‫قوی‌تر از همیشه باشید ‫به امید ایرانی آزاد
‫«صدای زنگ»
‫ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming
‫مترجم: «حامی مغیثی» ‫در تلگرام: Timelordsubs@
‫حواست باشه زیاد نمک نریزی.
‫- ها؟ ‫- می‌گم اگه بیشتر بریزی غذا شور می‌شه.
‫خیلی ریختی.
‫فهمیدم.
‫پیازها باید تقریبا کامل خرد بشن.
‫اینطوری می‌خوایم. ‫همین‌قدر کافیه.
‫خوب شد دیگه، ‫بیشتر از این خرد نکن.
‫تاشیرو؟
‫- بله؟ ‫- گفتم زیاد خرد نکن دیگه.
‫- چرا؟ ‫- چون زیاد آب پس می‌ده.
‫آها، فهمیدم.
‫یه‌خرده زیاد پخته، ولی اشکالی نداره.
‫صداش رو می‌شنوین؟
‫همین صدا رو می‌گم.
‫مگه چطوریه؟
‫صدای زنگه.
‫مثل جیغ کشیدن می‌مونه.
‫ولی جیغ انسان نیست.
‫- از سگ بیرون نیست؟ ‫- نه.
‫دقیقا نمی‌دونم چیه، ولی...
‫مثل ناقوس می‌مونه.
‫داره بهم پیغامی می‌ده.
‫یعنی پیامش چیه؟
‫شما صداش رو نمی‌شنوین؟
‫نه. به آشپزیت ادامه بده.
‫من که نیومدم آشپزی یاد بگیرم.
‫صرفا می‌خواستم حواسم رو پرت کنم.
‫تو فرم ثبت‌نام هم نوشته بودم! ‫مگه شما نخوندینش؟
‫تاشیرو، می‌خوای کنار بقیه کار کنی؟
‫نه، تنها راحت‌ترم.
‫باشه، برگرد سر کارت. ‫کسوله داره آماده می‌شه.
‫- واسه چی اینقدر کنجکاو بود؟ ‫- من چه بدونم؟
‫آقای ماتسوکا؟
‫یکی از شاگردهاتون به اسم تاشیرو ‫آدرس خونه شما رو می‌خواست.
‫ولی ما بهش چیزی نگفتیم.
‫- اشکالی نداره؟ ‫- نه.
‫رفتار تاشیرو واقعا عجیبه، قبول دارین؟
‫الکی اوضاع رو بزرگ می‌کنه.
‫- حرف‌های عجیبی هم می‌زنه. ‫- ولی جز این موارد مشکلی نداره.
‫واقعا به نظرتون عادیه؟
‫من که به حس چشایی خودم اعتماد دارم.
‫درسته والدینم چندان ‫افراد خوش‌خوراکی نبودن،
‫ولی از سنین کودکی ‫متوجه شدم کام تیزی دارم.
‫تابستون که می‌شد غذاهای مطابق ‫ذائقه خودم درست می‌کردم.
‫مثل مایونز تخم‌مرغ، شپردز پای، ‫وینگرت تره‌فرنگی و گوشت بره.
‫تازه اون زمان مدرسه ابتدایی می‌رفتم.
‫واقعا جای تحسین داره.
‫ولی آدمی نیستم که سر ذائقه‌ام ‫پافشاری داشته باشم.
‫چون ذائقه آدم‌ها ‫با گذر زمان تغییر می‌کنه.
‫مسئله طبع من نیست.
‫اگه آدم دنبال کسی باشه ‫که خواسته مشتری رو برآورده کنه...
‫من همون آدمم!
‫واقعا خیالمون راحت شد.
‫خوراک‌های فرانسویم بی‌نظیرن، ‫ولی می‌تونم سبک دیگه‌ای پیش بگیرم...
‫و خودم رو وقف بیسترو ان‌ویل کنم.
‫بسیارخب. ‫تمام این موارد رو به مدیریت می‌گم.
‫راستی، اگه قرار باشه ‫اینجا پیش ما کار کنین،
‫همچنان می‌تونین تدریس کنین؟
‫در اون صورت بی‌خیال تدریس می‌شم.
‫تو مصاحبه قبلیمون گفته بودین ‫که به شغل تدریستون افتخار می‌کنین.
‫دقیقا نمی‌دونم چرا چنین حرفی زدم.
‫حتما بنا به دلایلی ‫در اون لحظه چنین حسی داشتم.
‫باید با چاقوی روی نان ‫خراش انداخت تا هواش خالی بشه.
‫خراش‌ها الگوی خاصی ندارن.
‫نگاه کنین.
‫مثلا این طرح دانه گندمه.
‫- حاضرین کار رو شروع کنیم؟ ‫- بله.
‫با چاقو که بهش خنجر نزن، ‫آروم خراشش بده.
‫آقای ماتسوکا؟
‫بله؟
‫شما می‌دونستین؟
‫می‌دونستین که نیمی از مغزم...
‫جایگزین شده؟
‫بعد از جراحیم روی گردنم ردش مونده بود، ‫ولی فکر کنم الان خوب شده.
‫دستگاهی توی مغزم کار گذاشتن.
‫می‌خواد اختیارم رو ازم بگیره.
‫با صدای زنگ واکنش نشون می‌ده.
‫ولی نیمی دیگه از مغزم ‫همچنان معمولیه و...
‫به همین ترتیب می‌تونم ‫تصمیمات منطقی بگیرم.
‫که اینطور؟ متوجه شدم.
‫حرفم رو باور نکردین؟
‫بذارین دستگاهه رو نشونتون بدم.
‫درش میارم.
‫آمبولانس خبر کنین!
‫پس امروز از رفتار تاشیرو، ‫متوجه مسئله عجیبی نشده بودین؟
‫نه، به خودتون هم که گفته بودیم.
‫بسیارخب.
‫ولی...
‫رفتار تاشیرو همیشه خلاف شمّ بوده.
‫فقط امروز اینطوری نبوده.
‫منظورتون از «خلاف شمّ» چیه؟
‫مدام می‌گفت صداهایی تو سرش می‌شنوه.
‫در کل حرف‌های عجیب می‌زد.
‫آها، متوجه منظورتون شدم.
‫آقای ماتسوکا؟
‫- بله؟ ‫- بنده کارآگاه اوتسوکی هستم.
‫- چه حادثه دردناکی بود. ‫- واقعا.
‫- می‌شه چند سوال ازتون بپرسم؟ ‫- بفرمایید.
‫تا حالا توی این مکان ‫شاهد چنین اتفاقاتی بودین؟
‫نه، ابدا. مگه جز آشپزی ‫اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫حدس می‌زدم.
‫ولی همچنان...
‫تا حالا شده یکی از شاگردانتون ‫موقع آشپزی...
‫پرخاشگری یا علائم ناراحتی ‫از خودش نشون بده؟
‫چنین مواردی به چشمتون خورده؟
‫اتفاقا برعکس.
‫بچه‌های ما واسه دوری از انرژی منفی ‫تو جلساتمون شرکت می‌کنن.
‫مواد غذایی رو نگاه می‌کنن، ‫لمسشون می‌کنن...
‫و بهش طعمی می‌دن ‫که روان آدم رو آروم می‌کنه.
‫از این جهت حتی در مواقع خطر، ‫چندان احساس ناراحتی نمی‌کنیم.
‫- مطمئنید همین‌طوره؟ ‫- بله.
‫واسه خودتون هم صدق می‌کنه؟
‫بله، صدق می‌کنه.
‫بسیارخب، متشکرم.
‫- رسیدن به خیر. ‫- مرسی.
‫- گرسنه‌ای؟ شام درست کردم. ‫- الان میام.
‫فکر کنم امروز به خیر گذشت.
‫چی رو می‌گی؟
‫مصاحبه شغلیم رو می‌گم.
‫جدی؟ چه خوب.
‫شک ندارم اوضاع درست می‌شه.
‫ببخشید دیر کردم.
‫- بفرمایید. ‫- نوش جان.
‫دستت درد نکنه.
‫هنوز عضو اون کلوپه‌ای؟
‫ها؟
‫آره.
‫خوبه که آدم علایق خودش رو داشته باشه.
‫ولی زیاد به خودت سخت نگیر.
‫باید چاقو رو توی این مفصل فرو کنین.
‫بعد دنباله‌رون رو برش بدین.
‫راحت جدا می‌شه.
‫بفرما.
‫من هم باید انجام بدم؟
‫آره دیگه.
‫کارم زیاد خوب نیست.
‫حالا امتحان کن.
‫اگه شما می‌گین که باشه.
‫نه، نمی‌تونم.
‫خیلی نرم و لزجه.
‫واقعا مجبورم ببرمش؟
‫اگه می‌خوای انجام نده. اشکالی نداره.
‫چی؟
‫مگه من با شما شوخی دارم؟
‫وقتی لزومی نداره چرا گفتین ‫باید انجام بدم؟
‫اگه توضیحی براش ندارین ‫پس نمی‌تونم درکتون کنم.
‫اگر زنده بود درک می‌کردم ‫چرا لازمه با چاقو بزنیمش،
‫ولی حالا که مرده واقعا لزومی نمی‌بینم.
‫مگه بال‌هاش...
‫عین دست ما آدم‌ها نیست؟
‫سر از تنش جدا کردن...
‫کار اشتباهیه.
‫به نظرم کم‌کم داره شبیه آدم می‌شه.
‫- سیر شدم. ‫- خیلی‌خب.
‫- گوشیت رو برداشتی؟ ‫- آره.
‫می‌بینمت.
‫عه، سلام آقای ماتسوکا.
‫کارآگاهه دوباره اومده.
‫واقعا؟ چرا؟
‫گزارش دادن یکی از شاگردهاتون ‫به اسم آکمی گم شده.
‫گم شده؟
‫دیشب برنگشته خونه.
‫که اینطور...
‫- اومد! آکمی طبقه بالاست! ‫- واقعا؟
‫منتظر شماست. ‫لطفا زود بیاین.
‫اونجاست.
‫دیدین؟
‫ها؟
‫پس کجا غیبش زد؟
‫همین الان رو صندلی نشسته بود.
‫صورتش که دیده نمی‌شد، ولی...
‫شک ندارم آکمی بود.
‫مگه می‌شه غیبش بزنه؟
‫سلام عرض شد!
‫پس تمام مدت اینجا بودین.
‫بله.
‫بسیارخب.
‫بابت گم شدن آکمی اومدین؟
‫درسته.
‫البته ایشون خانم بالغیه، ‫اختیارش دست کسی نیست.
‫صرفا والدینش نگران شده بودن.
‫واسه همین الان...
‫جاهایی رو می‌گردم ‫که ممکنه رفته باشه.
‫تا ببینم چی دستگیرم می‌شه.
‫- چه کار سختی. ‫- وظیفه شهروندیمه.
‫- پس برم که مزاحمتون نشم. ‫- مراحمید.
‫راستی آقای ماتسوکا...
‫این چیه دور دستتون بستین؟
‫این رو می‌گین؟ ‫موقع کار با چاقو زخمی شدم.
‫آها...
‫خیر پیش.
‫همین الان که داریم حرف می‌زنیم، ‫چندین و چند ایده واسه منوی رستوران دارم.
‫اگه کوچکترین فرصتی بهم داده بشه، ‫باور کنین سربلندتون می‌کنم.
‫نمی‌خوام تو حیطه خودم ‫صرفا آموزگار بمونم.
‫تا الان کلی فرصت شغلی داشتم،
‫ولی به قدری مشغول تدریس بودم ‫که فرصت‌هام رو از دست دادم.
‫ولی دیگه تدریس رو به شغلم ارجح نمی‌دونم.
‫حاضرم همه‌چیزم رو واسه این کار ‫به خطر بندازم.
‫نه که بگم به این کار نیاز دارم‌ها...
‫صرفا مطمئنم که آینده روشنی در انتظارمه.
‫خدا می‌دونه...
‫اگه قسمت بشه این آینده رو ‫با رستوران شما رقم می‌زنم.
‫شما فقط لب تر کنین.
‫کاملا در اختیار شما هستم.
‫اگر بخواین تمام تمرکزم رو ‫معطوف کار شما می‌کنم.
‫- آقای ماتسوکا... ‫- قسمت بوده دیگه!
‫- آقای ماتسوکا! ‫- بله؟
‫شما فقط در مورد خودتون صحبت کردین.
‫پس مسئله بیسترو ان‌ویل چی می‌شه؟
‫واسه همین این مصاحبه رو ترتیب داده بودیم.
‫بیسترو ان‌ویل...
‫پس بذارین در مورد ‫موضوع انتخابی شما صحبت کنیم.
‫شما چی به این مجموعه اضافه می‌کنین؟
‫بنده می‌تونم با حداقل مواد غذایی...
‫هر روز خوراک‌های فرانسوی لذیذ، ‫با کمترین هزینه درست کنم.
‫- فقط همین؟ ‫- خب...
‫وقتی تمام تمرکزم معطوف کارم باشه، ‫خلاقیت دوچندانی به مجموعه اضافه می‌کنم.
‫به حد کافی از خودتون تعریف کردین.
‫سراغ مورد بعدی بریم.
‫اگر شما سرآشپز این مجموعه بشین...
‫چه امتیازی به اینجا اضافه می‌کنین؟
‫یعنی استخدام شما ‫چه سودی به ما می‌رسونه؟
‫بیشتر در این مورد کنجکاویم.
‫می‌پرسین چه امتیازی ‫به اینجا اضافه می‌کنم؟
‫بدون شک شما یه پا هنرمندین.
‫مثل تمام هنرمندان دیگه، ‫سودآوری اولویتتون نیست.
‫راستش با کلمات نمی‌تونم ‫کیفیت کارم رو توصیف کنم.
‫ولی شما از اول مصاحبه ‫فقط در مورد خودتون صحبت کردین.
‫بسیارخب، پس در این صورت ‫کاملا حرف همدیگه رو می‌فهمیم.
‫درسته.
‫لطفا از تصمیممون برداشت اشتباهی نکنین،
‫ولی به نظرمون شما بهتره ‫به شغل تدریس ادامه بدین.
‫بله، درست می‌گین. ‫بنده هم کاملا موافقم.
‫بابت این تجربه ازتون متشکرم.
‫سلام. می‌شه بهم پول قرض بدی؟
‫واسه چی؟
‫دوستم داره شرکت تاسیس می‌کنه.
‫ازم خواسته سرمایه‌گذارش باشم.
‫چه کاریه؟
‫شرکت ساخت و سازه.
‫دویست هزار ین می‌خواد.
‫دویست هزار؟!
‫بعدش بهم سود می‌رسه.
‫برگشته به بچه می‌گه ‫دویست هزار ین بهم بده...
‫پول نداری؟
‫اینکه من پول دارم یا ندارم ‫که مسئله نیست.
‫از دوست‌های صمیمیمه.
‫هیچ دوستی چنین لطفی ‫در حقت نمی‌کنه.
‫- باشه پس. ‫- حالا کجا داری می‌ری؟
‫ولش کن.
‫مترجم: «حامی مغیثی» ‫در تلگرام: Timelordsubs@
‫«زن، زندگی، آزادی» ‫«حتی یک روز اسارت حق توماج صالحی نیست»
‫ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming