ΧΑΘΗΚΕ Ο ΓΑΤΟΣ ΜΟΥ Ο ΝΤΙΕΓΚΟ
ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ
Ενδιαφέρον. Επικό. Οπότε…
Μα κοίτα τον.
Πελίν.
Σ' έχω στο χέρι τώρα.
Σίγουρα θα το διασκεδάσετε.
Θάρρος ή αλήθεια;
Αλήθεια.
-Πόσες φορές έχεις κάνει σεξ; -Αν τις μετράει.
Τι θράσος!
Πώς τολμάς να με ρωτάς κάτι τέτοιο;
Πλάκα κάνω. Πόσες φορές;
-Μαντέψτε. -Πέντε.
-73. -1.000.
Με κολακεύεις, καλέ μου Ντόντο, αλλά…
Μηδέν.
Καλά, πες αλήθεια τώρα.
Μηδέν, ρε φίλε.
Για στάσου.
Άδικα σε ετοίμαζα και σε έβαφα για τόσα ραντεβού;
Έλεγες ότι περνούσες τέλεια.
-Και δεν έγινε τίποτα ποτέ; -Δεν έγινε τίποτα. Τι να κάνουμε;
Μα τι παρέα είμαστε εμείς; Πώς γίνεται να μη σ' αρέσει η μέταλ;
-Γίνεται. -Κι εσύ είσαι παρθένα;
-Καλά. Ας συνεχίσουμε. -Αυτό ήταν το μυστικό μου.
Με τη Ζεχρά ταιριάζω πιο πολύ.
Νομίζω ότι έδωσα ρέστα.
-Ποιος γυρίζει, εγώ; -Ναι.
Πάμε! Λοιπόν, θάρρος ή αλήθεια;
-Αλήθεια. -Έλεος, φτάνει πια με την αλήθεια!
-Πες "Θάρρος", να δούμε και τίποτα! -Η ερώτησή σου;
Τι δεν θα δεχόσουν σε μια σχέση;
Τι θα σε έκανε να χωρίσεις;
-Τα ψέματα. -Άσε μας, όλο κλισέ.
Μα ισχύει. Αν μου πει ψέματα, τέλος. Αυτό ήταν.
Και δεν τρελαίνομαι για τις ξανθιές. Προτιμώ τις μελαχρινές.
Τις γλυκούλες, με οβάλ προσωπάκι.
Και μεγάλα μάτια.
-Αυτά. -Που τις λένε Ζεχρά.
Εντάξει, γυρίζω.
Πώς είσαι;
-Καλά, εσύ; -Κι εγώ καλά.
-Να ρωτήσω κάτι; -Φυσικά.
Ευχαριστώ πολύ. Θάρρος ή αλήθεια;
-Θάρρος. -Ένα χειροκρότημα.
Επιτέλους.
-Βούτα στη θάλασσα. -Τι;
-Βούτα. -Χαρούν, άσε τις βλακείες.
-Κάν' το. -Όχι.
-Ναι, άντε. -Αφήστε τα χαζά.
-Παιχνίδι είναι, κοπελιά. Άντε. -Όχι, αποκλείεται.
Κάν' το.
Όχι.
Μα δεν υποσχεθήκαμε όλοι να κάνουμε μπάνιο σήμερα;
Εγώ δεν υποσχέθηκα κάτι τέτοιο.
Γιατί;
Δεν ξέρεις κολύμπι;
Μπορεί και να μην ξέρω.
Και τι έγινε;
Δεν πειράζει αν δεν ξέρεις.
Απλώς πες το.
-Καλημέρα. -Καλημέρα.
Καλώς ήρθατε στις προφορικές εξετάσεις γαλλικών.
Ευχαριστώ.
Όλα καλά;
-Μια χαρά. -Πολύ ωραία.
Θα σας ηχογραφήσω
κατά τη διάρκεια της εξέτασης.
Για την αξιολόγηση αργότερα.
-Συμφωνείτε; -Ναι, συμφωνώ.
Τέλεια. Ας ξεκινήσουμε.
Συστηθείτε, για αρχή. Όνομα και επίθετο;
Νεσρίν Τζανέρ.
-Πού γεννηθήκατε; -Στην Αμάσεια.
Πότε μετακομίσατε στην Κωνσταντινούπολη;
-Πριν από 25 χρόνια. -Πολύς καιρός.
Τι επαγγέλλεστε;
Είμαι καρδιοχειρουργός.
Αλλά αυτήν την περίοδο δεν εργάζομαι.
Να ρωτήσω γιατί;
Παραιτήθηκα για να συνεχίσω την καριέρα μου στη Γαλλία.
Ξέρετε τι λένε.
Δεν γίνεται να φύγεις από μια πόλη, σε ακολουθεί πάντα.
Δεν το βρίσκω δίκαιο
να το λέει αυτό πολίτης χώρας του Πρώτου Κόσμου.
Θέλω να ζήσω μαζί σου.
Θέλω να λύσουμε τα προβλήματά σου μαζί. Θέλω να είμαστε μαζί.
Μόνο ένα πράγμα σκέφτομαι.
Να είμαι μαζί σου.
Σε ικετεύω.
Κάνε μου τη χάρη.
Σ' αγαπώ, Νεσρίν.
Σ' αγαπώ.
Σ' αγαπώ πολύ.
Λουί.
Συνεχίζουμε, σε παρακαλώ;
Μου είπατε ότι θέλετε να ζήσετε στη Γαλλία, σωστά;
Μου κάνετε για γυναίκα με πολλή αυτοπεποίθηση.
Πώς είστε τόσο σίγουρη ότι μπορείτε
να περάσετε με επιτυχία την εξέταση;
Είναι αξιοθαύμαστο.
ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗ ΜΕ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΝΟΙΚΙΟ - 15.000 ΛΙΡΕΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ
Γεια σας, τηλεφωνώ για την αίτηση για την εστία.
Είπατε ότι θα επικοινωνούσατε μαζί μου.
Δεν έγινε δεκτή;
Κατάλαβα.
Θα άλλαζε κάτι αν ερχόμουν η ίδια;
Όχι, μάλιστα.
Εντάξει, λοιπόν. Καλή σας μέρα.
Είσαι στεναχωρημένη;
Όχι.
-Εσύ; -Όχι.
Ωραία.
Κανένα νέο για την εστία που ανέφερες;
Τίποτα σίγουρο ακόμα.
Αλλά θα με δεχτούν. Γιατί όχι;
Κι αν δεν σε δεχτούν;
Πρέπει να βρούμε μια λύση.
Δεν ξέρω.
Η ζωή μου ήταν πάντα γεμάτη αβεβαιότητα.
Καλύτερα να μάθω να ζω μ' αυτό παρά να το πολεμάω.
Τι εννοείς;
Ξέρεις.
Υπάρχουν δισεκατομμύρια άνθρωποι.
Δεν είμαι η πρωταγωνίστρια σ' αυτόν τον κόσμο.
Όλοι συναντούν δυσκολίες.
Και κάπως βρίσκεται λύση.
Περνάς το ένα βουνό, κι εμφανίζεται άλλο.
Έτσι είναι.
Γι' αυτό δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ ποιος ακριβώς είσαι
και ποια πορεία ακολουθείς.
Αλλά το θεωρώ φυσιολογικό.
-Είναι. -Είναι.
Κανένα πρόβλημα, λοιπόν.
Τουλάχιστον προς το παρόν.
Πότε θα βγουν τα αποτελέσματα;
Πρέπει να έχουν βγει.
Είμαι σίγουρη ότι πέρασες.
Το ελπίζω.
Κι εγώ.
ΑΜΑΖΟΝΙΟΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
-Γεια. -Γεια.
-Όλα καλά μεταξύ μας; -Ναι.
-Καλή επιτυχία. -Ευχαριστώ.
Δεν θύμωσες για χθες, έτσι;
Όχι, δεν θύμωσα.
Τι λες, μου πάει το χτένισμα;
Ναι.
Εσύ τι θα κάνεις με τα μαλλιά σου;
ΣΕΝΑΡΙΟ ΚΑΙ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ - ΤΖΙΧΑΝ ΤΑΪΛΑΝ ΑΜΑΖΟΝΙΟΣ
-Καλή παράσταση. -Ευχαριστώ.
-Τι συμβαίνει; -Συνεχίζουμε.
Διαρκώς αμφιταλαντεύομαι.
Ίσως λόγω χρόνιας αναποφασιστικότητας
ή του φόβου μου
πως αν δεν δοκιμάσω κάτι, θα χάσω μια σημαντική εμπειρία.
Μα πάντα είμαι καθηλωμένη ανάμεσα στα δυο άκρα.
Μα πρέπει να διαλέξω κάτι;
Δεν ξέρω.
Θαυμάζω απίστευτα εκείνους που μπορούν να επιλέξουν μια πορεία.
Αυτούς που λένε "Αυτό θέλω, αυτός είν' ο στόχος μου".
Ή "Το μισώ αυτό. Όχι, ποτέ".
Νιώθω ότι…
η γλώσσα μου είναι κόμπος,
η καρδιά μου είναι βαριά,
το μυαλό μου έχει παγώσει.
Υπάρχει και ακαδημαϊκός όρος γι' αυτό.
Λέγεται "αμφιθυμία", μου έχει γίνει επίσημη διάγνωση.
Βιώνω ταυτόχρονα
δύο αντικρουόμενα, αντίθετα συναισθήματα, πεποιθήσεις κι επιθυμίες,
και με παραλύει αυτό, με καθηλώνει.
Αμφιθυμία είναι να μην μπορείς να κάνεις τίποτα.
Νιώθεις σαν να είσαι
στον βυθό της θάλασσας.
Χωρίς αέρα.
Θα σκέφτεστε ότι κανείς δεν επέβαλε σ' εμένα ή στον χαρακτήρα μου
το καλυμμένο κεφάλι.
Γιατί το κάλυψα, λοιπόν;
Λόγω θρησκείας;
Ή ήταν μια αντίδραση στο πώς κοιτούσαν τη μαμά μου;
Μια κίνηση αλληλεγγύης σ' αυτήν που μ' έκανε; Δεν ξέρω.
Αλλά και να ήξερα την απάντηση…
τα βλέμματά σας δεν δικαιολογούνται.
Να το θυμάστε αυτό.
Πρώτη μέρα στην Κωνσταντινούπολη….
δεν ήθελα να φορέσω μαντίλα.
Δεν το είχα σχεδιάσει,
η επιθυμία προέκυψε για άγνωστο λόγο.
Μερικές φορές αποφασίζεις κάτι, κι ας είσαι τόσο μπερδεμένος.
Ίσως φοβόμουν μη χαρακτηριστώ κάπως,
μην κριθώ, μη στιγματιστώ και μπω αμετάκλητα σε ένα κουτάκι.
Γιατί είμαι ένα άστατο άτομο.
Σαν μπαλόνι.
Το μπαλόνι έχει μέσα του αέρα, που κανείς δεν βλέπει, δεν προσέχει.
Βλέπουν μόνο το εξωτερικό.
Οπότε, φοβόμουν μην εγκλωβιστώ σ' αυτά τα βλέμματα.
Ήθελα να με δουν χωρίς φίλτρα, σαν οποιοδήποτε άλλο άτομο.
Κι έφτιαξα δυο διαφορετικούς κόσμους.
Δεν μπορώ να πω ότι δεν ντρεπόμουν. Ντρεπόμουν πολύ.
Για να βρω κοινό έδαφος με τον έξω κόσμο,
έβγαζα απεγνωσμένα κάποια από τα μεταξύ μας εμπόδια.
Και τώρα, εκ των υστέρων, βλέπω…
ότι έγινα μια έρημος.
Και δεν ξέρω καν σε τι έδαφος γίνεται πια να αναπτυχθώ.
Ξέρω μόνο
να περιπλανιέμαι μέσα μου.
Να πιάνομαι από μια λέξη.
Δεν λάμπει κάθε κομμάτι χρυσού.
Και δεν έχει χάσει τον δρόμο του κάθε περιπλανώμενος.
Ναι, ακριβώς.
Έτσι είναι οι καταστροφές.
Δεν συμβούν όταν όλα πάνε καλά;
Γιατί ποιος μας λέει ότι όσοι νομίζουν πως πάνε καλά
είναι όντως στον σωστό δρόμο;
Και ποιος μας λέει ότι το να χάνεσαι, να έχεις αμφιβολίες,
δεν είναι μέρος του ταξιδιού;
Γιατί μάλλον θα ξυπνήσω αύριο και δεν θα έχω ιδέα τι θέλω να κάνω.
Με μαντίλα, καπέλο, κουκούλα, περούκα ή και φαλακρή.
Το μόνο που ξέρω είναι πως, δόξα τω Θεώ, έφυγα από το σπίτι.
Αν οι καταστροφές είναι στάσεις στον σωστό δρόμο,
τότε ίσως τα θαύματα να συμβαίνουν όταν έχεις χαθεί.
Ποιος ξέρει;
Το μόνο που ξέρω είναι…
ότι είμαι ακόμα εγώ.
Η Ζεχρά.
Είστε όλοι εδώ;
Ναι. Λοιπόν…
Καλό ήταν. Θέλω να πω…
Δεν ήταν κακό.
Φυσικά, κράτησα λεπτομερείς σημειώσεις για όλους σας.
Αλλά, γενικά μιλώντας,
σε αυτό το σημείο της παράστασης,
δεν γίνεται να κάνουμε του κεφαλιού μας, Ζεχρά.
Μα, κύριε, είπατε
"Αν βιώσετε κάτι στη σκηνή, εκφράστε το.
Ο ειρμός δεν έχει σημασία…"
Αυτό το είπα για τις πρόβες.
Που είναι μέρος της δημιουργικής διαδικασίας.
-Ήταν πρόβα… -Με κοινό. Η γενική πρόβα.
Τα ίδια δεν λέμε εδώ και δυο βδομάδες;
Άλλαξες κάτι, Ντοουκάν;
Τις δύο πρώτες εβδομάδες μπορούσατε να δημιουργήσετε ό,τι χαρακτήρα θέλατε.
Παρενέβην καθόλου;
Δεν ανακάτεψα κανέναν άλλο χαρακτήρα, μόνο στον μονόλογο μου…
Όχι, κάθε μονόλογος εδώ επηρεάζει και τους άλλους.
Όταν σε είδαμε, πανικοβληθήκαμε με τον Χαρούν.
Είχατε μια σκηνή μαζί πέντε λεπτά μετά.
Δεν έπρεπε να προσαρμοστεί; Γιατί, ξέρεις…
Καταλαβαίνεις ότι οι χαρακτήρες απέναντι σε έναν χαρακτήρα με μαντίλα
θα φέρονταν αναλόγως. Θα ήταν άλλη η σχέση.
"Θα ήταν άλλη η σχέση";
Φυσικά. Δεν έχουμε κουτάκια στο μυαλό μας, Ζεχρά; Δηλαδή…
Εντάξει, να το θέσω έτσι. Φανταστείτε ότι είμαι γυναίκα σκηνοθέτης.
Μπορείτε να με φανταστείτε.
Πώς με φαντάζεστε;
Όμορφη.
Ευχαριστώ, Σελίν, αλλά δεν εννοώ αυτό. Φοράω μαντίλα;
Όχι, κύριε.
Αυτό εννοώ.
Στο μυαλό μας κατηγοριοποιούμε τα πράγματα.
Κατηγοριοποιήσαμε και τους χαρακτήρες. Κι εσύ χάλασες την ισορροπία.
Για παράδειγμα, το μάθημα Εγκυκλοπαίδεια της Κωνσταντινούπολης.
Το μάθημα της κυρίας Οζλέμ.
Φαντάζεστε την κυρία Οζλέμ να το διδάσκει με μαντίλα;
Την κυρία στο εστιατόριο φαντάζομαι με μαντίλα.
-Αυτό είναι το θέμα. -Είναι ταξικό, δηλαδή;
Όχι ταξικό με μια καθαρά οικονομική βάση.
Εγώ δεν φαντάζομαι κανέναν με οποιονδήποτε τρόπο.
Το βρίσκω παράλογο και που το συζητάμε.
Μα τι λες, Ντοουκάν μου; Δεν κακολογούμε κανέναν εδώ.
Δεν υποστηρίζουμε καμία απαγόρευση. Θέμα συνέπειας είναι.
Ως καλλιτέχνες, κυνηγάμε την πραγματικότητα.
Όπως σας είπα, κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους.
Δεν λέω ότι η Ζεχρά έκανε κάτι κακό. Αλλά σήμερα έκανε κάτι διαφορετικό.
Δεν ήταν ο χαρακτήρας από τις πρόβες.
Αλλιώς, ήταν πιστευτός χαρακτήρας. Δεν λέω ότι δεν θα λειτουργούσε.
Αλλά δεν θα ήταν έτσι στις επόμενες σκηνές.
Άλλα θα έλεγε ο χαρακτήρας του Χαρούν.
Αν ο χαρακτήρας της Ζεχρά πρωταγωνιστούσε σε μια σειρά,
φαντάζεστε τη σεναριογράφο με μαντίλα;
Και πώς φαντάζεστε αυτήν που αποφασίζει για το αν η σειρά θα παιχτεί;
Είναι θέμα προκατάληψης;
Αυτές που φοράνε μαντίλα δεν είναι προκατειλημμένες;
Απορρίπτουν αυτές τις δουλειές για κάποιο λόγο, και να το αποτέλεσμα.
Εύκολα λες κάποιον προκατειλημμένο μένοντας στην επιφάνεια.
Αν δεν ήταν έτσι,
μπορεί κι οι άλλοι να μην ήταν προκατειλημμένοι, σωστά;
Είναι ξεκάθαρο αυτό.
Πολλές φορούν μαντίλα στο πανεπιστήμιο.
Ας κάνουν ό,τι θέλουν.
Ακόμα κι αν τους δινόταν μια ευκαιρία, θα τους το επέτρεπε η θρησκεία;
Όχι, ας σταματήσουμε εδώ. Πάει αλλού η κουβέντα.
Δεν είναι αυτό το θέμα μας. Είναι η συνέπεια, εντάξει;
Θέλω να πω, πρέπει να παρουσιάσουμε αυτό που γράψαμε.
Δεν γράψαμε αυτό.
Τέλος πάντων. Πάει αργά κι έχουμε κουραστεί.
Το βλέπουμε για τον χαρακτήρα της Ζεχρά.
Μαζέψτε τα φελιζόλ. Και σφουγγαρίστε, να αφήσουμε το μέρος καθαρό.
Είσαι πραγματικά
παράξενος άνθρωπος.
Είναι τέλεια, είμαι εδώ 25 χρόνια.
Στον κόσμο αυτόν
Έλα! Μη! Σε παρακαλώ!
Πήδα!
Φλέγεται η ψυχή μου Η ψυχή μου δεν ξέρει
Έχω ψυχή Η ψυχή μου δεν σκέφτεται
Η ψυχή μου είναι αγάπη Η ψυχή μου δεν αλλάζει
Η ψυχή μου
Το τελευταίο χτύπημα, και τελειώνει!
Σταμάτα, άσ' το κάτω! Μη!
Πανικός.
Σταμάτα.
Με προσοχή.
-Προσοχή, είναι εύθραυστα αυτά. -Δώσε μου. Εντάξει.
ΕΥΘΡΑΥΣΤΟ
Εμέλ.
Έχει κάτι έγγραφα εκεί. Δες αν είναι σημαντικά.
-Τι θα τα κάνεις τα έπιπλα, Εμέλ; -Δεν έμεινε τίποτα, έφυγαν όλα.
Εσύ τι θα κάνεις; Πού θα πας;
Μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου.
Και η μαμά; Η οικογένειά μας;
Ο καθένας για πάρτη του.
Δεν έχω κάτι άλλο να προσφέρω.
Εμέλ.
Εμέλ, θα μ' ακούσεις λίγο; Άκου. Σε παρακαλώ, άκουσέ με.
Άσ' το αυτό. Βάλ' το κάπου. Άσ' το κάτω.
-Καλά, Νεσρίν. -Άσ' το.
Τι θες να μου πεις; Τι θα μου ζητήσεις;
Σε καταλαβαίνω.
Κάνε ό,τι θες.
Ό,τι θες.
Θα φροντίσω εγώ.
Τι θα κάνεις;
Δεν ξέρω.
Θα φροντίσω εγώ τη μαμά.
Δεν θα πας στη Γαλλία;
Αν χρειαστεί, θα μείνω.
Δεν θα σε επιβαρύνω. Μην ανησυχείς.
Έλα εδώ.
Εμέλ, σ' αγαπώ πολύ.
Σεβίντς.
-Σεβίντς. -Δεν είναι η Σεβίντς, μαμά. Η Εμέλ είναι.
-Η Εμέλ; -Η Εμέλ, ναι. Η κόρη σου η Εμέλ.
-Να τα μαζέψουμε και να πάμε. -Ναι, μαμά.
-Στη Σεβίντς. -Εντάξει.
-Θα πάμε στη Σεβίντς. -Εντάξει.
-Πάμε. -Καλά, μαμά, εντάξει.
Ντιέγκο.
-Ντιέγκο! -Ζεχρά;
Βρήκα τον Ντιέγκο!
-Τον Ντιέγκο; -Ναι!
-Άσε μας! -Αυτός είναι. Δες.
-Θα του μοιάζει. -Αυτός είναι. Σίγουρα.
Να δω.
Ντιέγκο. Αγόρι μου.
Ντιέγκο!
-Έλα. -Έλα.
Ντιέγκο, εσύ είσαι; Μωρό μου;
Έλα.
Έλα, γατούλη μου. Έλα.
Για να σε δω. Έλα εδώ. Κι εσύ βαρύς είσαι σαν τον Ντιέγκο.
-Ναι. Νομίζω ότι εσύ είσαι. -Αλήθεια;
Ναι. Ναι! Ντιέγκο.
Πού ήσουν; Πού πήγες;
Τι έγινε;
Σκεφτόμουν τον Ντιέγκο.
Του έλειψες πολύ.
Θα είστε μαζί τώρα.
-Δεν είναι τόσο εύκολο. -Γιατί;
Ο Ντιέγκο δεν μπορεί να ταξιδέψει πια.
Γιατί;
Είναι γέρος. Σε αυτήν την ηλικία, θα ήταν βάναυσο να τον μετακινήσω.
Μην ανησυχείς, πρέπει να έζησε απίστευτες περιπέτειες.
Μια χαρά θα είναι.
-Ναι; -Εμπρός; Νεσρίν;
Λουί;
Τα επίσημα αποτελέσματα των εξετάσεων έφτασαν σήμερα με μέιλ.
-Ήθελα να σε ενημερώσω ο ίδιος. -Εντάξει.
Κι ήθελα και να σου πω πως ήταν τέλειο αυτό που είχαμε.
Ναι, και βέβαια ήταν.
Πέρασες στις εξετάσεις. Με πολύ υψηλή βαθμολογία.
Αλήθεια;
Καλό ταξίδι.
Σ' ευχαριστώ. Σ' ευχαριστώ για όλα, Λουί.
Τι έγινε;
Αν φύγω,
θα φροντίζεις τον Ντιέγκο;
Και βέβαια, αν και ούτε τον εαυτό μου δεν ξέρω πώς να φροντίσω.
Αλλά σίγουρα θα του βρω ένα μέρος.
Γιατί δεν μένεις εδώ μαζί του;
Δεν θα πουλήσεις το σπίτι;
Αν φροντίζεις τον Ντιέγκο, όχι.
Αλήθεια;
Ζεχρά.
Ναι;
Πέρασα.
Συγχαρητήρια! Δεν εκπλήσσομαι.
Το ήξερα.
Λοιπόν, παιδιά, είναι το τελευταίο μας μάθημα.
Ξέρω ότι δεν ήταν συνηθισμένο μάθημα.
Σας άκουσα να συζητάτε μεταξύ σας
αν ήταν αρχιτεκτονική ή λογοτεχνία.
Αλλά ελπίζω να καταλάβατε τι ήθελα να δείξω.
Ίσως στο μέλλον, όταν σχεδιάζετε τα έργα σας,
να θυμηθείτε αυτήν την εργασία και να φερθείτε λογικά,
σκεπτόμενοι ότι μπορεί να σας βάλει στην εγκυκλοπαίδειά του κάποιος.
Ενώ τα χρόνια κι οι άνθρωποι έχουν κάνει πολύ κακό σ' αυτήν την πόλη,
αυτή παραμένη υπέροχη.
Σας ζητώ να θυμάστε την Κωνσταντινούπολη και να την αφήνετε να αναπνέει.
Γιατί η αλήθεια είναι πως αυτή η πόλη ασφυκτιά.
Για να μπορέσετε να το κάνετε αυτό, πρέπει να έχετε τα δικά σας μέρη.
Ποιο σας επηρέασε πιο πολύ;
Ποιο ήταν το γράμμα σας, η λέξη σας;
Ναι, ας τα μοιραστούμε τώρα.
Ίσως έχετε επιλέξει κοινά μέρη. Ή ίσως κάποιοι ανακαλύψετε νέα μέρη.
Παρακαλώ.
Γράμμα Ν. Το σπίτι της Νεσρίν.
Να τι γράφει στο λεξικό για το "Νεσρίν".
"Το όνομα Νεσρίν σημαίνει 'άγριο ρόδο' στα περσικά.
Σε οθωμανικά κείμενα εμφανίζεται ως 'Νασρίν'.
Ειδικά στην ποίηση Ντιβάν, συχνά συνδέεται με το ρόδο και την τουλίπα,
συμβολίζοντας τη λαχτάρα για το αγαπημένο πρόσωπο
και την αγωνία του έρωτα".
"Σπίτι: το σπίτι είναι ένα κτίριο όπου ζουν άνθρωποι,
περίκλειστο από τοίχους, χωρισμένο σε δωμάτια,
που έχει τη δική του στέγη και ενίοτε και κήπο,
φτιαγμένο από ξύλο, χώμα ή τσιμέντο".
Το σπίτι της Νεσρίν. Σε πολυκατοικία χτισμένη το 1968 στο Μόδι,
που διακρίνεται για τη γεωμετρική της πρόσοψη
και τα πλατιά παράθυρα με τα παρτέρια
και έχει σωστή αναλογία με τον δρόμο σε ανθρώπινη κλίμακα.
Εδώ άρχισα να γράφω τη δική μου Εγκυκλοπαίδεια.
Γάτες της Κωνσταντινούπολης. Ο Ντιέγκο.
Ο σοφός γάτος. Έμαθα πολλά για τη ζωή από αυτόν.
Ξέρει πότε να χαθεί και πότε να επιστρέψει,
και δέχεται τις φρικτές συνέπειες.
Φοιτητής θετικών επιστημών, γιος κεμαλικού δημοσίου υπαλλήλου. Ο Χαρούν.
Είναι γεμάτος ζωή κι έχει αστείρευτη ενέργεια.
Ξέρετε πότε το ένιωσα πιο πολύ;
Όταν άγγιξα τον λαιμό του στη θάλασσα.
Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Πρέπει να το βιώσετε.
Τότε συνέβη το πιο παράξενο.
Παραδόθηκαν τα προγραμματισμένα μέιλ μας. Δεν θα σας πω τι έγραψε ο Χαρούν.
Αλλά εγώ του έστειλα αυτό.
"Γράμμα στο μέλλον.
Συνειδητοποιείς ότι αυτήν τη στιγμή ταξιδεύουμε στον χρόνο; Φυσικά.
Έκανες την Κωνσταντινούπολη ένα διαγαλαξιακό ταξίδι,
κρατώντας μου το χέρι καθώς περνούσαμε πύλες στην Ιστικλάλ.
Είσαι σαν μια έκρηξη αστεριού, Χαρούν.
Παρακολουθώ έκπληκτη τον ενθουσιασμό σου, αλλά δεν καταλαβαίνω.
Είσαι ο Βέγας ή ο Σείριος;
Ξέρω μόνο ότι είσαι τρομερά φωτεινός και δεν μπορώ να κοιτάξω αλλού".
Ο γραφειοκράτης. Ο Σερντάρ.
Γνωριστήκαμε τη μέρα που νίκησε τον καρκίνο,
αν και πάντα αμφέβαλλα γι' αυτό.
Όταν τον πρωτοείδα,
σαν κάτω από τη γοητευτική του εμφάνιση να είχε καταπιεσμένα συναισθήματα
έτοιμα ανά πάσα στιγμή να εκραγούν.
Στο μεταίχμιο των μιλένιαλ. Η Εμέλ.
Από τα πιο ασυνήθιστα άτομα που ξέρω.
Για μένα, κρύβει την ομορφιά της σε ένα απέραντο σκοτάδι,
με την περίπλοκη ψυχολογία της να αντανακλάται στο σώμα της.
Η συνταξιούχος καθηγήτρια. Η κυρία Ναζιφέ ή θεία.
Είναι σαν τις βίντατζ πούδρες.
Σε σκεπάζει με μια απαλή και νοσταλγική οικειότητα.
Αλλά σίγουρα καταλαβαίνεις ότι κάποτε άναβε φωτιές.
Διασπάστηκε στις δύο κόρες της.
Παραξενιές και φουρτούνες πήγαν στην Εμέλ,
κι οι γαλήνιες ακτές στη Νεσρίν.
Κι όμως, έχει πιο πολύ βάθος κι απ' τις δυο μαζί.
Ίσως αυτό να είναι η μητρότητα.
Το να ξεπερνάς το άθροισμα όσων δίνεις.
Η θεοσεβής στο πανεπιστήμιο. Η Φάτιμα.
Οι φοιτητές που ανησυχούν για το μέλλον.
Ναι, η τριάδα της παρέας.
Σας αγαπώ.
Η καρδιοχειρουργός.
Η αληθινή μου ηρωίδα είναι…
η Νεσρίν, φυσικά.
Όταν την πρωτοείδα,
δυσκολεύτηκα να καταλάβω αν ήταν κουρασμένη από τις εγχειρήσεις
ή αν κάποια χρόνια πάθηση είχε χαραχτεί στο πρόσωπό της.
Ήταν σαν να είχε βιώσει όλα όσα χρειαζόταν,
κι η ελπίδα για θαύματα που ήταν θαμμένη βαθιά μέσα της
είχε μπλεχτεί με την κούραση.
Τότε η Νεσρίν έγινε η Νεσρίν μου.
ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ
Αυτά τα μπαλόνια ήταν εδώ όταν έφτασα. Κοίτα, έβγαλα βίντεο.
Ευχαριστώ και πάλι
γι' αυτό το μοναδικό δώρο.
Μοναδικό σαν εσένα.
Εγώ ευχαριστώ.
Με βοήθησε πολύ να γνωρίσω την Κωνσταντινούπολη.
Ελπίζω να σε βοηθήσει να μην την ξεχάσεις.
Αυτή είναι η δική μου Κωνσταντινούπολη.
Σου την εκτύπωσα.
Τη θυμάμαι.
Χαίρομαι πολύ που ήρθες.
Χαίρομαι που μπήκες στη ζωή μου.
Να προσέχεις.
Έλα όποτε θέλεις.
Μαμά;
Άργησες.
Η Νεσρίν έφυγε.
Η Νεσρίν.
Της μοιάζεις.
Σ' εσένα μοιάζω.
Υποτιτλισμός: Αγγελική Πανοτάρα