{
‫چه خبرته؟ سرمونو بردی.
‫داشتم کابوس می‌دیدم.
‫نکنه هنوز خوابم؟
‫معلوم هست چه زری می‌زنی؟
‫آه... پسر... چه خبره؟
‫ایــــــــــن قدرتو از کجا آوردم؟
‫عـــــــه... مثل اینکه خواب نبود.
‫این شاخ‌ها چیه؟
‫پاور-چان، زیادی خون خوردی، مگه نه؟
‫احتمالاً توی مبارزه با اون زامبی‌ها خون زیادی خوردی.
‫باید مقداری از خونت رو تخلیه کنیم.
‫چــشــم!
‫خونشو؟
‫پاور-چان هر چندوقت یه‌بار باید بخشی از خونش رو تخلیه کنه،
‫وگرنه حتی از حالت همیشگیش هم...
‫ترسناک‌تر و خودخواه‌تر می‌شه.
‫حالا که بحثش شد، دنجی-کون...
‫هـــا؟
‫مشکلی نداره یه‌مدت پاور-چان رو قرض بگیرم؟
‫عـــــــــــــه...
‫تا هروقت می‌خوای ببرش.
‫در مورد همکار جایگزینت برای این‌مدت هم...
‫یکی هست که گفت می‌خواد باهات همکار بشه.
‫چینسا-ساما!‌ چینسا-ســامــا!
‫این دیگه کدوم خریه؟
‫شیطان کوسه‌ست.
‫معمولاً، به حدی وحشیه که حتی نمی‌شه باهاش صحبت کرد.
‫ولی گفته تا وقتی که با تو همکاری کنه...
‫هرچی بگی می‌گه چشم.
‫هرچی بگم می‌گه چشم؟
‫چرا آخه؟
‫چراشو نمی‌دونم.
‫شاید شبیه همدیگه‌این.
‫چینسا-ساما! امر، امر شماست! چینسا-ساما!
‫تو بهترینی! بهترینی! چینسا-ساما! تو بهترینی!
‫دست نزن مرتیکه! از پسرا خوشم نمیاد.
‫هـــوم؟ انگار از این قضیه خوشحال نیستی.
‫بهتر از این نمی‌شم.
‫اگه واقعاً بهتر از این نمی‌شی،
‫چطوره فردا رو مرخصی هستیم با همدیگه بریم سر قرار؟
‫قرار؟
‫پشمام! پــــــشــــمــــــــــــام!
‫عه‌وا؟ دنجی-کون، اینجایی که.
‫هنوز یه ساعت وقت هست.
{
‫دنجی-کون، کی رسیدی این‌جا؟
‫دیشب خوابم نبرد. ساعت ۵ رسیدم این‌جا.
‫خب... برنامه‌ی امروز چیه؟
‫راستش... اولین‌باره که با یه دختر می‌رم بیرون.
‫امروز، قراره از همین الان تا نصفه‌شب، با همدیگه پشت‌سرهم فیلم ببینیم.
{
‫یه‌جورایی... با چیزی که انتظار داشتم فرق می‌کنه.
‫همه دارن می‌خندن.
‫آخه کجاش خنده‌داره که می‌خندن!
‫ماکیما-سان هم نمی‌خنده.
‫چه‌قدر نـــازه.
‫همچین چنگی به دل نمی‌زد.
‫منم خیلی خوشم نیومد.
‫ولی مثل اینکه بودجه‌ی زیادی برای ساختش خرج کرده بودن.
‫خیلی‌خب... برای سراغ بعدی.
‫همه دارن گریه می‌کنن.
‫ولی اون گریه نمی‌کنه.
‫چه‌قدر نازه.
‫اینم که آبکی بود.
‫از اینکه می‌خواستن به زور اشک مخاطب رو در بیارن خوشم نیومد.
‫حداقل موسیقی متنش خوب بود.
‫داستانش اصلاً قابل باور نبود.
‫واقعاً معمولی بود.
‫بعدی فیلم آخرمونه.
‫شنیدم خیلی‌ها گفتن درک‌کردن این فیلم براشون سخت بوده.
‫دنجی-کون، می‌خوای ببینیش؟
‫راستش، تمام فیلمایی که امروز دیدیم مزخرف بودن.
‫شاید من نمی‌تونم فیلما رو درک کنم.
‫منم از هر ده‌تا فیلمی که می‌بینم، به‌نظرم یکیش فیلم ارزشمندیه.
‫هــــا؟
‫ولی، یکی از همون یه‌دونه فیلم‌ها زندگیم رو تغییر داد.
‫عــــــــه؟ عـــــــــــــا.
‫این که حتی اصلاً صحنه‌ی مهمی هم نیست.
‫امیدوارم ماکیما-سان قیافه‌مو نبینه!
‫اون سکانس آخرشو، تا روزی که زنده‌م فراموش نمی‌کنم.
‫منم همین‌طور.
‫اون فیلم آخر ارزش تمام بلیط‌هایی که خریدیم رو داشت.
‫ماکیما-سان، به‌نظرتون من قلب دارم؟
‫چرا همچین سؤالی می‌پرسی؟
‫همین‌طوری.
‫داری.
‫هـــا...
‫من...
‫قلب دارم.
‫که این‌طور...
‫پس اینکه دلم این‌طوری تالاپ‌تولوپ می‌کنه یعنی یه چیزی اون تو هست!
‫لطفاً کمک کنین! مرسی از لطف‌تون!
‫ما داریم برای بچه‌های قربانی حملات شیاطین کمک جمع می‌کنیم!
‫لطفاً کمک کنین!
‫آدمی که قلب داره، معلومه کار خیرم می‌کنه!
‫خیلی ممنون از لطف‌تون!
‫ما به هرکسی که کمکی اهدا می‌کنه یه گل تقدیم می‌کنیم.
‫عـــــا...
‫خوشگله.
‫عـــــه؟
‫همینم که می‌تونم قشنگی این گلو درک کنم...
‫نشونه‌ی اینه که یه قلب این تو هست!
‫عــــــــــه؟
‫دست‌خوش، ماکیما-سان.
‫بعد از اینکه باهات حرف زدم، حالم از این رو به اون رو شد!
‫بهم گفت که وقتی تمام تیکه‌های گوشتِ شیطان اسلحه رو جمع کنم،
‫یکی از خواسته‌هامو برآورده می‌کنه.
‫اگه جور شد... ازش می‌خوام دوست‌دخترم بشه.
‫هروقت که دستم بند نیست، تمام فکر و ذکرم می‌شه ماکیما-سان.
‫قبلاً ممه‌ی دخترای دیگه رو گرفتم، تازه بوسشون هم کردم،
‫ولی قلبم فقط و فقط مال ماکیما-سانه!
‫هیچ‌رقمه راه نداره به کس دیگه‌ای دل ببندم!
‫عـــــا... در بریم!
‫ای‌جــــــــان!
‫آب! آب!
‫آبــــــــــــــــــــه!
‫عـــا.
‫بـیـم! بهت گفتم نیا بیرون!
‫اگه یه‌وقت ملت ببیننت، دیگه نمی‌تونم
‫چشم!
‫چرا هیچ‌کدومِ شیاطین یه اسم درست‌و‌درمون ندارن؟
‫کاش یه چتر آورده بودم.
‫وایـــــــــــــی!
‫سلام، سلام.
‫وای وای... عجب بارونی گرفته.
‫هـــــــا؟ عــــا...
‫انگار هواشناسی گفته...
‫هــــوم؟
‫عــــــــــه؟
‫هـــــــا؟ چه خبره؟
‫شرمنده. معذرت می‌خوام.
‫معلوم هست چته؟
‫هـــــــا؟ چرا داری گریه می‌کنی؟
‫معذرت می‌خوام.
‫آخه صورتت...
‫شبیه سگ خدابیامرزمه.
‫هـــــــا؟ منو با سگ یکی کردی؟
‫معذرت می‌خوام! معذرت می‌خوام!
‫هــا؟ حالتون خوبه؟
‫اوغ...
‫عـــا... وایسا یه لحظه! یه دستمال دارم، دستمال!
‫تــــــــــــادا!
‫عـــــــــــــــه؟
‫شعبده‌بازیه؟
‫چه خفن!
‫هیچ کلک و حقه‌ای تو کار نیست.
‫ممنونم.
‫عــــا. بارون بند اومد!
‫من توی کافه «چهارراه» که اون پایینه کار می‌کنم.
‫اگه یه‌وقت مسیرت افتاد، لطفتو جبران می‌کنم.
‫حتماً بیای ها.
‫خیلی‌خب.
‫دیر کردی. از حقوقت کم می‌کنم.
‫چه گدایی!
‫این آب رو ببر میز چهار.
‫گدا!‌ گدا!‌ گدا! گدا!‌ گدا! گدا!‌ گدا!‌ گدا! گدا!‌ گدا!
‫عـــه... چه ســــــــریـــــــع!
‫عـــــه؟ تو که زودتر از من رسیدی!
‫خب، بی‌راهم نمی‌گی.
‫اومدم که لطفمو جبران کنی.
‫هــــــــــــــــــــوم؟
‫اوه.
‫بیا باهم یه چیزی بخوریم!
‫هی هی رئیس! یه قهوه برای من و این دوستمون میاری؟
‫خودت این‌جا کار می‌کنی که.
‫چه اشکالی داره حالا؟
‫ما که در هر صورت فقط صبح‌ها مشتری داریم.
‫خدایا...
‫هدیه‌م بابت لطفی که کردی یه فنجون قهوه‌ست!
‫قهوه دوست داری؟
‫می‌خورم.
‫این دیگه چه قیافه‌ایه؟ قشنگ مشخصه داری زور می‌زنی!
‫آخه... قهوه مزه‌ی زهرما می‌ده!
‫مزه‌ی آب لجن می‌ده!
‫عین بچه‌ها می‌مونی!
‫داره هی دست‌مالیم می‌کنه، تازه به شوخی‌هامم می‌خنده.
‫نکنه این دختره...
‫از من خوشش اومده؟
‫اسم من رزه‌ست.
‫تو چی؟
‫دنجی.
‫دنجی؟
‫دنجی-کون...
‫دنجی-کون، تا حالا آدمی به باحالی تو ندیده بودم.
‫عـــــــــــــــا...
‫صددردصد مطمئنم ازم خوشش اومده.
‫چی‌کار کنم؟
‫منم به آدمایی که بهم دل می‌بندن، دل می‌بندم.
‫ماکیما-سان... به دادم برس.
‫این دختره کم‌کم داره دلمو می‌بره.
‫بسه دیگه. تا الان سه‌تا خوردی.
‫زود باش، باید بریم گشت بزنیم.
‫بستنی‌خوردن خسته‌م کرد.
‫شنیدم خوردن هم باعث خستگی می‌شه.
‫امروز دیگه دلم نمی‌خواد کار کنم.
‫موقعیت شیطان اسحله رو پیدا کردن.
‫قراره یه تیم اعزام کنن.
‫برای شرکت توی این مأموریت، باید تجربه‌ی بیشتری
‫برای همینه که می‌خوام برم دنبال شیاطین بیشتری بگردم.
‫تو همکار منی. پس لطفاً کمکم کن.
‫هــــــــــــه؟
‫هــــــــــوم...
‫نظرت چیه بعد از اینکه یه بستنی دیگه خوردم بهش فکر کنم؟
‫پاشو.
‫اگه به بالادستی‌ها بگم به هیچ دردی نمی‌خوری،
‫به‌عنوان یه شیطان می‌کشنت. مشکلی با این قضیه نداری؟
‫هــــــوم.
‫ترجیح می‌دم بمیرم تا اینکه کار کنم.
‫بعد از کاپیتان کیشیبه، اون قوی‌ترین عضو واحد ۴ـه.
‫البته اگه این‌قدر تنبلی نمی‌کرد.
‫اگه می‌خوای به مأموریت شکست شیطان اسحله ملحق بشی،
‫پس باید سعی کنی خوب ازش کار بکشی.
‫فکر نمی‌کنم آبم با شیاطین توی یه جوب بره.
‫ولی با پاور-چان که مشکلی نداری، داری؟
‫همین امروز صبح یه کتک‌کاری حسابی داشتیم.
‫نیازی نیست که با همدیگه دوست بشین.
‫صرفاً برای منافع خودت ازش استفاده کن.
‫اون کسیه که دستش به خون تک‌تک اهالی
‫یا به عبارت دقیق‌تر؛
‫شیره‌ی زندگی همه‌شون کشید و به اسلحه تبدیلشون کرد.
‫اسلحه؟
‫اون قدرت این رو داره تا زندگی هرکسی
‫کاتانایی که ازش استفاده می‌کنی هم یکی از سلاح‌های اونه.
‫چنین سلاح‌هایی قدرتی مثل شکافتن ارواحی
‫و قدرت‌های ویژه‌ی متنوعی دارن.
‫حتی اگه وانمود کنی هم مشکلی نداره. فقط باهاش دوستانه رفتار کن.
‫مطمئنم که به دردت می‌خوره، هایاکاوا-کون.
‫من شیطان رو نابود کردم!
‫لطفاً مراقب باشین که به خون یا گوشتش دست نزنین!
‫وایــــــــی، چه خوشمزه می‌زنه.
‫هی، انسان جان.
‫یه لحظه بیا این‌جا.
‫اون باید یه شکارچی شیطان خصوصی باشه.
‫اون شیاطان قورتش داده بود.
‫نیمه‌ی پایین بدنش از دست رفته. کارش تمومه.
{
‫توانایی تو بهت این قدرت رو می‌ده که بدون درد راحتش کنی.
‫کاری که می‌خواد رو بکن.
‫عــــــه؟ نمی‌خوام.
‫شاید من یه فرشته باشم، ولی شیطانم هستم.
‫اعتقادم اینه که آدم‌ها باید موقع مرگ زجر بکشن.
‫فکر نمی‌کنم حتی با وانمودکردن هم بتونیم باهم دوست بشیم.
‫آره انگار.
‫ماکیما-سان کسیه که فهمید من قلب دارم.
‫واسه همین... قلبمم فقط و فقط مال ماکیما-سانه.
‫ولی... بدنم داره...
‫خودبه‌خود حرکت می‌کنه!
‫عـــا، شمایی که!
‫اومدم ناهار بخورم.
‫غذای این‌جا تعریفی نداره. هیچ‌کس پا نمی‌شه کل هفته رو بیاد این‌جا.
‫خیلی هم داره.
‫غذامون خوبه.
‫چه بدسلیقه.
‫بذار ببینم...
‫کاری می‌خوام، با بستنی.
‫عــــا! با برنج!
‫نظرتون چیه بیاین سر این میز بشینین، مشتری عزیز؟
‫همین‌جا خوبه.
‫مگه درس نمی‌خونی؟ تازه یعنی ساعت کاریتم هست.
‫نکنه تو مدرسه نمی‌ری؟
‫تازه ۱۶ سالتم هست.
‫تازه این‌طوری که بدتره.
‫جدی می‌گی؟
‫که این‌طور.
‫به‌جای مدرسه رفتن داری رفتی شکارچی شیاطین شدی.
‫یه تخته‌ت کمه.
‫اومدم این‌ور درس بـــخــــــونــــم.
‫برو اون‌ورتر یکم!
‫دلم می‌خواد خوندن کانجی رو یاد بگیرم.
‫نمی‌تونی کانجی‌ها رو بخونی؟
‫پس خودم بهت یاد می‌دم!
‫سؤال اول.
‫تــــــادا!
‫این کانجی چی می‌گه؟
‫نوشته «خایه»، دختره‌ی خاک‌برسر.
‫چی شد؟ پس بلدی بخونی.
‫«خایه» تنها کلمه‌ایه که بلدم بخونم.
‫یعنی چی آخه.
‫کاش می‌شد منم باهات بیام مدرسه، رزه.
‫فکر کنم خوش می‌گذشت.
‫معلوم هست چم شده؟
‫می‌خوای باهم بریم...
‫شب که شد؟
‫شب که شد.
‫بیا با همدیگه شب بریم ساختمون یه مدرسه رو بگردیم.
‫بریم.
‫قلبم مال ماکیما-سانه،
‫ولی بدنم اصلاً حرف حالیش نمی‌شه!
{
‫تویی که «تایفون».
‫چی شده؟
‫چی شده که شما شیاطین افتادین دنبال قلب چینسا؟
‫اونش به تو مربوط نمی‌شه.
‫تنها چیزی که باید روش تمرکز کنی قراریه که باهم داریم...
‫یادت نره.
‫هــه‌هـــه. مثل اینکه قراره یه‌مدت باهم همکار شیم.
‫پس بیا یکم باهم راحت‌تر باشیم.
‫شیطان طوفان عزیز.
‫قرارمون این بود وقتی که قلب چینسا رو به‌دست آوردم،
‫بذاری تا ابد از قدرت‌هات استفاده کنم.
‫مواظب باش.
‫انسانی که قلب چینسا رو داره شیاطین زیادی رو کشته.
‫دلیلش اینه که شیاطین عقلشونو به‌کار نمیندازن.
‫یه‌بار برای پول یه شکارچی شیطان چینی رو کشتم.
‫شکارچی شیطان بی‌رحمی بود. می‌گفتن احساسات رو بوسیده گذاشته کنار.
‫چطوری کشتیش؟
‫دنبال راهی گشتم که دوباره فیوز احساساتشو بزنه.
‫رفتم زن و بچه‌شو گروگان گرفتم.
‫بعدش سلاخی‌شون کردم و پوستشونو بهش نشون دادم.
‫این‌طوری بود که گذاشت بکشمش.
‫دنجی-کون، نمی‌ترسی؟
‫عــــــا...
‫نه خیلی.
‫صرفاً حس عجیبی داره.
‫منظورت چیه؟
‫می‌گم، من یکم ترسیدم.
‫می‌شه دستتو بگیرم؟
‫ماکیما-سان.
‫راستشو بخوای، دلم نمی‌خواد دستشو بگیرم.
‫ولی... بدنم داره سرخود...
‫خب، کی جوابشو می‌دونه؟
‫اجازه! اجازه اجازه!
‫دو! دو!
‫آفرین! تو نابغه‌ای!
‫خب، این عبارت انگلیسی چی می‌گه؟
‫اجـــــازه! به‌خدا اگه بدونم!
‫جوابش می‌شه: «کون‌گنده».
‫دختره‌ی خاک‌برسر!
‫عــــــا... پس مدرسه که می‌گن این‌طوریه.
‫فکر کنم چم‌و‌خمشو یاد گرفتم.
‫دنجی-کون، یعنی واقعاً حتی دبستان هم نرفتی؟
‫هــــــا؟ آره.
‫این‌طوری که... چطوری بگم... یه‌جورایی بد نیست؟
‫بد؟
‫خب، بد که نه.
‫عجیبه.
‫یه پسر ۱۶ ساله که هنوز بچه‌ست.
‫معمولاً، برای امتحان ورودی درس می‌خونی،
‫عضو باشگاه‌های مدرسه می‌شی و با دوستات می‌ری بیرون.
‫ولی تو، دنجی-کون... رفتی سراغ کشتن شیاطین و نزدیک بود خودتم بمیری.
‫این اداره‌ی امنیت عمومی که توش کار می‌کنی،
‫واقعاً جای خوبیه؟
‫خـــب... جای خوب رو که واقعاً هست.
‫روزی سه وعده غذا بهم می‌دن.
‫روی تشک هم می‌خوابم.
‫ولی اینکه حداقل نیاز اساسی هر شهروند ژاپنه.
‫چیزیه که همه دارنش.
‫عــــــا...
‫از بس فکر کردم مغزم داره سوت می‌کشه.
‫پس...
‫می‌خوای یکم خنک شی؟
‫هــاهــاهــا! چه‌قدر ســـــرده!
‫می‌گما، من بلد نیستم چطوری شنا کنم ها.
‫هـــــــوم؟
‫پس خودم بهت شنا کردنو یاد می‌دم.
‫عـــــــــه؟
‫عـــــــــــــــــــــــــــه؟
‫لباس‌هاتو در بیار. با لباس بیای توی آب سنگین می‌شی ها.
‫بدنت چه‌قدر سکسیه.
‫مگه نمی‌خوای شنا کردنو یاد بگیری؟
‫کم‌کم داره دلم می‌خواد یاد بگیرم.
‫دنجی-کون، تو هم باید لخت شی.
‫هوا تاریکه. چیزی که نمی‌بینم.
‫همه‌چیش معلومه که!
‫آروم باش!
‫اولین‌باره که دارم نوک ممه می‌بینم!
‫اگه الان لخت شم، یعنی دارم به ماکیما-سان خیانت می‌کنم!
‫لعنتی!
‫یالا! دنجی-کون، بدو بیا این‌جا!
‫نکن، دنجی. اگه الان برم، یعنی قلبم هم رفته.
‫هـــاهــا. فهمیدم.
‫چون بلد نیستی شنا کنی می‌ترسی بیای توی استخر.
‫بـــــیــــا دیگه! حال می‌ده ها!
‫زودباش! زودباش!
‫خودم بهت یاد می‌دم.
‫دنجی-کون، هرچی که بلد نیستی رو...
‫خودم بهت یاد می‌دم.
‫همه‌چی رو بهت یاد می‌دم.
‫دنجی-کون! نفس بگیر! نفس!
‫بارون گرفت که!
‫آره!
‫ایـــــــــــول!
‫بارون بند نمیاد.
‫دنجی-کون، می‌گم...
‫موش روستایی یا موش شهری.
‫ترجیح می‌دی کدومش باشی؟
‫یعنی چی؟
{
‫یکی از افسانه‌های ازوپه.
‫موش روستایی یه زندگی آسوده داره،
‫ولی برخلاف موش شهری از خوردن غذاهای خوشمزه محرومه.
‫موش شهری می‌تونه غذای خوب پیدا کنه،
‫ولی همیشه به‌ واسطه‌ی انسان‌ها یا گربه در معرض مرگه.
‫من دلم می‌خواست موش روستایی باشم.
‫ولی... ماکیما دستگیرم کرد و منو آورد به شهر.
‫دلم هنوز پیش زندگی روستایی‌ـه.
‫دلم نمی‌خواد راه بیفتم دنبال یه موش شهری
‫می‌گما...
‫من... دلم می‌خواد موش شهری باشم.
‫عـــــــــه؟
‫موش روستایی بودن بهتره ها!
‫هیچی بهتر از زندگی در آرامش نیست.
‫شهر غذاهای خوشمزه‌ی بیشتری داره.
‫باحالم هست.
‫یعنی می‌گی دلت فقط غذا خوردن و خوش‌گذرونی می‌خواد؟
‫آره.
‫پس، می‌گم... فردا...
‫یه جشنواره این اطراف هست.
‫میای باهم بریم؟ مطمئنم خوش می‌گذره و چیزای خوشمزه هم هست.
‫اگه بعد از ساعت کاری باشه میام.
‫ایول، عالی شد! قول دادیا!
‫من یه سر می‌رم دست‌به‌آب.
‫تف توش چه‌قدر نازه.
‫دنجی-کون؟
‫آره، آره. دنجی-کونت همین‌جاست.
‫اتفاقاً منم داشتم یه‌سر می‌رفتم که بشاشم.
‫چطوره با همدیگه بریم خالیش کنیم؟
‫هستی؟
‫پوچیتا.
‫الان دلم پیش دوتا آدم متفاوت گیره.
‫می‌دونی کیا رو می‌گم؟
‫اون فرشته‌هه رو نمی‌گما.
‫اون که پسره.
‫اون دختر ریزه‌میزه‌هه صورت نازی داره،
‫ولی می‌خواست بزنه بکشتم.
‫یالا!
‫اونم که خودشیفته و خودخواهه.
‫یه روانی دروغگوـه، تازه خرافاتی هم هست.
‫چرا داری فرار می‌کنی؟
‫قول دادی میای باهم بریم دست‌به‌آب!
‫چه غلطی بکنم؟
‫وقتی چشمامو می‌بندم، دوتاشونو می‌بینم!
‫پوچیتا، کدومشونو انتخاب کنم؟
‫الو، الو!
‫نکنه می‌خوای روی پشت‌بوم بشاشی؟
‫تو کی هستی دیگه؟
‫ازم می‌پرسی کی‌ام،
‫ولی هیچ خبر داری خودت کی هستی؟
‫من که خوب می‌شناسمت.
‫تو یه تیکه پنیری.
‫تو اون تیکه پنیری که باهاش آقا موشه رو می‌کشن بیرون.
‫چی داری می‌گی؟ لطفاً بس کن!
‫قراره پوست صورتتو بکنم، چشماتو از حدقه در بیارم...
‫و همه‌شونو به چینسا نشون بدم!
‫و بعدش اینو بهش می‌گم؛
‫«زن خوشگلت هنوز زنده‌ست.»
‫هروقت این کارو می‌کنم،
‫همه‌شون بنا به دلایلی بعدش حرف‌گوش‌کن می‌شن.
‫بعدش فقط می‌مونه کشتنش.
‫تنها بخشای بدنت که لازم دارم پوست و چشم‌هاته!
‫جونتو که نمی‌خوام بگیرم!
{
‫امروز با جین قرار دارم
‫همه‌چی آماده‌ست
‫اول صبح با همدیگه می‌ریم به کلیسا
‫بعدش قهوه می‌خوریم
‫و توی کافه املت می‌خوریم
‫بعد از یه پیاده‌روی
‫که توی پارک داشتیم
‫با همدیگه می‌ریم به آکواریوم
‫و دلفین‌ها و پنگوئن‌ها یی رو تماشا می‌کنیم
‫که جین عاشقشونه
‫بعد از خوردن ناهار استراحت می‌کنیم
‫خب، پس صبحش چی‌کارها کردیم؟
‫در موردش باهم حرف می‌زنیم
‫تا وقتی که یادمون بیاد
‫دیگه چیزی یادمون نمیاد
‫و شبش هم باهم توی کلیسا می‌خوابیم
‫تو اونی هستی که طوفان راه انداخت تا ما رو توی ساختمون گیر بندازه.
‫نه، تایفون؟
‫رزه-ساما، نمی‌دونستم شما این‌جا تشریف دارین.
‫کاری که امروز کردی رو نادیده می‌گیرم.
‫در عوض، باید تا یه‌مدت گوش‌به‌حرفم باشی.
‫ترتیب جسد این یارو رو بده.
‫هــــــــا.
‫عــــــا؟
‫بـــــــــــــو!
‫وایــــــــی!
‫در مورد این‌جا از رئیس کافه یه چیزایی شنیدم.
‫می‌گفت بهترین جا برای تماشای آتیش‌بازیه.
‫هیچ‌کس نمیاد این‌جا. یه جای مخفیه.
‫هــــــا...
‫می‌گم، دنجی-کون.
‫این‌مدت خیلی فکرم درگیرش بود.
‫به‌نظرم وضعیتی که الان داری خیلی عجیبه.
‫تو همه‌ش ۱۶ سالته، ولی بهت اجازه نمی‌دن بری مدرسه.
‫مجبورت می‌کنن شیاطین رو بکشی.
‫این کشور نباید اجازه‌ی چنین کاری رو بده.
‫از کارت استعفا بده و بیا باهم فرار کنیم.
‫من خوشبختت می‌کنم، دنجی-کون.
‫تا آخر عمرت ازت محافظت می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫فرار کنیم؟ کجا بریم؟
‫از دوستم می‌پرسم.
‫دوستم یه جایی داره که هیچ‌وقت دست «امنیت عمومی» بهش نمی‌رسه.
‫به همین زودی نمی‌شه،
‫ولی اون‌جا می‌تونیم یه روزی باهم بریم مدرسه،
‫چرا باید همچین کاری برام بکنی، رزه؟
‫آخه من...
‫دوستت دارم، دنجی-کون.
‫چرا تصمیم‌گرفتن این‌قدر برات سخته؟
‫از من بدت میاد، دنجی-کون؟
‫دوستت دارم!
‫ولی...
‫حس می‌کنم جدیداً توی محل کارم خیلی بهم احترام می‌ذارن.
‫می‌تونم بدون نظارت تا جاهای دورتر هم برم.
‫کم‌کم دارم یاد می‌گیرم با همکارم، که اخلاق گهی هم داره کنار بیام.
‫تازه، بالأخره دارم با سنپای بدقلقی که دارم هم دوست می‌شم.
‫سر کار یه هدفی پیدا کردم که بهش برسم.
‫کم‌کم داره بهم خوش می‌گذره.
‫نمی‌شه همین‌طوری که کار می‌کنم بازم ببینمت، رزه؟
‫چیزی تا شروع آتیش‌بازی نمونده. لطفاً از این‌طرف!
‫که این‌طور.
‫فهمیدم.
‫دنجی-کون.
‫به‌جز من یکی دیگه هم هست که دلت پیشش گیره، نه؟
‫درد داره، نه؟
‫معذرت می‌خوام.
‫دنجی-کون، می‌خوام قلبتو در بیارم، باشه؟
‫رفــــتـــیـــم!
‫عــــــــــه؟
‫در بریم! در بریم! در بریم! بریم!‌ خطر!‌ خطر! خطر!‌ خطر!
‫چطوری از روی بوش نتونستم هیچی تشخیص بدم؟
‫اون دختره خود خطره، چینسا-ساما!
‫اون بو...
‫اون شیطان بــــــمــــــب‌ـه!
‫بــــــــــوم.
‫ای دزد.
‫چینسا-ساما!
‫تو هم برای واحد ۴ کار می‌کنی؟
‫اگه دنجی-کون رو همین‌جا ول کنی و بری کاری به کارت ندارم.
‫اوه، که این‌طور.
‫هـــــوم؟
‫لعنتی. می‌خواستم به جشنواره برسم.
‫وایـــــی. داره یه چیزی رو می‌کشه.
‫نزدیک جشنواره یه شیطان پیدا کردیم.
‫ساعت ۲۰:۳۴.
‫مبارزه رو شروع می‌کنیم.
‫شماها شکارچیای شیطان خصوصی هستین؟
‫اوه. حرف می‌زنه.
‫این‌یکی خیلی قوی می‌زنه.
‫چه زود در رفتن!
‫مسابقه تمومه!
‫خیلی ممنونم.
‫ممنون بابت آموزشی که دادین.
‫آکی.
‫شرمنده کردی اومدی، پسر.
‫به شما که نمی‌تونم نه بگم، نومو-سان.
‫اوه، جدی؟ پس پاشو برگرد بیا واحد ۲!
‫هر داستانی در مورد این واحد ویژه به گوشم می‌رسه، بوی خون می‌ده.
‫اگه همه‌چی خوب پیش بره، پنج‌سال دیگه می‌شم معاون کاپیتان.
‫وقتی ترفیع درجه گرفتم، دعوتت می‌کنم بیای.
‫خیلی ازتون ممنونم.
‫می‌گما.
‫هنوز بهش نگفتی که پنج‌سال دیگه می‌میری؟
‫این حرفو... از کی شنیدی؟
‫پاور-چان.
‫شیطان حرومی.
‫به کسی نگی ها.
‫خیلی خوش‌شانسی.
‫منم دلم می‌خواد زودتر بمیرم.
‫تا وقتی که زنده‌م، باید مثل سگ کار کنم.
‫اگه بمیرم، دیگه مجبور نیستم خرحمالی کنم.
‫عـــا، راستی...
‫تو یه قرارداد با شیطان آینده داری، مگه نه؟
‫چرا ازش نمی‌پرسی؟
‫ازش بپرس من کی می‌میرم.
‫نمی‌خوام.
‫آکی! بیاین طبقه‌ی پایین، زود!
‫جلوی در ورودی پیداش شده و ادعا می‌کنه از واحد ویژه‌ست.
‫این شیطان واقعاً طرف ماهاست؟
‫بـ ــ بله.
‫دنجی رو... یه شیطان به این روز انداخت؟
‫بمب داره میاد... بمب...
‫اون یکی از متحدهای شیطان اسلحه‌ست!
‫تو همچین چیزی رو از کجا می‌دونی؟
‫جواب بده.
‫می‌دونی که اگه اراده کنم می‌تونم همین‌جا بکشمت.
‫اگه بهتون بگم، اونا می‌کشنم.
‫به ماکیما-ساما قول دادم.
‫ماکیما-سان؟
‫عــــا!
‫اوناهاش، اوناهاش! بمب اون‌جاست!
‫بانوی جذاب!
‫دیگه از این جلوتر نیاین!
‫این‌جا یه مرکز آموزش برای نیروهای واحد دوم نابودسازی شیطاینه.
‫عموم مردم اجازه‌ی ورود ندارن.
‫معذرت می‌خوام!
‫رزه...
‫رزه؟
‫لطفاً بهم کمک کنین!
‫یه شیطان بهم حمله کرده!
‫اوه.
‫برای کسی که بهش حمله شده زیادی نیشش بازه.
‫نومو-سان.
‫حله.
‫دوستتو بردار و برو عقب وایسا.
‫چشم.
‫با مرکز و معاون کاپیتان تماس بگیرین. تمام نیروهای واحد ۲ رو خبر کنین.
‫چشم!
‫خیلی‌خب...
‫کسی این خوشگله رو قبلاً جایی ندیده؟
‫الان وقت خوبی برای مخ‌زدن نیست.
‫نه، جدی می‌گم.
‫باورم نمی‌شه. امکان نداره.
‫شرمنده. دست خودتون رو می‌بوسه.
‫یکی باشه طلب من.
‫کاتو! کانابه!
‫اگه بتونین اون زنه رو بکشین شام مهمون‌تون می‌کنم.
‫یه درصد فکر نکنین آدمه. عین شیاطین باهاش برخورد کنین.
‫مثل اینکه جواب نداد.
‫این‌طوری که نمی‌شه.
‫مثل اینکه چاره‌ای نیست.
‫باید بزنم همه رو بکشم.
‫خون؟
‫کاری کردیم توی دل و روده‌ش کپک رشد کنه.
‫داره خون بالا میاره. جواب می‌ده.
‫حتی اگه خون بخوره و خودشو ترمیم کنه، کپک‌ها از بین نمی‌رن.
‫حالا فقط باید یکم وقت تلف کنیم.
‫هـــــوم؟
‫خودشو زد!
‫می‌تونی توی مغزشم کپک بذاری؟
‫فقط وقتی طرف زنده باشه می‌شه.
‫بــــــــــــــــــا.
‫شیطانه! یه شیطان این‌جاست!
‫رفت راست! نذارین به آکی نزدیک بشه!
‫نومو-سان، پشت‌سرت!
‫کـــُــن!
‫عــــا...
‫اوناهاش! شیطانه اون‌جاست!
‫آندو ماساکی، درخواست اجازه‌ی شلیک دارم!
‫اجازه صادر شد!
‫توی ژاپن، برای شلیک با اسلحه اجازه لازم دارین؟
‫کــُن!
‫قصد مردن نداری، نه؟
‫آخه نمی‌شه از کمالاتت چشم برداشت.
‫کــُــن.
‫یه لحظه می‌بخشین.
‫معاون کاپیتان!
‫نزدیک بود ها، به موقع رسیدم.
‫این چه مزه‌ایه دیگه؟
‫عـــه؟
‫حالم از این طعم به‌هم می‌خوره.
‫من رفتم.
‫امشب قرار بود برم چهارتا دختر ببینم ها.
‫دفعه‌ی بعدی منم با خودت ببر.
‫من رانندگی می‌کنم. تو یکم از خونت بده بهشون بخورن.
‫عـــــــه؟
‫کاریش نمی‌شه کرد.
‫نمی‌خوای ماشینو روشن کنی؟
‫لعنتی.
‫آینده‌ای رو بهم نشون داد که نمی‌خواستم ببینم.
‫عــــــه؟
‫چه هیولایی‌ـه.
‫اون‌ها رو کشتم که بهت نشون بدم چه‌قدر قوی‌ام.
‫تا جایی که بشه نمی‌خوام کسی رو بکشم.
‫دنجی رو از ماشین بیارین بیرون و برین.
‫بنزین باعث می‌شه اون ماشین جزغاله بشه.
‫هی کار می‌تراشن برام.
‫هــــاچـــو!
‫از واحد ویژه درخواست پشتیبانی کردم.
‫به دادمون رسیدن.
‫پــــشـــمــــام!
‫هرچی زور داشتم الان زدم.
‫لگد زیبایی بود.
‫بریم تو کارش؟
‫کوبـنـی-چــــان! برنامه عوض شد!
‫این‌یکی لقمه‌ی گنده‌تر از دهنمونه!
‫وقت عقب‌نشینی استراتژیکه!
‫خب، شرمنده مزاحم شدیم.
‫پاهام... پاهام...
‫پاهام دیگه نا ندارن...
‫پاهام... پاهام...
‫غــلــط کــردم! غــــــلـــط کــــردم!
‫از کارم استعفا می‌دم. لطفاً از جونم بگذرین!
‫اوناهاش!
‫ببین، ببین. چینسا-کون به هوش اومده.
‫ولی دختر بمبیه پشت‌سرمونه.
‫لعنتی! تف توش!
‫بی‌سیم این ماشین کوفتی خرابه.
‫این ماشینه چه مرگش شده؟
‫اگه مجبور بشم، با همین ماشین می‌کوبم بهش!
‫نمی‌تونم اجازه بدم دستش به دنجی برسه!
‫چه خبره؟
‫داره سقف ماشینو جر می‌ده!
‫هـــــا؟
‫بس کن، دنجی!
‫هنوز اون‌قدرها خون بهت نرسیده!
‫این‌قدر درد داشت که گفتم الانه دیگه بمیرم.
‫مغزم دیگه عن و گه قاطی کرده.
‫ولی یکم برگشتم و به اتفاقاتی که افتاد فکر کردم.
‫و تازه الان دوزاریم افتاد...
‫تک‌تک دخترایی که پاشون به زندگیم باز می‌شه می‌خوان بزنن بکشنم!
‫همه‌شون دربه‌در دنبال قلب این چینسای کوفتی‌ان!
‫اصلاً کسی به قلب دنجی بدبخت اهمیت می‌ده؟ هـــــــــــــــا؟
‫من واقعاً دوستت دارم، دنجی-کون. این حقیقته.
‫عــــــــه؟ جدی؟
‫به حرفای دشمن گوش نکن! چه‌قدر ساده‌ای تو!
‫نزدیک بودا. داشتم گول حرفاشو می‌خوردم.
‫نمی‌دونم چرا می‌خوای منو بکشی.
‫ولی به هیچ‌جـــام نـــــیــــســـــت!
‫من ماکیما-سانو دارم!
‫ماکیما؟
‫دنجی-کون، نمی‌دونستم اون عفریته تو رو عین موم تو دستش گرفته.
‫پس اگه باهم فرار می‌کردیم هم فایده‌ای نداشت.
‫عـــــــــا...
‫کاش هیچ‌وقت نمی‌بوسیدمت! عـــــــــــــــــا.
‫اگه یکی به‌خاطر من بمیره،
‫صبح‌ها باید با عذاب‌وجدان از خواب بیدار شم.
‫برای همین دستگیرت می‌کنم!
‫یالا بیا، دنجی-کون.
‫قراره بهت نشون بدم که چطوری باید بجنگیم.
‫نشونم بده ببینم!
‫دنجی-کون، کارهایی که یادت دادنو انجام نمی‌دی.
‫نمی‌شه که همین‌طوری اره‌برقی‌هاتو توی هوا بتابونی.
‫باید قدرت خودتو بهتر از اینا درک کنی.
‫هــــــا؟
‫بــــــــوم.
‫ترمیم؟
‫پس قبل از اینکه بترکونمت داشتی موتورت رو آتیش می‌کردی.
‫ای شیطان!
‫یه حرکت اشتباهم مساوی با مرگه.
‫می‌تونم آینده رو ببینم، ولی فقط چند ثانیه‌ست.
‫نمی‌دونم بدنم می‌تونه به‌موقع واکنش نشون بده یا نه.
‫بهترین تصمیمو بگیر.
‫بهترین تصـ ــ
‫نزدیک بـــــودا!
‫شرمنده، دیر رسیدم.
‫این اولین‌باره که دلم می‌خواد با یه شیطان دوست بشم!
‫برو که رفتیم.
‫می‌گما، یه لحظه وایسین!
‫من کم‌خونی دارم و رسماً هیچی هم تنم نیست.
‫بعدشم شماها دوتایین، نامردیه.
‫بی‌راهم نمی‌گه ها. یه استراحتی بهش بدیم؟
‫راه نداره.
‫شنیدی که چی گفت. شـــرمــنــده!
‫استراحت تمومه.
‫رزه-ساما! تایفون برای خدمتگزاری حضور رسیده!
‫پـــــشـــــمــــــام!
‫اشکالی نداره.
‫جای تو توی بهشته.
‫باید خونت رو بگیرم.
‫معذرت می‌خوام.
‫یه شیطان عادی تا الان سقط شده بود.
‫دست‌خوش، چینسا-ساما. عالیه، بی‌نظیره!
‫دوست‌دختر جنابعالی زده کلی آدم رو کشته.
‫اگه بذاریم همین‌طوری ول بچرخه، خون بیشتری ریخته می‌شه.
‫چینسا-کون. تصمیمت رو بگیر.
‫یا بهش اجازه بده بکشتت و تلفات رو کم‌تر کن،
‫یا خودت بکشش.
‫تصمیم از این آسون‌تر نداریم.
‫ولی خب رزه بدجوری قوی‌ـه.
‫کوسه-کون، انگار تو یه چیزهایی در مورد شیطانِ چینسا-کون می‌دونی.
‫اگه نمی‌خوای امروز بمیری، پس بهتره هرچی می‌دونی بهمون بگی.
‫چینسا-ساما سرعت دویدن خیلی بالایی داره!
‫ولی وقتی این‌ور و اون‌ور می‌ره، فقط از پاهاش استفاده نمی‌کنه.
‫از زنجیرهای اره‌برقیش استفاده می‌کنه تا جست‌و‌خیز کنه.
‫زنجیرهاشو این‌ور و اون‌ور می‌تابونه و به ساختمون‌ها قلابشون می‌کنه،
‫از این ساختمون به اون ساختمون می‌پره.
‫که این‌طور! «سامورایی سورد» هم با حرکتای شمشیر این‌و‌ر و اون‌ور می‌رفت.
{
‫رزه هم از انفجارهاش استفاده می‌کنه.
‫منم باید قدرت خودمو به‌کار بگیرم!
‫چینسا-ساما نابغه‌ست! چینسا-ساما نـــــابــغــه‌ست!
‫باید با زنجیرهام برم این‌ور و اون‌ور! گل گفتی! رواله!
‫دقیقاً همینه! دقیقاً همین!
‫پس می‌رم تو کارش!
‫بــیــم! کوسه شو ببینم!
‫چــــشــــم!
‫عـــــــــه؟
‫پـــــــــس این‌طـــــــوریه!
‫من با زنجیرهام افسار بیمو می‌گیرم دست، اونم مثل اسب جفتک میندازه!
‫منظورم این نبود... منظورم این نبود...
‫مطمئنی؟ فکر کنم اشتباه می‌کنی.
‫به‌نظرم باید زنجیر اره‌ها رو از دست‌هات پرت کنی و به ساختمون‌ها قلاب کنی.
‫هــــــــــــا؟ راه درستش همینه، مگه نه بــــیـــم؟
‫درسته! درسته! درسته!
‫ایــــــــول! بدو ببینم، بــــــیـــــم!
‫درستش همینه!
‫درسته! درسته! درسته! درسته! درسته! درسته!
‫چـی‌کار می‌کنی؟
‫دنجی!
‫پیدات شد پس، چــیــنــســـا!
‫دنجی-کون! کاری می‌کنم از این‌که به زندگی برگشتی پشیمون شی!
‫بــــــیــــم! کاری نکن از انتخابم پشیمون شم!
‫چــــــــشـــــــم!
‫لعنتی! چی‌کار می‌کنن...
‫مبارزه‌ی هیولاهاست!
‫ما باید همین‌ بغل جا خوش کنیم و تماشاچی باشیم.
‫هدف‌گیریت تو دیواره کــــــــه!
‫چون اندازه‌ی سوسکی.
‫از دست این انفجارهات کلافه شدیم!
{
‫اینو بخور!
‫آخ که حیف شد.
‫زدم پای یه خانوم خوشگلو پروندم.
‫رزه-ساما! خون من رو بخورین!
‫اوه! ایول!
‫نه، گه خوردم!
‫دیگه دارم روانی می‌شم.
‫اوه!
‫یه چیزی رو سفت بگیر!
‫نمی‌تونم!
‫نمی‌تــــونـــم!
‫اشکالی نداره.
‫اشکال نداره! ولم کن برم!
‫اگه قراره بمیرم، بذار بمیرم! معنیش اینه قسمت همین بوده.
‫اشکالی نداره.
‫خیلی‌وقته که آماده‌ی مردن بودم.
‫چرا؟
‫چرا به دستم دست زدی؟
‫می‌خوای بمیری؟
‫معلومه که نمی‌خوام بمیرم.
‫الان... چه‌قدر از عمرمو کم کردی؟
‫حدود دو ماه.
‫اگه قراره بمیری، یه جایی بمیر که جلوی چشمم نباشی.
‫خسته شدم از اینکه مرگ بقیه رو به چشم دیدم...
‫دیگه نمی‌تونم.
‫چینسا-ساما! اوضاع خرابه! یه چیزی داره میاد!
‫چینسا-سـامــ ــ
‫هــــــوم؟ چی شد؟
‫چینسا-ساما!
‫تا این‌جا خوب دووم آوردی.
‫کم‌کم وقتشه...
‫تمومش کنیم.
‫نزدیک بودا پسر!
‫بــــــیـــــم!
‫چینسا-ساما! عمراً بذارم از انتخابتون پشیمون شین!
‫هـــــوی هـــــوی، خطریه ها!
‫این‌طوری پیش بره می‌زنه کل شهرو با خاک یکی می‌کنه!
‫بـــــیـــــم! اول باید بزنیم ترتیب اون گنده‌بکو بدیم!
‫چـــــشــــم!
‫پیدات کردم!
{
‫ایول!
‫بـــیـــم! پرتم کن هوا!
‫ایــــــــــول!
‫این‌طوری برام عین آب‌خوردنه!
‫باید همین‌طوری اره‌هامو بتابونم این‌ور اون‌ور...
‫عین کــــــصــــــخـــــلا!
‫اوه!
‫بـــــــــــــــیــــــــــــــم!
‫چینسا-ســــــــامــــــا!
‫بـــــــــرو گـــــمـــــشـــــو!
‫بیا بینـــــــــم!
‫ماشالا بــــــــیــــــم!
‫رزه کجاست؟
‫آه! چینسا-ساما!
‫اوه!
‫آخ!
‫دستت طلا، بیم!
‫دنجی-کون، دیگه نمی‌خوای تسلیم شی؟
‫عـــــا...
‫نمی‌خوام.
‫دیگه داری می‌ری رو اعصابم. یالا بیفت بمیر دیگه.
‫پس باید همون اول که همدیگه رو دیدیم می‌زدی می‌کشتیم!
‫راه فراری نداری.
‫فکر نکنم.
‫خودت بودی که بهم یاد دادی چطوری شنا کنم.
‫عــــــــه... می‌خوای شنا کنی؟
‫زنجیر؟
‫وقتی خیس بشی بازم می‌تونی خودتو بترکونی؟
‫باورم نمی‌شه.
‫چرا دوباره به زندگی برگردوندیم؟
‫من... یه زندگی فوق‌العاده دارم.
‫مهم نیست چندبار مثل سگ کتک بخورم یا بمیرم،
‫تا وقتی که روز بعدش یه غذای حسابی بخورم، بازم دل‌رحم می‌شم.
‫ولی...
‫اگه تو رو دستگیر کنم به «امنیت عمومی» تحولیت بدم،
‫مثل این می‌مونه که خار ماهی توی گلوم گیر کرده باشه.
‫حتی اگه هر روزم زندگی فوق‌العاده‌ای داشته باشم،
‫وقتی حس کنی یه چیزی توی گلوت گیر کرده، حس گهی داره.
‫اگه همین‌‌جا می‌زدم می‌کشتمت بازم همچین حرفی می‌زدی؟
‫اگه قراره قاتلم یه خانوم جیگر باشه،
‫چی بهتر از این؟
‫عـــــــــا...
‫حتی یه درصد... هنوزم باورت می‌شه که واقعاً دوستت دارم؟
‫اون نگاهی که موقع دیدنت برای بار اول داشتم،
‫همه‌شون به‌خاطر تمریناتم بودن.
‫که توش شکست خوردم.
‫قبلاً از اینکه باهات بجنگم وقت زیادی تلف کردم.
‫خب، من دارم فرار می‌کنم.
‫می‌خوای باهم فرار کنیم؟
‫عــــه؟
‫منم می‌تونم بجنگم. این‌طوری شانس بیشتری برای فرار کردن داری.
‫من آدم‌های زیادی رو کشتم.
‫اگه بذاری فرار کنم، این‌طوری تو هم توی این قضیه هم‌دستم می‌شی.
‫متوجه هستی؟
‫عــــا...
‫می‌دونم نباید این‌کارو کنم، ولی چاره‌ای نیست.
‫هنوزم دوستت دارم.
‫گفتی هرکاری کردی دروغ بود.
‫ولی بهم یاد دادی چطوری شنا کنم. اینم دروغ بود؟
‫اوی!
‫باید یکم بیشتر عقلتو به‌کار بندازی.
‫رزه! با توام، رزه!
‫امروز برای ناهار توی اون کافه منتظرت می‌مونم!
‫به‌ نفعته بیــ ــ
‫بیدار شو، بیم! دستام تکون نمی‌خورن!
‫موتورمو روشن کن!
‫وقتی مادرها می‌خوان توی اتحاد شوروی بچه‌هاشون رو تنبیه کنن...
‫یه قصه‌ای براشون تعریف می‌کنن.
‫بهشون می‌گن که یه اتاق مخفی توی انبار مهمات ارتش وجود داره،
‫که پر از بچه‌های یتیمه.
‫بچه‌هایی که اون‌جا زندگی می‌کنن حق آزادی ندارن.
‫اجازه‌ی بیرون رفتن ندارن.
‫باهاشون مثل وسیله رفتار می‌شه.
‫تا روزی که بمیرن ارتش از بدنشون برای آزمایش استفاده می‌کنه.
‫قرار بود این قضیه فقط یه قصه باشه.
‫ولی یه روز، یه روزنامه گزارش می‌ده که چنین اتاقی واقعاً وجود داره.
‫یه خبرنگار آمریکایی این داستانو فاش کرد.
‫خبرش همه‌جا پخش شده بود.
‫عکس‌های بچه‌هایی که اون‌جا بودن رو منتشر کردن.
‫ولی اون داستان خیلی زود از یاد رفت.
‫دختری که دنجی رو فریب داد، یکی از بچه‌های توی همون اتاق بود.
‫یه جنگجو که اتحاد شوروی برای خدمت به کشورشون ساخت.
‫بهشون می‌گن موش آزمایشگاهی.
‫قطار یامابیکو به مقصد سندای به‌زودی از سکوی ۱۲ حرکت خواهد کرد.
‫توقف بعدی ایستگاه اوئه‌نو.
‫قطار به‌زودی حرکت می‌کند.
‫قطار یامابیکو به مقصد سندای.
‫قطار به‌زودی حرکت می‌کند. درب‌ها درحال بسته‌شدن هستند.
‫لطفاً از درب‌های درحال بسته‌شدن فاصله بگیرید.
‫منم همین‌طور.
‫رو دوست دارم. موش روستایی منم
‫یکی از دوست‌هام توی روستا یه زمین کشاورزی داره.
‫هرسال پاییز که می‌شه، می‌رم توی کارشون بهشون کمک می‌کنم.
‫موش‌ها توی خاک قایم می‌شن و به محصولاتشون آسیب می‌رسونن.
‫قبل از اینکه برف زمین رو سفید‌پوش کنه، باید موش‌ها رو از بین ببریم.
‫برای همین زمین رو شخم می‌زنیم و می‌ذاریم سگ‌ها،
‫نمی‌دونم چرا...
‫ولی هربار که می‌بینمشون...
‫احساس آرامش بهم دست می‌ده.
‫برای همینه که موش روستایی رو دوست دارم.
‫چرا...
‫چرا همون بار اولی که دیدمت نکشتمت...
‫دنجی-کون، راستش...
‫منم هیچ‌وقت مدرسه نرفته بودم.
‫بهت گفتم با هایاکاوا-کون بیای این‌جا.
‫نمی‌خواستی دست هایاکاوا-کون به خون یه دختر آلوده بشه.
‫خیلی مهربونی.
‫خب...
‫فرشته‌م دیگه.
‫می‌گم.
‫این شهر واقعاً جای خوبیه؟
‫دنجی-کون. دیگه دارم کافه رو می‌بندم.
‫اون دختره واقعاً خوشگل بود.
‫دنیاتون باهم یکی نبود.
‫مطمئنم که یه روز با یه دختر خوب آشنا می‌شی، دنجی-کون.
‫پـــا ـــ پـــا ـــ پــــــاور!
‫عزت گذاشتم برگشتم! رد بوت رو گرفتم و پیدات کردم.
‫این چس‌مثقال کافه چیه!
‫هــــوم؟
‫اوه. داستان اون گل‌ها چیه؟
‫چه‌قدرم که بهم میان! بدشون ببینم!
‫هـــــا! نخورشون! مال منن، دزد کثیف!
‫گوسالــــه!
‫همین الان تفشون کن بیرون!
‫تفشون کن گفتم! تفشون کن!
{
حمله‌ی بزرگ شکارچیان شیطان اداره‌ی امنیت عمومی
{
1444 00:05:09,370 -