(หาย)
(สองชีวิตอิสตันบูล)
น่าสนใจ ยิ่งใหญ่ เพราะงั้น…
ดูเขาสิ
- เพลิน - ฉันหมุนได้เธอ
ฉันว่านายต้องสนุกขึ้นแน่
พูดความจริงหรือรับคำท้า
พูดความจริง
- เธอเคยมีเซ็กซ์มากี่หน - ถ้ายัยนี่เคยนับนะ
กล้าดียังไง นายกล้าขนาดนั้นได้ไง มาถามเรื่องแบบนั้นฉันได้ไง
ล้อเล่นน่ะ ฉันเคยร่วมรักมากี่ครั้งงั้นเหรอ ลองทายสิ
- ห้า - เจ็ดสิบสาม
- หนึ่งพัน - โห
ฉันรู้สึกเป็นเกียรตินะ โดโด้ที่รัก แต่… เอ้อ…
ศูนย์ครั้ง
โอเค บอกความจริงมาเดี๋ยวนี้
ศูนย์ พวก
เดี๋ยวนะ ฉันแต่งองค์ทรงเครื่อง ให้เธอออกไปเดตทุกครั้งนั่นเปล่าๆ เหรอ
ฉันแต่งหน้าให้เธอ เธอบอกฉันด้วยซ้ำว่ามันไปได้สวย
- งั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ - เพราะอะไรสักอย่าง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
นี่เราเป็นแก๊งเพื่อนแบบไหนกัน เธอไม่ชอบดนตรีเมทัลได้ไง
- ก็ไม่ชอบ - แล้วเธอก็ไม่เคยมีเซ็กซ์เหรอ
- โอเค แล้วแต่เลย เชิญเลย - และนั่นแหละความลับของฉัน
- เซห์ร่าสนิทกับฉันกว่าพวกเธออีก - ไม่เอาน่า
ฉันว่าฉันทำเต็มที่แล้ว
- ให้ใครหมุน ฉันเหรอ - ใช่
เอาเลย โอเค พูดความจริงหรือรับคำท้า
- พูดความจริง - โอ๊ย พูดความจริงกันพอแล้ว!
- บอกว่ารับคำท้าสิ เราจะได้เห็นอะไรบ้าง - จะถามอะไรล่ะ
ขีดจำกัดของนายในความสัมพันธ์คืออะไร อะไรที่ทำให้นายทิ้งผู้หญิงคนหนึ่ง
- ฉันจะทิ้งเธอถ้าเธอโกหก - หุบปากเลย อีตามุกเฝือ
แต่มันจริงนะ ถ้าเธอโกหกก็จบเลยสำหรับฉัน แค่นั้นแหละ
และปกติสาวผมบลอนด์ก็ไม่ใช่สเป็กฉัน ฉันชอบผมสีเข้มมากกว่า
ฉันชอบหน้ารูปไข่ น่ารัก
ฉันชอบตาเหมือนตากวาง
- แค่นั้นแหละ - เขาชอบผู้หญิงชื่อเซห์ร่า
โอเค ฉันจะหมุน
เป็นไงบ้าง
- สบายดี นายล่ะ - ฉันก็สบายดี
- ถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ - ได้ค่ะ
ขอบคุณมาก พูดความจริงหรือรับคำท้า
- รับคำท้า - ขอเสียงปรบมือดังๆ ได้มั้ย
ในที่สุด
- โดดลงทะเล - อะไรนะ
- โดดลงทะเล - ฮารุน อย่างี่เง่าสิ
- เธอทำได้ - ไม่เอา
- เอาสิ โดดเลย - อย่างี่เง่าน่า
- เฮ้ นี่เกมนะ เพื่อนสาว เอาเลย - ไม่ ไม่มีทาง ไม่เอา
เธอทำได้
ไม่
แต่เราทุกคนสัญญากันไว้ไม่ใช่เหรอ ว่าจะลงทะเลกันวันนี้
ฉันไม่ได้สัญญาอะไรแบบนั้น
ทำไมล่ะ ว่ายน้ำไม่เป็นเหรอ
ถ้าฉันไม่รู้ล่ะ
เธอจะอยากรู้ไปทำไม
ถ้าไม่รู้ก็ไม่รู้สิ ก็แค่บอกว่าไม่รู้
- สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
ขอต้อนรับสู่การสอบพูดภาษาฝรั่งเศส
ขอบคุณค่ะ
สบายดีมั้ยครับ
- สบายดีค่ะ - ดีแล้ว
ผมจะอัดเสียงคุณ เราจะได้เอามาประเมินได้ทีหลัง
- ตกลงมั้ยครับ - ค่ะ ตกลง
เยี่ยม เริ่มกันเลย
เริ่มจากแนะนำตัวก่อนนะครับ ขอทราบชื่อ นามสกุลคุณด้วย
เนสริน จาเนร์ค่ะ
- คุณเกิดที่ไหนครับ - ในอมัสยาค่ะ
คุณย้ายมาอิสตันบูลเมื่อไร
- เมื่อ 25 ปีก่อนค่ะ - นานมากแล้วนะครับ
คุณทำอาชีพอะไร
ฉันเป็นศัลยแพทย์หัวใจและหลอดเลือด ตอนนี้ฉันไม่ได้ทำงานค่ะ
- ขอถามได้มั้ยครับว่าทำไม - ฉันลาออกเพื่อจะไปทำงานที่ฝรั่งเศส
คุณก็รู้ว่าคนเขาว่ายังไงกัน
คุณจากเมืองเมืองหนึ่งไปไม่ได้ มันจะติดตามคุณไปตลอด
ฉันว่ามันไม่ยุติธรรมค่ะ
ที่พลเมืองของประเทศโลกที่หนึ่งจะพูดแบบนี้
ผมอยากใช้ชีวิตกับคุณ เนสริน
ผมอยากให้เราแก้ปัญหาของคุณร่วมกัน ผมอยากอยู่กับคุณ
มีแค่เรื่องเดียวอยู่ในใจผม
คือการอยู่กับคุณ
ขอร้องละ
ยอมให้มันเกิดขึ้นเถอะนะ
ผมรักคุณนะ เนสริน ผมรักคุณ
ผมรักคุณมากจริงๆ
หลุยส์
เราสอบกันต่อได้มั้ยคะ
คุณบอกผมว่าคุณอยากอยู่ฝรั่งเศส ใช่มั้ย
คุณดูเป็นผู้หญิงที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง
คุณมั่นใจขนาดนั้นได้ยังไงว่าคุณ
จะผ่านการสอบครั้งนี้ได้
มันน่าชื่นชมนะ
(อพาร์ตเมนต์แชร์กับผู้หญิง 15,000 ลีรา - เช่า)
สวัสดีค่ะ ฉันโทรมาเรื่องที่ฉันสมัครหอพักไป
คุณบอกว่าจะติดต่อกลับ
งั้นฉันก็ไม่ได้เหรอคะ
เข้าใจค่ะ
มันจะเปลี่ยนอะไรมั้ยคะถ้าฉันไปเอง
ไม่เปลี่ยน โอเคค่ะ
งั้นก็โอเคค่ะ แค่นี้นะคะ โชคดีค่ะ
เธอไม่สบายใจหรือเปล่า
เปล่าค่ะ
- คุณล่ะคะ - ไม่หรอก
ดีแล้วค่ะ
มีข่าวอะไรเรื่องหอที่เธอพูดถึงมั้ย
ยังไม่แน่นอนค่ะ
แต่เดี๋ยวมันก็ลงตัว ทำไมจะไม่ล่ะคะ
ถ้ามันไม่เป็นงั้นล่ะ เราต้องหาทางออกนะ
ไม่รู้สิคะ
ชีวิตหนูมีแต่ความไม่แน่นอนตลอด
หนูว่าหนูคงต้องเรียนรู้ ที่จะอยู่กับมันแทนที่จะสู้กับมัน
หมายความว่าไง
คือว่า
โลกนี้มีคนอยู่หลายพันล้านคน
หนูไม่ใช่ตัวเอกของโลกนี้
ทุกคนกำลังเจอเรื่องบางอย่าง อะไรๆ มันจะลงตัวเองด้วยทางไหนสักทาง
พอเราก้าวข้ามภูเขามาได้ลูกหนึ่ง อีกลูกก็โผล่มา
หนูคิดว่างั้นค่ะ
เพราะงั้นเราถึงไม่มีวันรู้แน่ว่าเราเป็นใคร
หรือมองเห็นทางที่เราเดินอยู่
แต่หนูคิดว่านั่นก็ปกติ
- จริง - จริงค่ะ
เพราะงั้นก็ไม่มีปัญหา
หมายถึงอย่างน้อยก็ตอนนี้น่ะค่ะ
คุณจะรู้ผลสอบเมื่อไรคะ
มันควรออกมาแล้วป่านนี้
หนูแน่ใจว่าคุณสอบผ่าน
หวังว่างั้นนะ
หวังว่างั้นค่ะ
(แอมะซอน ละครเวทีแนวทดลอง)
- ไง - ไง
- เราโอเคกันอยู่มั้ย - โอเค
- โชคดีนะ - ขอบใจ
เธอไม่ได้ยังติดใจเรื่องเมื่อวานใช่มั้ย
ไม่หรอก
ผมฉันเป็นไงบ้าง ดูดีมั้ย
ดูดีสิ
เธอจะทำยังไงกับผมเธอ
(เขียนบทและกำกับโดยจีฮัน ทัยลัน แอมะซอน)
- ขอให้สนุกกับละคร - ขอบคุณ
- เกิดอะไรขึ้น - ไม่เป็นไร
การแบ่งขั้วไม่เคยทิ้งฉันไป
ฉันไม่รู้ว่าเพราะฉันลังเลเป็นประจำหรือเปล่า
หรือเพราะการค้นหาอยู่ตลอด ซึ่งขับเคลื่อนด้วยความรู้สึก
ที่ว่าฉันไม่ได้มีชีวิตอยู่จริงๆ เว้นแต่จะได้สัมผัสสิ่งต่างๆ
แต่ฉันติดอยู่ตรงกลาง ระหว่างขั้วตรงข้ามกันเหล่านี้ตลอดเวลา
ฉันต้องเลือกอะไรหรือเปล่า
ไม่รู้สิ
ฉันบอกไม่ถูกเลยว่าฉันชื่นชม คนที่เลือกทางได้มากแค่ไหน
คนที่บอกว่า "ฉันต้องการแบบนี้ นี่คือเป้าหมายของฉัน"
หรือคนที่บอกว่า "ฉันเกลียดเรื่องนี้ ไม่ ไม่มีวัน"
ฉันรู้สึกเหมือน…
ลิ้นฉันถูกมัดไว้
หัวใจฉันหนักอึ้ง
และสมองฉันก็แข็งทื่อ
มีชื่อเรียกมันด้วยในวรรณกรรม รู้มั้ยคะ
ฉันเป็นผู้ป่วยโรคสองจิตสองใจ ที่ผ่านการวินิจฉัยและลงทะเบียนแล้ว
สัมผัสความรู้สึกสองแบบที่ขัดแย้งกัน
อารมณ์ ความเชื่อ และความปรารถนา สองแบบที่ตรงข้ามกันในขณะเดียวกัน
และกระดิกกระเดี้ยไม่ได้
ความสองจิตสองใจคือการไม่สามารถทำอะไรได้
และที่นี่ก็รู้สึกเหมือนก้นทะเล
ไม่มีอากาศ
คุณคงต้องนึกสงสัยสินะ ไม่ ไม่มีใครบอกฉันหรือตัวละครนี้ให้คลุมผม
งั้นฉันทำไปทำไม
เพราะความรู้สึกทางศาสนาเหรอ
หรือมันเป็นปฏิกิริยา ตอบโต้สายตาที่มองแม่ฉัน
มันเป็นความรู้สึกเป็นอันหนึ่งอันเดียว กับผู้หญิงที่ให้กำเนิดฉันหรือเปล่า ไม่รู้สิ
แต่ต่อให้ฉันรู้คำตอบนั่น…
มันก็ไม่ใช่ข้ออ้างสำหรับสายตาแบบนั้นของพวกคุณ
อย่าลืมเรื่องนั้นเด็ดขาด
ตอนนั้นเป็นวันแรกที่ฉันมาอิสตันบูล
วันนั้นฉันไม่อยากคลุมตัวเองเลย
ฉันไม่ได้วางแผนไว้จริงๆ หรอก
มันเป็นเจตจำนงที่ไม่รู้สาเหตุ
และบางครั้งคนเราก็ตัดสินใจได้ ถึงแม้จะสับสนมาก
บางทีฉันอาจกลัวว่าจะถูกจัดหมวดหมู่
ถูกตัดสิน ติดป้าย และฝังในความคิดใครบางคนแบบไม่มีทางกู้คืน
เพราะที่จริงแล้วฉันเป็นคนล่องลอย
เหมือนลูกโป่ง
ลูกโป่งมีอากาศอยู่ข้างใน แต่ไม่มีใครเห็นหรือสนใจมัน
คนเขามองแค่ภายนอกเท่านั้น
ฉันเลยกลัวว่าจะติดอยู่ในภาพลักษณ์แบบนั้น
ฉันอยากถูกมองแบบไม่ผ่านฟิลเตอร์ เหมือนกับทุกๆ คน
เท่ากับที่ทุกๆ คนอยากให้เป็น
ฉันเลยสร้างพื้นที่สองแห่งให้ตัวเอง
และฉันก็พูดไม่ได้ว่าฉันไม่ละอายใจ เพราะฉันละอายใจมาก
เพื่อจะหาจุดร่วมกับโลกภายนอก
ฉันรื้อหินกั้นกลางบางส่วนออก ด้วยเจตนาอันกังวล
และตอนนี้เมื่อมองย้อนกลับไป
ฉันก็กลายเป็นคนโดดเดี่ยว
และฉันก็ไม่รู้อีกต่อไปแล้วด้วย ว่าฉันอยากเติบโตในดินแบบไหน
อย่างเดียวที่ฉันรู้ก็คือ
การเที่ยวท่องไปในตัวฉันเอง
ตั้งใจฟังคำพูด
ทองไม่ได้เปล่งประกายแวววาวไปทุกชิ้น
และนักเดินทางก็ไม่ได้หลงทางกันทุกคน
ใช่ ถูกแล้ว
หายนะก็เป็นแบบนั้นแหละ
มันเกิดขึ้นเมื่อทุกอย่างเป็นไปด้วยดีไม่ใช่เหรอ
เพราะใครจะรู้ว่าจุดยืน ของคนที่คิดว่ามาถูกทางแล้วอยู่ตรงไหนกันแน่
และใครจะรู้ได้ว่าการหลงทาง ว่าความกังขานั้น ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของหนทางนั่น
เพราะฉันอาจจะตื่นมาพรุ่งนี้ และไม่รู้ว่าฉันอยากทำอะไร
ผ้าคลุมผม หมวกแก๊ป ฮู้ด วิก หรือโกนหัวล้าน
อย่างเดียวที่ฉันรู้ก็คือ "ขอบคุณองค์อัลลอฮ์ที่ฉันออกจากบ้านได้"
ถ้าหายนะคือจุดแวะจอด ตอนที่ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี
งั้นเราก็อาจพบปาฏิหาริย์ ระหว่างทางเมื่อเราหลงทางก็ได้
ใครจะรู้ล่ะ
สิ่งเดียวที่ฉันรู้คือ…
ฉันยังเป็นตัวฉัน
เซห์ร่า
ทุกคนอยู่นี่แล้วนะ
อืม งั้นก็…
มันก็ดีนะ ฉันหมายถึง…
มันก็ไม่เลว
แน่ละว่าฉันมีโน้ตอย่างละเอียดให้ทุกคน
แต่ขอบอกพวกเธอแบบนี้
เมื่อละครมาถึงจุดนี้แล้วน่ะ
เราเพิ่มหรือตัดบทออก ตามใจชอบไม่ได้นะ เซห์ร่า
แต่อาจารย์คะ คุณบอกว่า
"ถ้าเธอได้สัมผัสอะไรบนเวที ให้อ้าแขนรับมัน"
- "ความต่อเนื่องไม่สำคัญ…" - นั่นสำหรับการซ้อมน่ะ สำหรับการซ้อม
การซ้อมเป็นส่วนหนึ่งของ กระบวนการสร้างสรรค์ ใช่มั้ยคะ
นี่เป็นการซ้อมที่มีผู้ชม เป็นการซ้อมใหญ่ของละครนี้
เราพูดบทเดิมซ้ำๆ มาสองสัปดาห์ไม่ใช่เหรอ
เธอได้ทำอะไรที่ต่างไปมั้ย
ทุกคนมีอิสระที่จะสร้างตัวละคร ตามที่ต้องการขึ้นมาในสองสัปดาห์แรก
ฉันเคยเข้าไปแทรกแซงมั้ย
หนูไม่ได้ทำให้ตัวละครอื่นเสียหายนี่คะ แค่ในบทพูดคนเดียวของหนู…
ไม่ บทพูดคนเดียวแต่ละบทในที่นี้ส่งผลต่อคนอื่นๆ
พอเธอแสดงออกมาแบบนั้น และเราได้ยินเธอแสดงแบบนั้น
ฮารุนกับฉันก็ตกใจ
เธอสองคนจะเข้าฉากด้วยกันในอีกห้านาที
เขาไม่ต้องเปลี่ยนปฏิกิริยาของเขาไปด้วยเหรอ เพราะเธอก็รู้นี่…
เธอต้องเข้าใจได้ว่าตัวละคร ที่เจอกับตัวละครที่สวมผ้าคลุมผม
จะปฏิบัติตัวตามสิ่งที่เห็น พวกเขาสร้างความสัมพันธ์ตามนั้น
"สร้างความสัมพันธ์ตามนั้น" เหรอคะ
ก็แน่อยู่แล้ว เราแบ่งแยกหมวดหมู่ ในสมองเราไม่ใช่เหรอ เซห์ร่า คือว่า…
โอเค ขอพูดแบบนี้นะ ลองนึกภาพฉันเป็นผู้กำกับเวทีหญิง
ใช่มั้ย เธออาจนึกภาพแบบนั้นออก
เธอเห็นภาพอะไรในหัว
สวย
ขอบใจ เซลิน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ฉันจะพูด ฉันคลุมผ้าคลุมผมอยู่หรือเปล่า
เปล่าค่ะ
นั่นแหละที่ฉันพูดถึง มีการแยกหมวดหมู่ในหัวเรา
เราใส่ตัวละครลงไปในนั้น เธอทำให้การปรับรายละเอียดมันยุ่งเหยิง
ยกตัวอย่างนะ ชั้นเรียนนั่นชื่ออะไร สารานุกรมอิสตันบูลใช่มั้ย
วิชาของอาจารย์เอิซเลม ใช่หรือเปล่า
เธอนึกภาพอาจารย์เอิซเลม ทำการสอนโดยที่คลุมผ้าคลุมผมออกมั้ย
แต่เรานึกภาพผู้หญิงในโรงอาหารนั่นออก
ประเด็นอยู่ตรงนั้นแหละ
แปลว่าเป็นเรื่องชนชั้นเหรอ
ฉันไม่ได้พูดถึงความแตกต่าง ของชนชั้นทางเศรษฐกิจล้วนๆ
บอกตามตรงนะ ฉันนึกภาพใครแบบไหนก็ได้
ฉันว่าเหลวไหลสิ้นดีที่เราต้องมาถกกันเรื่องนี้ด้วย
เธอพูดอะไรอยู่น่ะ เราไม่ได้ตั้งใจว่าร้ายใครอยู่ตอนนี้
เราไม่ได้จะสนับสนุนให้แบนอะไรทั้งนั้น มันเป็นเรื่องของความคงเส้นคงวา
ในฐานะศิลปิน เราไล่ตามความจริง
ก็อย่างที่บอกไป มันเป็นเรื่องของ การจัดคนไว้ในที่ทางเฉพาะ
ฉันไม่ได้บอกว่าที่เซห์ร่าทำมันผิด แต่เธอไม่ได้ทำแบบนั้นจนกระทั่งวันนี้
นี่ไม่ใช่ตัวละครของเซห์ร่าที่เราซ้อมกันมา
ไม่งั้นมันก็เป็นตัวละครที่จินตนาการถึงได้
ฉันไม่ได้บอกว่ามันจะไม่เวิร์ค
แต่เธอจะไม่เป็นแบบนั้นในฉากต่อไป
หรือไม่ตัวละครของฮารุนก็จะไม่พูดอะไรแบบนั้น
ถ้าตัวละครของเซห์ร่าเป็นตัวเอกในละครทีวี
เธอนึกภาพคนเขียนบทคลุมผ้าคลุมผมออกมั้ย
หรือเธอนึกภาพผู้บริหารหญิงของช่อง ที่ตัดสินใจว่าละครจะได้ออกอากาศมั้ยยังไง
เป็นเพราะอคติของคนหรือเปล่าครับ
แล้วอคติของคนที่คลุมผ้าคลุมผมล่ะ
พวกเขาปฏิเสธงานประเภทนี้ เพราะอะไรสักอย่าง และนี่ก็คือผลลัพธ์
มันง่ายที่จะตีตราคนอื่น ว่ามีอคติโดยไม่ล้วงลึกลงไป
บางทีถ้าพวกเขาไม่เป็นแบบนี้
พวกเขาอาจป้องกันไม่ให้คนอื่นมีอคติได้ ถูกมั้ย
นั่นมันชัดเจนมาก
มีคนคลุมผ้าคลุมผมตั้งเยอะในมหา'ลัย
พวกเขาควรทำอะไรก็ตามที่อยากทำ
ถึงชีวิตจะให้โอกาสพวกเขา ศาสนาของพวกเขาจะยอมหรือเปล่าล่ะ
ไม่ ไม่เอา หยุดพูดเรื่องนี้เถอะ นี่มันออกทะเลแล้ว
นี่ไม่ใช่ประเด็นของเรา ประเด็นคือ ความคงเส้นคงวาในละครเรา โอเคนะ
ฉันหมายถึง…
เราควรแสดงตามที่เขียนไว้ เราไม่ได้เขียนไว้แบบนี้
ยังไงก็เถอะ นี่เริ่มดึกแล้ว และเราก็เหนื่อยกันแล้ว
ไว้เราจะตัดสินใจว่า ตัวละครของเซห์ร่าจะเป็นยังไง
เอาแผ่นโฟมไปไว้ด้านหลัง แล้วก็ถูที่นี่ มาทำให้มันสะอาดก่อนไปกัน
เธอเป็นคนแปลกจริงๆ นะ
มันยอดเลย ฉันอยู่ที่นี่มา 25 ปีแล้ว
โอเค อย่าทำงี้ ขอเถอะค่ะ
โดดเลย!
ตึ้งๆ ตีจังหวะสุดท้าย หนูจะจบเพลงนี้แล้ว ตึ้ง!
หยุดเถอะค่ะ วางมันก่อน อย่า!
แต่นแต๊น!
หนูตกใจจะแย่
หยุดเถอะ
ค่อยๆ นะ
- ระวัง มันแตกง่าย - ส่งมาให้ฉัน โอเค
(ระวังแตก)
เอเมล
มีเอกสารอยู่ในนั้น ดูเอาว่ามันสำคัญมั้ย
- จะเกิดอะไรขึ้นกับเฟอร์นิเจอร์ เอเมล - ไม่มีอะไรเหลือหรอก ทุกอย่างจะถูกขนไปหมด
เธอจะทำยังไงต่อ เธอจะไปไหน
ฉันดูแลตัวเองได้
แม่คะ แล้วแม่ล่ะ ครอบครัวเราล่ะ
ทุกคนต้องพึ่งตัวเอง
ฉันไม่มีอะไรเหลือให้สถาบันนี้แล้ว
เอเมล
เอเมล เอเมล ฟังฉันก่อนได้มั้ย แค่ฟัง ขอเถอะ ฟังฉันนะ
ปล่อยมันไว้ เอาไปวางที่ไหนสักแห่ง วางก่อน
- เนสริน โอเค - วาง
มีอะไร พี่จะพูดอะไร พี่จะขออะไรจากฉัน
ฉันเข้าใจเธอ
ทำตามใจอยากเถอะ
อะไรก็ตามที่เธออยากทำ
ฉันจะจัดการมันเอง
พี่จะทำยังไง
ไม่รู้สิ
ฉันจะหาทางดูแลแม่เอง
พี่จะไม่ไปฝรั่งเศสเหรอ
ถ้าจำเป็นก็ไม่ไป
ฉันจะไม่ทำให้เธอมีภาระ ไม่ต้องห่วงนะ
มานี่สิ
เอเมล ฉันรักเธอมากนะ
เซวินช์
- เซวินช์ - เธอไม่ใช่เซวินช์ค่ะ แม่ นี่เอเมล
- เอเมลเหรอ - เอเมล ใช่ค่ะ เอเมลลูกสาวแม่
- เก็บของแล้วก็ไปกันเถอะ - โอเคค่ะ แม่
- ไปหาเซวินช์ - โอเคค่ะ
- เราจะไปหาเซวินช์ - โอเค
- ไปกันเถอะ - โอเคค่ะ แม่ โอเค
ดิเอโก้
- ดิเอโก้! - เซห์ร่า
หนูเจอดิเอโก้แล้วค่ะ
- ดิเอโก้เหรอ - ค่ะ!
- ไม่จริงน่า - จริงค่ะ นี่มันเอง ดูสิคะ
- ต้องเป็นแมวหน้าเหมือนแน่ๆ - ไม่ค่ะ เป็นมัน หนูแน่ใจ
ขอดูหน่อย
ดิเอโก้ ลูกแม่
ดิเอโก้!
- เมี้ยวๆ - มาเถอะ
ดิเอโก้ นั่นลูกหรือเปล่า ลูกแม่
มาเถอะ เจ้าเหมียว มานี่
ดูแกสิ มานี่ แกหนักเท่าดิเอโก้เลย
- ใช่แล้วล่ะ ฉันว่าแกคือดิเอโก้ - จริงเหรอคะ
ใช่ ใช่แล้ว! ดิเอโก้
ไปอยู่ไหนมาน่ะ ไปไหนมา
มีอะไรเหรอคะ
ฉันคิดเรื่องดิเอโก้อยู่น่ะ
มันคิดถึงคุณจริงๆ นะคะ พวกคุณจะไม่มีวันแยกจากกันอีก
- มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก - ทำไมล่ะคะ
ดิเอโก้เดินทางไม่ได้แล้ว
ยังไงคะ
เพราะมันเป็นแมวแก่ เมื่ออายุขนาดนี้ การย้ายที่อยู่มันจะเป็นเรื่องโหดร้าย
ไม่ต้องห่วงค่ะ มันต้องเคยผ่าน การผจญภัยสุดเหวี่ยงมาแน่ มันจะไม่เป็นไร
- ฮัลโหล - ฮัลโหล ฮัลโหลเนสริน
หลุยส์
ผลสอบอย่างเป็นทางการมาถึงทางอีเมลวันนี้
- แต่ผมอยากบอกให้คุณรู้เป็นการส่วนตัว - โอเค
ผมอยากบอกให้คุณรู้ด้วยว่า เรื่องระหว่างเราก่อนนี้มันยอดมาก
ค่ะ ต้องเป็นงั้นอยู่แล้ว
คุณสอบผ่าน ได้คะแนนสูงมากด้วย
จริงเหรอ
โชคดีกับการเดินทางนะ
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง หลุยส์
เกิดอะไรขึ้นคะ
ถ้าฉันไป เธอจะช่วยดูแลดิเอโก้มั้ย
แน่อยู่แล้วค่ะ ถึงหนูจะยังไม่แน่ใจก็เถอะ ว่าหนูจะดูแลตัวเองยังไง เพราะงั้น…
แต่หนูจะหาที่อยู่ให้มันแน่นอนค่ะ
ให้เธออยู่กับมันที่นี่เป็นไง
คุณจะไม่ขายบ้านนี้เหรอคะ
ถ้าเธอดูแลดิเอโก้ ฉันจะไม่ขาย
จริงเหรอคะ
เซห์ร่า
คะ
ฉันสอบผ่าน
ยินดีด้วยค่ะ หนูไม่แปลกใจเลย
หนูรู้อยู่แล้ว
เอาละ ทุกคน นี่เป็นคาบสุดท้ายของเรา
ฉันรู้ว่านี่ไม่ใช่วิชาปกติ
ฉันได้ยินพวกคุณคุยกันเองด้วย
ว่านี่เป็นวิชาสถาปัตยกรรมหรือวรรณกรรม
แต่ฉันอยากคิดว่าพวกคุณเข้าใจประเด็นของฉัน
บางทีตอนที่คุณออกแบบโครงการของคุณในอนาคต
คุณจะจำการบ้านนี้ได้และทำอะไรอย่างมีเหตุผล
เมื่อคิดว่าคุณอาจอยู่ในสารานุกรมของใครสักคน
ขณะที่กาลเวลาและผู้คน ทำร้ายเมืองนี้ในสารพัดรูปแบบ
อิสตันบูลก็ยังงดงาม
แต่ฉันจะขอให้พวกคุณจดจำอิสตันบูลไว้ และปล่อยให้มันได้หายใจ
เพราะความจริงก็คือเมืองนี้กำลังหายใจไม่ออก
แต่การที่จะทำแบบนี้ได้ คุณต้องมีที่ทางของตัวเอง
อะไรที่ส่งผลต่อคุณมากที่สุด
ตัวอักษรของคุณ คำของคุณคืออะไร
ใช่แล้ว ตอนนี้มาบอกเล่าให้กันและกันฟังเถอะ
บางทีพวกคุณอาจมีที่ทางร่วมกัน หรือพวกคุณบางคนอาจค้นพบที่ใหม่ๆ
เชิญเลย
ตัวอักษรเอ็น บ้านของเนสริน
ในพจนานุกรมฉบับปัจจุบัน นี่คือสิ่งที่เขียนไว้เกี่ยวกับคำว่าเนสริน
"ความหมายของชื่อเนสริน
ซึ่งถ่ายทอดจากภาษาเปอร์เซีย มาสู่ภาษาของเรา คือกุหลาบป่า
ชื่อนี้ปรากฏในต้นฉบับสมัยออตโตมัน โดยสะกดว่า 'นาสริน'
โดยเฉพาะในบทกวีแบบดิวาน บ่อยครั้งที่มันถูกกล่าวถึงพร้อมกับกุหลาบและทิวลิป
เนสรินเป็นสัญลักษณ์แห่งความโหยหาผู้เป็นที่รัก และความเจ็บปวดของความรัก"
บ้าน "บ้านคืออาคารที่มีผู้อยู่อาศัย
ล้อมด้วยผนัง แบ่งออกเป็นห้องๆ
มีหลังคาของตัวเอง และบางครั้งก็มีสวน
และสร้างจากไม้ ดิน หรือคอนกรีต"
บ้านของเนสริน อพาร์ตเมนต์รุยัมที่แหลมโมดา
สร้างขึ้นในปี 1968 โดดเด่นด้วยหน้าอาคารทรงเรขาคณิต
หน้าต่างกว้างและการออกแบบแปลงดอกไม้
และมันก็ได้สัดส่วนเหมาะสมกับถนน ตามหลักสัดส่วนมนุษย์
ในบ้านนี้ ฉันเริ่มเขียน สารานุกรมอิสตันบูลส่วนตัวของฉัน
แมวแห่งอิสตันบูล ดิเอโก้
เจ้าแมวสุดฉลาด ฉันได้เรียนรู้ อะไรมากมายเกี่ยวกับชีวิตจากมัน
มันรู้ว่าควรหายตัวไปเมื่อไร และกลับมาเมื่อไร
และมันก็เผชิญหน้ากับผลร้ายแรงที่ตามมา
นักศึกษาวิทยาศาสตร์ ลูกชายของ ข้าราชการผู้เป็นกลางทางศาสนา ฮารุน
เขาเปี่ยมชีวิตชีวา ด้วยพลังงานที่ไม่มีที่สิ้นสุดของเขา
รู้ไหมว่าตอนไหนที่ฉันสัมผัสมันได้มากที่สุด
ตอนที่ฉันแตะคอของเขาในทะเล
ฉันอธิบายไม่ได้ คุณต้องลองดูเอง
แล้วเรื่องประหลาดที่สุดก็เกิดขึ้น
อีเมลที่เราตั้งเวลาไว้ล่วงหน้าถูกส่งมา ฉันจะเก็บเรื่องที่ฮารุนเขียนไว้กับตัวเอง
แต่ฉันส่งข้อความนี้ให้เขา
"จดหมายถึงอนาคต
นายรู้มั้ยว่าตอนนี้เราเดินทางข้ามเวลาอยู่ นายต้องรู้อยู่แล้ว
นายเปลี่ยนอิสตันบูล ให้เป็นการเดินทางในกาแล็กซี
ตอนที่นายจับมือฉันไว้ และดึงฉันผ่านประตูมิติในอิสติคลัล
นายเป็นเหมือนช่วงเวลาที่ดวงดาวระเบิด ฮารุน
ฉันมองความกระตือรือร้นของนายด้วยความทึ่ง แต่ฉันไม่เข้าใจ นายคืออะไรกันแน่
นายคือดาวเวก้าหรือซิริอุส
อย่างเดียวที่ฉันรู้คือ นายคือลำแสง ที่ระเบิดออกมา และฉันก็ละสายตาไปไม่ได้"
ข้าราชการชาย เซร์ดาร์
เราเจอกันในวันที่เขาเอาชนะมะเร็งได้ ซึ่งฉันสงสัยมาตลอดว่าจริงไหม
ตอนฉันเจอเขาครั้งแรก มันเหมือนกับว่าใต้รูปลักษณ์มีเสน่ห์ของเขา
เขามีอารมณ์ที่เก็บกดไว้ ซึ่งพร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ
สาวเจนวายที่อยู่ตรงขอบระหว่างรุ่น เอเมล
เธอเป็นคนไม่ธรรมดาที่สุดคนหนึ่งที่ฉันเคยรู้จัก
ฉันให้นิยามเธอว่าเป็นคนที่ซ่อน ความงามของตัวเองไว้ในความมืดไร้ที่สิ้นสุด
โดยที่สภาพจิตใจซับซ้อนของเธอ สะท้อนออกมาทางกายเธอ
ครูเกษียณ คุณนาซิเฟหรือคุณป้า
เธอเหมือนแป้งผัดหน้าวินเทจ
เธอปกคลุมคุณไว้ในความคุ้นเคยอันนุ่มนวล และชวนให้นึกถึงอดีต
แต่คุณบอกได้ชัดเจน ว่าสมัยก่อนเธอเป็นคนแรงสุดหยุดไม่อยู่
เธอแบ่งภาคตัวเองไว้ในตัวลูกๆ ของเธอ
เธอมอบความแปลกและพายุให้กับเอเมล และเก็บชายฝั่งสงบเงียบไว้ให้เนสริน
แต่ถึงอย่างนั้น คุณนาซิเฟก็ลึกล้ำกว่าพวกเธอทั้งสองคนรวมกัน
ฉันนึกสงสัยว่านี่คือความเป็นแม่ไหมนะ
ยิ่งใหญ่กว่าผลรวมของสิ่งที่คุณมอบให้ไป
ผู้หญิงเคร่งศาสนาในมหา'ลัย ฟาติมะ
กลุ่มนักศึกษาผู้กังวลเรื่องอนาคตของตัวเอง
ใช่ ทั้งสามคนของกลุ่มเรา
ฉันรักพวกเธอ
ศัลยแพทย์หัวใจ
วีรสตรีตัวจริงของฉันคือ…
เนสริน แน่ละค่ะ
ตอนฉันเจอเธอครั้งแรก มันบอกได้ยาก
ว่าความเหนื่อยล้าที่เห็นได้ชัดของเธอ เป็นเพราะการผ่าตัด
หรือเป็นอาการเรื้อรังที่สลักอยู่บนหน้าเธอ
เธอเหมือนจะเคยสัมผัส ประสบการณ์ทุกอย่างที่ต้องสัมผัสมา
และความหวังของเธอที่ยังคงเชื่อในปาฏิหาริย์ แต่ถูกฝังอยู่ลึกข้างใน
ก็ผสมผสานเข้ากับความเหนื่อยล้า
แล้วเนสรินก็กลายมาเป็นเนสรินของฉัน
(สารานุกรมอิสตันบูล)
ลูกโป่งนั่นอยู่ตรงนั้นวันที่หนูมาถึง ดูสิคะ หนูถ่ายมันไว้
ขอบใจอีกครั้งนะสำหรับ
ของขวัญพิเศษนี่
สมเป็นเธอเลย
ขอบคุณค่ะ
มันช่วยหนูได้มากในการทำความรู้จักอิสตันบูล
หนูหวังว่ามันจะช่วยให้คุณไม่ลืมมัน
และนี่ก็คืออิสตันบูลที่มองผ่านสายตาฉัน
ฉันพรินท์มันออกมาให้เธอ
หนูจำนี่ได้ค่ะ
ฉันดีใจมากนะที่เธอมา
ดีใจมากที่เธอเข้ามาในชีวิตฉัน
ดูแลตัวเองด้วยนะ
คุณมาเมื่อไรก็ได้ค่ะ
เที่ยวบินหมายเลข 955 จากไซปรัส ลงจอดที่สนามบินแล้ว
แม่เหรอคะ
แม่มาช้าไป
เนสรินเพิ่งไปค่ะ
เนสริน
ลูกดูเหมือนเธอเลย
หนูก็ดูเหมือนแม่ด้วยค่ะ
คำบรรยายโดย พรรษพร ชโลธร