะ
- เจนนี่ - จู่ๆ ฉันก็รู้สึกไม่ดีเลย
- เจนนี่ มองฉันนะ - ฉันรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ
"ดูทรงจะ" งั้นเหรอ
เกมที่จะเล่นวันนี้คือเกมไลเออร์มาเฟียนะครับ
- ไลเออร์มาเฟียเหรอ - ไลเออร์มาเฟีย
มาเฟียจอมโกหกเหรอ
- เกมนี้ง่ายมากเลยค่ะ - จริงเหรอ เธอรู้จักเหรอ
คุณจะได้รับกระดาษพร้อมคีย์เวิร์ดคนละแผ่น
ห้าคนที่ได้คีย์เวิร์ดจะเป็นพลเมือง
และหนึ่งคนที่ได้รูปดาวจะเป็นมาเฟียครับ
แต่ละคนจะผลัดกันทำเสียง
แสดงท่าทาง
ทำเสียง
แสดงท่าทาง
พลเมืองจะอธิบายคีย์เวิร์ด
- ให้มาเฟียไม่เข้าใจนะครับ - โอเค
ถึงแม้มาเฟียจะโดนจับได้
แต่ถ้าเขาทายคีย์เวิร์ดถูกก็จะชนะไปนะครับ
เราต้องใช้เสียงและท่าทางที่หลอกมาเฟียได้สินะ
เราต้องแสดงท่าทางด้วยเหรอ
- แต่อย่าทำให้ดูออกง่ายเกินไปนะ - ใช่
แสดงท่าทางหรือไม่ก็ทำเสียง
- ท่าทางหรือเสียงก็ได้ - อย่างใดอย่างนึง
ทอ สอ ทอ สอ
ถ้าพี่เป็นมาเฟีย ก็เดาจากเบาะแสของคนอื่นไง
ทอสอคืออะไรอ่ะ
- ท่าทางกับเสียงไง - ทำไมกังวลจังล่ะ
เขาบอกว่า "ทอ สอ ทอ สอ" อ่ะ
อย่าย่อคำสิคะ
- ทอ สอ - พูดเต็มๆ
- พูดเต็มๆ เหรอ ท่าทางกับเสียง - โอเค
ขอโทษนะครับ
- ดีค่ะ - ทอ สอ
- เลือกเลย สุ่มเลือกเอานะ - ครับ
วันนี้ผมจะไม่แพ้เด็ดขาดเลย
อย่ามาตลกน่า
(ลองเดาไปด้วยกันนะ)
- โอเค - เริ่มเลย
(รอบที่หนึ่ง)
- พี่ครับ - ฉันเริ่มเหรอ
สอ ทอ สอ ทอ สอ ทอ
ผมจะพลิกแพลงสองครั้งนะ สองครั้ง
(จ้อง)
ถ้าทำตรงเกินไป มาเฟียจะรู้น่ะ
- นายตื่นเต้นที่ได้เล่นคนแรกสินะ - เปล่านะ
(รัวปลายเท้า)
ไม่ใช่นะ พี่ เพราะว่า
- นายตื่นเต้นที่เป็นคนแรกสินะ - เปล่านะ
ไม่ใช่นะ
- จับได้แล้ว - ไม่ใช่
- เขาพูดมากขึ้นอ่ะ - พูดเยอะเฉยเลย
ตอนนี้…
(เขาไม่ได้ทำอะไร แต่คนอื่นมั่นใจว่า เขาเป็นมาเฟียงั้นเหรอ)
- นี่ งั้นเราเริ่มจากด้านนี้ดีไหม - ได้
- ผมควรเป็นคนแรกนี่แหละ - นายคนแรกเลย
จะให้ผมทำตรงๆ หรือเปล่า
- ทำตรงๆ เลย - ทำตรงๆ เลย
เดี๋ยวนะ มีสองคนที่บอกให้ผมทำตรงๆ
- โอเค - เอาให้ชัดๆ เลย
(เสียงแรก)
(เหมือนเสียงสูดอะไรสักอย่าง)
เอาละ
- เก่งอ่ะ - ท่าท่าง
ท่าทางเหรอ
(ท่าทางที่สอง)
(ดูเหมือนเธอกำลังกินอะไรบางอย่าง)
อ๋อ แบบนั้นแหละ
- ผมทำเสียงใช่ไหม - ใช่ เสียง
แม่เจ้า
อะไรน่ะ พี่
- อะไรน่ะ - แม่เจ้า
- มาลงคำตัดสินไว้เลยเถอะ - แม่เจ้า
- ท่าทางใช่ไหมครับ - ครับ
ก่อนอื่น…
เป๊ะมากอ่ะ
- พี่รู้ว่ามันคืออะไรใช่ไหม - เป๊ะมาก
(คุณเข้าใจคีย์เวิร์ดไหม)
(จาจังมยอน)
(เล่นซ้ำ)
(เสียง)
(ท่าทาง)
(เสียง)
(ท่าทาง)
(ต่อไปเป็นเสียงจองฮา)
เป๊ะมาก
เป๊าะ
หมอนี่แหละ
ทำอีกทีซิ ยังไงนะ
- ยากใช่ไหมล่ะ - มองไม่เห็นอ่ะ
"ยากใช่ไหมล่ะ"
- เป๊าะ - "เป๊าะ" เหรอ
- โอ๊ะ - รู้แล้ว
เข้าใจแล้วใช่ไหม
- "เป๊าะ" เหรอ - ท่าทาง
(สุดท้าย การแสดงท่าทางของเจนนี่คืออะไร)
ยากใช่ไหมล่ะ
(ดูเหมือนเธอคนอะไรบางอย่าง)
อยากจะบ้าตาย
- เดี๋ยวนะ นี่มัน… - คำใบ้ผมมันตรงไปอ่ะ
เดี๋ยวนะ
(ใครคือมาเฟียที่ไม่รู้คีย์เวิร์ดกันแน่)
ไปอย่างเร็วเลยนะครับ เริ่มได้
(เสียง)
(ท่าทาง เสียง)
(ท่าทาง)
- มาเฟียน่าจะรู้แล้วนะเนี่ย - ดูนะ
ของผมไม่ได้ฟีลเหรอ
แม่เจ้า
- ไม่เห็นได้ฟีลเลย - หา
นั่นมันกว้างมากเลยนะ
- แม่เจ้า - จากนี้ไป
ผมจะทำเสียงนี้ทุกครั้งนะ
- แม่เจ้า - ผมจะทำเสียงนี้ทุกครั้ง
แม่เจ้า
นี่มันแปลกๆ นะ
แม่เจ้า
- ฉันขอตอบค่ะ พี่นารา - นี่มัน…
ทำไมล่ะ
- ทำไมล่ะ - ไม่น่าใช่พี่นารานะ
ฉันเป็นพลเมืองนะ
(มีอะไรแปลกๆ กับท่าทางของนารางั้นเหรอ)
ไม่ใช่ฉันนะ
- นาราทำอะไรนะ - เดี๋ยวนะ จริงด้วย
- ทำอีกครั้งซิครับ - บางทีเจนนี่อาจจะนึกอะไรได้
มันไม่ง่ายเลยนะที่จะนึกจากคำใบ้น่ะ
- พี่เขาดูของผม ใช่ - พี่เขาดูของพี่เซชาน
- แล้วก็ทำแบบเดียวกัน - พี่เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร
- จริงด้วยครับ - ใช่มะ
เนอะ ของพี่กับอันนี้ ไม่ใช่การเดา
เลิกใบ้เถอะ ตอนนี้พี่นาราต้องทายแล้ว
หนึ่ง สอง สาม
- โอนารา - เจนนี่
- พี่โอนารา - เจนนี่
- เจนนี่น่ะ - โอนารา
พี่นาราถูกโหวตเยอะที่สุด
(ทุกคนโหวตให้นารา)
(นาราจะ)
(ใช่มาเฟียหรือไม่)
- ฉันเป็นมาเฟีย - เห็นไหมล่ะ
(นาราเป็นมาเฟีย)
เห็นไหมล่ะ
- จริงเหรอ - เห็นไหมล่ะ
(นักสืบเจนนี่ทำสำเร็จแล้ว)
- โอนารานี่เอง - เห็นไหมคะ พี่ เห็นไหม
- นารา - เจนนี่ สุดยอดเลยนะเนี่ย
ไม่นะ พี่นาราไม่รู้คียเวิร์ด
(ถ้าเธอรู้คำตอบ เธอจะชนะ)
- รามยอน - เห็นไหมล่ะ
- เห็นไหม - เห็นไหมล่ะ
- จริงด้วย
- รายละเอียดต่างกันนิดนึง - ไม่ใช่เหรอ
- ใช่เลย - ฉันทายถูกด้วย
- จาจังมยอน - อันตรายนะเนี่ย
อันตรายนะ
เจนนี่รู้ชัดเจนเลย
(พลเมืองผู้บริสุทธิ์ถูกช่วยไว้เพราะเจนนี่)
ผมรู้แล้วว่าพี่เขาทำอะไร พอได้อาหารแล้วก็อุทานว่า "แม่เจ้า" ไง
พวกพี่ทำแบบนี้ในรายการวาไรตี้ทุกทีเลยนี่
- โอ้โฮ น่าอร่อยจัง - แม่เจ้า
โอ้โฮ ดูนี่สิ แม่เจ้า
- แม่เจ้า - แม่เจ้า
"แม่เจ้า" ใช้ได้กับทุกอย่างเลยนะ
(รอบที่สอง)
- แม่เจ้า - ต่อไป
ถ้าผมได้ทำเสียง ผมจอง "แม่เจ้า" นะ
แม่เจ้า
(คีย์เวิร์ดจะถูกเปิดเผยแล้ว)
(เครื่องซักผ้า)
- อะไรน่ะ - ทอ สอ ทอ สอ ทอ สอ
จะให้พลิกแพลงหรือทำตรงๆ เลย
ทำตรงๆ เลย
- โอเค - ฉันจะทำตรงๆ นะ
ใช่เลย
- ใช่เลย - เก่งอ่ะ
โอเค
(เจนนี่จะทำเสียงอะไร)
- แม่เจ้า - นี่
ฉันไม่รู้ว่าจะนึกถึงอะไรดีเลยเนี่ย
แม่เจ้า
- เจนนี่แน่ๆ - เจนนี่
- มันออกจะ - แม่เจ้า
ถ้าผมได้ทำเสียง ผมจอง "แม่เจ้า" นะ
(ต่อไปเป็นการแสดงท่าทางของเซชาน)
จะให้ผมพลิกแพลงไหม
พลิกแพลงค่ะ พลิกแพลงไปเลย
ควรทำให้ดีๆ ไม่ใช่เหรอ
- เอาเลย - มันจะสับสนนะ
โอเค
(เขาจะทำแบบพลิกแพลง)
ลองดู
(ไหนดูซิ)
(หมุน)
(เทคนิคขึ้นปลายเท้าในตอนจบ)
โอ้โฮ
ฉันว่าน่าจะสับสนนะ
เสียง
ติ๊ง
โอ๊ะ ใช่เลย
(ทุกคนไม่มีปฏิกิริยายกเว้นนารา)
ติ๊ง
- ท่าทางใช่ไหมครับ - ครับ
จะพลิกแพลงหรือทำตรงๆ ครับ
- ฉันจะทำตรงๆ เลย - โอเค
โอ๊ะ
- โอ๊ะ - ใช่เลย นั่น…
นี่มัน… เดี๋ยวนะ ดูจากปฏิกิริยาแล้ว
บอกได้เลยว่าใครรู้บ้างน่ะ
- ตาจองฮาหลุกหลิกนะ - ผม…
ไม่ใช่นะ
อ๋อ
เดี๋ยวนะ อะไรเนี่ย
- นายเป็นพลเมืองสินะ - ใช่
นั่นสิ อาจจะเป็นเจนนี่ก็ได้
- "แม่เจ้า" ไม่เข้าอ่ะ - แม่เจ้า
อันนั้นเขาไม่พูดว่า "แม่เจ้า" กันหรอก
ฉันมองพี่แล้วก็พูดว่า "แม่เจ้า" น่ะค่ะ
- น่าจะเป็นเจนนี่นะ - น่าจะเป็นเจนนี่
- หนึ่ง สอง สาม - จริงๆ นะ ฉัน… เดี๋ยวค่ะ
- หนึ่ง สอง สาม - จริงๆ นะ ฉัน… เดี๋ยวค่ะ สุดท้ายแล้ว
- ทายคีย์เวิร์ดเลย - คิดว่าใครเป็นมาเฟียคะ
- ฉันคิดแบบนี้ค่ะ - ทายคีย์เวิร์ดเลย
- เอาเลย - เราเป็นทีมเดียวกัน ฉันเป็นพลเมืองค่ะ
- คนที่ฉันสงสัย… - ใครเหรอ
ยู
พี่ครับ ทำท่าอย่างเท่อ่ะ
เธอเลือกฉันตอนที่มันดูไม่ชัดเจนอ่ะ
เธอเลือกฉันตอนที่มันดูไม่ชัดเจน
- นี่มันชัดมากนะ - ฟังนะ
- ชัดมากนะ - มันชัดเกินไป
- ใช่ - เจนนี่
ฉันว่าพี่เขาจงใจแสดงออกว่าพี่เขารู้
- เธอคิดว่าพี่เขารู้สินะ - ใช่
เพราะว่าเราทุกคนทำแบบพลิกแพลงนี่คะ
- ลองดูซิ - ทั้งคู่ผลัดกันนะ
เจนนี่ล่ะ
ฉันจะ… แม่เจ้า
ไม่ใช่ฉันจริงๆ นะ
ติ๊ง
- สำหรับฉันนะ - นี่ชัดมากอ่ะ
ปั๊ก
- แหม - ฉันน่ะ
- ทำไมไม่เชื่อฉันสักครั้งล่ะคะ - โอเค
- ทำไมไม่เชื่อฉันสักครั้งล่ะคะ - เธอกำลังกดดันนะเนี่ย
เป็นพี่แจซอกจริงๆ นะคะ
ฉันเหรอ
มาเฟีย เงียบเถอะน่า
- หนึ่ง สอง สาม - เราเลือก…
- เจนนี่ - เจนนี่
(ทุกคนเลือกเจนนี่)
- ให้ตายเถอะ - รู้สึกไม่ยุติธรรมเหรอ
- ฉันไม่ใช่มาเฟียนะคะ - ไม่ใช่เหรอ
- โอ๊ะ - ไม่ใช่เหรอ
- พี่แจซอกนี่เอง
- ไม่ใช่ฉันนะ - ไม่ใช่เหรอ
ไม่ใช่ฉันจริงๆ ไม่ใช่เจนนี่เหรอ
ถ้าพี่เป็นมาเฟียจริงๆ …
- ไม่ใช่ฉันจริงๆ - ไม่ใช่เหรอ
- ถ้างั้นใครล่ะ - เซชานเหรอ
- ถ้างั้นใครล่ะ - ไม่ใช่ผมนะ
- ไม่ใช่ผมนะ ไม่ใช่ผม - งั้นใครล่ะ
(ใครบางคนกำลังโกหก)
- พี่เหรอ ยูเหรอ - ไม่ใช่ฉันนะ
- ไม่ใช่ผมนะ ไม่ใช่ผม - งั้นใครล่ะ พี่เหรอ ยูเหรอ
ไม่ใช่ฉัน
(เหงือกแห่งความจริงโผล่แล้ว)
งั้นเป็นพี่เขาเหรอ ใช่ไหม
- มันผิดนะ - นายเหรอ
- พี่ใช่ไหม - นายสินะ
ฉันนี่แหละมาเฟีย จะทำไม
(หักมุมซะงั้น)
- สุดยอดอ่ะ - ยอดเลย
- นายทำได้ไงเนี่ย - นายทำยังไง
- เจนนี่ ขอโทษนะ - เจนนี่
- เธอทำแบบนั้นทำไมน่ะ - ทำไมเธอพูดว่า "แม่เจ้า" ล่ะ
- ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ - ตอนที่ฉันพูด
- ฉันโคลงหัวไปด้วย - "แม่เจ้า" มันไม่เข้านะ
ฉันอยากทำแบบนี้น่ะค่ะ "แม่เจ้า"
- ฉัน… - เจนนี่
คำตอบคืออะไรคะ
- โห สับสนอ่ะ - สุดยอดเลยพี่
(คำตอบของมาเฟียคืออะไร)
อะไรล่ะ รีบทายเร็วๆ สิ
(คำตอบของมาเฟียคืออะไร)
- ประตูหมุน - อะไรนะ
เครื่องซักผ้า
- นายเลยหมุนตัวสินะ - สุดยอดเลย
เพราะพี่นาราทำแบบนี้
ผมบอกว่าผมจะพลิกแพลงเลยทำแบบนี้ไง
ทุกคนเหมือนจะยอมรับ ผมเลยคิดว่า "โอเค"
- อ๋อ - ให้ตายสิ
ฉันนึกว่านายเลียนแบบเครื่องซักผ้าฝาบนซะอีก
- สุดยอดเลย - จริงๆ เลยนะ
- ประตูหมุน - กล้ามากเลยนะ
- ทีมยูชนะ - เย้
(เพราะแจซอก ทีมยูจึงเป็นฝ่ายชนะ)
นี่เป็นเกมของเราจริงๆ พี่ครับ เราเจอเกมของเราแล้ว
ทีมที่แพ้ก็ได้เบาะแสนะครับ
- จริงเหรอคะ - ห้ามบอกกันนะครับ
ไปเลยไหม
- ไปกันเถอะ - กลับใช่ไหมคะ
(ทั้งสองทีมได้เบาะแส เบาะแสชี้ไปยังอะไร)
เจ้ามาเฟีย
พี่แจซอกเพ่งเล็งผมแล้วล่ะ
(ทีมยางเปิดดูเบาะแส)
(ดูรูปดอกจิกที่ห้อง 504)
- ไม่ใช่รูปดาวเหรอ - ผมว่าน่าจะเป็นอย่างอื่นนะ
- เชือกรองเท้าฉันหายไปอ่ะ - ทำไมมันหายไปล่ะ
โธ่เอ๊ย อยากจะบ้าตายจริงๆ
- ทำไมเหรอครับ - มีคนเอาเชือกรองเท้าฉันไป
มีคนเอาเชือกรองเท้าไป
จริงเหรอ
ทำเกินไปแล้ว
มีคนเอาเชือกรองเท้าฉันไป
ภายในห้าโมงเย็น
เอาของของคนร้าย
ไปไว้ในรถตำรวจหน้าตึก 108 นะครับ
- เจ้าพวกนี้นี่ - ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย
- รองเท้าฉัน - ตลกชะมัด
- พี่เหรอคะ - ฉันเปล่านะ
- มานี่เลย เซชานจอมเจ้าเล่ห์ - ผมเปล่านะพี่
- เรื่องแบบนี้ต้องเป็นนายแน่ๆ - ผมไม่ได้ทำจริงๆ
- นายใช่ไหม - พี่แทฮยอนนั่นแหละ
ฉันไม่เชื่อนายเหรอ เจ้าบ้า
- เชือกรองเท้าฉันหายไปไหนเนี่ย - ผมนึกว่าต้องรอห้าโมงเย็นซะอีก
- ทำตอนนี้ได้เลยใช่ไหม - มีคนเอาเชือกรองเท้าผมไป
- ปัดโธ่ - เอาไปตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย
ชาแทฮยอน เอาเชือกรองเท้าฉันมาเถอะ
- ไม่ใช่ผมจริงๆ - พี่คะ
- เอามาตอนที่ฉันยังพูดดีๆ อยู่ - เชือกรองเท้า
- นี่ - ผมรู้สึกแย่แทนพี่จริงๆ
ไม่น่าเชื่อเลยว่าเชือกรองเท้าฉันหาย
(ผู้อยู่อาศัยล้มหมดสติหลังจากดื่มกาแฟ)
(ที่ตัวแทนผู้อยู่อาศัยให้พวกเขา)
(คนร้ายอยู่ที่นี่)
ภายในห้าโมงเย็น เอาของของคนร้าย
ไปไว้ในรถตำรวจนะครับ
(พวกเขาต้องเอาของของคนร้าย ไปไว้ในรถตำรวจภายในห้าโมงเย็น)
หมายความว่าในหมู่พวกเรามีคนร้ายสินะ
(เกิดอะไรขึ้นในปี 1991 กันแน่นะ)
ไปเช็กเบาะแสกันเถอะ มีวิดีโออีกใช่ไหม
วิดีโอน่ะ
เจนนี่ ปิดประตูซะ
- ฉันปิดแล้วค่ะ - เจ้าพวกบ้านั่นเล่นสกปรกชะมัด
โอ๊ย เจ้าบ้าพวกนั้นเอาหมวกฉันไปอ่ะ
เอาไปหมดทุกอย่างเลยนะ
เจ้าพวกนั้นมาที่นี่
แล้วเอาทุกอย่างไปหมดเลย
- พี่ครับ - ไอ้เจ้าพวกบ้านั่น
ดูนี่สิ ดูนี่สิพี่
- มันเขียนว่ายังไงบ้างคะ - ดูสิ ตรงคำว่าใคร…
- มันเขียนว่ายังไงบ้างคะ - ดูสิ
(เบาะแสสำคัญที่นำไปสู่ความลับคืออะไร)
ตรงคำว่า "ใคร" เขียนว่า "ห้อง 504 รูปดอกจิก"
- อะไรนะ - ใคร…
(มีรูปดอกจิกที่บ่งชี้ตัวคนร้ายอยู่ในห้อง 504)
(ทีมยูอยู่ในห้อง 504)
(พวกเขาต้องหาเบาะแสที่บ่งชี้ตัวคนร้าย)
เบาะแสสำหรับใครอยู่ในห้อง 504
สำหรับ "สิ่งของ"… คืออะไรนะ "พี เอชอี"…
- อะไรน่ะ - พี เอชอี หมายเลขหนึ่ง
(ดูเหมือน "สิ่งของ" จะบ่งชี้ไปที่สารพิษ)
พีคือตัวอักษรพีในภาษาอังกฤษหรือเปล่าคะ
- เดี๋ยวนะ คืออะไรนะ - พี
ตัวอักษรที่หายไปสองตัว พี…
"เบอร์โทร" เหรอ
- นี่อะไรน่ะ - "เบอร์โทร" เหรอ
"พี่ เอชอี เบอร์"…
น่าจะใส่ตัวอักษรลงในช่องว่างนะ
ฉันคิดว่าน่าจะเป็น "โฟน" แต่ว่ามันขึ้นต้นด้วย "พีเอช"
ลองเล่นเทปดูเถอะ
(เบาะแสเหล่านี้หมายความว่าอะไร)
(พวกเขาเล่นวิดีโอทันที)
ให้ตายสิ
- โธ่เอ๊ย - โธ่เอ๊ย
พวกนายควรฉลาดกว่านี้นะ
เจ้าพวกนี้นี่จริงๆ เลย
- ทำอะไรน่ะ - เอาละ
เอารองเท้าของพี่แจซอกมา
เอารองเท้าพี่แจซอกที่มีเชือกผูกรองเท้ามา
ให้ตายสิ อย่ามาที่นี่สิคะ
- นั่นสิ - จริงๆ เลยนะ
เอาพื้นด้านในออก
(ดีลของยอดนิยมสำเร็จงั้นเหรอ)
- ไม่มีพื้นรองเท้าอ่ะ - พื้นรองเท้า
- ผมเอาพื้นรองเท้าออกมาไม่ได้ - จริงเหรอ
(โดนขโมยรองเท้าไปต่อหน้าต่อตา)
ปิดประตูซะ
ดีละ
(เล่นวิดีโอเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น)
(เทศกาลตลกระดับมหาวิทยาลัยช่องเคบีเอส ครั้งที่หนึ่ง)
เทศกาลตลกระดับมหาวิทยาลัยช่องเคบีเอส ครั้งที่หนึ่งเหรอ
ผู้เข้าแข่งขันหมายเลขเก้าค่ะ
มาจากมหาวิทยาลัยศิลปะแห่งโซล…
(ผู้ชายคนนั้นดูคุ้นๆ นะ)
- พี่เหรอ - ใช่
พี่นี่นา พี่แน่ๆ
ยินดีด้วยนะคะ
ทำไมเอามาโต้งๆ เลยล่ะ พี่แจซอกต้องอายมากแน่ๆ
พี่ต้องอึ้งแน่ๆ
มาดูฉากจากโฆษณาที่ดังมากๆ กันดีกว่านะครับ
- แม่ผมทำอาหารเก่งครับ - ไม่ตลกเลยอ่ะ
ท่านทำอาหารอร่อยๆ ให้ผมเยอะมาก
- ไม่ฮาเลย - มันมาจากปี 1991 เหรอคะ
- มันมาจากปี 1991 น่ะ ตอนฉันอยู่ปีหนึ่ง - จริงเหรอคะ
แม่ครับ ผมพูดถูกใช่ไหม
อื้อ ไปกินข้าวซะนะ
นี่มัน…
เอ๊ะ
ผมขออีกได้ไหม
โอ๊ะ
พูดว่าอะไรเหรอคะ
พูดว่ามันเสียแล้วหรือเปล่า
(ตามมาด้วยข่าวด่วน)
ในจังหวัดแทกู กลิ่นเหม็น…
ทำให้ประชาชนซักเสื้อผ้าไม่ได้ค่ะ
มันเกิดขึ้นเนื่องจาก…
ประมาณสองกรัมก็ทำให้ถึงตาย…
ขณะที่มันทำปฏิกิริยากับสารเคมีอื่น กลิ่นและความเป็นพิษจะรุนแรงขึ้น
มันสะสมในร่างกายของสิ่งมีชีวิต
และทำให้เกิดภาวะน้ำท่วมปอด กล้ามเนื้อเป็นอัมพาตและมะเร็ง
เนื่องจากกลิ่นเหม็นดังกล่าว ผู้คนจึงเริ่มซื้อน้ำขวดครับ
นี่ มันคือข่าวนั้นน่ะเอง
(เขาจำบางอย่างเมื่อ 33 ปีก่อนได้งั้นเหรอ)
นี่มัน…
ประมาณสองกรัมก็ทำให้ถึงตาย…
ผู้คนจึงเริ่มซื้อน้ำขวดครับ
(สิ่งที่เบาะแสทั้งหมดบ่งชี้ไปคือ)
มันเป็นข่าวใหญ่เลยละ ฟีนอลน่ะ
ฟีนอลเหรอ
ฟีนอล มันเรียกว่าอุบัติการณ์ฟีนอลในปี 1991
น้ำประปาที่ส่งกลิ่นเหม็นทำให้ประชาชน…
สาเหตุมาจากสารฟีนอลรั่วไหล
ลงไปยังอ่างเก็บน้ำที่แม่น้ำนักดงค่ะ
(ฟีนอล)
(สารพิษอันดับต้นๆ ที่มีกลิ่นแรงและ มีคุณสมบัติระเหยเป็นไอได้รวดเร็ว)
มีการเปิดเผยว่า
น้ำเสียที่มีสารฟีนอลถูกปล่อยทิ้งในแม่น้ำนักดง
ท่อน้ำเสียเจือปนไปด้วยสารฟีนอลอย่างรวดเร็ว
(เหตุโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้น เนื่องจากความเห็นแก่ตัวของบริษัท)
มันเป็นข่าวใหญ่เลยละ ฟีนอลน่ะ
เพราะงั้นตอนมหาวิทยาลัย ฉันถึงเสียดสีเรื่องนั้นไง
นี่มันนมฟีนอลนี่นา
ผมขออีกได้ไหม
(ลิ้นเขาเป็นอัมพาตเพราะฟีนอล)
(เสียดสีอุบัติการณ์ฟีนอลผ่านเรื่องตลก)
งั้นตัวอักษรพวกนั้นน่าจะเป็นสัญลักษณ์ทางเคมีนะ
(เบาะแสบนวิดีโอเทปบ่งชี้ไปที่อะไร)
(ฟีนอล)
(และ)
เมื่อก่อนคนต้มชาข้าวบาร์เลย์แบบนี้น่ะ
(พวกเขาดื่มชาและกาแฟที่ทำจากน้ำประปา)
ชาข้าวบาร์เลย์อร่อยอ่ะ
นี่ๆ กินไม่ได้นะ
(พวกเขากินคัลกุกซูที่ต้มด้วยน้ำประปาด้วย)
- ร้อนนะ - คัลกุกซูอร่อยนะ
- แสงสีน้ำเงิน อะไรเนี่ย - อะไรน่ะ
- ที่อยู่บนเสื้อคืออะไรน่ะ
- มีอะไรแน่เลย - ทำไมฉันเป็นแบบนี้ล่ะ
(พวกเขาได้รับสารพิษฟีนอล)
(ยังไม่จบแค่นั้น)
ขณะเดียวกันมีการระบุชื่อบริษัทที่อยู่เบื้องหลัง อุบัติการณ์ฟีนอล
มีการเปิดเผยเพิ่มเติมว่าคนภายในบริษัทดังกล่าว
พยายามที่จะปิดบังเหตุการณ์ค่ะ
งั้นเหรอ
คนภายใน
คนภายในบริษัท
ยุยงเอให้โยนความผิดให้ตัวแทนผู้อยู่อาศัย
ที่ขายน้ำขวดแบบผิดกฎหมายในอะพาร์ตเมนต์
โดยทำให้อุบัติการณ์ฟีนอลดูเหมือนคดีวางสารพิษ
การเปิดเผยเรื่องดังกล่าวสร้างความตกใจ ให้แก่ทุกคนมากค่ะ
("เอ" ซึ่งเป็นคนร้ายโยนความผิดให้)
(ตัวแทนผู้อยู่อาศัยว่าเป็นอาชญากร)
- ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม - วันนี้ไม่มีปัญหาอะไร…
- อะไรน่ะ - เกิดอะไรขึ้น
เพราะอากาศหนาวมาก ฉันเลยแจกกาแฟให้เท่านั้นเอง
ทำไมมาจับคนบริสุทธิ์ล่ะ
("เอ" ซึ่งเป็นคนร้ายผู้ถูกยุงยงโดยบริษัท)
(และคนภายในบริษัทอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นี้)
ขณะที่ตำรวจสอบสวนคนภายในบริษัท
ก็ยังคงไม่ทราบร่องรอยของเอ
ตอนนี้ตำรวจกำลังตามล่าตัว "เอ" เพื่อทำการสอบสวนต่อไปค่ะ
(พวกเขาต้องตามหา "เอ" ซึ่งเป็นผู้ถูกยุยง)
("เอ" เป็นใครกันแน่)
(ผู้คนและเหตุการณ์ถูกดัดแปลงขึ้นใหม่)
(ช็อก)
- พี่โยนความผิดให้เธอสินะ - พี่โยนความผิดให้เธอ
ตำรวจตามหาตัวอยู่นะคะ พี่
บอกว่าไม่ใช่ฉันไง
- ต้องเป็นพี่นี่แหละ - นี่
(ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย)
ผมจะประกาศให้ทราบนะครับ
ตั้งแต่สี่โมงครึ่งถึงห้าโมง
คุณสามารถนำของของคนที่คุณคิดว่าเป็น "เอ"
ไปไว้ในรถตำรวจได้
คนแรกที่เอาของของเอไปไว้เป็นคนแรก
จะชนะไปครับ
ยังไงก็ตามคุณมีโอกาสสองครั้งที่จะนำของไปไว้
ถ้าคุณจับเอไม่ได้ภายในสองครั้ง
หรือระบุตัวไม่ได้ภายในห้าโมงเย็น
ผู้อยู่อาศัยจะแพ้
เพราะฉะนั้นเลือกดีๆ นะครับ
เราต้องเลือกให้ดี
(ใคร: ห้อง 504 รูปดอกจิก)
(ใครคือเอ คนร้ายซึ่งถูกยุยงโดยบริษัทกันนะ)
รูปดอกจิกอยู่ไหนนะ
(เบาะแสที่ทีมโอได้: ดูที่รูปดอกจิกในห้อง 504)
(รองเท้าของแจซอก)
เรามาแล้วครับ
อุ๊ยตาย ฉันนึกว่าคุณสายสืบเสียอีก
เรามาแล้วคร้าบ
- โทษทีนะครับ - เรามาแล้ว
เรามาแล้ว
- ดูอะไรกันอยู่น่ะ - นี่
นี่
ฉันไม่รู้ว่าใครในนี้เป็นคนทำหรอกนะ
แต่พวกนายต้องหยุด
เอาของไปจากกระเป๋าฉันได้แล้ว
เอาหมวกไหมพรมฉันไปทำไม
ไม่ใช่ผมนะ ไม่ใช่ผมจริงๆ
(ผมเอาเชือกรองเท้าไปอย่างเดียว)
ใครเอาหมวกไหมพรมฉันไป
- จอมเจ้าเล่ห์ยาง - ไม่ใช่ผมนะ
พี่ครับ ไม่ใช่ผมนะ ผมไม่มีครับ
พี่ครับ รูปดอกจิกอยู่ไหนน่ะ
เดี๋ยวนะ เรามารวมตัวคุยกันเถอะ
- โอเค - ก็ดี
ภารกิจวันนี้คืออะไรนะ ที่รถตำรวจ…
ของของคนร้าย…
เราต้องเอาของของพี่แจซอกไปไว้ใช่ไหม
บอกว่าไม่ใช่ยูแจซอกไง
- นั่นคือสิ่งที่เราต้องทำใช่ไหม - ใช่
- ต้องทำเป็นคนแรกด้วย - คนแรก
คนที่ทำได้คนแรกจะเป็นผู้ชนะ
- ใครกันนะ - ใครเนี่ย
(ถ้าพวกเขาไม่เอาของไปวางไว้ ภายในห้าโมงเย็น คนร้ายจะชนะ)
นั่นแหละที่เราต้องทำ
คนแรก…
(สะกิด)
- พี่มาช้านะคะ - งั้นเหรอ
ที่ไหน
(กรอบรูปในห้องนั่งเล่น)
(พวกเขาเจอรูปดอกจิกแล้ว)
เครื่องบิน
(เครื่องบินกับรูปดอกจิกเหรอ)
(เช็กเบาะแสอีกครั้ง)
มีแค่อันเดียว อยู่นั่นไง
เครื่องบิน
(นักสืบเจนนี่เจอรูปดอกจิกแล้วเช่นกัน)
(รูปดอกจิกอีกอันในครัว)
เครื่องบิน
เอาละ
(เครื่องบินก็มีรูปดอกจิกงั้นเหรอ)
- เครื่องบิน - เครื่องบิน
- เครื่องบินเล็ก - หมายความว่ายังไงนะ
ให้ตายสิ หมายความว่าไงเนี่ย
เครื่องร่อน เครื่องบินเล็ก
(เบาะแสเหล่านี้บ่งชี้ไปที่ใคร)
- เครื่องบินเล็ก - เครื่องบินเล็ก
อะไรน่ะ
- มานี่หน่อย - โอเค
- มีรูปดอกจิกสามอันนะ - สามเหรอ
มีสามอัน นี่อันนึง แล้วก็เครื่องบินสองอัน
(เส้นผมบังภูเขา)
"เส้นผมบังภูเขา" เหรอ
- คำใบ้คืออะไรเหรอ - เห็นนั่นไหม
อะไรเหรอ ไม่อ่ะ
เอาละ
(เจอสิ่งของที่มีรูปดอกจิกอีกหนึ่งอัน)
คำว่า "ป่าไม้" นี่นา
พี่ครับ เดี๋ยวก่อน
- ป่าไม้ - อะไรเหรอ
(มานี่)
บอกมาเถอะ ผมอึดอัดจะแย่แล้ว
บอกผมเถอะ ผมอึดอัดจะแย่แล้ว จริงๆ นะ
อะไรอ่ะ บอกฉันหน่อย
พี่ครับ เราแชร์ข้อมูลกันอยู่ ผมจะบอกทีหลังนะ
- ว่าแต่ - โอเค
จะแชร์ข้อมูลกันเหรอ
- ฉันจะบอกเธอเอง - คำใบ้คือสารพิษ
- สารพิษเหรอ - จริงเหรอ
ใช่ คำใบ้คือสารพิษ
เราได้ข้อมูลแค่ "อุบัติการณ์สักอย่าง' มันเป็นชื่อสารพิษน่ะ
(นักสืบเจนนี่ไม่ได้แชร์ข้อมูลที่สำคัญที่สุด)
ชื่อสารพิษ "อุบัติการณ์สักอย่างเหรอ"
- เนื้อที่ติดกับขาเหรอ - "เนื้อที่ติดกับขา" เหรอ
- มันคล้องจองกับอุบัติการณ์น่ะ - พี่แจซอก…
ทำไมรองเท้าเป็นงี้อ่ะ
พี่คะ ทำไมรองเท้าพี่
- ฮิปฮอปมากเลยพี่ - พี่คะ
นี่แนวฮิปฮอปเลยนะเนี่ย
(นี่แหละฮิปฮอป)
- ไม่ใช่ฉันนะ - ผมเชื่อพี่
แต่ถ้าพี่ใส่รองเท้าแบบนี้เดินไปทั่ว พี่จะดูเหมือนคนร้ายนะ
น่ารักจัง
ไม่ใช่ฉันนะ
- จองฮา - ครับ
ไม่ใช่ผมจริงๆ นะ
ไม่ใช่ผมจริงๆ อย่าไล่ต้อนผมแบบนี้สิ
- ไม่ใช่นายสินะ - ไม่ใช่ผมจริงๆ
- แต่ว่า… - มันหมายความว่าไงนะ
พี่แจซอกไม่ใช่เหรอ
- ทำไมมันหมายถึงพี่แจซอกล่ะ - ฉันหมายถึง…
- เจนนี่ - คะ
พี่ครับ พี่แจซอกมีโอกาสจะเป็นคนร้าย…
แต่ถ้าไม่ใช่พี่เขาซวยเลยนะ
ใช่แล้ว เราต้องหาคำตอบของเบาะแสให้ได้
(รูปภาพนี้หมายถึงอะไร)
(อาจจะไม่ใช่แจซอกก็ได้)
เอาเชือกรองเท้าออกให้หมดเลยดีกว่า
พี่อยากได้อันไหนครับ
ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าใครคือคนร้าย เพราะงั้นฉันจะเอาเชือกรองเท้าออกให้หมด
(อันหนึ่งของฉัน อันหนึ่งของนาย)
(กระเป๋าของนารา)
- ทำไมขโมยอยู่นั่นแหละ - อะไรนะ
ผมต้องการของน่ะ
พี่จะเอาไปทั้งกระเป๋าเลยเหรอ
- พี่จะสะพายมันเหรอ - เอางั้นแหละ
ฉันไม่คิดว่าเป็นนาราหรอกนะ
ใครจะไปรู้ล่ะครับ
ถ้าพี่เดาผิด พี่ก็ต้องการของของคนอื่นนะ
- เรามีโอกาสแค่สองครั้งนี่นา - ใช่
เดี๋ยวนะ
(เพอร์เฟกต์)
พี่ครับ มีคนเอารองเท้าผมไป
เฮ้ย เจ้าพวกนี้
(รองเท้าหายไปแล้ว)
มานี่เลย
นายไม่ควรทิ้งรองเท้าฉันไว้ข้างนึงสิ เอาไปทำไมล่ะ
- เจ้าพวกนั้นเหลือเชื่อเลย - ทำแบบนี้ไม่ได้นะ
ทำไมเหรอ
มีคนเอารองเท้าไปข้างนึง
นี่มันไม่ถูกนะ
(การขโมยรองเท้าระบาดไปทั่วอะพาร์ตเมนต์)
นี่มันไม่ถูกนะ
มีสลิปเปอร์อยู่คู่เดียวอ่ะ
- ใช่ไหม - จริงด้วย
(ห้องนอนเจ้าของบ้าน ห้อง 504)
มันเกี่ยวกันยังไงน่ะ
(มีรูปดอกจิกอีกอันบนทีวี)
(นี่อะไรน่ะ)
- มันหมายถึงส่วนนี้หรือเปล่า - ค่ะ
อะไรเนี่ย ปุ่มเหรอ มันเรียกว่าอะไรนะ
- ปุ่มหมุน มันเกี่ยวอะไรกับเครื่องบินหรือเปล่า - ไม่รู้สิคะ
"เส้นผมบังภูเขา" ล่ะคะ
- มันเป็นเบาะแสเหรอ - ค่ะ มันอยู่ในอีกห้องหนึ่ง
- งั้นเหรอ - แล้วก็มีรูปวาดด้วย
- รูปวาดเหรอ - รูปวาดในสมุดร่างน่ะค่ะ
(รูปดอกจิกหลายอันบ่งชี้ไปที่ใคร)
"เส้นผมบังภูเขา"
เจนนี่ รองเท้าฉันอยู่ไหนน่ะ
- พี่คะ ตอนนี้ฉัน… - อะไรน่ะ
คำใบ้ตรงนี้มีอะไรหรือเปล่านะ
คนร้าย… ไม่ใช่พี่จริงๆ ใช่ไหม
ไม่ใช่ฉันนะ ฉันเดินไปทั่วในสภาพนี้ เพราะรองเท้าหาย
ฉันเดินในสภาพนี้ไปทั่วเลย
ฉันเดินไปทั่วในสภาพนี้เพราะรองเท้าหาย
(คอนเลคชันฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน ปี 2024)
ฉันเดินไปในสภาพนี้เลย
- ถามจริง - ไม่ใช่ฉันนะ
งั้นช่วยกันหาคำตอบเถอะ
- เธอคิดว่ามันหมายถึงแว่นตาหรือเปล่า - ฉันไม่คิดงั้นนะ
แว่นตากับฟันเกๆ
ไม่น่าใช่เนอะ
(เขาอนุมานว่าเป็นฟันเก เพราะต้องการแหย่แจซอกเล่น)
มันคืออะไรนะ
"เส้นผมบังภูเขา" หมายถึงอะไรน่ะ
(ดูเหมือนพวกเขายังไม่เข้าใจ)
มีติดอยู่ที่ทีวีด้วยเหรอ
(OOO หมายถึงอะไรนะ)
สามอันเหรอ
คณะลูกขุน ปุ่ม
หน้าปัด
ตัวอีอึงสามตัวเหรอ
โอ๊ะ
จองฮาเหรอ
(อีจองฮา)
ตรงนี้มีเครื่องบินด้วยนี่
(เครื่องบินที่บินไปบนท้องฟ้า)
(MOVING)
(บงซอกก็บินไปบนท้องฟ้าเหมือนกัน)
- ทำไมวันนี้จองฮาไม่มาล่ะ - นั่นสิคะ
(ดูเหมือนวันนี้จองฮาจะหายตัวไปเห็นๆ)
จองฮาไปไหนน่ะ
จองฮาไม่อยู่ค่ะ
(เขาแอบทำภารกิจอื่นอยู่หรือเปล่า)
- จองฮา - ครับ
ไม่ใช่ผมจริงๆ นะ
ไม่ใช่ผมจริงๆ อย่าไล่ต้อนผมแบบนี้สิ
("เอ" คือจองฮาเหรอ)
นารา จองฮาคือเอนี่เอง
คุณพระ
ทุกคนลงไปหมดแล้วเหรอ
(เหลืออีกสองนาทีจนกว่ารถตำรวจจะเปิด)
เขาอยู่ไหนน่ะ
(พวกเขาต้องหาของของเอ)
อยู่ไหนน่ะ
(เมื่อกี้นาราเผชิญหน้ากับผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง)
ลงไปข้างล่างมาแล้วเหรอ
รถตำรวจอยู่ไหนครับ
พวกเขาไปแล้วจริงๆ เหรอ
(เธอเอาโทรศัพท์จองฮาไป)
พี่ครับ นั่นโทรศัพท์ผมนะ พี่ครับ ไม่ใช่ผมนะ
(ขโมยของของเอสำเร็จ)
ไม่ใช่ผมนะพี่
(รถตำรวจจะเปิดเร็วๆ นี้)
ผมรู้แล้วว่าคนร้ายเป็นใคร
ไม่ใช่ผมนะ
(ไม่มีเวลาเหลือแล้ว)
รถตำรวจอยู่ไหนน่ะ
(รถตำรวจเปิดแล้ว)
รถตำรวจอยู่ไหน
รถตำรวจอยู่ไหน รถตำรวจน่ะ
ไม่ใช่ผมนะ
(คนแรกที่เอาของของเอ ไปไว้ในรถตำรวจจะชนะ)
(มีโอกาสแค่สองครั้ง ถ้าพวกเขาล้มเหลว คนร้ายจะชนะ)
เอ๊ะ มีใครวิ่งอยู่น่ะ
(แจซอกมาถึงก่อน)
รถตำรวจอยู่ไหน
อะไรน่ะ
เหนื่อยจัง
เอาละ
(มีบางอย่างอยู่ในมือของเขา)
นี่ของของอีจองฮาครับ
(แจซอกเลือกจองฮา)
(ได้ยาหยอดตา)
ทำไมวันนี้จองฮาไม่มาล่ะ
(คนที่หายไปเห็นๆ วันนี้)
(และเกี่ยวข้องอะไรบางอย่างกับเครื่องบิน)
(อีจองฮา)
(ใครเป็นคนก่อความวุ่นวาย ในอะพาร์ตเมนต์กันแน่)
คุณอีจองฮา…
คุณอีจองฮาไม่ใช่คนร้ายครับ
- ไม่ใช่เหรอ - ไม่นะ
คุณอีจองฮาไม่ใช่คนร้ายครับ
- ไม่ใช่เหรอ - ไม่นะ
พี่คะ
(จองฮาไม่ใช่เอ คนร้ายที่ถูกยุยง)
- ไม่ใช่เขา - ไม่ใช่เขานะ
- ไม่ใช่เหรอ - ผมบอกว่าไม่ใช่ไง
พี่คะ ไม่ใช่จองฮาหรอก
เหลือโอกาสแค่ครั้งเดียวแล้ว โอ๊ย พี่คนนี้นี่
(เหลือโอกาสแค่ครั้งเดียว)
ฉันคิดว่าเป็นจองฮา แต่ไม่ใช่ซะงั้น
(เซชานรู้ว่าเอเป็นใคร)
จริงด้วย
(สิบนาทีก่อน)
มีอันอื่นอีกเหรอ
(เจอรูปดอกจิกอันสุดท้ายในห้อง 504)
(เนื้อวัวเกาหลีเป็นเนื้อที่ดีที่สุด)
"เนื้อวัวเกาหลีเป็นเนื้อที่ดีที่สุด"
เดี๋ยวก่อนนะ
(ในที่สุดพวกเขาก็นึกออกว่าเอเป็นใครงั้นเหรอ)
"เส้นผมบังภูเขา"
(เส้นผมบังภูเขา)
หมายความว่ายังไงน่ะ
- เครื่องบินเล็ก - เครื่องบินเล็ก
(เครื่องบินเล็กงั้นเหรอ)
- ตัวอักษรสองตัวประกอบกันเป็นคำว่า "ป่าไม้" - นั่นสิ
ป่าไม้
(ไม้กับไม้ เท่ากับป่าไม้)
(คนเดียวที่รูปดอกจิกบ่งชี้ไปถึง)
แม่เจ้า พี่แทฮยอน
หา
- พี่แทฮยอน - หา
(เซชานวิ่งผ่านแจซอกไปหาแทฮยอน)
- พี่ครับ - หือ
- ผมเจอแล้วครับ - อะไรเหรอ
เครื่องบินมันคืออะไรล่ะ
- เครื่องบินกระดาษ - ไม่ใช่ เครื่องบินเล็กต่างหาก
- เครื่องบินเล็ก - เครื่องบินเล็ก
มันฟังดูเหมือน "ลุงยาม" เลยนะ
มันฟังดูเหมือน "ยาม" เลยนะ
(เครื่องบินเล็กในภาษาเกาหลีคือ คยองบีแฮงกี)
(ฟังดูคล้ายกับคำว่า ยาม คยองบี)
(เนื้อเกาหลีคือเนื้อที่ดีที่สุด)
คำว่า "วัว" กับ "หนึ่ง" รวมกันเป็นคำว่าอูอิล
"เส้นผมบังภูเขา"
- สีเขียวแก่ - สีน้ำเงินอมเขียว
(คนที่อยู่รอบตัวผู้อยู่อาศัยเสมอ)
(ป่าไม้ = อิม ฝน = อู หนึ่ง = อิล)
ตัวอักษรสองตัวประกอบกันเป็นคำว่า "ป่าไม้"
(อิมอูอิล)
ปุ่มมีวงกลมสามอัน
(รูปดอกจิกบนทีวี)
อิมอูอิล
(อิมอูอิล)
คนภายในบริษัทยุยง "เอ" ให้โยนความผิด
ให้ตัวแทนผู้อยู่อาศัย
โดยทำให้อุบัติการณ์ฟีนอลดูเหมือนคดีวางสารพิษ
ตอนนี้ตำรวจกำลังตามล่าตัว "เอ" เพื่อทำการสอบสวนต่อไปค่ะ
(เอผู้ซึ่งถูกยุยงโดยบริษัทคือ)
(ยาม อิมอูอิล)
(ทั้งอะพาร์ตเมนต์ถูกวางสารพิษฟีนอล)
หนาวแต่ทำงานหนักมากเลย
(ภารกิจของอูอิล: ซ่อนฟีนอล)
ดื่มกาแฟสักแก้วสิ
- ดีเลยครับ - ตามนั้นเลยครับ
(กาแฟเพิ่มรสชาติด้วยฟีนอล คืองานของอิมอูอิล)
ทำไมเป็นฉันล่ะ
(และตัวแทนผู้อยู่อาศัยต้องรับผิดไป)
- น่ากินจัง - ก๋วยเตี๋ยว
(เขาให้อาหารซึ่งต้องทำด้วยน้ำประปา)
คนต้มน้ำประปากินกัน
ชงชาข้าวโพดและชาข้าวบาร์เลย์ ในกาต้มน้ำที่บ้านน่ะ
(นั่นคือวิธีที่เขาค่อยๆ วางสารพิษผู้อยู่อาศัย)
(ยามหน้ามืดตามัวเพราะเงินนอกระบบ และซ่อนความจริงเอาไว้)
(ตอนนี้เป็นเวลา 16:45 น. เหลืออีกแค่ 15 นาที)
(พวกเขาต้องหาตัวยามอูอิลก่อนที่จะหมดเวลา)
จริงด้วย
(ช็อก)
ฉันควรลองดูไหมนะ
นี่ มันไม่สำคัญหรอก
- อูอิลน่ะ - พี่อูอิล
แล้วรูปดอกจิกมันเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ
เครื่องบิน มันเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ
- นั่นอูอิลไม่ใช่เหรอ - อยู่ไหนน่ะ
- ยาม - ยามเหรอ
- เครื่องบินเล็ก - จริงเหรอ
- ยาม - เครื่องบินเล็กเหรอ
(เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว พวกเขาต้องรีบ)
- จริงเหรอ - เขาอยู่ไหนน่ะ ชั้นไหน
รีบๆ เข้า
(เขาวิ่งไปที่ชั้นสาม)
(ชั้นแปด)
ต้องวิ่งไปถึงไหนเนี่ย
(ไปชั้นสิบ)
- ผมควรขึ้นลิฟต์นะ - มาทำอะไรตรงนี้เนี่ย
- ดาดฟ้าเหรอ - ไม่มี
- ไม่มีเหรอ - ไม่มี
(ไม่เจออูอิลที่ไหนเลย)
- เจอเขาไหม - ไม่
- พี่เขาไม่อยู่ ผมพลาดเหรอ - ไม่อยู่
(ไม่อยู่ที่ดาดฟ้า)
ไม่อยู่ที่นี่ ไปกันเถอะ
อูอิลไปซ่อนอยู่ไหนเนี่ย
จริงด้วย ใช่แล้ว
นี่ นารา
- นี่ วัวตัวผู้เกี่ยวอะไรน่ะ - เอากระเป๋าเธอไปเลย
คุณพระ
- นี่ วัวตัวผู้เกี่ยวอะไรน่ะ - เอากระเป๋าเธอไปเลย
คุณพระ
เหลือเชื่อเลย
ให้ตายสิ
แล้วเชือกรองเท้าฉันไปไหนน่ะ
เจนนี่ เอาแล้วไง
อย่างน้อยเธอก็แค่เชือกรองเท้าหายนะ
รองเท้าฉันหายไปเลย
รองเท้าฉัน…
พี่อูอิล แต่ว่า…
(พวกเขาต้องหาอูอิลให้เจอเร็วๆ)
- ปัญหาคือเราจะไปจับเขาที่ไหนล่ะ - นั่นสิ
(ปัญหาคืออูอิลหายตัวไป)
พี่อูอิล ลุงยามอยู่ไหนน่ะครับ
อูอิลอยู่ไหนเนี่ย
(พวกเขาต้องเอาของของอูอิล ไปไว้ในรถตำรวจโดยเร็ว)
ทำไมที่นี่มืดจัง
เขาคงไม่อยู่ที่นี่หรอก
ห้องใต้ดินไม่มีอะไรเลย
อูอิล ไม่ได้ซ่อนอยู่ใช่ไหม
ทุกคนไปไหนกันหมดเนี่ย
โอ้มายก๊อด
(ไม่จริงน่า)
โอ้มายก๊อด
(เจนนี่วิ่งไป)
(เจอยามแล้ว)
โอ้มายก๊อด
(โดด)
(แต่ว่า)
พี่คะ ไม่นะ
(ทำไมเขาไวจัง)
พี่คะ ไม่นะ
ฉันวิ่งไม่ไหว
บอกว่าฉันวิ่งไม่ไหวไง
พี่คะ
ฉันวิ่งไม่ไหวนะ พี่คะ
(ยามอินกับบทบาทมาก)
(และเจนนี่วิ่งไม่ไหว)
พี่คะ ฉันวิ่งไม่ไหวนะ
ฉันวิ่งไม่ไหวนะ โธ่เอ๊ย
ลุงยามคะ
(เขาหนีไปนานแล้ว)
ทำไมอินกับบทนักนะ
ฟังฉันหน่อย ฟังฉันหน่อยสิคะ
ลุงยามคะ
(เจนนี่จากไป)
(และนาราเข้ามา)
อูอิลนี่
(วิ่งอีกครั้ง)
อูอิล
นี่
(วิ่งโดยไม่ใส่รองเท้าเพื่อเพิ่มความเร็ว)
อูอิลนี่
อยู่ไหนน่ะ
ลงไปข้างล่างกัน
อยู่ไหนน่ะ
อยู่นั่นเอง
อิมอูอิลอยู่ไหน
อะไรเนี่ย
(ถ้าผู้อยู่อาศัยจับเขาไม่ได้ในห้านาที พวกเขาจะแพ้)
(แต่ยามวิ่งอย่างไว)
(และผู้หญิงที่ไม่ได้ใส่รองเท้า กำลังไล่ตามเขาไป)
(ย่อง)
(โอนารา สังกัด: กองกำลังเงา)
(พลัง: เมื่อเธอกัด เธอจะไม่ยอมปล่อย)
(ปฏิบัติการ: อิมอูอิล)
(อิมอูอิลไม่รู้เรื่องและวิ่งต่อไป)
(ฉันจะจับนายให้ได้)
ขวางเขาไว้ที
ขวางเขาไว้
(เธอพยายามไล่ตามเขา แต่ช้าเกินไป)
อูอิล เดี๋ยวก่อนสิ
เดี๋ยวก่อน อูอิล เดี๋ยวก่อน
เดี๋ยวก่อน
(สงครามยังไม่จบ อย่าพึ่งนับศพทหาร)
(ฉันจะจบมันเอง)
(ตั๊กแตนเพิ่มพลัง)
นี่
จับได้แล้ว
(ขโมยหมวกยามมาได้)
จับเขาไว้
(วิ่งตรงไปที่รถตำรวจ)
ปล่อยนะ
(เธอกัดเขาเหรอ)
โอ๊ย
(เมื่อเธอกัด เธอจะไม่ยอมปล่อย ปฏิบัติการ: อิมอูอิล สำเร็จ)
หมดแรงแล้ว
พี่แจซอก
จับพี่แจซอกไว้
(ไม่มีเวลาแล้ว แต่ฝูงไฮยีนาไล่ตามเขามา)
จับพี่แจซอกไว้
(เหลือ 20 วินาที)
เจนนี่
(เขาถูกจับได้เหรอ)
เจนนี่
เถอะน่า เราต้องจบเรื่องนี้นะ
เอาละ
(เขาเกือบไม่ได้เอามันไว้ในรถตำรวจแล้ว)
(แจซอกใส่หมวกของอูอิลเข้าไป)
(แจซอกเอาของไว้ที่รถตำรวจทันเวลาไหมนะ)
(ทันใดนั้นเสียงไซเรนก็ดังขึ้น)
- นี่เป็นของของคนร้ายครับ - เสร็จแล้วใช่ไหมครับ
(แจซอกจับกุมคนร้ายได้)
โอเค ฉันได้ที่หนึ่ง
ยูแจซอกชนะ
โอเค ฉันได้ที่หนึ่ง
(ยูแจซอกชนะเพียงคนเดียว)
พี่อูอิลนี่เอง
- นายเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมดนี่เอง - นายทายถูกเผงเลย
ผมนึกว่าเราเป็นทีมเดียวกันซะอีก
เลยบอกเรื่องที่รู้ไปหมดเลย
(เซชานแชร์เบาะแสกับทุกคน)
มันเป็นการแข่งเดี่ยวนี่
ทำไมให้ข้อมูลไปหมดเลยล่ะ
ผมรู้สึกปลื้มปริ่มอ่ะ แบบว่า "ถูกใช่ไหมล่ะ"
เรื่องราววันนี้อ้างอิงจาก อุบัติการณ์ฟีนอลในปี 1991 ครับ
ใช่แล้ว
- พี่เป็นตัวเด่นเลยนะเนี่ย - ได้บทบาทสำคัญเลย
- ดูพี่สิ - อูอิล
(เขิน)
ฉันนึกว่าหัวใจจะระเบิดแล้วซะอีก
ตื่นเต้นดีไหม
- ตื่นเต้นดี ชอบมากเลย - ตื่นเต้นดีนะ
เจนนี่ก็ชอบเหมือนกัน
ชอบค่ะ สนุกมากเลย
ยังไงก็ตาม ผู้ชนะคือ
- ยูแจซอก - โอเค ฉันชนะครั้งแรกเลย
(แจซอกชนะคนเดียวเป็นครั้งแรก)
ในเมืองแทกู น้ำประปาที่ส่งกลิ่นเหม็น
ทำให้ประชาชนดื่มน้ำและซักเสื้อผ้าไม่ได้ค่ะ
สาเหตุโดยตรงของวิกฤติน้ำดื่มคือ
การกระทำที่ผิดศีลธรรมของบริษัท ที่แสวงหาแต่ผลกำไร
บริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้าที่อ้างว่าเก็บสะสม
เครื่องใช้ไฟฟ้าเก่าๆ เพื่ออนุรักษ์ธรรมชาติ
ถูกจับได้ว่าทิ้งขยะอย่างผิดกฎหมายเพื่อลดต้นทุน
(โศกนาฏกรรมทั้งหมดเกิดจากความเห็นแก่ตัว ของคนจำพวกหนึ่ง)
โรงงานที่แอบทิ้งน้ำเสียปนเปื้อนสารเคมี
ถูกตรวจสอบพบแล้วค่ะ
(ความเห็นแก่ตัวเป็นคำสาปที่เลวร้ายที่สุด ของมนุษยชาติ)
(วิลเลียม อี แกลดสโตน)
- หยุดอยู่ตรงนั้นเลย - หยุดอยู่ตรงนั้นนะ ไอ้เวร
(แอคชัน)
ความรักไม่ใช่บาปนะ
เห็นผู้ชายคนนี้บ้างไหมคะ
(เรื่องจริงจากปี 1984)
เขาเป็นคนที่สำคัญกับฉันมากเลย
ไม่ต้องห่วงนะครับ พวกเราจะช่วยตามหาเอง
(ผู้อยู่อาศัยต้องมาไขคดีอีกครั้ง)
ฉันว่าฉันรู้อะไรจากคำใบ้นะ
เขาชื่อว่าฮึงบู
เราเกือบถึงที่นั่นแล้ว
(ตาข่ายแห่งการสืบสวนเริ่มแคบลง)
ผมเจอสองอันครับ
- ไปเลย - อะไรนะ
หลีกไปซะ
(ความจริงที่เกิดขึ้นวันนั้นในปี 1984 ถูกเปิดเผย)
(เหล่าผู้อยู่อาศัยจะไขคดีได้หรือไม่)
- ฉันกลัวอ่ะ - เหมือนในหนังเลย
(และแจซอกถูกทิ้งไว้ข้างหลัง)
(เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขานะ)
คำบรรยายโดย แก้วตา สมานจิตต์