Valter, gdzie jesteś?
Musimy porozmawiać o Tomasie i waszej mamie.
Tomas?
Valter?
Cześć.
Gdzie jest Valter?
Nie wiem.
Nie nocował tu?
Chyba wyszedł.
Dokąd?
- Nie oddzwania do mnie. - Na posterunek? Do domu?
Nie mam pojęcia.
Napijesz się herbaty?
Zakładam,
że opowiedział ci o wczoraj.
Co robiłeś na kempingu Danieli w 2001 roku?
Pogrzeb mamy.
Nie byłem mile widziany na farmie.
Dlaczego?
Przez staruszka.
Był, jaki był.
I mama była, jaka była.
Czyli jaka?
Tchórzliwa.
Zamykała oczy i zatykała uszy, kiedy ojciec zaczynał.
Björn.
Jest tu.
Uspokój się. Powiedziałem, że tu jest.
Podobno tu nocował.
Może…
A co z posterunkiem?
Spójrz.
Może zadzwoń do niego?
Czemu chciałaś o tym pogadać?
Lejlo?
SZKLANA KOPUŁA
Valter?
Halo?
Tu Said Kamran ze Svea Vanadin.
Zostaw wiadomość.
Hej.
Muszę z tobą porozmawiać.
Oddzwoń, jak to odsłuchasz.
Mam komórkę Louise.
Nie dzwoń do Tomasa ani na policję.
Pa.
Alicia!
Lejlo…
Musimy pogadać.
Hej…
Lejlo?
Lejlo!
Kurwa!
Numer alarmowy, co się stało?
Pomocy.
- Potrzebujesz pomocy. Co się stało? - Wyślijcie patrol…
Halo?
Skąd dzwonisz?
Słyszysz mnie?
Jesteś tam?
Halo?
Proszę.
Musisz jeść.
Dzięki.
Kto do ciebie dzwonił?
Lejla.
- Czego chciała? - Nie wiem.
Sprawdzę.
Masz jedną nową wiadomość.
Muszę z tobą porozmawiać.
Oddzwoń, jak to odsłuchasz.
Mam komórkę Louise.
Nie dzwoń do Tomasa ani na policję.
Pa.
Nie.
Nie…
Nie!
Pilnowałam cię, kiedy spałaś.
O co chodzi?
Gdzie jesteś?
Czemu pytasz?
Said przyszedł. Chce z tobą o czymś porozmawiać.
W porządku.
Teraz, Tomas.
Już jadę.
Nie chcę już tu być. Chcę do mamy i taty.
Nie bój się.
Wydostanę nas stąd, jasne?
Zimno ci?
To mamy?
Znasz PIN?
Tak. Ale czemu go masz?
NISKI POZIOM BATERII
Okej.
Świetnie.
Dzięki.
No dalej…
Valter Ness.
To ja. Jestem uwięziona.
Jestem z Alicią. To Tomas…
Halo?
Lejlo?
Halo?
Cześć. Muszę cię o coś spytać…
Gdzie Jorun?
- W twoim biurze. - Okej.
Rozmawiałeś z Lejlą?
Said dostał od niej niepokojącą wiadomość.
Mówiła, że ma komórkę Louise
i że Said nie powinien z nami rozmawiać. Zwłaszcza nie z tobą.
A teraz dowiaduję się, że miałeś romans z Louise.
Możesz mi wyjaśnić, co tu się, do cholery, dzieje?
Musimy ze sobą rozmawiać.
Bez względu na wszystko. Bo zależy mi na tobie.
Na litość boską!
Wiesz, że Valter jest policjantem?
Odnajduje ludzi dzięki różnym sztuczkom.
Może sprawdzić numer, z którego dzwoniłyśmy,
i odnaleźć na mapie, gdzie jesteśmy.
Tak.
Wiesz co?
Alicia…
gdy byłam w twoim wieku,
też zostałam tu uwięziona.
Co?
To Valter cię uratował?
Tak, w pewnym sensie.
Chodź tu.
Rozumiem cię.
Rozumiem, że czujesz się…
rozbity.
Powrót tutaj musiał przywołać mnóstwo nieprzepracowanych traum z dzieciństwa.
Związanych z tatą.
I mamą.
Nie jestem nią.
Jestem twoją przyjaciółką.
Prawda?
Pamiętasz?
Możemy dalej być przyjaciółmi.
Mogę ci pomóc.
Daję słowo.
Mogę sprawić, że ból zniknie. Pokażę ci, jak to zrobić.
Wypuść Alicię.
Tomas?
Oddaj mi go.
Alicio.
Telefon.
Dobrze.
Do kogo Lejla z niego dzwoniła?
Do ciebie.
Tylko do mnie?
- Chodź tu. - Nie.
Ty usiądź w kącie.
W kącie.
Lejlo…
Dobrze.
KARZEŁ
Czy nie przypomina tam motyla?
Ćmy?
Lejla oznacza „noc”.
Teraz już wiesz.
Chodź.
Usiądź sobie.
Tak jest.
Nie wypuścisz Lejli?
Twoje włosy…
są takie piękne.
Valter.
Zostaw ją. Proszę.
Nie bój się.
Jestem tu.
Chcę wrócić do domu.
Do mamy?
Możemy to załatwić.
Ale najpierw musimy zagrać w grę.
Ja dam coś tobie,
a ty mnie.
Brzmi fajnie?
Wiesz, czego od ciebie chcę?
Kosmyka twoich włosów.
Wiesz, kto jeszcze bardzo lubi włosy?
Pstrągi.
Robię muszki wędkarskie z włosów.
Gdy na nie łowię…
wystarczy „pstryk”
i ryba bierze od razu.
Ale to muszą być…
piękne, długie
dziewczęce włosy.
Moje starcze kłaki się nie nadają.
Dobrze.
Musisz siedzieć nieruchomo,
nie chcę cię zranić.
Mogę dokończyć książkę?
Lejlo!
Spójrz.
Jakie piękne.
Mogę teraz iść do mamy i taty?
Wkrótce.
Dokąd idziesz?
Chodź.
Masz tu stać w ciszy i bez ruchu,
gdy mnie nie będzie.
I nie rozmawiaj z Lejlą.
Nie rozmawiać z Lejlą.
Nawet na nią nie patrz.
Nie patrzeć na Lejlę.
Wiesz co?
Nie możemy ufać Lejli.
Nie można ufać Lejli.
Nie.
Alicia?
Proszę.
Alicia?
Dzień dobry.
Wstałeś.
- Lejla wróciła? - Tak. Odpoczywa.
Muszę z nią porozmawiać.
Nie czuje się najlepiej.
- Naprawdę muszę z nią porozmawiać. - Co może być tak ważnego?
Miałem w domu telefon Louise.
Chyba zabrała go dziś rano.
Muszę to wyjaśnić.
Ciągle tylko mieszam.
Tomas.
Jestem jej tatą.
Załatwię to.
Kawa jest świeżo parzona?
Valter jest bardzo chory.
Robił to już wcześniej, choć nie powinien.
Valter jest świetnym kłamcą.
Okłamywał mnie przez wiele lat.
A ja mu wierzyłam.
Ale my musimy ufać sobie nawzajem.
Wtedy wrócimy do domu.
Do mamy i taty?
Tak.
- Widzisz kłódkę? - Tak.
Spróbuj 2-0-0-2.
Wyrzuć go.
Zaprzecz, że w ogóle go miałeś. I po sprawie.
Oddam go Jorun.
Jasne, śmiało.
Zrujnujesz sobie karierę.
Co powiedziała?
Nic.
Może najlepiej byłoby po prostu zarezerwować jej bilet powrotny do USA.
Odesłać ją stąd
jak najszybciej.
Niech do mnie zadzwoni, gdy poczuje się lepiej.
Jasne.
Szybciej!
Nie działa!
Alicia…
Nie działa.
Zapomnij o kłódce.
Ukryj się.
Spróbuję go tu zwabić.
Gdy to zrobię, wymkniesz się,
zamkniesz drzwi od zewnątrz
i pobiegniesz, ile sił w nogach.
Prędko!
Chowaj się! Ukryj się!
Masz mnie. Możesz ją wypuścić.
Stój bez ruchu, a niedługo dołączysz do mamy.
To pozwól mi ją zatrzymać.
Nie chcę jej tutaj.
Spełniła swoje zadanie.
Dlaczego to robisz…
tato?
To ty jesteś ekspertką.
Tak!
Jest.
Jest ten żar.
W twoich oczach.
Moja kochana.
Jest zimno. Może wejdziesz do środka?
Nie, mamo. Ciepło mi.
- Na pewno? - Tak.
Ten żar.
Od razu go zobaczyłem.
Różniłaś się od pozostałych.
Pamiętaj, co obiecałaś.
Fascynowałaś mnie.
W sposób, którego wcześniej nie doświadczyłem.
Halo? Mamo?
Gdy dostrzegłaś szansę na ucieczkę,
wykorzystałaś ją.
Oczywiście.
Taka jesteś.
Tak…
A potem stałaś się moja.
Naprawdę.
Zyskałaś ojca,
który zapewnił ci najlepszą możliwą opiekę.
Nikt mi tego nie odbierze.
Mając ciebie, nie potrzebowałem niczego więcej.
I oto tu jesteśmy.
Znowu.
Jesteś moja, Lejlo.
Ty i ja.
Na zawsze.
Tym razem cię nie wypuszczę.
Ale rozumiesz to.
Alicio, chodź tu.
Lejlo?
Wyślij posiłki na farmę Valtera.
Zostaw ją, proszę.
Błagam cię.
Brzmisz jak twoja matka.
I Louise.
Problematycznie.
No dobrze.
Nie!
Zostaw ją!
Nie!
Zostaw ją!
Puść ją!
Przestań!
Coś ty zrobił, do cholery?
Cóż…
Tomas…
Córeczka mamusi.
Valter, co do…
Musisz mi pomóc.
Przestań.
Strzel do mnie.
Tutaj.
Nie. Valter…
Dobrze.
Celuj dokładnie tutaj.
Naciśnij spust powoli i ostrożnie, a wszystko będzie dobrze.
Nie! Valter…
Wiesz, że cię kocham.
Tomas!
Alicia!
Moja córeczka.
Skarbie…
Przez bramkę kontrolną.
Torba.
Powiedz mi, gdzie są dziewczynki.
Zasługują, by wrócić do domu.
Wiesz…
Nie ma znaczenia, które z nas jest za szybą.
Ty zawsze będziesz
tutaj.
A ja zawsze będę…
Pamiętasz, jak wpadłaś do rzeki?
Bałaś się, że cię porwie.
Nasze ulubione miejsce.
Nasza rzeka.
Moja rzeka.
Napisy: Agnieszka Komorowska