W poprzednich odcinkach…
Co zamierzasz?
Zabiję Anę.
Tak.
Odpalaj! Ewakuują się od tyłu!
A potem oddam pieniądze i zniknę z życia Debbie.
A czy wyjaśnisz prośbę dotyczącą kancelarii w Nowym Jorku?
Usunęłam wiadomość z informacją o przyjęciu.
Debbie!
Znam takie miejsce w Kambodży.
Znaczy „odległe i niewidoczne”.
Jedź ze mną.
Zatrzymaj się!
Zrób to, Sam!
Ucieka!
Nie przywiązałaś się emocjonalnie?
Do niej?
W żadnym razie.
Kim ona jest?
Zabójczynią.
LONDYN
Więcej niż 12 posłów wezwano już na przesłuchania
dotyczące zarzutów korupcji
i umyślnego blokowania brytyjskiej ustawy transportowej
na zlecenie Ergona Kreshnika, niedawno zamordowanego
szefa albańskiej mafii.
Premier pochwalił organy ścigania
i nazwał tę sytuację „skazą na brytyjskiej polityce”.
Kamera!
- Tam jest! - Kolejni reporterzy.
Mam zakryć twarz? Tak się robi?
Czy wyjdę na bardziej winnego?
Uśmiechać się? Nie, to szaleństwo.
Debbie, zlituj się, potrzebuję cię.
Wiesz co, Davidzie?
Pierdol się.
David!
Głowa do góry.
Nie rób scen.
Debbie!
Pani Claybourne…
Naciśnij tutaj, żeby go słyszeć.
I bez tego wiem, co mówi.
Dobre wieści.
Twoje zarzuty oddalono.
Nie wiedziałaś o jego poczynaniach.
A paszport?
Wyparował z akt dowodowych.
Jesteś wolna.
Albańczycy nie powinni już ci zagrażać,
ale możemy przydzielić ci ochronę.
Mam dosyć bycia chronioną.
Debbie?
Te słowa o przyjaciółce…
Nie jest przyjaciółką.
I na tym zakończmy.
Nerw wzrokowy w normie.
Dobre szwy. Kto je zrobił?
Facet w Monako.
Nie żyje.
Wydaj zgodę, muszę szukać Redback.
Możesz wrócić do pracy za…
trzy tygodnie.
Dwa tygodnie.
Niech będzie, jesteś zdrowa.
Masz zielone światło, Biczogon.
WYKONANE
ODRZUCONO
Q.S.L.
Q, sto lat.
Q, sto…
„Moja Queenie.
Piszę ten list co roku, mając nadzieję, że nigdy go nie przeczytasz.
Życie każdego dziecka determinują wybory rodzica,
a moje były kiepskie.
Ale wiedz, że kochałam cię najbardziej na świecie.
Masz tu dość pieniędzy
i różnych nazwisk, by zacząć od nowa.
Wyjedź stąd jak najdalej.
Byłam ci winna lepsze życie…
AKT URODZENIA
…a także prawdę.
Tutaj są wszystkie odpowiedzi.
Kocham cię.
Mama”.
Ja jebię.
Dobra.
Przepraszam, mamy zamknięte.
Uroczy zakład.
- Mamy zamknięte. - Szewski, tak?
Naprawiacie buty.
Przepraszam za mój angielski.
Ale czy „szewc”
w slangu nie oznacza kogoś, kto podrabia paszporty?
Czego chcesz?
Interpol.
Chcę odpowiedzi.
Co robiłaś w Genewie?
W Genewie?
Nigdy tam nie byłam. Ale chętnie się wybiorę.
Owszem, byłaś.
I wyśledziliśmy cię tutaj.
W sklepie z fałszywkami.
Zakładam, że to twoje dzieła.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Albo dajesz do naprawy te szpetne buty,
albo stąd wypieprzaj.
Jeśli zechcesz rozmawiać…
tu masz mój numer.
A te buty lubię.
Francuska jakość.
KUMPELE NA ZABÓJ
35-letni Macallan,
jedna kostka lodu.
Nie wypada, ale tak lubisz.
Kupiłem tę whisky, gdy cię zwerbowałem.
Jedna z moich najcenniejszych rzeczy.
Daj mi teczkę.
To wszystko, co mam na Redback.
Pierwsze zlecenie na kogoś od nas.
Zakończysz to.
A potem wrócisz do mnie.
Znów będziemy zespołem. Ty i ja.
W Londynie jestem spalona.
Musisz mnie przenieść.
Judith Burton nie żyje.
A co z Debbie Claybourne?
Temat zamknięty.
Davidzie!
Otwórz!
David!
Wybacz, to miała być niespodzianka.
Co?
- Debbie, cześć! - Zaprosiłeś klub książki?
- Lubisz je. - Nie chcemy niepokoić.
- Rany. - Na poprawę humoru.
- Ciągle leżysz. - Bo nadal tu jesteś.
- Nie mogę wyjść. - Miałeś żyć
z dala od mojego domu.
- Naszego, i pomyślałem… - Co pomyślałeś?
Że jak z tobą utknę, to się zejdziemy?
Że jeden obiad zmaże twoje winy?
Możemy sobie pójść.
- Nie otworzę. - Przyszły do ciebie.
Żeby cię wspierać.
Myślisz, że pomogą?
- Mój trifle. - Czy to zły moment?
- Pójdziemy sobie. - Trifle się nie piecze.
Jakieś przemyślenia na start?
Nie lubię klubu książki.
Nigdy nie lubiłam.
Nie czytam tych książek.
Wybieracie same gnioty.
Brat zabił?
Tak.
Whiskey, Debbie?
Nie pijasz takich rzeczy.
Nic o mnie nie wiecie.
Wciągałam kokainę.
Gdzie ona jest?
Nie możesz tam wejść, ona nie chce cię widzieć.
- Precz. - Debbie.
Daruj sobie.
Wyjdź…
- stąd. - Zaraz wyjdę.
- Na dobre. - Bosko.
- Ale musisz coś usłyszeć. - „Muszę”?
Otóż nie muszę.
Właściwie to nic już nie muszę.
Nie muszę znosić nieudolnego męża
i jego żałosnych wyczynów w kuchni.
Ani udawać, że czytam jakieś bzdury,
i wysłuchiwać twoich przeprosin.
- Wyjdź. - Nie.
Dobrze, to ja wyjdę.
Debbie.
Chryste.
Debbie, zaczekaj! Debbie!
Psiakrew! Zaczekaj!
- Odjeb się! - Odjeb się!
Skoro i tak mnie znienawidzisz, chcę coś powiedzieć.
Masz o mnie więcej opinii, które muszę usłyszeć?
Więcej przymiotników na to, jaka jestem nudna i przeciętna?
Kłamałam, by cię chronić!
I dlatego wysiudałaś mnie z pracy?
Dobra, to zrobiłam dla siebie.
Zrobiłam coś okropnego
i nie mogłam znieść myśli, że mnie opuścisz.
Tak, skasowałam tego maila, czego będę żałować do końca życia,
ale to był tylko ten jeden raz.
Załatwiłam ci więcej ofert.
- Lepszych. - To ty?
Tak, ja!
- I wszystkie odrzuciłaś. - Bo nie miałam kwalifikacji
i to nie był odpowiedni moment.
Kariera Davida, wyprowadzka dzieci…
I tak za każdym razem!
Ciągłe wymówki. Dlatego tu przyszłam.
Żeby nie stać się kolejną z nich.
By nie ciążyła ci nienawiść do mnie.
Nie widzisz, że odebrałaś mi marzenia?
Nieprawda, sama to sobie zrobiłaś.
Uwierz w siebie, tak jak ja wierzę, bo jesteś genialna
i mogłabyś osiągnąć wszystko,
gdybyś przestała być takim tchórzem.
Wiesz co?
Powiedziałam im. Interpolowi.
Powiedziałam im, jak zarabiasz na życie.
Że co zrobiłaś?
Ano. Byłam taka dzielna.
Powiedz, jakie to uczucie…
kiedy ktoś, kogo kochasz i komu ufasz…
niespodziewanie wbija ci nóż w plecy?
Jak to jest?
Dobrze, Deb.
Nie szkodzi, bo…
To bez znaczenia, bo wyjeżdżam.
Znikam.
- Judith Burton przestanie istnieć. - Ona nigdy nie istniała!
Nie jest prawdziwa! Wybierz sobie nowe nazwisko
i przekonaj inną idiotkę, że jest twoją najlepszą kumpelą.
Ta część była prawdziwa. Dla mnie.
Każde „kocham cię” było na serio.
Nie potrafisz kochać. Miłość jest ci obca.
Jej podstawą jest szczerość.
A ty nigdy nie byłaś szczera.
To niesprawiedliwe.
Więc mnie zastrzel.
WILLIAMS I CÓRKA SZEWC
PRZEPRASZAMY ZAMKNIĘTE
Masz tu dość pieniędzy
i różnych nazwisk, by zacząć od nowa.
Wyjedź stąd jak najdalej.
Witaj, Victorio.
Tutaj są wszystkie odpowiedzi.
Gotowy.
- A ty? - Gotowa.
To ostatnie nagranie z Redback,
jakie znalazłem.
Wjeżdża do tunelu, ale z niego nie wyjeżdża.
Sprawdziłem wszystkie wyjścia.
Wjechała tam i gdzieś przepadła.
Nasze programy pracują pełną parą,
ale nie mogę jej namierzyć.
W ten sposób jej nie znajdziemy.
Chyba że tego zechce.
Trzeba działać analogowo. Przechytrzymy ją.
Potrzebuję wszystkiego, co uda ci się znaleźć.
Akt, historii obrażeń, misji, każdej jednej rzeczy.
Ponoć się przenosisz.
Nic mi tu już nie zostało.
Tak, ja też odchodzę.
Czy on wie?
Nie, po prostu odejdę.
Dokąd wyjedziesz?
- Myślałem o… - Nic mi nie mów.
Nikomu nic nie mów. Niczego cię nie nauczyłam?
Nauczyłaś mnie łamać zasady.
Ja nie żartuję, Sam.
Uciekaj i nie oglądaj się za siebie.
Unikaj więzi. On miał rację.
W tej pracy nie można kochać.
No cóż…
Więc wybieram miłość.
Brawo ty, młody.
Kto tam?
Debbie?
Znalazłam tę cudną butelkę wina,
ale nie powinnam wypijać go sama.
Choć trochę mogłam już uszczknąć.
Wybacz. Ale mi gorąco.
Wybacz, nie wiem, co tu robię.
Po drodze pomysł wydawał się dobry.
- Napij się. - Ale dowaliłam.
Masz, to pomoże.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Spodziewałam się wódki.
A to dlaczego?
Nie to fajni detektywi piją wieczorami w pokojach hotelowych?
Jestem fajny?
Nawet bardzo.
Cóż… Musisz być bardzo pijana.
Mniej, niż się wydaje. Po prostu jestem zagubiona.
W moim życiu była pewna osoba…
Była moim kompasem, a teraz jej nie ma.
I nie wiem już, gdzie jest góra.
Kompasy nie wskazują góry.
Faceci i ta obsesja kierunków.
To metafora bycia zdaną na siebie.
W takim razie…
sama sobie bądź kompasem.
To wydaje się trudne.
I czasami takie będzie,
ale przy zepsutym kompasie to ty decydujesz,
w którą stronę się udać i kim chcesz być.
To było…
mega banalne.
Podoba mi się.
Mów dalej z tym słodkim akcentem.
Ja będę mówił, a ty możesz płakać.
Nie chcę płakać.
Chcę seksu.
Ale nic z tego, prawda?
Nie, nie dzisiaj.
Boże.
Zabij mnie.
O Boże.
Może Toblerone?
Jaki smak?
Mleczny.
Dawaj.
Znalazłem coś w jej aktach.
Niby zrekrutowali ją,
gdy miała 15 lat.
To możliwe.
Czyli że co, szkolili dzieci?
Kształtowali nas.
Mieliśmy zmieniać świat. Dyrektor wybrał właśnie nas.
Cztery minuty i 38 sekund. Cztery i 17. Co to wszystko ma znaczyć?
Pomiary wytrzymałości.
Ile wytrzyma pod wodą,
- ile na mrozie. - Biczogon, to jest…
To jest jak…
To mi nie wystarczy, Sam. Potrzebuję oryginalnej teczki.
Prawdziwych danych. Sprzed zostania Redback.
Nie ma niczego sprzed.
Ma 15 lat i tyle.
Z młodszych lat nie mamy niczego.
Ale wiem, gdzie szukać.
O Boże, czy my…
Obawiam się, że tak.
Zjedliśmy całe Toblerone.
- Znikam stąd. - Zaczekaj.
Moglibyśmy zjeść śniadanie albo odprowadzę cię do domu…
Nie, zostaw.
Co to jest?
To naprawdę ona? Skąd to masz?
Odmłodziłem jej zdjęcie programem i przepuściłem przez system.
I znalazłem ją. Spójrz.
Wychowywała się w sierocińcu,
a potem ktoś ją adoptował i zwrócił.
Zwrócił? Kto zwraca dziecko?
Nie wiem, ale po adopcji wróciła do sierocińca,
a pół roku później…
Co?
Umarła.
A raczej sfingowano jej śmierć. Spójrz, to jej akt zgonu.
Ktoś to upozorował.
- Przestań. - Co?
Musisz to wszystko zniszczyć i nigdy do tego nie wracać.
- Obiecaj mi, bo oni… - Jacy „oni”?
Nic więcej nie powiem. Wychodzę.
Wiem, że próbujesz ją chronić.
Wcale nie ją.
Próbuję chronić ciebie.
Nie drąż tego.
TEREN SZKOLENIOWY AGENCJI
ZAKAZ WSTĘPU
Nie chcę cię adoptować. Ale oferuję ci staż.
Niby jaki?
Dla dzieci uzdolnionych.
Treningi lekkoatletyczne,
języki, nowe formy edukacji, reżim.
Dalej, Biczogon. Ciśnij.
Właśnie tak!
Czego jeszcze was uczą?
Jak walczyć pod wodą.
Nie bałaś się?
Nie.
Było cudownie.
Czułam, że mam dom.
Rekord to cztery minuty i 14 sekund. Spowolnij swoje tętno. Skup się.
Odetnij od wszystkiego.
Co to za miejsce?
Tu zostawisz to, kim byłaś.
I staniesz się sobą.
Włóż tu wszystko.
Całą dawną siebie.
Włóż wszystko.
Nie ma „wcześniej”.
BICZOGON
1 CZERWCA 1983 ARABELLA JANSEN
Zwrócona?
ZWRÓCONA
Słyszałem, że cię…
zwrócono.
To karygodne zachowanie.
My nigdy nikogo nie zwróciliśmy.
Nie!
ADOPTOWANA ZWRÓCONA
Wszystkie nas zwrócono.
ADOPTOWANA ZWRÓCONA
Kurna, dobra jesteś.
Wiedziałaś?
Że adoptował nas i zwracał?
Nie.
Odkryłam to kilka miesięcy temu.
Prawda o tatusiu szokuje, co?
Jest potworem.
Nie zapędzaj się tak, sama też zabijasz ludzi.
Z jego powodu.
I to jest twój problem.
Zawsze winisz innych.
Odrzucenie czyniło nas uległymi,
zdesperowanymi, zdystansowanymi.
Ale nie przypadkiem wybrał nas.
To już w nas było.
Żądza mordu.
Nie jestem taka jak ty.
Jesteś dokładnie taka jak ja.
Wmawiaj sobie, co chcesz, ale kochasz to robić.
Zakończymy to teraz.
Na dole.
Na ringu.
Ty i ja.
Klepnęło szybciej, niż sądziłam.
Nasączyłam deski toksyną,
wiedząc, że ich dotkniesz.
Ale przy drewnie ciężko dobrać dawkę.
NUMER NIEZNANY
- Halo? - Cześć, Sam.
Nie zadzwoniłeś.
Myślałam, że coś nas łączy. Widać traktowałam to poważniej.
- Czego chcesz? - Od ciebie? Niczego.
Zrobiłeś swoje. Daj mi go.
Nie mam zamiaru.
Dopadłam ją.
Przywitaj się, Biczogon.
Wal się.
Wal się!
Jest nieco marudna, ma dość intensywną reakcję
na eksperymentalny narkotyk.
Daj mi go, znajdzie czas dla swojej ulubienicy.
To ona.
To Redback.
Witaj, Ano.
Jack. Szmat czasu.
Dzwonię, bo wiem o wszystkim.
Wiem, jak to rozegrałeś.
Jak adoptowałeś nas i zwracałeś.
Zemsta jest bardzo produktywna.
Można wiele zdziałać.
Czego chcesz, Ano?
Chcę dać ci wybór.
Mam Biczogon.
Mogę odejść, nie robiąc jej krzywdy.
Więc tak zrób.
Nie dałeś mi dokończyć.
Jeśli przeżyje,
zniszczę wszystko, co zbudowałeś.
Całą twoją organizację. Albo…
wypowiesz te słowa,
każesz mi ją zabić,
i wszystko się zakończy.
Zniknę.
Koniec trupów i uwagi, twoje dziedzictwo przetrwa.
Wybieraj.
Ona albo agencja.
Użyj słów, Jack.
Musi usłyszeć zdradę tatusia.
Zastosuj się do swoich zasad.
Żadnego przywiązania.
Dokonaj wyboru.
Zabij ją.
Zabij Biczogon.
To moja decyzja.
Jak sobie życzysz.
Zabiorę ją do domu.
Tam, gdzie jej miejsce.
Chwileczkę!
Debbie! Tu Sam, musimy pogadać.
- Jest sprawa. - Sam…
Jeśli robisz za jej emisariusza, nie mam nic do dodania.
Ana ją ma i chce zabić.
Co masz na myśli?
Odurzyła ją i chyba spętała,
w tobie cała nadzieja.
- Ja nic nie wiem. - Proszę.
Powiedziała dyrektorowi, że zabiera ją do domu.
Nie wiem, gdzie jest „dom”, dlatego proszę ciebie.
Ona zginie.
Gdzie jest „dom”, Debbie?
Niezły towar, co?
Neurosupresor.
Całkowicie nieregulowany, nie znam skutków ubocznych.
Blokuje mowę, ruch i wzrok.
Ale za parę godzin to minie.
Chcę, żebyś wszystko czuła.
Byłaś tu kiedyś?
Ja ciągle się tu ukrywałam.
Dawniej piece działały, ale teraz jest zimno.
Beznadziejnie zimno.
Desperacko zimno.
Co? Chcesz coś powiedzieć?
Mam to gdzieś.
Między nami to koniec.
To tutaj wszystko miało się zakończyć.
To tutaj wszystko się zaczęło.
Nie chcę cię zabijać.
Masz poczuć, jak to jest być całkowicie opuszczoną.
Przyjaciółka cię nie chce. Dyrektor cię nie chce.
Nikt nie przyjdzie.
Kiblował ze mną taki rozmowny doktorek.
Pomógł mi to ogarnąć.
Jak utrzymać kogoś przy życiu
w izolacji, ciemności i bezruchu, ale w pełni świadomego.
Uszczelniłam piec.
Całe powietrze i pokarm idzie przez te rurki.
Myślę, że mamy przed sobą kilka udanych lat.
Wyobraź to sobie.
TLEN
- Halo? - Judith?
Biczogon?
Tutaj mieszka?
Tak.
Czym innym miałby być „dom”?
Coś musi tu być.
Jakaś wskazówka, coś osobistego.
Szukałam, bez skutku.
Ona nie jest osobą.
Jest tym.
O Boże.
RODZINA
CIOCIA JUDITH
SKŁADANKA DLA J OD D
Nagrałam ją dla ciebie.
Co to?
To ona, Sam.
Prawdziwa ona.
Musimy odkryć, gdzie jest „dom”.
Coś musi tu być.
- Rety. - Co?
Spójrz, jaka młoda.
To ona i dyrektor przed starym centrum szkoleniowym.
Musieliśmy uczęszczać do akademii.
Było cudownie.
Czułam, że mam dom.
Sam, to jest to.
To właśnie uważa za swój „dom”.
Chodźmy po nią.
Cholera.
Co jest? Kto to?
Interpol. Od razu za nami ruszy.
Wiesz, czym się zajmowałem?
Nie, nie!
Przy niej wydaję się być jak ona.
Nudna, przeciętna, w średnim wieku.
Debbie!
Judith Burton nigdy nie istniała!
Nie jest prawdziwa!
Zabij ją.
Zabij Biczogon.
To moja decyzja.
Ona cię nie chce.
Dyrektor cię nie chce.
Nikt nie przyjdzie.
Co zamierzasz?
Odłączę tlen.
A co potem? Masz jakiś…
wielki plan ucieczki?
To tyle.
Uduszę się i umrę.
Nie zostawiaj mnie samej, nie przetrwam tego.
Judith!
BICZOGON
Judith!
Wejdziesz?
To przyjaciółka.
Kocham cię.
Przepraszam.
- Zgadzam się. - Opowiadaj.
Judith.
Judith, to ja.
- Debbie. - To ja.
Debbie.
Jesteś bezpieczna.
Mam cię, Judith.
Widzisz coś?
Nie za bardzo.
Przyszłaś.
Wiadomo.
Mimo tylu krzywd.
Tak mi przykro.
Terapia cię nie ominie.
Wiem.
Ale będę tam.
Nie zostawię cię.
Co jest?
Boże, to ona.
Czołem, to ja.
Nigdy nie odpuści.
Nie dostaniesz jej, szajbusko!
Trzymaj się!
Debbie, posłuchaj mnie.
Z tyłu są giwery.
- Co? - Pod siedzeniem.
- Z tyłu? - Na dole.
- Kieruj! - Przecież nie widzę!
To i nie postrzelasz, improwizujemy.
- Trzymam. - Boże!
Dobra.
- Gotowa? - Tak.
- Teraz! - Moja noga!
Wybacz.
Gdzie mam jechać?
Cały czas prosto.
- Jedź prosto. - Dobra.
- Ale czad. - Czarne pudło.
Innych tu nie ma!
- Podaj mi je! - Dobra!
Spróbuje nas zepchnąć.
- Daj mi pistolet. - Dobrze.
To hak do wspinaczki!
Więc go użyję.
Po co? Tylko nas złączysz.
Zjedź z klifu, Judith.
- Kocham. - Ja też.
Skaczemy!
No tak.
Idziemy.
Co? Dokąd?
Poszukać ciała. Nie chcę powtórki.
Jak zejdziemy, trzeba będzie wejść.
Tak.
Chcę mieć pewność,
że Redbone, czy jak jej tam, więcej już nie wróci.
NIEAKTYWNA
Wybierasz się gdzieś?
Nie, po prostu…
pakuję się na dziś.
W agencji bardzo sobie cenię lojalność.
Oczywiście.
Nikt nie włamuje się do mojego biura. Nikt mnie nie okłamuje.
A przede wszystkim
nikt nie odchodzi.
Ty zrobiłeś te trzy rzeczy,
dlatego muszę zastanowić się nad twoją przyszłością.
Do jutra, Sam.
Proszę pana.
Jutro zamierzam
zaprezentować ci nową agentkę.
Chyba już się znacie.
Zaczyna szkolenie,
a ty najlepiej się nią zaopiekujesz
i przeprowadzisz przez ten proces.
Czyż nie?
To tyle, Sam.
Tak. Weszłam.
Załatwmy skurwiela.
PRZEPROWADZKI
- Ostatnie? - Tak.
Przykro mi.
W porządku.
Mnie też.
Powodzenia w pace.
UNIWERSYTET YALE DEBORAH OWENS – DOKTOR PRAWA
Jeszcze ze dwa tygodnie i biuro będzie gotowe.
Dobrze.
DEBORAH CLAYBOURNE ADWOKAT
Miałaś być w przebraniu.
I jestem.
Ten kapelusz to zgroza.
Wcale nie, jest fantastyczny.
„Nie jest większy od Mauretanii”.
Serio to robisz? Dwa tygodnie bez planu?
Tylko bilet i wielkie marzenia.
A ty?
Kambodża.
Spróbuję znaleźć tę odległą i niewidoczną wyspę.
Jak się z tobą skontaktuję?
Queenie mi go zrobiła.
Niezłe nazwisko.
Nowy alias.
- Dla bezpieczeństwa. - To nie alias.
Tak się nazywam.
Muszę spróbować odkryć, kim jestem naprawdę.
Miło poznać.
Wzajemnie.
Coś z wózka?
Poproszę whiskey.
- Dwa razy. - Jasne.
Dziękujemy.
Oczywiście.
Dziękuję.
Szefowo?
Mam je.
Zajęłam pozycję.
Mam wkroczyć, generale?
Przyjąłem.
Przyjęłam.
Za nową przygodę.
Dopiero zaczynamy.
KUMPELE NA ZABÓJ
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger