ANTERIORMENTE EN SPIDER-NOIR
Que é iso?
Converte superheroes en parvos.
Estás nun buraco desde que falta Ruby
e cada vez máis fondo.
Esta é a túa oportunidade de saír de aí.
Teño que picalos a todos.
Cando estean ben, tocarame a min.
Fin dos veteranos enfermos.
Fin do sufrimento. Fin da Araña.
Que é todo isto?
Están mortos!
Fomos ao laboratorio.
- Non hai saída. - Non o sabes.
Non llo direi a Silvermane, pero é listo.
Acabará sabendo o que fixeches…
Agora non. Veña!
Subide. Veña! Vamos!
Non necesita un médico?
Non, só precisa descansar.
Que carallo é iso?
Sexa o que sexa, tombouno.
Que imos facer, xefe?
Imos atopar a Araña.
Quero a Reilly.
MOBLES CÁMARAS
B. REILLY INVESTIGADOR PRIVADO
Mira estes idiotas.
Están perdidos.
Sabes o que? Eu era coma eles outrora.
Están cegos e nin o saben.
Día a día, xogando a seguir o líder.
Señor! Ti nunca calas?
Non.
E privar o mundo dun momento da miña grandeza?
Xa, a ver,
o colapso chegará, pero aínda non o ves.
Iso pensas ti. Eu véxome cada vez máis forte.
Momentos así…
permítenme reflexionar.
Non adoito facelo.
Normalmente non son autocompracente, pero…
Se soubeses onde me criei…
Fame, escaseza…
Perdín dous irmáns antes de nacer eu.
Foi unha loucura o que vivín.
Sabes a diferenza entre eu
e tantos dexenerados que naceron daquela?
Corazón de apostante. Así de simple.
Non é fortaleza,
astucia nin crueldade.
É só coraxe.
E inquietude.
Nunca foi abondo.
Non podía parar, nunca me acomodaba.
É o meu consello para ti.
"Nunca te acomodes."
Nunca te conformes.
Non aceptes o que che dean
porque ninguén che vai dar o que queres.
Daranche o que queren, polas súas razóns.
Xa chegou. Fin do conto.
Vou mexar.
Son Cat. Temos que vernos.
Grazas a Deus. Pensei que non ías…
Esa polo de Ben.
Esa merecíaa.
E esa vai por min.
Ben arriscouno todo por ti,
e ti usáchelo para traizoalo.
Esa doutora despezouno en anacos.
Xuro que non sabía que o mancaría.
Pensei que era para algo bo.
Ben dixo que non quería ser a…
E agora impórtache gardar o seu segredo?
Contarlle a Faber o de Ben non era decisión túa.
Podo compensarllo.
- Ten graza. - Non, prométocho. Confía en min.
Si, xa o intentei.
Es unha mentirana.
Unha manipuladora.
Fíxeno por amor.
Por amor a quen?
A Flint.
Ben é un bo home.
Prometo que llo compensarei.
Como?
Se el me dá o antídoto, podo inxectárllelo a Flint e Dirk.
Podo achegarme a eles sen que sospeiten.
E non tes que decidir ti. Que o decida Ben.
Estiven pensando.
Quen cho pediu?
Ves? Ese é o problema.
Por que facemos recados para ese vello
cando nós temos os poderes?
Para que o necesitamos?
Supoño que non cres na lealdade.
"Lealdade."
O que para ti é lealdade, para min é manipulación.
Que gañamos con Silvermane e que gaña el con nós?
Sería leal el contigo se non seguises as súas ordes?
Sabes o que? Non respondas.
Preguntámoslle ao teu amigo Winston.
Ai, non podemos. Está morto.
Non é a secretaria?
Si. É agradable.
Onde estabas? A xente buscábate.
Que tipo de xente concretamente?
Robbie, para empezar. Ben está na casa del.
Robbie di que o "deixasen" feito po.
Deixaron.
- Que? - Deixaron.
Aclárate dunha vez.
- Investigacións… - Janet.
- Ola, Hank. - Non cho contei eu,
pero o teu xefe ten problemas.
Non sei o que fixo,
pero búscano nas comisarías.
Vén directamente do alcalde. Cóidate, ruliña.
Grazas, Hank.
Para, e queda aí.
Se eu dese indicacións escénicas,
iso sería: "ter présa por ir ver alguén."
Si.
E o doente?
Está vivo.
Pero aínda non recuperou forzas. Precisa máis descanso.
Segues coma un plátano.
Un plátano pasado: eses negróns están collendo cor.
Pois si.
Como te sentes?
Peor do que parece.
E o outro tipo?
De camiño ás cataratas do Niágara. Coa nai.
Oe, teño que contarche algo.
- Cat quixo verme. - Que?
- Cando? - Esta noite.
Quere o antídoto para pórllo a Flint.
E ao outro, Leyden.
Achegaríase e non a verían.
Seguro que si…
Non o sei.
Non é tan mala idea.
Cantas veces che bateu Lonnie? Esa muller traizooute.
- E por que cres que o fixo? - Por Flint.
- Contoumo ela. - É certo, quere salvalo.
Se cre que isto axuda, aposto a que o fará.
Quen é?
- "Porquiños…" - É Leyden.
- "…abride." - Que fai aquí?
"Ou soprarei e soprarei
ata derrubar a vosa casa!"
Grazas!
Grazas.
Estás feito unha merda.
- E que? - Si, "e que"? Dille iso a Gielgud.
Dixo que teño o papo coma o cu dun burro.
Por que me parece que xa te coñezo?
Coñecémonos hai unhas noites, no ático de Silvermane.
Canteiche unha canción. Que? Non che gustou?
Non. Antes diso.
Foderías a muller do tipo equivocado.
E que carallo che pasou?
Fotografei o marido correcto.
Que é o que queredes?
A el.
Érguete. O xefe quere falar contigo.
Falar comigo en serio ou falar "entre aspas"?
Quero saber como despedirme dos meus amigos.
Non empeces aínda a repartir as túas tres pertenzas.
Agora, érguete.
De acordo. Xa vou. Só quero recoller o abrigo antes.
Non te preocupes, terémoste quentiño.
BASEADA EN MARVEL COMICS
Ei, Reilly, estasme a escoitar?
O tema é que puideches pedirmo.
Non eramos amigos?
Somos, si.
Pero era un caso de certa urxencia.
Non podo ter o teu amigo corricando pola cidade
neutralizando a miña vantaxe.
Así que che pido que collas o teléfono e que chames o teu amigo Araña.
Creo que vou pasar.
Perdoa?
Non estou de humor para chamar a Araña.
Custa moito falar con el, sobre todo por teléfono.
Meu, podes sacar a máscara para que che entenda algo?
É unha especie de broma? Un chiste que non entendo?
Non, é así.
Sinceramente, non entendo a metade do que solta pola boca.
Xa o viches. Leva un calcetín ridículo na cabeza.
Díxencho cando te coñecín:
un día, esa boca fará que te maten.
Hoxe podería ser ese día.
Non, fágoche falta. Así é a negociación.
Precisas a Araña, ipso facto, precísasme a min.
Res ipsa loquitur…
Non falo latín.
Ademais, disque o alcalde Morris está interesado
no señor Araña tamén.
Así que, vaites, hai cartos en todas as partes.
Que fará un detective con pouca sorte?
Está ben. Entón, 500 dólares.
O número que penso comeza por cinco,
pero non remata en centos.
Coidado, amigo meu.
Queres que che pague, pero queres seguir vivo despois?
Exactamente.
Quero vivir normal, e iso custa cartos.
Ao principio pensaba en Santorini, pero non.
Agora penso que Francia parece romántico e seguro,
ata para un coa miña boca.
- Mil. - Nin o botarías en falta se dixese dez.
Cuestión de principios, rapaz. Como dis, negociamos.
- Tres. - Dous.
Trato.
Ben, xa estando acordado, Cat, sé boa rapaza
e sírvenos ao Sr. Byrne e a min un vaso de Green Spot.
Dádelle un teléfono.
Habíao facer por mil.
Habíache pagar dez mil.
Está soando.
Ola, son Ben.
Si, ben o sei. Sinto chamar tan tarde, é que…
O que?
Fixeches o que?
Iso é incrible.
Ben. Oe, estou aquí con Silvermane…
Non hai rancor polo outro día, dillo.
O pasado debería ser pasado. Dillo.
Di que quere que saibas
que non che garda rancor polo do outro día…
Dille iso do pasado.
Que o pasado debería ser…
algo, e eu…
Dille que só quero falar.
- Só quere falar. - Dille…
Sabes o que? Dillo ti.
Sr. Araña.
É algo que debería considerar
respecto de toda a información relevante ata agora comprobada.
Por que demo falas así?
Fago de Ben.
A vida de Ben Reilly, e que máis?
Non quero que sobreestime a importancia desa relación.
Ben, paréceme xusto.
Alí estarei.
Que?
Quere o antídoto,
pero quere que llo leve a Araña.
- Xa vén. - Xenial.
Agora, se non che importa, dáme os meus 2000.
Ou, como din en Francia, tomarei o meu Cecil B. deux mille.
Boa esa.
Pero os cartos eran por traer a Araña, non por chamala.
De acordo. Nese caso, que tal outra rolda?
Que máis tes aí que alguén normal non poida pagar?
Que tal algo americano?
Quizais un bourbon, ou non che gusta tanto?
Tres a un que a Araña non vén.
Sería o máis intelixente.
Por que queres a Araña? Está algo baixo de forma, non?
Non sei por que o dis, eu véxoo bastante áxil.
Ademais, encargouse daquel pallaso sen problema.
Oe, cres que a Araña tería interese
en traballar para min?
Perdoaríao por apostar polo cabalo equivocado.
Non teño a máis mínima idea.
A Araña adoita facer o que quere.
De feito, non hai quen o ature.
- Que demo pasa? - Estou gañando cartos para viaxar.
Invitaríate, pero sabemos o que hai.
Puiden dicirlle que es a Araña.
E eu, que es a súa toupa.
Aínda podo.
Témonos polo pescozo.
Cando veña a Araña, non fagades nada ata que volo diga.
Xuraría que o coñezo de algo.
Estade atentos. Non ocorrerá nada ata que eu dea a orde.
Entendido?
Si, mon capitaine.
Entón vasme dar o antídoto?
Es a distracción ideal, podo facelo xa.
O curioso é que te creo, pero non o teño.
- En serio? - De que andades a laretar vós os dous?
Estáballe falando a Cat da illa francesa
onde quero gastar os cartos que me vas pagar.
Fermosas praias de area,
vales frondosos, aldeas no alto dos outeiros…
- Soa aburrido. - Certo. Lugar perfecto para estar só.
- Saúde. - Sorte.
Diso te coñezo.
Francia.
Non teño nin idea de que me falas,
e son detective, así que lisca!
Non, estou seguro.
Meuse-Argonne.
Es o que nos salvou do campo de prisioneiros.
Para. Coñecédesvos?
Si. Flint tamén o coñece.
Estades borrachos.
Non probei unha gota na vida.
A ver se o entendín ben.
O noso amigo detective estivo no mesmo campo de prisioneiros ca vós?
E que Lonnie.
E Addison.
Noutras palabras,
este home estivo nese lugar onde experimentaron con vós,
e é o mesmo home que parece ser moi amigo da Araña?
Creo que a Araña aínda non veu
porque está sentado aquí mesmo nesta mesa.
Estades agarrándovos a un cravo ardendo.
O motivo polo que me levo ben con Le Araña é porque…
Porque lle salvei o cu en Meuse-Argonne.
Si, é certo. Non é unha gran conspiración.
Entón é certo?
É certo.
Que é isto, un truco de maxia?
Vaste concentrar,
meter o dedo na orella e mirar na miña alma?
Non, non creo que precisemos maxia ningunha.
Iso, para aniversarios de nenos.
Vasme buscar no peto billetes sen marcar?
Poreicho fácil. Teño unha moeda e…
Non só unha, cóntaas, senón dúas gomas de mascar.
Es sereno baixo presión, pero mira.
Son un pouco coma ti: un detective.
Observo. Escoito.
Sigo o rastro das cousas.
Outra copa, podes?
Por suposto.
E ao igual ca ti,
a única persoa á que lle son leal é a min mesmo.
Así que se coñezo unha forma de descubrir definitivamente
se ti, Ben Reilly, es ou non a Araña,
fareino sen importar as consecuencias.
- Entendes o que digo? - Non podo dicir que si.
Senta.
Así é como o vexo.
Ben Reilly é un puto detective
a quen non lle importa ninguén excepto el mesmo.
Pero sei que á Araña lle importan os demais.
Nunca ignorou as mortes de inocentes.
Non mentres estea presente e se pode evitalo.
Non sabería dicir.
Eu si.
Dáme a túa pistola.
A que cres que ninguén nota.
Mira, estou convencido.
Pero non seguro.
Ben. Eu estou convencido de que todos imos morrer,
pero só hai un modo de estar seguros.
Si. Xusto. Moi listo.
Agora, miro ao meu redor e vexo uns cantos tipos duros:
gánsteres, mafiosos e criminais curtidos.
Non son dos que lle quitarían o sono á Araña.
Verdade?
Hai unha excepción.
Unha testemuña inocente,
unha persoa que a Araña non podería permitir que matasen.
Para xa, non estou de humor.
- Non é como para estalo. - En serio. Non ten graza.
Ao contrario.
Sería tráxico se te perdo.
Malo para o negocio e para o meu corazón.
Sabes canta alegría me traes.
Pero tal como o vexo,
só así podo estar seguro.
Sóltame, Finn. Xa!
Meu Deus, é o puto mellor espectáculo da cidade.
Entón, se a mato,
es só Ben Reilly, un detective privado moi listo
que só se preocupa del.
Pero podes ser realmente a Araña
e impedirasme premer o gatillo.
Escoita.
El non me vai salvar.
Pero non porque sexa malo.
E logo por que?
Calma, rula, agarda a absolución.
Rompinlle o corazón.
Por que?
Xa o sabes.
Quero oílo de ti.
Porque quero a Flint.
Estou namorada del.
E quería salvalo,
e non me importa mancar a quen sexa.
Polo menos xa o admitiu.
Si, xa o admitín.
Estou cansa de ocultarme e de mentir.
- Queres sabelo todo? - Cat, non.
Fíxeno porque quería salvar a Flint e quería matarte a ti.
Como fose.
- Ti contrataches a Addison. - Si.
E dixécheslle ao alcalde o do alcol.
Si.
Es o meu xudas.
Así é. Así que veña, mátame.
Pero faino porque queres,
non para demostrar nada sobre Ben.
Só é culpable de meterse en leas das que non pode saír.
Ves, Reilly?
Esa é a diferencia
entre convencido
- e seguro. - Non!
Cheguei en mal momento?
Para nada.
Silvermane estaba explicando como matar unha muller indefensa.
Síntoo.
Vai cagar.
Vaites, que sorpresa máis agradable.
Faltou pouco para o meu gusto.
- Que tal, Reilly? - De luxo.
Querías que viñese, e aquí estou. Que queres?
Gústame iso: directo ao gran.
- Falemos de negocios. - Si, veña.
Non crin nin por un momento que traballases para o alcalde.
Ti es bo e el, demasiado parvo.
Por que non traballas para min?
Se non podes co inimigo, únete.
Quen di que non podo?
Eu, de entrada.
E eu secúndoo.
Desculpade…
Esquecestes que son a Araña e que podo esnaquizarvos?
Non quero excederme, pero suxíroche que escoites o Sr. Byrne.
Perdoa. Queres que escoite a Silvermane?
Só digo, sendo totalmente honestos,
que xa non es tan novo coma antes.
Estou en boa forma. Coma un buxo. E áxil que mete medo.
Só che suxiro
que quizais non mereza a pena comezar unha confrontación
tan pronto despois da pelexa con Lonnie Lincoln.
Si, vénche ben un descansiño. E estar relaxado.
Si.
E se me dás o antídoto, ti dásme os meus dous mil
- e cada un polo seu lado? - Si.
Arre demo.
Que interesante.
Hai demasiados xiros no argumento.
E se engadimos un máis?
Atopámola axexando fóra.
- Síntoo, Ben, debería estar… - Silencio.
E mire o que leva, xefe.
Querías que trouxese iso enriba? Sería de parvos.
Si, isto é moito mellor.
Por isto se montou toda esta lea, ou?
Tráemo aquí.
Vou, pero un momentiño.
Como te sentes?
Por que demo o fixeches?
Quería saber se funcionaba.
Si, parece que si.
Dáme iso, amigo.
O que, isto?
Si. Non estou xogando.
E se eu si que quero xogar?
E vaise chamar "por que debería facelo"?
Non estou no negocio de dar explicacións.
Nin a ti nin a ninguén.
Dáme iso xa.
A Araña xa non é unha ameaza.
Entón pregúntome,
por que ten tanto interese en ter o que hai aquí dentro?
Eu creo que é porque quere controlarnos.
Quere ter poder sobre nós.
Flint, encárgate deste por min.
E por que non esnaquizo as dúas últimas xiringas
- e deixamos isto dunha vez? - Flint.
Estás en débeda comigo. Os dous.
Sabes que nunca lle faría nada a ela.
Sabes o que tes que facer.
Ai, si?
A moza del si que sabía o que tiña que facer.
Ti non tiveches collóns.
Coidado.
Non é o teu amigo, Flint.
Non é nin o teu xefe.
É o teu monicrequeiro,
o que che move os fíos e te fai bailar.
Por que llo permites?
Mírao.
Non é especial.
Só é un vello cun traxe caro
que loita por manter o poder.
Elixe ben as palabras que dis, fillo.
Poderían ser as últimas.
Imos ver quen está detrás da máscara.
- Que carallo? - O reporteiro.
Cago…
Robbie? Vamos.
Abaixo!
Ben, detrás!
Ai, Ben.
- Robbie! Está ben? - Si, creo que si.
Xa vexo por que non che gusta isto.
Ola, amigos. Queredes tomar algo?
- É a Araña? - Que ocorre aí?
Caeu a chuvia, que levou a araña.
Mirade.
Moi ben.
Imos aló.
Vide por min.
Ai, non.
Co que fixen por ti,
dóeme moito que me traizoes así.
Non, o que che doe é non saber que fora eu.
Isto é polo dentista?
Nunca serías feliz con el.
Empastando nunha barriada de Nova Jersey.
Salveiche a vida ao matalo.
Primeiro o dentista e agora Flint.
Si que sabes elixir, eh?
Así é.
Podo elixir homes,
podo elixir vestidos
e podo elixir cancións.
Mentirana. Gústache que te controlen.
Gústache que te coiden,
te alimenten, te vistan e te pinten de arriba a abaixo.
Co cabelo perfecto.
Non che preocupa nada máis que o escenario.
Centro de toda a admiración.
Non me dixeches que non me conformase?
"Non aceptes o que che dan."
O que me doe
é que só te podo matar unha vez.
A verdade, rula,
alégrame que sexas ti.
Veña.
E debería darche as grazas.
Por salvarche a vida en Francia?
Se che son sincero…
arrepíntome.
Non.
Por darme o que sempre quixen.
Mírame, mamá!
Son unha estrela!
Non es unha estrela.
Estás enfermo.
Canto máis forte é o teu poder, máis enfermas.
Pero podo axudarche.
Non, grazas, amigo.
Garda a cura para os idiotas.
Detrás de ti!
Non pinta ben.
A Araña, non?
A min paréceme mais ben un can.
Un cadelo malnacido.
Mirade como se retorce.
Vaia heroe nos saíu.
Xa se viu que tes razón.
Estás de broma?
Levo toda a vida agardando isto.
Son unha estrela de Broadway!
Esgoto as localidades!
Encho teatros. Só queda sitio de pé.
- Boh! - "Boh" digo eu.
Despedídevos todos da Araña.
Para!
Rula.
Non creo que vaias premer o gatillo.
Que mágoa!
Non!
Vaia.
Damas e cabaleiros, están de sorte.
Esta noite hai sesión continua:
comigo como protagonista, Megawatt,
contra Sandman.
Parece que non lle gusta o novo alcume.
Creo que o espectáculo chegou ao último acto.
O desenlace.
"Boa noite, amado príncipe,
coros de anxos canten para o teu descanso."
- Ben, Araña! - Bravo!
Aínda me queda unha.
- Por que? - Xa o sabes.
E el tamén.
Moi ben, Araña.
- Benvido. - Moitas grazas.
Grazas.
Que Finn Silvermane Byrne descanse en paz.
Véxote ben.
Grazas a ti.
Déixasnos sós?
Si.
Amo a Flint,
pero noutro mundo fuxiría contigo.
Sábelo, verdade?
Unha cousa é usar un home
e outra é tentar retelo
cando ti xa marchaches hai tempo.
- Vai ao inferno, Ben. - Irei.
Gárdoche sitio.
Grazas!
Grazas, Nova York!
Alégrame ser o alcalde!
Crestes en min e estarei aí para vós!
Aínda non sei se é republicano ou demócrata.
Que dicía a papeleta do voto?
Marquei onde dicía "votar merda".
Vedes isto?
Vedes que treme? Pois que non trema.
Xa a oístes. Que non trema.
Como vou estudar xeometría se treme a mesa?
Volvo ás minas de sal.
ROBERTSON - EDITOR XEFE
ALCALDE MORRIS VENCE
Eu teño un xornal, Morris gaña, Flint leva a rapaza
e Janet ten unha oficina nova.
Ti que gañas?
Unha mellor vida?
Só quero un bo bocadillo de salchicha.
O calcapapeis ten vida.
Investigacións Reilly-Ruiz.
Si, estamos abertos. Podemos atendelo…
Está de sorte. Temos unha cancelación ás 14:00.
Estupendo.
Vémonos.
Ás 14:00?
Parecemos ocupados.
E quero un bocadillo de salchicha.
Invita Robbie.
Que? Agora dirixes un xornal.
Si, pero pagan peor que no Bugle.
Veña, ho, non me queres invitar?
REILLY E RUIZ INVESTIGADORES PRIVADOS
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa: Paula Maneiro