W POPRZEDNICH ODCINKACH
Co to?
Zamienia mocarzy w zwykłych chłopków-roztropków.
Po śmierci Ruby schowałeś się w norze
i nie przestałeś kopać.
Masz okazję odłożyć tę łopatę.
Muszę wstrzyknąć to wszystkim.
Kiedy wrócą do zdrowia, przyjdzie kolej na mnie.
Koniec z chorymi weteranami.
Koniec z cierpieniem. I z Pająkiem.
Co to?
Oni nie żyją!
Byliśmy u lekarki.
- Nie ma ratunku. - Nie wiesz tego.
Nie powiem Silvermane'owi, ale on jest bystry.
W końcu się dowie.
Nie teraz.
Wsiadaj.
Nie potrzebuje lekarza?
Nie. Musi tylko odpocząć.
Co to?
Cokolwiek by to nie było, zadziałało.
Co teraz, szefie?
Znajdziemy Pająka.
Chcę Reilly'ego.
MEBLE APARATY
B. REILLY – PRYWATNY DETEKTYW
Frajerzy.
Zagubieni.
Kiedyś byłem jak oni.
Są ślepi, ale tego nie wiedzą.
Każdego dnia robią, co im się każe.
Nigdy się nie zamykasz?
Nie.
Miałbym odmawiać światu mych mądrości?
No cóż.
Koniec się zbliża, po prostu tego nie czujesz.
Mów za siebie. Ja jestem coraz silniejszy.
W takich chwilach…
mam okazję na refleksję.
Rzadko to robię.
Nie lubię samozachwytu, ale…
Gdybyś wiedziała, gdzie dorastałem…
Głód, niedostatek.
Zanim się urodziłem, straciłem dwóch braci.
Doświadczyłem szaleństwa.
Wiesz, czym się różnię
od innych degeneratów z tamtego okresu?
Mam serce hazardzisty. Po prostu.
Nie chodzi o siłę,
spryt ani bezwzględność.
To kwestia odwagi.
I braku spokoju.
Zawsze było mi mało.
Nie spoczywałem na laurach.
To też ci radzę.
„Nie spoczywaj na laurach”.
Nie czuj się zadowolona.
Nie bierz tego, co ci dają,
bo nikt nie da ci tego, co chcesz.
Dadzą ci to, czego oni chcą, z własnych powodów.
Dość. Koniec opowiastki.
Muszę się odlać.
Mówi Cat, spotkajmy się.
Dzięki Bogu. Bałam się, że nie…
To za Bena.
Zasłużyłam sobie.
A to ode mnie.
Ben zaryzykował dla ciebie wszystko,
a ty go wykorzystałaś.
Ta lekarka go tam kroiła.
Nie wiedziałam, że zrobi mu krzywdę.
Chciałam dobrze.
Ben powiedział, że nie chce być…
Nagle dbasz o jego tajemnice?
Nie tobie zdradzać tajemnice Bena.
Wynagrodzę mu to.
- Paradne. - Obiecuję. Zaufaj mi.
Próbowałam.
Jesteś oszustką.
Manipulantką.
Zrobiłam to z miłości.
Do kogo?
Do Flinta.
Ale Ben to dobry facet.
Obiecuję, że mu to wynagrodzę.
Jak?
Jeśli da mi antidotum, wstrzyknę je Flintowi i Dirkowi.
Zbliżę się do nich bez wzbudzania podejrzeń.
To nie twój wybór. Ben sam podejmie decyzję.
Myślałem sobie o czymś.
Kto cię prosił?
Widzisz? W tym rzecz.
Dlaczego służymy temu staruszkowi,
kiedy to my mamy moce?
Po co nam on?
Czyli nie wierzysz w lojalność.
„Lojalność”.
Ty nazywasz to lojalnością, ja manipulacją.
Co my z tego mamy, a co Silvermane?
Czy byłby wobec ciebie lojalny, gdybyś go nie słuchał?
Wiesz co? Nie odpowiadaj.
Zapytajmy Winstona.
Ojej, nie możemy. On nie żyje.
To nie jego sekretarka?
Tak. Ładna jest.
Gdzie byłaś? Ludzie ciebie szukają.
Ludzie „cię” szukają. Jacy ludzie, konkretnie?
Na przykład Robbie. Ben u niego jest.
Ponoć ktoś jego nieźle sprał.
Ktoś „go” sprał.
- Co? - „Go”.
Co za różnica?
- Biuro detektywa… - Janet.
- Hank. - Nie wiesz tego ode mnie,
ale twój szef ma kłopoty.
Nie wiem, co zrobił,
ale szukają go w całym mieście.
To rozkazy burmistrza. Uważaj na siebie, kochana.
Dzięki, Hank.
Przestań. Zostań tu.
Gdybym pisał sztukę,
napisałbym: „spieszy się na spotkanie”.
Tak.
Co z pacjentem?
Żyje.
Ale nie odzyskał mocy. Musi jeszcze odpocząć.
Dalej wyglądasz jak banan.
Przejrzały, siniaki mają się dobrze.
Jasne.
Jak się czujesz?
Gorzej, niż wyglądam.
A ten drugi?
Jedzie zobaczyć Niagarę. Ze swoją mamą.
Muszę ci coś powiedzieć.
- Widziałam się z Cat. - Co?
- Kiedy? - Dziś.
Chce wstrzyknąć Flintowi antidotum.
Leydenowi też.
Twierdzi, że może ich podejść.
Na bank.
No nie wiem.
To nie taki zły pomysł.
Ile razy dostałeś w łeb? Ta kobieta cię zdradziła.
- Dlaczego? - Dla Flinta.
- Sama mi powiedziała. - Chce uratować Flinta.
Myśli, że to jej pomoże, więc to zrobi.
Kto tam?
- „Świnki, świnki”. - To Leyden.
- „Wpuśćcie mnie”. - Co on tu robi?
„Bo będę dmuchał, będę chuchał,
aż zdmuchnę ten wasz domek!”
Dziękuję!
Dziękuję.
Paskudnie wyglądasz.
- Co z tego? - Powiedz to Gielgudowi.
Twierdzi, że mam podbródek jak ośla dupa.
Mam wrażenie, że już się spotkaliśmy.
Widzieliśmy się u Silvermane'a.
Śpiewałem ci. Nie podobało ci się?
Nie. Wcześniej.
Może spałeś z czyjąś żoną.
Co ci się stało?
Zrobiłem zdjęcia czyjemuś mężowi.
Czego chcecie?
Jego.
Wstawaj. Szef chce pogadać.
„Pogadać” czy po prostu pogadać?
Nie wiem, w jaki sposób się pożegnać.
Jeszcze nie żegnaj się ze swoimi dobrami doczesnymi.
Wstawaj.
Idę. Wezmę tylko płaszcz.
Spokojnie, nie zmarzniesz.
NA MOTYWACH KOMIKSÓW MARVEL COMICS
Reilly, słuchasz mnie?
Mógł pan zwyczajnie poprosić.
Nie przyjaźnimy się?
Przyjaźnimy.
Ale to pilna sprawa.
Twój przyjaciel nie może biegać po mieście
i psuć mi interesów.
Proszę, zadzwoń do swojego przyjaciela, Pająka.
Nie zrobię tego.
Słucham?
Nie jestem w nastroju na gadki z Pająkiem.
Ciężko się z nim rozmawia, zwłaszcza przez telefon.
„Możesz zdjąć maskę, żebym cię zrozumiał?”
To jakiś żart? Humor, którego nie rozumiem?
Nie, poważnie.
Nie rozumiem, co on mówi.
Widział go pan. Nosi skarpetę na głowie.
Mówiłem już,
że możesz zginąć przez swój język.
Być może nawet dziś.
Potrzebuje mnie pan. Negocjujemy.
Potrzebuje pan Pająka, ipso facto potrzebuje pan i mnie.
Res ipsa loquitur…
Nie znam łaciny.
Ponoć Pająkiem interesuje się
też burmistrz Morris,
więc licytacja może być ostra.
Co ma począć biedny detektyw?
W porządku. Pięćset dolarów.
Pięć na początku brzmi dobrze,
ale miałem na myśli więcej zer.
Uważaj, przyjacielu.
Mam ci zapłacić, ale czy chcesz zachować życie?
Zgadza się.
Chcę żyć, a to kosztuje.
Myślałem o Santorini, ale nie.
Francja brzmi bezpiecznie i romantycznie,
nawet dla kogoś takiego jak ja.
- Tysiąc. - Nawet dziesięć to dla pana nic.
Chodzi o zasady. W końcu negocjujemy.
- Trzy. - Dwa.
Stoi.
Skoro się dogadaliśmy, Cat, bądź tak dobra
i nalej nam Green Spota.
Daj mu telefon.
Tysiąc by wystarczył.
A ja dałbym ci dziesięć.
Dzwoni.
Cześć, tu Ben.
Wiem, wybacz, że dzwonię tak późno, ale…
Co?
Co zrobiłeś?
To cudownie.
Słuchaj, jestem u Silvermane'a…
Powiedz mu, że się nie gniewam.
Było, minęło. Powiedz mu.
Chce, żebyś wiedział,
że się nie gniewa…
Było, minęło.
Co było, a nie jest…
coś tam, a ja…
Powiedz, że chcę porozmawiać.
- Chce porozmawiać. - Powiedz…
Sam mu pan powiedz.
Panie Pająku.
Mogę to rozważyć,
zważywszy na uprzednio uzyskane informacje.
Czemu tak mówisz?
Udaję Bena.
Życie Bena Reilly'ego i co jeszcze?
Nie przeceniaj naszej znajomości.
Rozumiem.
Będę.
Co?
Chce antidotum,
ale Pająk ma mu je dostarczyć.
- Będzie tu. - Miło.
A teraz poproszę o moje dwa kawałki.
We Francji mówi się Cecil B. deux mille.
Dobre.
Ale to pieniądze za Pająka, a nie za telefon.
W porządku. No to co, jeszcze kolejeczkę?
Ma pan coś jeszcze, na co nie stać zwykłych ludzi?
Może coś z Ameryki?
Jakiś burbon, czy to za mało wymyślne?
Stawiam, że się nie zjawi.
Nie chciałby tu być.
Po co ci Pająk? Najlepsze czasy ma już za sobą.
Czemu tak mówisz? Myślę, że wciąż trzyma formę.
Tego pajaca pokonał bez problemu.
Myślisz, że Pająk chciałby
pracować dla mnie?
Nie będę się gniewał, że wybrał niewłaściwie.
Nie mam pojęcia.
Pająk robi to, co Pająk chce.
Jest wkurzający.
- O co tu chodzi? - Zbieram na podróż.
Zaprosiłbym cię, ale wiesz, jak jest.
Mogłam powiedzieć mu, że Pająk to ty.
A ja, że jesteś jego kretem.
Wciąż mogę.
Czyli trzymamy się nawzajem w szachu.
Kiedy zjawi się Pająk, nie róbcie nic, póki wam nie powiem.
Na pewno go już widziałem.
Skup się. Nic nie róbcie, póki nie dam znać.
Zrozumiano?
Tak jest, mon capitaine.
Dasz mi antidotum?
Odwróć ich uwagę, a ja to zrobię.
Wierzę ci, ale go nie mam.
- Co takiego? - O czym tam plotkujecie?
Opowiadałem Cat o francuskiej wyspie,
na której wydam pieniądze od pana.
Piękne, piaszczyste plaże,
zielone doliny, wioseczki na wzgórzach…
- Nuda. - Właśnie. Coś dla samotnika.
- Zdrówko. - Tak.
Wiem, skąd cię znam.
Z Francji.
Nie wiem, o czym mówisz,
a jestem detektywem, więc spadaj!
Nie, jestem pewien.
Las Argoński.
To ty uratowałeś nas z obozu.
Chwila. Znacie się?
Tak. Flint też go zna.
Jesteście pijani.
Nigdy nie tknąłem nawet kropli.
Dobrze rozumiem?
Nasz detektyw był w tym samym obozie, co wy?
Lonnie też.
I Addison.
Czy to znaczy,
że ten mężczyzna był tam, gdzie na was eksperymentowano
i całkowicie przypadkowo przyjaźni się z Pająkiem?
Myślę, że Pająk jeszcze się nie pojawił,
bo siedzi ze mną przy stole.
Macacie na ślepo.
Przyjaźnię się z Pająkiem, bo…
Bo uratowałem mu życie w Lesie Argońskim.
Właśnie. To żaden spisek.
Doprawdy?
Tak.
Co to, jakaś sztuczka?
Skupi się pan tak,
że będzie czytał mi w myślach?
Nie potrzebujemy magii.
Zostawmy to na dziecięce przyjęcia.
Sprawdzi pan, czy mam nieznaczone pieniądze?
Ułatwię to. Mam pięć centów i…
Nie jedną, a dwie gumy do żucia.
Nie dajesz się presji, ale w tym rzecz.
Jestem jak ty. Też jestem detektywem.
Obserwuję. Słucham.
Zwracam uwagę na szczegóły.
Nalejesz nam jeszcze?
Oczywiście.
Podobnie jak ty,
jestem wierny tylko sobie.
Gdybym mógł dowiedzieć się,
czy ty, Ben Reilly, jesteś Pająkiem,
zrobiłbym to bez względu na konsekwencje.
- Rozumiesz? - Nie do końca.
Usiądź.
Widzę to tak.
Ben Reilly jest detektywem,
któremu nie zależy na nikomu poza nim samym.
Pająkowi natomiast zależy.
Ruszała go śmierć niewinnych.
To coś, na co nie może pozwolić.
Nie wiem tego.
Ale ja tak.
Daj pistolet.
Ten, który ukrywasz.
Jestem przekonany.
Ale nie do końca.
Ja jestem przekonany, że wszyscy umrzemy,
ale dowiemy się tego tylko w jeden sposób.
Właśnie. Bystry jesteś.
W tej sali mamy wielu twardzieli.
Gangsterów, zbirów, recydywistów.
Nie są to ludzie, którymi Pająk by się przejął.
Prawda?
Ale jest jeden wyjątek.
Niewinna ofiara,
której Pająk nie pozwoliłby umrzeć.
Przestań, nie jestem w nastroju.
- Nie dziwię się. - To nie jest zabawne.
Zdecydowanie.
Nie chcę cię zabić.
Stracę pieniądze i serce.
Wiesz, ile radości mi przynosisz.
Ale ja widzę to tak,
że to jedyny sposób.
Puść mnie, Finn. Natychmiast!
To najlepszy show w mieście!
Jeśli ją zabiję,
to znaczy, że jesteś zwykłym detektywem,
któremu zależy tylko na sobie.
A jeśli jesteś Pająkiem,
powstrzymasz mnie, zanim pociągnę za spust.
Posłuchaj.
On mnie nie uratuje.
Nie dlatego, że jest zły.
A dlaczego?
W porządku, przebaczenie czeka.
Bo złamałam mu serce.
Dlaczego?
Wiesz.
Chcę usłyszeć to od ciebie.
Bo kocham Flinta.
Kocham go.
Chciałam go uratować
i nie dbałam, kto przy tym ucierpi.
Przynajmniej to przyznała.
Zgadza się.
Mam dość ukrywania się i kłamstw.
- Chcesz wiedzieć więcej? - Cat, nie.
Zrobiłam to, bo chciałam uratować Flinta i zabić ciebie.
Desperacko.
- Ty wynajęłaś Addisona. - Tak.
I powiedziałaś burmistrzowi o mojej dostawie.
Tak.
Jesteś Judaszką.
Tak. Więc mnie zabij.
Ale dlatego, że tego chcesz,
a nie żeby dowieść czegoś o Benie.
On jest winien tylko tego, że sytuacja go przerosła.
Widzisz, Reilly,
to właśnie różnica
między przekonaniem
- a pewnością. - Nie!
Zjawiłem się nie w porę?
Skąd.
Silvermane pokazywał nam, jak zabić bezbronną kobietę.
Przepraszam.
Idź do diabła.
Co za miła niespodzianka.
Nie podchodź bliżej.
- Co u ciebie, Reilly? - Gra i buczy.
Chciałeś, żebym przyszedł. O co chodzi?
Podoba mi się. Przechodzi od razu do rzeczy.
- Pogadajmy. - Dobrze.
Nie wierzyłem, że pracujesz dla burmistrza.
Jesteś zbyt bystry, a on za głupi.
Pracuj dla mnie.
Nie pokonasz nas.
Kto tak uważa?
Choćby ja.
I ja.
Przepraszam.
Zapominacie, że jestem Pająkiem i mogę spuścić łomot wam obu?
Nie chcę się wtrącać, ale lepiej posłuchaj pana Byrne'a.
Mam słuchać Silvermane'a?
Bądźmy szczerzy,
nie jesteś już najmłodszy.
Jestem w świetnej formie. Sylwetka osa. Silny i żwawy.
Mówię tylko,
żebyś nie rzucał się do bitki
zaraz po walce z Lonniem Lincolnem.
Lepiej odpocznij.
Jasne.
Ty daj mu antidotum, on da mi moje dwa tysiące
- i rozstaniemy się w zgodzie. - Właśnie.
No proszę.
Ciekawe.
Tyle wątków.
Może zmieścimy jeszcze jeden?
Znaleźliśmy ją na zewnątrz.
- Przepraszam. Nie powinnam była… - Cicho.
Szef patrzy, co przy sobie miała.
Miałem wziąć to ze sobą? To by było głupie.
No tak. Bo teraz jest lepiej.
Więc o to cały ten ambaras?
Daj mi to.
Chwileczkę.
Jak się czujesz?
Czemu to zrobiłeś?
Żeby zobaczyć, czy działa.
Chyba tak.
Daj mi to.
Co, to?
Tak. Żadnych gierek.
A jeśli chciałbym w coś zagrać?
Nazwijmy to zabawą w „czy powinienem”.
Nie zamierzam się tłumaczyć.
Ani tobie, ani nikomu.
Dawaj.
Pająk już nam nie grozi.
Zastanawiam się więc,
czemu tak ci zależy na tych strzykawkach.
Myślę, że chcesz nas kontrolować.
Chcesz mieć nad nami władzę.
Flint. Zajmij się nim.
Inaczej mogę stłuc ostatnie dwie fiolki
- i problem z głowy. - Flint.
Jesteś po mojej stronie. Oboje jesteście.
Nic bym jej nie zrobił.
Wiesz, co robić.
Na pewno?
Jego dziewczyna wiedziała, co robić.
Ty nie miałeś na to jaj.
Uważaj sobie.
On nie jest twoim kolegą.
Nie jest nawet twoim szefem.
To władca marionetek,
a ty tańczysz, jak ci zagra.
Pozwolisz mu?
Spójrz na niego.
Nie jest wyjątkowy.
To tylko staruszek w drogim garniturze,
który walczy o to, by się liczyć.
Waż słowa, chłopcze.
Mogą być twoimi ostatnimi.
Zobaczmy, kto kryje się pod maską.
- Co? - Dziennikarz.
Jasny…
Robbie? Ocknij się.
Padnij!
Za tobą!
Ben.
- Robbie. Nic mu nie jest? - Raczej nie.
Dlatego nie lubisz tej roboty.
Czołem, panowie. Napijecie się?
- To Pająk? - O co tu chodzi?
I spadł deszcz I Pajączka zmył
Popatrz.
W porządku.
Raz kozie śmierć.
Pokażcie, na co was stać.
O nie.
Tyle ci dałem,
a ty zdradą łamiesz mi serce.
Źle ci z tym, że nie wiedziałeś, że to ja.
To przez tamtego dentystę?
Nie byłabyś z nim szczęśliwa.
Robił plomby w New Jersey.
Uratowałem cię przed nim.
Najpierw dentysta, potem Flint.
Co jeden, to lepszy.
Zgadza się.
Sama wybieram mężczyzn,
sama wybieram sukienki
i sama wybieram utwory.
Kłamiesz. Lubisz być utrzymywana.
Gdy ktoś się tobą opiekuje.
Karmi, ubiera, maluje.
Chodząca perfekcja.
Musisz przejmować się tylko występami.
Wszyscy cię wielbią.
„Nie czuj się zadowolona”. Tak to szło?
„Nie bierz tego, co ci dają”.
Żałuję tylko,
że mogę zabić cię jedynie raz.
Tak naprawdę, kochana,
cieszę się, że to ty.
No nie.
Powinienem ci podziękować.
Za ratunek we Francji?
Jeśli mam być szczery…
Trochę żałuję.
Nie, nie.
Dałeś mi to, o czym zawsze marzyłem.
Spójrz na mnie, mamo!
Jestem gwiazdą!
Nie jesteś gwiazdą.
Ale jesteś chory.
Im jesteś silniejszy, tym krócej żyjesz.
Mogę ci pomóc.
Nie, dzięki.
Zostaw ten lek innym frajerom.
Za tobą!
Niedobrze.
Pająk, co?
Bardziej przypomina psa.
Kundla.
Patrz, jak się wije.
Wielki mi bohater.
Udowodniłeś swoje.
Żartujesz?
Czekałem na to całe życie.
Zostanę gwiazdą Broadwayu!
Miejsca wyprzedane.
Zostały tylko stojące.
Co wy tam wiecie?
Pożegnajcie się z Pająkiem.
Przestań!
Skarbie.
Nie wierzę, że pociągniesz za spust.
Wielka szkoda.
Nie!
No, no.
Panie i panowie, macie szczęście.
Przed wami wielkie wydarzenie,
wasz gwiazdor, Megawatt,
kontra Sandman!
Chyba nie podoba mu się ten pseudonim.
Pora na wielki finał.
Rozwiązanie.
„Dobranoc, mój książę,
niechaj ci do snu nucą chóry niebian”.
Brawo, Pająku!
Została mi ostatnia.
- Dlaczego? - Wiesz.
On też.
Dobra robota.
- Witaj z powrotem. - Dziękujemy.
Dzięki.
Niech Finn „Silvermane” Byrne spoczywa w pokoju.
Dobrze wyglądasz.
Dzięki tobie.
Dasz nam chwilę?
Jasne.
Kocham Flinta,
ale w innym świecie uciekłabym z tobą.
Wiesz o tym, prawda?
Wykorzystanie faceta to jedno.
Ale dawanie mu nadziei, kiedy odchodzi się z innym,
to już przesada.
- Idź do diabła, Ben. - Byłem tam.
Zostawiłem ci miejsce.
Dziękuję!
Dziękuję, mieszkańcy!
Jestem z was dumny!
Uwierzyliście we mnie i możecie na mnie liczyć!
Wciąż nie wiem, czy jest Republikaninem, czy Demokratą.
A co było napisane na karcie?
Postawiłem krzyżyk przy „co za różnica”.
Widzicie?
Kiwa się. Nie powinno.
Słyszeliście panią. Ma się nie kiwać.
Jak mam się uczyć geometrii?
Wracam do roboty.
JOE ROBERTSON REDAKTOR NACZELNY
DRUGA KADENCJA MORRISA
Dostałem gazetę, Morris wygrał, Flint zdobył dziewczynę,
a Janet nowe biuro.
Co ty dostałeś?
Szansę na nowe życie?
Wystarczy mi dobry hot dog.
Ozdoba jednak żyje.
Biuro śledcze Reilly-Ruiz.
Oczywiście, że przyjmujemy. Mamy czas o…
Zwolnił nam się termin o 14.
Cudownie.
Do zobaczenia.
Czemu o 14?
Udajemy zajętych.
Poza tym mam ochotę na hot doga.
Robbie stawia.
Prowadzisz teraz własną gazetę.
Płacą gorzej niż w Bugle'u.
Nie chcesz kupić mi hot doga?
BIURO ŚLEDCZE REILLY-RUIZ
Napisy: Jakub Jadowski
Krzysztof Wollschlaeger