-[kuş sesleri] -[sokak gürültüsü]
[huzurlu gitar müziği çalar]
[uzakta oynayan çocuk sesleri]
[müzik devam eder]
-[müzik yavaşlar] -[şehir gürültüsü]
-[Dodo] …efsane. Efsane yani. -[müzik devam eder]
Ay, şuna bak.
[şişe tıkırdar]
-[nidalar] -Hah!
-[Dodo, ezgili] Aha! Elimdesin. -[Pelin] Hımm…
Daha çok eğleneceğinize eminim yani.
-Doğruluk mu cesaret mi? -Doğruluk.
[Dodo] Kaç defa seviştin?
-Saydıysa söyler. -[Pelin] Bu ne cüret ya?
Bu ne cesaret? Sen bana nasıl sorabiliyorsun böyle bir şey?
[martı sesleri]
-Şaka yaptım. Kaç defa seviştim? Hadi. -[Selin kıkırdar]
-Beş. -[Selin] Yetmiş üç.
-Bin. -[Selin] Oha!
Ya, onore oldum Dodocuğum ama… Ee…
Sıfır.
Tamam, şimdi doğruyu söyle.
Sıfır oğlum.
Bir dakika, ben o kadar date'e boşuna mı hazırladım seni?
Makyaj yaptım, gönderdim. Hatta "Çok güzel geçti" dedin.
-Ne yani, hiçbir şey olmadı mı? -Ya, olmadı işte bir şekilde bir şeyler.
Ne biçim arkadaş grubuyuz biz? Sen nasıl metal sevmiyorsun oğlum?
-[Dodo] Sevmiyorum. -Sen nasıl sevişmedin?
-Neyse tamam. Hadi, devam. -Benim de sırrım buydu işte.
-Zehra bana daha yakın sizden. -[Pelin] Hadi.
[Pelin] Hakkını verdiğimi düşünüyorum. Kim çeviriyor, ben mi?
-[Harun] Evet. -[şişe tıkırdar]
[Selin gülerek] Hadi! Şimdi, doğruluk mu, cesaret mi?
[Harun] Doğruluk.
[Pelin] Of! Doğruluk, doğruluk ya. Bir cesaret deyin de bir şey görelim be!
-[Harun] Ne soracaksın? -[Zehra hafifçe güler]
Bir ilişkide kırmızı çizgin nedir? Yani ne olsa terk edersin?
-Yalan söylese terk ederim. -[Pelin] Aman, sus be, klişe adam be.
Öyle ama, yani yalan söylese benim için biter. O kadar.
Bir de sarışın benim tipim olmuyor. Ben daha çok böyle esmer seviyorum.
-Tatlı, oval bir yüz seviyorum. -[kızlar gülüşür]
Biraz eşek gözlü seviyorum. O kadar.
-Adı Zehra olan kızlar. -[Harun] Tamam, çeviriyorum.
[martı çığlıkları]
Ne haber?
-İyi, sen? -[Harun] İyi ben de.
-Müsait miydiniz? -[Zehra] Buyurun.
Çok teşekkür ederim. Doğruluk, cesaret?
-Cesaret. -Büyük bir alkış alabilir miyim?
Sonunda.
-Git, denize atla. -[Zehra] Ne?
-Atla denize. -Harun, saçmalama.
-Atlarsın. -[Selin] Hadi.
-[Dodo] Hadi. -Saçmalamayın be.
-[Pelin] Ya, oyun oyundur kızım, hadi. -Yok, olmaz. Hayır.
Atlarsın.
Olmaz.
Ama hepimiz denize gireceğiz diye söz vermedik mi bugün?
Ben öyle bir söz vermedim.
Niye?
Sen yüzme bilmiyor musun yoksa?
Bilmiyorsam bilmiyorum.
Sana ne?
Bilmiyorsan bilmiyorsundur o zaman.
Sen de bilmiyorum de.
[yumuşak enstrümantal müzik çalar]
-[deniz ve kuş sesleri] -[gemi düdüğü çalar]
[şişe tıkırdar]
[müzik gergin tonlarla yükselir]
[dramatik alaturka tonlar çalar]
[müzik hüzünlü tonlarla yavaşlar]
-[kuş sesleri] -[motor sesi]
-[müzik devam eder] -[deniz sesi]
-[sayfa çevirme sesleri] -[müzik devam eder]
[müzik devam eder]
[kapı açılır]
[kapı kapanır]
[yaklaşan adım sesleri]
-[Louis, Fransızca] Merhaba. -[Nesrin, Fransızca] Merhaba.
[Louis] Fransızca konuşma sınavına hoş geldiniz.
Teşekkürler.
Nasılsınız?
-Harikayım. -Çok güzel.
Mülakat esnasında sizi, sesinizi kaydetmem gerek.
Değerlendirme için.
-Onaylıyor musunuz? -Evet, onaylıyorum.
Harika. O zaman başlıyoruz.
-[cihaz bipler] -[Louis nida]
[Louis] İsim ve soy isminizi rica edebilir miyim lütfen?
Nesrin Caner.
-[Louis] Nerede doğdunuz? -Amasya'da.
İstanbul'a ne zaman taşındınız?
-[Nesrin] 25 sene önce. -Epey olmuş.
[Louis] Mesleğiniz nedir?
Kalp ve damar cerrahıyım ama şu anda aktif çalışmıyorum.
Nedenini sorabilir miyim?
Kariyerimi Fransa'da sürdürmek için istifa ettim.
[onay nidası]
Derler ki
biz her ne kadar gitsek de şehir peşimizden gelir.
[alaycı güler]
Bunu bir birinci dünya ülkesi vatandaşının söylemesini anlamlı bulmuyorum.
[Louis burnunu çeker]
[cihaz bipler]
Ben seninle yaşamak istiyorum.
Ne problemin varsa da birlikte çözelim. Birlikte yaşamak istiyorum.
Düşündüğüm tek bir şey var.
Seninle olmak.
Sana yalvarıyorum.
Lütfen buna izin ver.
[Türkçe] Seni seviyorum Nesrin.
Seni seviyorum.
[Fransızca] Seni çok seviyorum.
Louis.
[Fransızca] Lütfen devam edebilir miyiz?
[Nesrin burnunu çeker]
[bipler]
[sandalye gıcırdar]
Fransa'ya taşınmak istediğinizi söylediniz, değil mi?
Ee…
Kendine güveni çok yüksek bir kadına benziyorsunuz.
[Louis] Ama anlamıyorum, bu sınavı başarıyla geçebileceğinizden
nasıl bu kadar emin olabiliyorsunuz?
Takdire şayan.
[şehir gürültüsü]
[kuş sesleri]
[telefon çalma tonu]
[Zehra] Merhabalar, ben yurt başvurusu için aramıştım da
siz geri dönüş yapacağınızı söylemiştiniz bana.
[kuş sesleri]
Olmadı o zaman?
Ha, anladım.
Peki, ben gelsem mesela bir şey değişir mi?
[kedi miyavlar]
Değişmez, tamam.
Tamam o zaman. İyi günler, kolay gelsin.
[iç çeker]
[martı çığlıkları]
-[çıt sesleri] -[saat tıkırtısı]
Canın mı sıkkın?
Yo.
-Senin? -Yo.
Güzel.
Bahsettiğin yurttan bir haber var mı?
Belli değilmiş daha.
Ama olur yani, niye olmasın ki?
Peki, olmazsa ne yapacağız? Bizim bir çözüm bulmamız lazım.
Bilmiyorum.
Benim hayatım hep belirsizliklerle birlikte aktı.
Galiba artık bununla mücadele etmek yerine yaşamayı öğrenmem gerekiyor.
Nasıl yani?
[Zehra] Yani.
Bu dünyada milyarlarca insan yaşıyor.
[gülerek] E, dünyanın ana karakteri de ben değilim sonuçta.
Herkes bir şeyler yaşıyor.
O bir şeyler bir şekilde çözülüyor.
İnsan bir dağı aşınca karşısına başka bir dağ çıkıyor.
Galiba öyle.
O yüzden hiçbir zaman
tam olarak kim olduğunu ya da nasıl bir yolda olduğunu bulamıyor.
Ama sanırım bu normal bir şey.
-Öyle. -Öyle.
[hafifçe gülerler]
[Zehra] O yüzden sorun yok. [gülerek] Yani en azından şimdilik.
[Nesrin hafifçe gülerek Zehra'nın bacağına vurur]
-Senin sınav sonuçları ne zaman gelecek? -Aslında çoktan çıkmış olması lazımdı.
-[Zehra] Aa! -Hı.
Sen kesin geçmişsindir zaten.
Umarım.
[hışırtılar]
[Zehra] Umarım.
[hışırtılar]
-[Selin] Selam. -[Zehra] Selam.
-[Selin] İyi miyiz? -İyiyiz.
-Kolay gelsin. -Sağ ol.
[Pelin] Şş.
Düne takılmadın, değil mi?
[Zehra] Yok, takılmadım.
Saçım nasıl olmuş? Yakışmış mı?
Yakışmış.
Sen nasıl yapacaksın peki saçını?
[meditasyon müziği çalar]
-[lamba sesleri] -[Nesrin] İyi seyirler.
[adam] Teşekkürler.
[müzik ruhani tonlarla yükselir]
[derin nefesler alıp verir]
-[Pelin] Ne oluyor ya? -[hoca] Devam.
İkililikler peşimi hiç bırakmadı.
Kronik kararsızlığımdan mı,
"deneyimlemezsem yaşamıyorum" hissiyle
sürekli bir arayış hâlinde olmaktan dolayı mı bilmiyorum.
Ama bu zıt kutupların arasında her zaman sıkıştım.
Bir şey seçmek zorunda mıydım?
Bilmiyorum.
Bir yolu seçebilen insanlara duyduğum hayranlığı size anlatamam.
"Bunu istiyorum, hedefliyorum" diyebilenleri
ya da "bundan nefret ediyorum, hayır, asla olmaz"cıları.
Benim sanki…
…dilim tutulmuş,
kalbim basılmış,
aklım donmuş gibi.
Bir adı da varmış literatürde bunun aslında, biliyor musunuz?
Teşhisli ve tescilli bir ambivalans vakasıyım ben.
İki çatışan hissi,
iki zıt duyguyu, inancı, isteği aynı anda duymak içinde
ve paralize olmak, felç olmak.
Hiçbir şey yapamamak aslında ambivalans.
Ve burası biraz
denizin dibi gibi bir yer.
Nefessiz.
[nefes verir]
Merak ediyorsunuzdur.
Hayır, kimse bana ya da bu karaktere başını örtmesi gerektiğini söylemedi.
Ben niye yaptım peki?
Ulvi bir hisle mi?
Yoksa anneme atılan bakışlara bir tepki miydi kapanışım?
İçinden çıktığım kadınla bir dayanışma dürtüsü mü bilmiyorum.
Ama ben cevabı bilseydim de…
…bu sizin bakışınızı aklamazdı.
Bunu sakın unutmayın.
İstanbul'a geldiğim ilk gündü.
O gün örtünmeyi hiç istemedim.
Planlamamıştım aslında ama
sebebi belirsiz bir irade ve bazen insan,
kafası çok karışık dahi olsa bir karar duyabilir içinde.
Korktum belki de kategorize edilmekten.
Yargılanıp, etiketlenip birinin zihninde kaskatı yerimi almaktan.
Çünkü ben uçuşkan biriyim aslında.
Bir balon gibi.
Balonun içinde de hava var.
Ama kimse onu görmez, ilgilenmez.
Dışına bakarlar hep.
Korktum o yüzden o bakışlarda takılı kalmaktan.
Herkes gibi.
Herkes kadar görülmek istedim, filtrelenmeden.
Bu yüzden iki farklı alan açtım kendime.
[sesi titrer] Ve utanmadım diyemem size çünkü çok utandım.
Kendimi dış dünyayla hemzemin edebilmek için
aradan bazı taşları endişeli bir iradeyle kaldırdım.
Şimdi böyle dönüyorum ama bir bakıyorum da geriye…
…epeyce tenhalaşmışım.
Ve artık hangi toprakta büyümek istediğimi bilmiyorum bile.
Tek bildiğim
gezinmek kendimde.
Tutunmak bir söze.
Altın olan her şey parlamaz.
Ve her gezgin aslında yitirmemiştir yolunu.
[gülerek] Evet, öyledir. Öyledir hep felaketler.
[sesi çatlar] Her şey yolunda giderken gelmez mi başa? [iç çeker]
Çünkü yolunda olduğunu sananların
aslında yolun neresinde olduğunu kim bilebilir?
Ve kim bilebilir ki
kaybolmanın, şüphenin de yola dâhil olup olmadığını.
Çünkü ben muhtemelen yarın uyanacağım
ve yine ne yapmak istediğimi bilmiyor olacağım.
Eşarp, şapka, kapüşon, peruk
[gülerek] veya dazlak.
[sesi titrer] Tek bildiğim, "Allah'ım, çok şükür, evden çıktım ya."
[iç çeker]
Felaketler eğer her şey yolunda giderken bir duraksa
mucizeler de bazı kayboluşların güzergâhındadır.
Bunu kim bilebilir?
Benim tek bildiğim…
…ben yine benim.
Zehra.
[binada derinden konuşmalar ve eşya taşıma sesleri yankılanır]
[hışırtılar, adım sesleri]
Geldi mi herkes?
Ee…
Evet. Nedir, ee…
[hoca] İyiydi, yani.
Fena değildi genel olarak.
Tabii, herkese detay detay notlarım var ama
en genel şunu söyleyeyim,
öyle…
Artık oyunun bu aşamasına gelmişken
kafamıza göre eklemeler çıkartmalar yapmıyoruz Zehra.
Ama hocam, siz demiştiniz ya bize,
"Bir şey yaşanıyorsa sahnede yaşanıyordur, onu karşılayın."
-Devamlılık önemli değil diye… -Onu provalar için söyledim.
Provalar için.
Ama prova da yaratım sürecinin bir parçası değil mi yani?
Hayatım, seyircili prova bu. Oyunun provası artık.
Biz iki haftadır hep aynı şeyleri tekrar etmiyor muyuz?
Sen farklı bir şey yaptın mı Doğukan?
İki haftaya kadar herkes
istediği karakteri, istediği şekilde yaratmakta özgürdü.
Hiç karıştım mı bugüne kadar?
Ben başka karakterlere zarar vermeden hani, sadece kendi monoloğumda…
Hayır, buradaki herkesin her monoloğu herkese dokunuyor.
Yani sen öyle oynayınca,
öyle oynadığını duyunca biz içeride panik olduk Harun'la.
[hoca] Beş dakika sonra ikili sahnenize çıkacaksınız.
Onun tepkilerinin değişmesi gerekmez mi? Yani çünkü…
Ya, takdir edersin ki
yani başörtülü bir karakterin karşısındaki karakterler de
ona göre davranırlar, ona göre ilişkilenirler.
Ona göre mi ilişkilenirler?
Tabii. Yani kafamızda belli kompartımanlar yok mu Zehra?
Yani tamam, şöyle sorayım.
Beni kadın bir tiyatro yönetmeni olarak hayal edin.
Değil mi? Hayal edebiliyorsunuz muhtemelen.
-Nasıl bir şey canlanıyor gözünüzde? -Güzel.
Teşekkür ederim de onu demek istemiyorum,
yani başım açık mı, kapalı mı?
[Selin] Açık hocam.
Bundan bahsediyorum. Yani kafamızdaki belli kompartımanlar var.
Karakterleri onlara yerleştiriyoruz. Sen onların ayarını bozdun.
Mesela, İstanbul Ansiklopedisi miydi dersin adı?
Özlem Hoca'nın dersi, değil mi?
Özlem Hoca'yı hayal edebiliyor musunuz başörtülü bir şekilde verirken dersi?
[Selin] Yemekhanedeki ablayı düşünebiliyoruz ama.
-[İngilizce] Aynen öyle. -Mesele sınıfsal mı yani?
Tamamen ekonomik bir sınıfsal farklılıktan bahsetmiyorum tabii.
Valla ben herkesi her şekilde hayal edebiliyorum.
Şu an bunu tartışıyor olmamız bile çok saçma.
Doğukancığım, ne diyorsun ya sen?
Biz de kötü bir şey söylemeye çalışmıyoruz burada.
Bir şeyler yasaklansın demiyoruz, tutarlılık peşindeyiz.
Yani sanatçıysak gerçekliğin peşindeyiz.
Benim anlattığım gibi, insanları belli yerlere yerleştirme.
Yani yoksa Zehra'nın yaptığı yanlış demiyorum ben
ama bugüne kadar yaptığı şey değildi.
Bizim çalıştığımız Zehra karakteri bu değildi.
Yoksa hayal edilebilen bir karakter o, olmaz demiyorum ama
sonraki sahnelerde öyle davranmazdı o zaman.
Ya da Harun karakteri ona öyle söylemezdi.
Ama bir dizide başrol oynasaydı Zehra'nın bu karakteri
yazarını hayal edebiliyor musun başörtülü?
Ya da o dizinin olup olmayacağına karar veren kanalın baş müdiresi
nasıl canlanıyor kafanızda?
[Dodo] İnsanların ön yargılarından mı böyle?
Peki, başörtülü insanların ön yargılı olmaları ne olacak?
Yani bu insanlar bir sebeple bu tarz işleri reddediyorlar
ve bu sonuç ortaya çıkıyor. Yani ardını deşmeden
insanları ön yargılı diye yaftalamak çok kolay.
Belki böyle olmasalar
karşılarındaki insanların da ön yargılı olmalarını engellemiş olurlar.
-Çok net yani. -Sonuçta kampüste bir sürü kapalı da var.
Onlar da istediklerini yapsınlar.
Ya, hayat ona fırsat verse
dini fırsat verir miydi o toplantıya katılmasına?
Hayır, şimdi, tamam. Bunu… Konuyu kapatalım, farklı bir yere gidiyor.
Bu değil konumuz. Konumuz oyunumuzun tutarlılığı, tamam mı?
Yani ne yazdıysak onu oynamamız.
Böyle bir şey yazmadık. Ee… Neyse, tamam. Geç oldu zaten, yorulduk.
Zehra'nın karakteri ileride nasıl olacak, bakacağız.
Arkadaki straforları alın.
Buraya da bir paspas atın, temiz bırakalım.
[sürükleme sesleri]
[Harun hafifçe nefes verir]
Sen gerçekten
tuhaf biriymişsin.
[hafifçe güler]
[bina içinde gürültüler]
[Mor ve Ötesi'nden dinamik şarkı "Re" fon müziği olarak çalmaya başlar]
♪ Yine ben miyim düşen ♪
[Zehra güler]
-♪ Görmediğim şey yok ki ♪ -[anlaşılmayan konuşmalar]
Çok güzel, ben 25 yıldır buradayım.
♪ Yine ben kopup gelen ♪
♪ Bu dersin sonu yok ki ♪
♪ Yine de geldim dünyaya ♪
♪ Hiç zamanım da yok ki ♪
[evde devam eden şarkıya eşlik ederler] ♪ Yine de geldim dünyaya ♪
-[Zehra] Ay, tamam! -[muzip bağrışmalar]
♪ Hiç yok ♪
[çığlık ve kahkahalarla eşlik ederler] ♪ İçim yanar, içim bilmez ♪
-♪ İçim var, içim düşünmez ♪ -♪ İçim var, içim düşünmez ♪
-♪ İçim aşk, içim değişmez ♪ -♪ İçim aşk, içim değişmez ♪
-♪ İçim ♪ -[Zehra kahkaha atar]
-[Nesrin ses çıkarmaz] -Tak, tak!
Final vuruşumu yapıyorum ve bu işi burada bitiriyorum!
Tak!
-[Zehra çığlık atar] -[kahkahalar]
-[Zehra] Dur, onu bırak! -[Nesrin ve Zehra bağrışırlar]
♪ Dünyaya ♪
[çığlıklar]
-♪ Yine de geldim dünyaya ♪ -[eğlenceli nidalar]
-[Zehra] Ta-da! -[kahkahalar]
Panik oldum.
-[kahkaha ve gülüşmeler] -[dinamik şarkı devam eder]
-[Zehra] Sıçan! -[Nesrin çığlık ve kahkahalar]
[şarkı yavaşlar]
[nefes nefese] Ay, dur.
[keyifle güler]
[nefes nefese gülüşmeler]
-[şarkı biter] -[nefes nefese kalırlar]
-[kuş sesleri] -[sokak gürültüsü]
-[hışırtılar] -[adam] Yavaş.
-[adam 2] Dikkat edin, kırılacak malzeme. -[adam] Ver abi. Tamam.
[naylon sesi]
Emel.
Şurada evraklar var. Önemlidir belki, bak.
Eşyalara ne olacak Emel?
Bir şey kalmadı ki, her şey gidiyor zaten.
Sen ne yapacaksın? Nereye gideceksin?
[Emel] Ben bakarım başımın çaresine.
Annem. Anneme ne olacak? Ailemize?
Herkes ne yapıyorsa yapsın.
Bende artık bu kuruma ayıracak emek kalmadı.
[iç geçirerek] Emel.
Emel. Emel, bir dinler misin?
Bir dinle beni. Lütfen beni bir dinle.
Bırak şunu. Kenara bırak. Bırak.
-[Emel] Nesrin, tamam. -Bırak.
[Emel iç geçirir] Ne? Ne diyeceksin yine? Ne isteyeceksin benden?
[ağlamaklı] Ben seni anlıyorum.
[boğazı düğümlenerek] Ne istiyorsan onu yap. Ne istiyorsan.
Ben halledeceğim.
Ne yapacaksın?
[bıkkın nefes verir] Bilmiyorum.
Bir şekilde bakacağım anneme.
Fransa'ya gitmeyecek misin?
[burnunu çeker]
Gerekiyorsa gitmeyeceğim.
[boğazı düğümlenerek] Ben sana yük olmayacağım. Merak etme.
Gel buraya.
Emel, seni çok seviyorum. [hıçkırır]
[adım sesleri]
Sevinç.
-Ay… -Sevinç.
Sevinç değil o anneciğim. Emel.
-Emel? -[Nesrin] Emel, evet. Kızın, Emel.
-[anne] Toparlan gidelim. -Tamam anne.
-Sevinç'e. -[Nesrin] Tamam.
-Sevinç'e gidiyoruz. -[Emel] Hı hı.
Hadi gidiyoruz.
-[Emel] Tamam. -[Nesrin] Tamam.
[anne gergin nefesler alır]
[Nesrin] Şş.
[martı çığlıkları]
[kedi miyavlar]
-[Zehra] Diego. -[miyavlar]
[mama kıtırdar]
[miyavlar]
Aa!
[trafik gürültüsü]
-Diego. -[Nesrin] Zehra?
[Zehra] Diego'yu buldum!
-Diego'yu mu? -Evet!
-Saçmalama! -Evet, o. Bak.
-[Nesrin] Ona benzeyen bir kedidir. -Hayır, o. Eminim. Bakayım.
[Nesrin] Diego. Oğlum.
-[Zehra] Diego. Gel pisi pisi. -Gel.
-[Nesrin] Diego, sen misin? Bebeğim. -[miyavlar]
[neşeli müzik çalar]
-[Nesrin] Hop… -[miyavlar]
-[Nesrin] Gel. Hoppidi. Gel. -[miyavlar]
Bakalım sana. Gel bakayım. [efor sesi] Diego kadar ağır olduğun kesin.
[Nesrin] Evet, evet. Sensin galiba.
-Gerçekten mi? -[sevinçle gülerek] Evet! Diego, ya.
-Ya, sen nereye gittin? Nereye gittin sen? -[Zehra güler]
Nerelere gittin?
[Nesrin sevgi nidası]
[neşeli müzik yavaşça biter]
[Diego mırlar]
[tıkırtılar]
[hışırtılar]
Bir şey mi oldu?
Diego'yu düşünüyordum da.
Nasıl özlemiş seni. [kıkırdar]
Artık hiç ayrılmazsınız.
O biraz zor.
Neden?
Diego seyahat edemez ki artık.
Nasıl yani?
E… Çünkü o yaşlı bir kedi.
Hem bu saatten sonra yer değiştirmek onun için zulüm olur.
[hafifçe güler]
Sen merak etme, o ne maceralar yaşamıştır.
Hiçbir şey olmaz ona.
[telefon çalar]
-[yerler gıcırdar] -[telefon çalar]
-[Nesrin] Alo? -[Louis] Alo? Alo, Nesrin?
Louis?
[Louis, Fransızca] Resmî sınav sonuçları bugün e-postayla geldi
ama ben seni şahsen aramak istedim.
[Fransızca] Tamam.
[Louis] Ayrıca şunu da söylemek istedim, aramızda geçen şeyler çok güzeldi.
[Nesrin, Fransızca] Ee… Evet. Elbette çok güzeldi.
[Louis duraksar]
Sınavı geçtiğini de söylemek istedim. Hem de çok yüksek bir puanla.
[Nesrin] Ah! Gerçekten mi?
[Louis] İyi yolculuklar Nesrin.
[Nesrin] Ah. Teşekkür ederim. Her şey için teşekkür ederim Louis.
[Zehra] Ne oldu?
Eğer gidersem
sen bakar mısın Diego'ya?
Bakarım tabii ki de
ben daha kendime nasıl bakacağımı tam bilmiyorum ama…
Şey yaparız, ona bir yer kesin ayarlarım yani.
Burada onunla kalsan mesela?
Sen evi satmıyor musun?
Sen Diego'ya bakacaksan satmam.
-Gerçekten mi? -Zehra.
Efendim?
Sınavı geçmişim.
-[kapı gıcırdar] -[kıkırdarlar]
Tebrik ederim. Hiç şaşırmadım.
-Biliyordum. -[Nesrin duygulanma nidası]
Evet arkadaşlar. Bu sizinle son dersimiz.
Farkındayım, bu pek klasik bir ders olmadı.
Hatta kendi aranızda
mimari dersi mi, edebiyat dersi mi diye tartıştığınızı duydum.
Ama sizlerin benim meramımı anladığınızı düşünmek istiyorum.
İleride kendi eserlerinizi tasarlarken bu ödevinizi hatırlayıp
belki de birilerinin ansiklopedisine gireceğinizi düşünerek
hassasiyet göstereceksiniz.
Yıllar ve insanlar şehre türlü kötülüklerini yaparken
İstanbul hâlâ güzel.
Ama İstanbul'u hatırlayıp ona nefes aldırmanızı rica edeceğim
çünkü işin gerçeği bu şehir boğuluyor.
Ama bunu yapabilmek için kendi mekânlarınızın olması lazım.
-Neydi sizi en çok etkileyen? -[huzurlu müzik çalar]
[Özlem] Neydi sizin harfiniz, sizin kelimeniz?
Evet, şimdi duyalım ve paylaşalım birbirimizle.
Belki ortak mekânlarınız çıkacaktır.
Ya da yeni keşfedenler.
Buyurun lütfen.
[huzurlu müzik devam eder]
[Zehra, neşeli bir tonla] N harfi. Nesrin ev.
[müzik duygusal tonlarla yükselir]
Güncel sözlükte Nesrin için şunlar yazılıdır,
"Dilimize Farsçadan geçmiş olan Nesrin isminin sözlük anlamı
yaban gülüdür.
Osmanlıca kaleme alınmış metinlerde bu isim 'Nasrin' şeklinde geçer.
Özellikle divan şairlerinin
eserlerinde gül ve laleyle birlikte sıklıkla yer verdiği Nesrin,
sevgiliye duyulan özlemi ve aşk acısını simgeler."
-Ev. -[deklanşör sesleri]
[Zehra] "Ev, içinde insanların yaşadığı,
çevresi duvarlarla çevrili, odalara bölünmüş,
kendine ait çatısı ve bazen de bahçesi olan
-ahşap, toprak veya betonarme yapı." -[deklanşör sesleri biter]
Nesrin ev.
1968'de inşa edilmiş,
geometrik cephe kompozisyonu,
geniş pencere kullanımı ve çiçeklik tasarımıyla dikkat çeken,
insan ölçeğinin sokakla doğru şekilde ilişkilendiği
Moda Burnu'ndaki Rüyam Apartmanı.
İşte bu evde başladım kişisel İstanbul ansiklopedimi yazmaya.
-[Diego miyavlar] -[Zehra] İstanbul kedileri.
Diego. Bilge kedi. Ondan hayata dair çok şey öğrendim.
Ne zaman kaybolup ne zaman geri döneceğini iyi biliyor
ve bunun acı sonuçlarına da katlanıyor.
[Zehra] Seküler memurun sayısal oğlu,
-Harun. -[su sesi]
O bitmek bilmeyen enerjisiyle hayat dolu.
En çok da nerede hissettim bunu, biliyor musunuz?
Denizde gırtlağına dokunduğumda.
[duygusal tonlar çalar]
[gülerek] Bunu anlatamam, sadece denemeniz lazım.
Ve sonra çok acayip bir şey oldu.
-[bildirim sesi] -Zaman ayarlı e-mailimiz geldi.
Harun'un ne yazdığı bana kalsın.
Ama ben ona şunu göndermiştim: "Geleceğe atılan mektup.
Şu anda seninle zamanda yolculuk yapıyoruz,
bilmem farkında mısın.
Farkındasın elbet.
İstanbul'u galaktik bir seyahate sen dönüştürmüştün zaten.
Elimden tutup İstiklal'de portallardan geçirirken.
[müzik devam eder]
Sen bir yıldızın patlama anı gibisin Harun.
Bakıyorum hayretle coşkuna ama anlamıyorum.
Tam olarak nesin? Vega mısın, Sirius mu?
Tek bildiğim,
sen patlayan bir ışıksın ve ben gözümü senden alamıyorum."
-Erkek bürokrat. Serdar. -[müzik devam eder]
Sonradan doğru olup olmadığına hep şüphe ettiğim
kanseri yendiği günde tanıştık.
Onu ilk gördüğümde, büyüleyici fiziksel görünüşünün altında
sanki bastırılmış ama her an fırlamaya hazır duygular yatmaktaydı.
Arada kalmış Y kuşağı.
Emel.
Gördüğüm en acayip karakterlerden.
Sanki tüm güzelliğini dipsiz bir karanlıkta saklar gibi
ve içindeki karmaşık ruh hâli
bedenine yansımış biri olarak tanımlamıştım.
Emekli öğretmen. Nazife Hanım veya hanım teyze.
Vintage pudralar gibidir o.
Nostaljik bir tanıdıklık ve yumuşaklıkla sarar sizi.
Ama bir zamanlar sarsıcı fırtınalar estirdiğini hissetmemek
mümkün değil.
Kızlarına bölüştürmüş içinden bir şeyleri.
Alacasını ve fırtınasını Emel'e verip sessiz kıyıları Nesrin'e saklamış sanki.
Yine de ikisinin toplamından derindir Nazife Hanım.
Bu mudur biraz analık, bilmem. Verdiklerinin toplamından çok olmak.
[huzur verici tonlar çalar]
Üniversiteli mütedeyyin kadın.
Fatıma.
[buruk tonlar çalar]
[Zehra] Geleceğinden endişeli öğrenciler.
Evet, bizim grubun üçlüsü.
Sizi seviyorum.
[huzur verici duygusal müzik devam eder]
[Zehra] Kalp cerrahı.
Benim asıl kahramanımsa
tabii ki Nesrin.
Onu ilk gördüğümde
hemen hissedilen yorgunluğu, ameliyatta olduğu için mi
yoksa yüzüne sanki kronik şekilde işlenmiş bir durum mu, anlaması zordu.
Sanki yaşaması gereken her şeyi tecrübe etmiş gibi duran hâliyle
hâlâ mucizelere inanan ama çok derinlerde kalmış umudu
bu yorgunluğuyla karışmıştı.
Sonraysa Nesrin,
benim Nesrin'im oldu.
[duygusal tonlar çalar]
-[havaalanı ortam sesi] -[müzik azalır]
[bavul tekerleri tıkırdar]
-[müzik biter] -[havaalanı ortam sesi]
[Zehra] A, bu balon ben geldiğim gün de vardı.
Bak, çekmiştim videosunu.
[gülüşmeler]
Tekrar teşekkürler bu…
…özel hediye için.
Senin gibi.
[ağlamaklı] Ben teşekkür ederim.
[Zehra iç geçirir]
Benim İstanbul'u tanımamda çok yardımcı oldu.
Umarım senin de unutmamanda yardımcı olur.
[ağlamaklı] Bu da benim gözümden İstanbul.
[gülüşürler]
Senin için bastırdım.
[Zehra kıkırdar]
Hatırlıyorum bunu. [burnunu çeker]
[kıkırdar]
[hıçkırarak ağlarlar]
[Nesrin] İyi ki geldin.
İyi ki girdin hayatıma.
[Zehra hıçkırarak ağlar]
-[anons sinyali] -[Nesrin] Kendine iyi bak.
[anons sesi]
Pişt.
[anahtar şıngırdar]
[Zehra kıs kıs güler]
İstediğin zaman gelebilirsin.
[kahkaha atarlar]
[Nesrin burnunu çeker]
[Nesrin iç çekerek ağlar]
-[havaalanı ortam sesi] -[anons sinyali]
[uçak iniş anonsları]
Anne?
[Zehra, ağlamaklı] Geç kaldın.
Nesrin az önce gitti.
Nesrin.
Ona benzemişsin.
[sesi titrer] Sana da benzedim.
[Tülay Özer'den duygusal şarkı "Büklüm Büklüm" çalar]
♪ Ne söylesen, ne beklesen ♪
♪ Yaradan'dan ya da kaderinden ♪
♪ Ele geçmez istediğin ♪
♪ Uğruna savaş vermediysen ♪
♪ Ne söylesen, ne beklesen ♪
♪ Yaradan'dan ya da kaderinden ♪
♪ Ele geçmez istediğin ♪
♪ Uğruna savaş vermediysen ♪
♪ Sanki seni ♪
♪ Boğar gibi ♪
♪ Sanki yeniden ♪
♪ Doğar gibi ♪
♪ Sanki zaman zaman ♪
♪ Ölür gibi ♪
♪ Acısını, çilesini ♪
♪ Çekmediysen ♪
♪ Hani büklüm büklüm boynunda ♪
♪ Hani paramparça ruhunda ♪
♪ Hani soran gözlerle kapında ♪
♪ Bekleyen dargın anıların gibi ♪
♪ Hani büklüm büklüm boynunda ♪
♪ Hani paramparça ruhunda ♪
♪ Hani soran gözlerle kapında ♪
♪ Bekleyen dargın anıların gibi ♪
♪ Hani büklüm büklüm boynunda ♪
♪ Hani paramparça ruhunda ♪
♪ Hani soran gözlerle kapında ♪
♪ Bekleyen dargın anıların gibi ♪
♪ Hani büklüm büklüm boynunda ♪
♪ Hani paramparça ruhunda ♪
♪ Hani soran gözlerle kapında ♪
♪ Bekleyen dargın anıların gibi ♪
[şarkı biter]