W POPRZEDNICH ODCINKACH
Ktoś kazał Addisonowi podpalić mój dom.
Dowiedz się kto.
To Cat Hardy.
Jeśli dowie się, że to ona, zamorduje ją.
Tylko pieniądze mówią prawdę.
Skurczybyk znaczy wszystkie swoje banknoty.
Mam gdzieś, czy Silvermane cię najął. Znajdę kreta.
Idziemy, Gio.
Poznałem go w Hooverville.
Zna Addisona i Flinta Marko. Zbieg okoliczności?
Przestępczość szaleje. Miasto potrzebuje porządku.
Skontaktuj mnie z Pająkiem.
Jeśli mnie kochasz, ucieknij ze mną teraz.
Nie wyłączę tego.
Mam dość ludzi, którzy mówią mi, kim jestem i co mam robić.
Tu jesteś.
Znaczę banknoty.
Jak wyglądają twoje?
Sukinsynu. Wrobiłeś mnie.
Wyrwę ci…
Potrzebny nam kolejny grób.
Winston był zimnym mordercą.
Był przydatny, ale jest do zastąpienia.
Podobnie jego koleś Gio.
Zaryzykowałeś, nie mówiąc mi, co planujesz.
Ale to było mądre, od początku do końca.
Słuchasz mnie?
Próbuję cię pochwalić.
Dobra robota.
Jesteś bystry.
Cierpliwy.
Przydałby mi się ktoś taki.
U pana trudno o emeryturę.
Wyszczekany.
To może cię zgubić.
Jutro pogadam z komendantem.
Jemu też pan płaci?
To skąd ten nalot na port?
Właśnie.
Dobra jest.
Pięknie, Cat.
Szkoda byłoby ją zabić.
Piękna piosenka.
Pani?
Tak.
Wolimy efektowniejsze numery. Myślałem, że dziś świętujemy?
Zabijanie ludzi?
Kretów, które chciały cię sprzątnąć.
Reilly cię uratował.
Za to wypiję.
Żałujesz, że prawie zabiłeś mnie za niewinność?
Nie rozmyślam nad tym.
Może powinieneś.
Robi się późno.
Nie ma mowy.
Dziś pijemy.
Bądź miła i przynieś nam Yellow Spota.
Zasmakuje ci ta whiskey. To wyższa półka.
NA MOTYWACH KOMIKSÓW MARVEL COMICS
Pan Reilly zadzwoni, jak tylko wróci.
Tak, dopiszę pańską wiadomość do pozostałych.
DZWOŃ DO BURMISTRZA, PILNE!
Znowu burmistrz?
Czy on wie, do kogo dzwoni?
Cholera!
Do tego typka.
Chryste Panie!
Rety.
Silvermane jest, jaki jest, ale ma mocną głowę.
Facet umie pić.
Lonnie jest w Harlemie, skoczę do niego,
może wybaczy mi te bzdury w Bugle'u.
Jaja.
Słucham?
Zjadłbym jajecznicę.
Z kiełbaską i bułką.
Skoro już tak sobie marzymy, może jeszcze zasmażkę?
Cholera.
Nawet nie będę pytać.
Może to i lepiej.
Proszę. Padam z głodu.
Najpierw burmistrz.
- Boże. - Idę szukać Lonniego.
Daj znać jak tam Harlem.
Kim jestem?
Tobą.
POTWORY ATAKUJĄ POLICJĘ
Dobrze spałaś?
Jak kociątko.
Czemu pytasz?
Jesteś moją ulubioną dziewczyną.
Ja nie spałem całą noc. Za dużo adrenaliny z wczoraj.
A nuż nie byłem jedyny.
Czym przebiłaś tę ścianę?
Pięścią. Głową. Popiersiem Cezara.
Czy to ważne?
Nie złap kataru.
Stracisz głos, to ominie cię występ.
Nie opuściłam występu od siedmiu lat.
Wczoraj prawie do tego doszło.
Chcesz coś powiedzieć, to mów. Jest za wcześnie na podteksty.
W porządku.
Winston był kretem.
Ale wciąż nie wiem, co robiłaś na dworcu.
Może zapytaj Winstona.
Nie mogę.
Dlaczego?
Bo go sprzątnąłem.
A gdybyś usłyszał, że to ja jestem kretem?
Sprzątnąłbym ciebie.
Masz swoją odpowiedź.
To nie odpowiedź.
Ani prawda.
Prawda jest taka, że się bałam.
Nie byłam winna, ale ty oszalałeś.
Chciałeś się wyżyć, by poczuć, że wciąż jesteś niepokonany.
Teraz rozumiem.
Czemu Reilly był tam z tobą?
Nie był tam ze mną.
Pilnował mnie z twojego powodu.
Musiał wiedzieć o Winstonie
i pomyślał, że mam z tym coś wspólnego.
Nie wiedział, że jestem niewinna, aż Winston spróbował mnie wrobić.
W porządku.
Reilly mądrze robi, że nikomu nie ufa i nikogo nie faworyzuje.
Więc może go zatrudnij.
Próbowałem. Był na tyle mądry, by odmówić.
Dobrze, że jesteś.
Tu mi jest najlepiej.
Moja dziewczynka.
No i proszę. Wiedziałam, że dasz radę.
- Biurko się kiwa. - Wiem. Skup się.
Kiedy biurko się kiwa?
Od trzech dni zadaję to samo pytanie.
Ile razy mam powtarzać…
Przepraszam.
Biuro detektywa Reilly'ego. Kto mówi?
Dzień dobry, panno Hardy.
Pana Reilly'ego nie ma. Zostawić mu wiadomość?
Tak.
W Calypso o 15.
Przekażę.
Koniec lekcji.
- Tak. - Daj to Benowi.
Nie skończyliśmy!
Johnny Cave? Świetny gość.
- Sam tak mówi. - Chyba nie wątpisz?
Wpół do pierwszej.
„Nie spóźnij się!”
Ja i spóźnienie?
Bezczelność.
O czym ty mówisz?
Zwykle to ja czekam po 20 minut,
aż ty się zjawisz.
- Dobra, dobra. - „Dobra, dobra”.
Słyszałaś.
Nie spóźnij się.
Co to znaczy?
„Do czerwoności”.
Nie.
Ben, to ja. Otwórz.
- Śpię. - Więc jakim cudem mówisz?
Słyszysz mnie? Jak możesz mówić, skoro śpisz?
Czego?
Śpiewaczka zostawiła wiadomość. Ważną.
Urwałem się z lekcji.
Patrzcie, obudził się.
No to lecę.
- Jasne. - Ale…
Może weź prysznic.
Ogól się.
I zmień koszulę.
Powodzenia!
Kawy, szefie?
Kawy?
Myślisz, że jestem głuchy.
- Tak? - Nie.
Po prostu…
Komendant McNamara raczej nie przyjdzie.
Więc znajdźcie go i przypomnijcie,
że jeśli chce, żebym mu płacił,
ma pojawiać się tu co tydzień.
I posprzątajcie.
- Jest pan. - Tak.
Jestem panu winna drinka.
Innym razem. Nasz przyjaciel mnie napoił.
Musimy o tym pogadać. Ustalić wspólną wersję.
Chciał wiedzieć, co robił pan ze mną na dworcu.
- Co pani powiedziała? - Że mi pan nie ufał,
bo mogłam działać z Winstonem.
- Mądrze. - On też jest mądry.
Nie zatrzyma się na Winstonie.
Będzie pytał o obławę, co może doprowadzić go do…
Burmistrza?
Nie doceniłam pana.
Zdarza się.
Dlaczego pan to robi?
Czemu chce pani zabić Silvermane'a?
- Zapytałam pierwsza. - Uratowałem panią.
Nie tutaj.
Spokojnie, kochani. Mamy dość zupy dla wszystkich.
- Dwa. - Oczywiście.
- Jak idzie interes? - Coraz lepiej.
Służysz swojemu krajowi, a oni tak ci się odpłacają.
Wszyscy dostaną jedzenie.
- Też jesteś weteranem? - Nie.
Dziennikarzem.
Szukam niejakiego Lonniego Lincolna. Piszę artykuł o czarnych weteranach
i o tym, jak idzie im w życiu.
Jesteś we właściwym miejscu.
Wszyscy weterani z Harlemu stoją w kolejce po jedzenie.
- Poważnie? - Tak.
Chcesz artykułu?
Mogę opowiadać całymi dniami.
Wyobraź to sobie.
Skrzynka anchois spadła z ciężarówki.
- Jasne. - Mój kolega Steven
zaczął zbierać puszki.
Nawet nie lubi anchois.
Mówię mu: „Nawet ich nie lubisz…”.
- Co to za miejsce? - Moje dawne życie.
Występowałam tu, zanim Silvermane mnie znalazł.
Śpiewałam za grosze.
Ledwo miałam za co żyć, ale kochałam to.
Pewnego razu zapłacił mi pieniądze, jakich nigdy wcześniej nie widziałam.
Kolejnego dnia złożył propozycję.
Własny klub.
Powiedział, że dostanę, co zechcę,
i mi to dał.
Nie bezinteresownie.
Z czasem interesował się
moim życiem coraz bardziej.
Nie. Nie chodziło o to.
Silvermane'owi zależy tylko na władzy.
Chce kontrolować to, co noszę, co robię,
z kim się zadaję.
Był pewien mężczyzna.
Thomas.
Przychodził regularnie,
aż w końcu mnie zdobył.
Był dentystą, dasz wiarę?
Gorącym dentystą?
Słyszałem o nich.
Nie, ale był miły.
Dla mnie było to coś nowego.
Po roku zaskoczył mnie pierścionkiem,
a ja zaskoczyłam jego, mówiąc „tak”.
Kiedy Thomas nagle przestał przychodzić,
pomyślałam, że zrobiłam coś nie tak.
Silvermane mógł go tylko zastraszyć, ale zamiast tego go zabił.
Żebym nigdy nie popełniła tego błędu.
Zrobiła to pani z Flintem.
Pewnie też jest miły, kiedy nie tłucze ludzi.
To prawda.
Ma w sobie więcej honoru i lojalności niż ktokolwiek, kogo znam.
Myślałam, że dam nam drugą szansę.
Dlatego musiała pani wyeliminować Silvermane'a.
Byłam głupia, myśląc, że mogę mieć wszystko.
Proszę powiedzieć mi o Addisonie.
Finn o nim wspomniał. Razem służyli.
Martwił się o niego.
Mówił, że Jimmy stracił pracę i zajął się podpalaniem za pieniądze.
Oszustwa ubezpieczeniowe.
Pieniądze, które mu dałam
przekonały go, by zabił Silvermane'a.
Ale nie udało mu się, a Silvermane uciekł.
A ten drugi dziwak, jak mu tam?
Pająk…
powstrzymał panią.
I oto jesteśmy.
Co to za rosół bez kurczaka i makaronu?
Zostaje sama zupa. Nadążasz?
Nie zapisujesz? Opowiadam ci najlepsze kawałki.
Mam wszystko tu.
Dzięki za twoją perspektywę.
Pewnie. Jesteśmy w kontakcie.
Jestem tu codziennie, co by się nie działo.
Jestem sam!
- Powinienem urwać ci łeb. - Wiem, ale posłuchaj.
Wydrukowali nie to, co im dałem.
- Przyszedłem to naprawić. - Mam ci uwierzyć?
Pozwól sobie pomóc.
Pogadajmy chociaż w jakimś ustronnym miejscu.
- Alcove, 79… - Wiem, gdzie jest Alcove.
Wszyscy wiedzą.
- Dobry wieczór, panno Hardy. - Czołem.
Potwory grasują, co?
Prawdziwe piekło.
Myśli pani, że Pająk się pojawi? Ja w to wątpię.
- Nawet wtedy ledwo potrafił… - Proszę po prostu jechać.
Pewnie.
Nie chcę być dziś sama.
Możemy wrócić do centrum?
Jasna sprawa.
A kto to się pojawił?
Znaleźliście komendanta.
Nawet lepiej.
Mój chłopcze.
Gdzieś ty był?
Szukałem cię po całym mieście.
Musiałem się na chwilę schować.
No tak.
Po twojej jatce z gliniarzami wszyscy o tobie piszą.
O co chodzi?
Nie przejmuj się.
Cieszę się, że jesteś.
Mieliśmy wśród nas zdrajcę.
Nigdy nie lubiłeś Winstona, co?
Winstona?
Myślałeś, że chodziło o kogo innego?
Ja też.
Dlatego nikomu nie możemy ufać,
nawet najwierniejszym sojusznikom.
Władza i pieniądze skuszą każdego.
Wszystko gra?
Już dobrze.
Zawsze jesteś tu mile widziany.
Jesteś lojalny.
To działa w obie strony.
Ty dbasz o mnie, ja dbam o ciebie.
Ale muszę cię ostrzec. Zbliża się bitka.
Jesteś gotów?
Tak.
Cokolwiek pan zechce.
Dobrze.
Burmistrz musi wiedzieć, z kim zadarł.
Porozmawiamy o twoich mocach?
Od kiedy je masz?
Skąd jesteś? Z Harlemu?
Grywasz w karty?
Zdarza mi się.
Czyli jesteś dobry?
Ciasne, ale własne.
Przestań.
- Co? - Daruj sobie tę skromność.
- Masz coś do picia? - Jasne.
Może włączę muzykę?
Jedna szklanka. Rzadko miewam gości.
Ben…
Jest i druga. Używana.
Napiję się z używanej.
Usiądź. Rozgość się.
Oto jesteśmy.
Zgadza się.
Twoja kolej.
Dlaczego?
No tak. Moja kolej.
Moja kolej.
Była pewna dziewczyna.
Inteligentna, zabawna.
Opowiesz mi o niej?
Miała na imię Ruby, byliśmy…
szczęśliwi.
Pracowałem nad sprawą pewnego paskudnego męża.
Dostał pięć lat,
a kiedy siedział, myślał tylko o jednym.
O zemście.
Jakimś cudem dowiedział się, że jestem blisko z Ruby,
i ją zabił.
Miałem zabrać ją na kolację.
Nigdy do niej nie doszło,
bo byłem zbyt nawalony w barze po drugiej stronie miasta,
by czuć, że coś jej grozi.
Spóźniłem się.
Zabił ją, żebym cierpiał.
To ją zabił, ale przeze mnie.
Gdyby Ruby mnie nie poznała, wciąż by żyła.
To znaczy…
że uratowałeś mnie, bo nie udało ci się z nią.
Nic temu nie wynagrodzi.
Zrobiłem to, żeby nie czuć się gorzej.
Jak się czujesz?
Jak się czuję?
Samotny.
W takim razie…
Bądźmy samotni razem.
- Przepraszam. - Ja cię kręcę.
Lonnie, kim jest „H”?
Helen.
To moja mama.
Musicie być blisko.
A co z resztą twojej rodziny?
Mam tylko mamę.
Po wojnie…
nie było ze mną łatwo.
Trudno wrócić do cywila.
Wszyscy moi trzej bracia służyli.
Obaj moi też.
Jack, najstarszy, był jeńcem.
Naprawdę?
Gdzie?
We Frankfurcie.
Dojście do siebie długo mu zajęło.
Mnie też dorwali Niemcy.
Cholera.
Przepraszam.
Zrobili wam coś, prawda?
Silvermane! Miło cię widzieć.
Znasz moją żonę.
Skarbie, weź Phyllis i przypudrujcie noski.
Chrzań się, Alfred.
- Chodź, Phyllis. - W porządku.
Brakowało nam cię na lunchu.
Pewnie oszczędzałeś miejsce na kolację.
Co słychać?
Dobrze wyglądasz. Jak zdrówko?
Jestem silny jak zwykle.
A ty?
Ciśnienie trochę mi skacze. Wiesz, wybory.
Wiem, w końcu to dzięki mnie jesteś burmistrzem.
Okazuje się, że już niedługo.
Czyja to wina?
Dać ci całą listę czy tylko nagłówki?
Zrzućmy to na przeznaczenie.
I co dalej?
Zmieniasz konia, a ja mam ci klaskać?
Tylko ludzie gotowi posunąć się za daleko dowiedzą się, jak daleko mogą zajść.
Pokażę ci „za daleko”.
Rozmawiajcie sobie.
- Siadaj. - Siadaj.
Chodzi o to, że chcę znieść prohibicję?
Daję ludziom to, czego oczekują.
Myślisz, że jesteś wyjątkowy?
Co cztery lata to ja wybieram burmistrza.
Tym razem to będzie Hudson.
Następnym inny fagas.
Ten fagas najwyraźniej ma jeszcze kilka kart na ręce.
Dlaczego umówiłem się z komendantem policji?
Panowie, dogadajmy…
Dobrze ci szło. Ale kiedyś musisz odejść.
Jesteś pewien?
Mój błąd.
Nie przedstawiłem swojego kolegi.
Flint, przywitaj się z burmistrzem.
Wszystko gra. Jesteśmy przyjaciółmi.
Wszystko w porządku.
Nie odpuszczę.
W porządku.
Masz jaja, Morris. Tyle mogę ci przyznać.
Niech przeżyje najlepszy.
Co teraz, szefie?
Sam się o to prosił, więc to dostanie.
Dokąd chciałaś wyjechać, kiedy byłaś na dworcu?
Dokądkolwiek.
Daleko.
A gdybyś mogła wybrać?
Na Santorini.
To grecka wyspa z plażami z czarnym piaskiem
i urokliwymi miasteczkami,
gdzie można tylko jeść, pić i podziwiać zachody słońca.
Brzmi nudno.
Ale z odpowiednią osobą…
Odpowiednią osobą?
Przepraszam.
Niepotrzebnie.
Nie wyobrażałam sobie tego.
Ja tak.
Przerywamy program, by nadać pilną wiadomość.
Mamy doniesienie.
Służby proszą o zostanie w domach.
- Chwila. - …potwór z supermocami
terroryzuje Diamond District.
- Zostańcie… - Flint.
…kiedy policja pracuje…
- To musi być Flint. - Będziemy informować
o dalszym przebiegu spraw.
Nie wiem tylko, czego ode mnie oczekujesz.
Ostatnio był wściekły.
Chodź!
Chcę mu pomóc!
Więc idź.
Po tym, czym się podzieliliśmy,
co dla mnie znaczył, a Ruby dla ciebie,
masz zamiar nic nie robić?
Naprawdę jesteś tchórzem.
Wiem tylko, że kiedy już się zacznie, szybko robi się gorzej.
I nie da się tego cofnąć.
Pogadajcie z doktor Faber.
Wyjaśni wam to dużo lepiej niż ja.
Robbie.
- Ja? - Tak.
- Biuro Reilly'ego. - To ja.
Nie mam czasu na wyjaśnienia. Bierz aparat
i natychmiast jedź do Diamond District.
Flint, zaczekaj!
Wziąłem cię za kogoś innego.
Ja za to dobrze cię znam.
- Czy to on? - Pająk!
To Pająk?
Myślałem, że nie żyjesz. Co ty tu…
Cholera!
Jesteś tu po mnie.
- Nie, mówiłem… - Cholerka!
Ja kontra Pająk na środku Sixth Ave?
- Co? - Szykujcie plakaty!
Kolejny.
On żyje.
Ledwo.
Pora na gwóźdź programu…
Ja chromolę! Widzieliście?
Co to za jeden?
Nie do wiary.
Mało ci, Pająku?
Wstawaj. Walcz.
To twoja praca. Masz chronić miasto.
- Powstrzymać Silvermane'a. - Raczej uratować ciebie.
Jeden z tych dziwolągów niszczy Diamond District.
Silvermane nie traci czasu.
- Pająk tam jest. - Pająk?
Powinien był zostać na emeryturze.
Nie możemy pogadać?
No nie wiem.
Wciąż ma to coś.
Złaź!
Wynocha.
Tak!
Brawo, Pająku.
Ale jestem naładowany.
Na razie.
Pająk! On wrócił!
Nie możesz czegoś zrobić?
Jestem burmistrzem Nowego Jorku.
Zadowolony?
Chwila! Proszę pana!
No chodź!
Dobrze, nie przestawaj.
Mało ci?
Niech będzie.
Dawaj.
Pudło.
Peszek!
Tracisz iskrę, kolego.
Masz już dość?
Postaraj się bardziej.
Pomóc ci?
Bierz go, Pająku!
Widziałaś? Wciąż ma to coś.
Przecież mówiłam.
- Proszę bardzo. - A ty skąd?
Spokojnie.
Do tyłu.
Przepuśćcie go.
- Chłopcze! - Brawo, Pająku!
O co chodzi?
Uśmiechnij się.
Robbie, nie.
Już. Puść mnie.
Słuchajcie!
Połączyliśmy siły z Pająkiem…
- Wcale nie. - …by uratować to miasto!
On wrócił!
Wcale nie!
Jeszcze jedno zdjęcie.
Nie, dzięki.
- Dobrze. - Brawo, Pająku!
Idź sobie.
- Och. - W rzeczy samej.
Zapraszam. Rozgość się.
Wszystko w porządku?
- Nie chcesz wiedzieć, co się stało? - Flint? Co z nim?
To nie był on.
Co ci się stało?
Wpadłem na drzwi.
Ile razy?
Powiedz mi coś.
- Mam rację? - Pewnie tak.
Ale nie wiem, o co pytasz.
Miło pana poznać, panie Pająku.
Napisy: Jakub Jadowski
Krzysztof Wollschlaeger