NAWAWALA
ISTANBUL ENCYCLOPEDIA
Interesting. Ang epic. So…
Tingnan mo s'ya.
-Pelin. -Ako nang bahala.
Sigurado akong mas magiging masaya ka.
Truth o dare?
Truth.
-Ilang beses ka nang nakipag-sex? -Kung binilang n'ya.
Kapal mo naman. Ang lakas ng loob mo, ha. Tinanong mo talaga sa 'kin 'yan?
Biro lang. Ilang beses na nga ba? Hulaan mo.
-Five. -Seventy-three.
-Isang libo. -Di nga!
Talaga ba, Dodo… Pero…
Zero.
Sabihin mo 'yong totoo.
Zero nga.
Teka, inihanda ba kita para sa lahat ng date para sa wala?
Ako ang nag-makeup sa 'yo. Sabi mo pa nga naging maayos 'yon.
-Walang nangyari? -Wala ngang nangyari.
Anong klaseng kaibigan kami? Bakit di mo gusto 'yong mga metal music?
-Ayoko. -Di ka pa nakipag-sex?
-Okay, whatever. Sige, tuloy. -'Yon ang sekreto ko.
-Mas malapit sa 'kin si Zehra. -Sus.
Sa tingin ko counted 'yon.
-Sino na tititra, ako na? -Oo.
Let's go! Okay, truth or dare?
-Truth. -Lintik! Tama na nga 'yan!
-Mag-dare ka para maiba naman! -Ano'ng itatanong mo?
Ano'ng red flag mo sa isang relasyon? Bakit mo iiwan ang isang babae?
-Pag sinungaling s'ya. -Tumahimik ka nga, Mr. Cliché.
Pero totoo. Pag nagsinungaling s'ya, tapos na kami. 'Yon na.
At di ko type 'yong mga blonde. Mas gusto ko 'yong brunette.
Saka 'yong mga oval 'yong mukha.
'Yong malalaki ang mata.
-'Yon lang. -Gusto n'ya 'yong mga Zehra.
Okay, ako naman.
Kumusta?
-Ayos lang, ikaw? -Ayos din.
-Puwede akong magtanong? -Sige.
Maraming salamat. Truth or dare?
-Dare. -Palakpakan natin.
Sa wakas.
-Tumalon ka sa dagat. -Ano?
-Tumalon ka sa dagat. -Harun, wag kang ganiyan.
-Kaya mo 'yan. -Hindi.
-Sige. -Wag ganiyan.
-Laro 'to. Sige na. -Ayoko. Ayoko talaga.
Kaya mo 'yan.
Ayoko.
Pero di ba nangako tayong lahat para pumunta sa dagat ngayon?
Wala 'kong pinangakong kahit ano.
Bakit? Hindi ka marunong lumangoy?
Paano kung hindi nga?
Ano naman sa 'yo?
Ayos lang kung hindi mo kaya. Sabihin mo lang.
-Hello. -Hello.
Welcome sa French speaking test.
Salamat.
Kumusta?
-Ayos lang ako. -Mabuti naman.
Ire-record ko 'yong boses mo para ma-assess natin mamaya.
-Okay ba sa 'yo? -Oo naman.
Ayos. Simulan na natin.
Magsimula ka sa pagpapakilala. Pangalan at apelyido mo?
Nesrin Caner.
-Saan ka ipinanganak? -Sa Amasya.
Kailan ka lumipat sa Istanbul?
-Twenty-five years ago. -Matagal na rin.
Ano'ng trabaho mo?
Cardiovascular surgeon ako. Wala akong trabaho ngayon.
Bakit?
Nag-resign ako para ituloy ang career ko sa France.
Alam mo ang sabi nila.
Di mo maiiwan 'tong siyudad, dahil susunod at sunod 'to sa 'yo.
Hindi yata patas 'yon
para sabihin ng isang taong galing sa first world country.
Gusto kong makasama ka.
Magtulungan tayo sa problema mo. Gusto kong makasama ka.
Iisa lang 'yong nasa utak ko.
Ang makasama ka.
Nagmamakaawa ako sa 'yo.
Hayaan mo 'ko.
Mahal kita, Nesrin. Mahal talaga kita.
Mahal na mahal kita.
Louis…
Puwede ba nating ituloy?
Sinabi mong gusto mong tumira sa France, di ba?
Isa kang babaeng malakas ang loob.
Paano ka nakakasiguro
na kaya mong maipasa 'tong exam?
Kahanga-hanga ka.
SHARED APARTMENT NA BABAE ANG KASAMA 15,000 TL - RENTAL
Hi, ako 'yong tumawag para sa dormitory.
Sabi mo tatawagan mo 'ko.
So, di ko ba nakuha?
Naiintindihan ko.
May mababago ba kung pumunta ako nang personal?
A, wala, sige.
Sige. Bye, have a nice day.
Masama ba loob mo?
Hindi.
-Ikaw? -Hindi rin.
Mabuti.
May balita na ba sa dorm na sinasabi mo?
Wala pa nga, e.
Magiging okay din lahat. Bakit hindi, di ba?
Paano kung hindi? Kailangan nating makahanap ng ibang solusyon.
Ewan ko ba.
Lagi na lang walang kasiguraduhan ang buhay ko.
Kailangan ko lang tanggapin lahat kaysa labanan 'to.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Alam mo na.
May bilyon-bilyong tao sa mundong 'to.
Di lang naman ako 'yong bida dito.
Lahat tayo may pinagdadaanan. Aayos din lahat.
Kapag natatapos ka sa isang problema, may susunod ulit.
Gano'n nga 'yon.
Kaya di mo malalaman kung sino ka talaga
o makikita kung sa'n ka papunta.
Pero tingin ko, normal 'yon.
-Oo, normal 'yon. -Oo.
Kaya walang problema.
Sa ngayon.
Kailan mo malalaman 'yong resulta ng exam mo?
Dapat meron na 'yon ngayon.
Sigurado akong pasado ka.
Sana nga.
AMAZON ISANG EXPERIMENTAL NA PLAY
-Hi. -Hi.
-Ayos ba tayo? -Ayos naman kami.
-Good luck. -Salamat.
Di na masama ang loob mo, di ba?
Hindi naman.
Ayos 'tong buhok ko? Maganda ba?
Oo naman.
Ano'ng gagawin mo sa buhok mo?
WRITTEN AND DIRECTED BY CIHAN TAYLAN
-Mag-enjoy kayo. -Salamat.
-Ano'ng nangyayari? -Sige na.
Di ako nilubayan ng dichotomy.
Di ko alam kung dahil sa pag-aalinlangan ko
o ang patuloy na paghahanap dahil sa pakiramdam
na hindi ako totoong buhay maliban kung may nararanasan ako.
Pero lagi akong naiipit sa pagitan nitong magkabilang poste.
May dapat ba 'kong piliin?
Di ko alam.
Humahanga ako sa mga taong kayang pumili ng gusto nilang tahakin.
'Yong mga nagsasabing, "Ito ang gusto ko, ito ang goal ko."
O 'yong mga nagsasabing, "Ayoko nito. Ayoko, never."
Pakiramdam ko…
nakatali ang dila ko,
pabigat ako,
at wala akong naiisip.
Sa literature nga, may tawag do'n, e.
Na-diagnose ako at rehistrado ang kaso ko bilang isang ambivalent.
Nakakaranas ng dalawang magkaibang damdamin,
dalawang magkasalungat na emosyon, paniniwala, at pagnanasa nang sabay
at pagiging paralisado.
Ang isang ambivalent ay di kayang gumawa ng kahit ano.
At para itong ilalim ng dagat.
Walang hangin.
Nagtataka siguro kayo. Walang nagsabi na kailangang magsuot ako ng hijab.
Bakit ko ginawa?
Dahil ba pakiramdam ko banal ako?
O isang reaksyon dahil naka-hijab ang nanay ko?
Isa ba 'yong udyok para makiisa sa babaeng nagsilang sa 'kin? Ewan ko.
Pero kahit alam ko 'yong sagot…
di 'to para maging basehan ng hitsura.
Wag mong kalilimutan 'yan.
Unang araw ko 'yon sa Istanbul.
Di ko gustong mag-hijab no'ng araw na 'yon.
Hindi ko talaga pinlano,
ginawa ko sa di-malamang dahilan,
at minsan nakakapagdesisyon ka kahit na nalilito ka pa.
Siguro natakot akong pangalanan,
mahusgahan, ma-tag, at matandaan na kahit kailan di ko na mabubura pa.
Dahil madali akong makalimutan.
Parang lobo.
May hangin sa loob ang lobo. Pero walang nakakakita o nakakapansin.
Dahil panlabas lang ang nakikita.
Kaya natakot ako na hanggang do'n lang ako.
Gusto ko ring makita nila ako gaya ng iba,
hangga't gusto nila.
Kaya gumawa ako ng dalawang pagkatao.
Di ko masabing di ako nahihiya, pero hiyang-hiya ako.
Para makasabay sa ikot ng mundo,
inalis ko ang mga nakasabagal nang may alinlangan.
At ngayong binabalikan ko…
naging malungkot ako.
At di ko na alam kung ano talaga ang gusto ko.
Ang alam ko lang ay…
magpatuloy.
Para sa isang salita.
Hindi lahat ng ginto ay kumikinang.
At di lahat ng manlalakbay ay naliligaw.
Oo, tama 'yon.
Ganiyan talaga ang mga sakuna.
Kung kailan okay ang lahat, do'n darating ang problema.
Dahil sino'ng nakakaalam kung nasaan talaga
'yong mga taong akala ay nasa tamang landas sila?
At sino ang may alam kung ang pagdududa at pagkawala ay hindi bahagi ng daan?
Malamang paggising ko bukas, di ko na naman alam ang gagawin ko.
Hijab. Sumbrero. Hoodie, wig o maging kalbo.
Pero ang alam ko lang, "Salamat kay Allah, nakakalabas na 'ko ng bahay."
Kung problema ang hintuan kapag maayos ang lahat,
ang himala ang pahingahan ng mga nawawala.
Sino'ng nakakaalam?
Ang alam ko lang…
ako pa rin 'to.
Si Zehra.
Nandito ba ang lahat?
Oo. So…
Magaling. Ibig kong sabihin…
Di na masama.
Siyempre, may mga sinulat ako para sa lahat.
Pero ito ang sasabihin ko.
Sa puntong ito ng play,
di tayo puwedeng basta magdagdag o magtanggal pag gusto natin, Zehra.
Pero, Professor, sabi mo,
"Kung may karanasan ka sa entablado, ilabas mo."
-"Di mahalaga ang tuloy-tuloy…" -Para sa rehearsals 'yon, do'n lang.
Pero di ba, parte ng creative process ang rehearsal?
May mga manonood. Rehearsal 'to ng play. Dalawang linggo na tayong paulit-ulit.
May bago ba sa ginawa mo?
Sa unang dalawang linggo, lahat kayo, malayang gawin ang karakter na gusto n'yo.
Nakialam ba 'ko?
Wala akong nasirang ibang karakter, sa monologue lang…
Lahat kasi, apektado sa monologue ng bawat isa.
Noong umasta ka nang ganiyan, noong narinig ka naming ganiyan,
nataranta kami ni Harun.
May eksena kayong dalawa maya-maya.
Di ba, dapat niyang ibahin reaction n'ya? Dahil, alam n’yo…
Maa-appreciate mo na 'yong karakter na nakaharap sa naka-hijab na karakter
at kumikilos nang naaayon. Konektado sila sa isa't isa.
"Konektado sila sa isa't isa"?
Oo, di ba, Zehra, may iba-ibang parte sa utak natin? Ibig kong sabihin…
Okay, ganito na lang. Isipin mo ako bilang isang babaeng stage director.
Di ba? Malamang kaya mo 'yan.
Ano'ng iniisip mo?
Maganda.
Salamat, Selin, pero di 'yon ang punto ko. Naka-hijab ba 'ko?
Hindi.
'Yon ang sinasabi ko. Lagi tayong may iba-ibang naiisip.
Iniisip natin kung ano, sino sila. Ginugulo mo 'yong isip mo.
Halimbawa, ano ang tawag sa klase ng, Istanbul Encyclopedia?
Ang klase ni Propesor Özlem, di ba?
Naiisip mo ba si Professorr Özlem na nagtuturo nang naka-hijab?
Pero, 'yong nagtatrabaho sa canteen, oo.
Iyon ang punto.
Ibig sabihin uri ng pamumuhay?
Hindi puro economic class ang pagkakaiba.
Sa totoo lang, naiisip ko ang kahit sino.
Tingin ko, kalokohan 'tong pinag-uusapan natin.
Doğukan, ano'ng sinasabi mo? Wala kaming sinisiraan dito.
Wala kaming ipinagbabawal. Tungkol 'to sa consistency.
Bilang artist, gusto naming makatotohanan.
Gaya ng sinabi ko, paglalagay 'to ng mga tao sa lugar nila.
Hindi ko sinasabing mali si Zehra. Pero ngayon lang 'yang ginawa.
Hindi 'to ang karakter ni Zehra na na-practice natin.
Kung di, ma-iimagine mo 'yong karater.
Di ko sinasabing di 'to gagana,
pero di s'ya magkakagano'n sa mga susunod na eksena.
O di sasabihin ng karakter ni Harun ang mga 'yon.
Kung ang karakter ni Zehra ang magiging bida,
na-iimagine mo bang naka-hijab 'yong writer?
O kaya 'yong executive na magdedesisyon kung ipapalabas 'to o hindi?
Dahil ba sa opinion ng mga tao?
Paano naman 'yong opinion ng mga taong naka-hijab?
Ayaw nila sa ganitong trabaho kasi alam na nila ang kalalabasan.
Madaling magbigay ng opinion ang mga tao lalo na kung wala silang alam.
Siguro kung hindi sila ganito,
mapipigilan nila ang iba sa pagsasabi ng opinion nila, di ba?
Halata naman.
Maraming taong naka-hijab dito sa campus.
Ginagawa nila ang gusto nila.
Kahit bigyan sila ng pagkakataon, papayagan ba sila ng relihiyon nila?
Tama na 'yan. Lumilihis na 'yong usapan, e.
Di 'to 'yong topic. Ang ayusin natin ay 'yong consistency ng play, okay?
Ibig kong sabihin…
Gawin natin 'yong nakasulat. Di tayo ang sumulat nito.
Sige na, gabi na, pagod na tayong lahat.
Pag-uusapan natin kung ano'ng magiging karakter ni Zehra.
Kunin 'yong mga styrofoam sa likod. At mag-mop kayo dito, linisin natin.
Kakaiba ka talaga.
Ang ganda, 25 years na 'ko dito.
Sa mundong 'to
Okay! Wag! Please!
Talon!
Nasusunog ang kaluluwa ko Hindi alam ng kaluluwa ko
May kaluluwa ako Hindi nag-iisip ang kaluluwa ko
Ang kaluluwa ko ay pag-ibig Hindi nagbabago ang kaluluwa ko
Ang kaluluwa ko
Tumalon tayo! Itodo na natin at tatapusin ko na 'to! Sige!
Tama na, ibaba mo 'yan! Wag!
Ta-da!
Nataranta ako.
Tama na.
Dahan-dahan lang.
-Ingat, baka mabasag. -Akin na. Okay.
BABASAGIN
Emel.
May mga papeles do'n. Tingnan mo kung importante.
-Ano'ng mangyayari sa gamit, Emel? -Walang iiwan, aalisin ang lahat.
Ano'ng gagawin mo? Saan ka pupunta?
Kaya ko ang sarili ko.
Si Mama? Pa'no si Mama? Pa'no 'tong pamilya natin?
May sarili na tayong buhay.
Wala na 'kong maibibigay pa.
Emel.
Emel. Emel, puwede bang makinig ka muna? Makinig ka. Please, makinig ka sa 'kin.
Hayaan mo na. Ilagay mo kahit saan. Ibaba mo.
-Nesrin, sige na. -Ibaba mo 'yan.
Ano'ng sasabihin mo? Ano bang gusto mo?
Naiintindihan kita.
Gawin mo ang gusto mo.
Kahit anong gusto mo.
Ako na'ng bahala.
Ano'ng gagawin mo?
Hindi ko alam.
Ako na'ng bahala kay Mama.
Di ka na pupunta sa France?
Di na, kung kinakailangan.
Di kita pahihirapan. Wag kang mag-alala.
Halika dito.
Emel, mahal na mahal kita.
Sevinç.
-Sevinç. -Di s'ya si Sevinç, Ma. S'ya si Emel.
-Emel? -Emel. Oo, si Emel 'yong anak mo.
-Mag-impake na tayo at umalis. -Okay, Ma.
-Para kay Sevinç. -Okay.
-Pupuntahan namin si Sevinç. -Okay.
-Tara na. -Okay, Ma, okay.
Diego.
-Diego! -Zehra?
Nahanap ko si Diego!
-Si Diego? -Oo!
-Tumigil ka! -S'ya nga. Tingnan mo.
-Kamukha lang siguro. -S'ya 'yon. Sigurado ako.
Patingin nga.
Diego. Baby ko.
Diego!
-Kitty, kitty. -Halika.
Diego, ikaw ba 'yan? Ang baby ko.
Halika dito. Halika.
Patingin nga. Halika. Siguradong kasingbigat mo si Diego.
-Oo. Tingin ko ikaw s'ya. -Talaga?
Oo, s'ya nga! Diego.
Saan ka galing? Saan ka nagpunta?
Ano nga 'yon?
Iniisip ko si Diego.
Na-miss ka n'ya. Hindi na kayo magkakahiwalay.
-Di gano'n kadali. -Bakit?
Hindi na kayang mag-travel ni Diego.
Bakit naman?
Dahil matanda na s'ya. Mahihirapan na siyang mag-travel.
Wag kang mag-alala, marami na siyang napagdaanan. Kaya n'ya 'yan.
-Hello? -Hello? Hello, Nesrin?
Louis?
Dumating na 'yong resulta ng exam kanina.
-Pero gusto kong ipaalam nang personal. -Okay.
Gusto kong malaman mo na maganda ang lahat ng nangyari sa 'tin.
Oo naman.
Pumasa ka sa exam. Nang may mataas na marka.
Totoo ba 'to?
Ingat ka sa biyahe.
Salamat. Salamat sa lahat-lahat, Louis.
Ano'ng nangyari?
Kung aalis ako, aalagaan mo ba si Diego?
Siyempre, kahit di ko pa alam kung pa'no aalagaan ang sarili ko, kaya…
Pero hahanapan ko s'ya ng matitirahan.
Pa'no kung dito ka na lang kasama s'ya?
Hindi mo ba ibebenta 'to?
Kung aalagaan mo si Diego, hindi.
Totoo ba 'to?
Zehra.
Totoo?
Pumasa ako sa exam.
Congrats! Hindi na 'ko nagulat.
Sabi ko na, e.
Guys. Ito na ang huling klase natin.
Alam kong di 'to pangkaraniwang klase.
Narinig ko ang mga usapan n'yo
kung ito ba ay architecture o literature.
Pero sana naiintindihan n'yo ang punto ko.
Balang-araw, pag nag-design na kayo ng project n'yo,
maaalala n'yo 'tong assignment na 'to,
at maiisip niyong baka nasa encyclopedia kayo ng iba.
Kahit na sinisira ng ibang tao ang lungsod natin,
maganda pa rin ang Istanbul.
Pero lagi niyong alalahanin ang Istanbul at hayaan niyong makahinga.
Dahil ang totoo, nakakasakal ang lungsod na 'to.
Pero para magawa 'to, dapat kilala n'yo ang sarili n'yo.
Ano ang pinakanakaapekto sa 'yo?
Ano ang sulat mo?
Oo, ngayon, ibahagi natin.
Baka may kapareho kayong lugar. O 'yong iba, may natuklasang bagong lugar.
Sige, mauna ka na.
Letter N. Nesrin's house.
Sa kasalukuyang diksyonaryo, ito ay para kay Nesrin.
"Ang kahulugan ng pangalang Nesrin,
na naipasa na sa ating wika mula sa Persian, ay wild rose."
"Ang pangalang ito ay 'Nasrin' sa mga tekstong Ottoman."
"Lalo na sa Diwan poetry, madalas banggitin tulad ng rosas at tulip,
ang Nesrin ay sumisimbolo sa pananabik sa minamahal at paghihirap ng pag-ibig."
Bahay. "Ang bahay ay gusali kung saan nakatira ang mga tao,
napapaligiran ng mga pader, na nahahati sa mga silid,
na may sariling bubong at isang hardin kung minsan,
at gawa sa kahoy, lupa, o kongkreto."
Nesrin's house. Ang Rüyam Apartment sa Moda Cape,
itinayo noong 1968, ay kilala sa hugis nito,
malapad na bintana at taniman ng bulaklak,
at ito ay angkop na proporsyon sa kalye sa laki ng tao.
Dito ako nagsimulang magsulat ng aking Istanbul Encyclopedia.
Mga pusa ng Istanbul. Si Diego.
Ang matalinong pusa. Marami akong natutunan tungkol sa buhay mula sa kaniya.
Alam kung kailan mawawala at kailan babalik,
at haharapin n'ya ang matinding kahihinatnan.
Ang science student na anak ng isang sekular na tagapaglingkod. Si Harun.
Puno s'ya ng buhay sa walang-katapusang energy n'ya.
Alam mo kung kailan ko 'to naramdaman?
Nang hawakan ko ang lalamunan n'ya sa dagat.
Di ko maipaliwanag. Kailangan mong subukan at tingnan.
At nangyari ang pinakakakaibang bagay.
Naipadala na ang mga scheduled email. Ililihim ko 'yong isinulat ni Harun.
Pero pinadala ko sa kanya 'to.
"Ang liham sa hinaharap."
"Alam mo bang naglalakbay tayo sa oras? Oo naman."
"Ginawa mong galactic voyage ang Istanbul."
"Noong hinawakan mo ang kamay ko at dinala ako sa mga portal sa Istiklal."
"Katulad ka ng sandaling sumasabog ang bituin, Harun."
"Namamangha akong pinagmamasdan ka, pero di ko maintindihan, ano ka nga ba?"
"Ikaw ba si Vega, o si Sirius?"
"Ang alam ko lang, ikaw ay sumasabog na liwanag at di ako makatingin."
'Yong lalaking bureaucrat. Si Serdar.
Nagkakilala kami sa araw na tinalo n'ya ang kanser, na pinagdududahan kung totoo.
Noong una ko siyang makita, parang sa kaakit-akit niyang pisikal na anyo,
nagpipigil s'ya ng emosyon na handang sumabog anomang oras.
Ang in-between na Gen Y. Si Emel.
Isa s'ya sa mga kakaibang karakter na nakilala ko.
Inilarawan ko s'ya na taong itinatago ang ganda sa walang-hanggang kadiliman,
sa masalimuot niyang pag-iisip na makikita sa katawan n'ya.
Ang retiradong guro. Si Mrs. Nazife o Mrs. Auntie.
Para siyang antigong pulbos.
Binabalot ka n'ya sa malambot at pamilyar na alaala.
Pero masasabi mong isa siyang puwersa ng kalikasan noong araw.
Hinati ang sarili n'ya sa mga anak n'ya.
Mga pasakit at unos ang ibinigay kay Emel, at itinira 'yong katahimikan kay Nesrin.
Si Mrs. Nazife ay mas malalim pa rin kaysa sa pinagsamang dalawa.
Iniisip ko kung ito ba ang pagiging ina.
Ang pagiging mas dakila kaysa kabuuan ng ibinibigay mo.
Ang debotong babae sa unibersidad. Si Fatıma.
Nag-aalala ang mga estudyante sa kinabukasan nila.
Oo, ang trio ng grupo natin.
Love ko kayo.
Ang cardiac surgeon.
Ang tunay kong bida…
Si Nesrin, siyempre.
Noong una ko siyang makita, mahirap sabihin
kung ang halatang pagod n'ya ay dahil sa mga operasyon
o sa malalang kondisyon na nakaukit sa mukha n'ya.
Para bang naranasan na n'ya lahat ng kailangan n'ya,
at ang pag-asa n'ya, naniniwala pa rin sa mga himala pero sa loob n'ya,
may halo nang pagod.
Tapos si Nesrin ay naging Nesrin ko.
ISTANBUL ENCYCLOPEDIA
Nando'n ang lobo noong dumating ako. Nakuha ko na.
Salamat ulit dito
sa espesyal na regalo.
Parang ikaw.
Thank you, ha.
Malaki tulong 'yan sa 'kin para makilala ang Istanbul.
Sana makatulong 'to para di mo makalimutan.
At ito ang Istanbul sa paningin ko.
Pina-print ko 'to para sa 'yo.
Naaalala ko 'to.
Masaya akong dumating ka.
Masaya akong dumating ka sa buhay ko.
Ingatan mo'ng sarili mo.
Pumunta ka kahit anong oras.
Ang flight number 955 mula Cyprus ay lumapag sa ating paliparan.
Mama?
Huli ka na.
Kakaalis lang ni Nesrin.
Si Nesrin.
Kamukha mo s'ya.
Kamukha mo rin ako.