ANTERIORMENTE EN SPIDER-NOIR
Alguén lle mandou a Addison queimarme a casa.
Quero que descubras quen.
É Cat Hardy.
Se sabe que é ela, acabará con ela.
Só os cartos din a verdade.
O mamón é agudo e marca os seus billetes.
Tanto ten que te contrate Silvermane. Vou atopar a toupa.
Vamos, Gio.
Eu vin a este nas chabolas.
Coñece a Addison e a Flint Marko. Será casualidade?
O crime está desatado. A cidade quere orde.
Póñame en contacto coa Araña.
Se me queres, marcharemos xuntos agora.
Non podo evitalo.
Estou farta de que me digan quen son e que facer.
Aquí estás.
Ves que marco os billetes?
Sabes onde marco os teus?
Fillo de puta. Tendeume unha trampa.
Voute esnaquizar…
Necesitamos outra tumba.
Non hai onde agocharse
cando os ollos endiañados del
comezan a sorrir.
Comezan a sorrir.
Esa clase de noites
parecen incitar, sutilmente,
a chorar.
Un silencio enxordecedor…
Winston era un asasino desapiadado.
Unha arma útil no meu arsenal, pero perfectamente substituíble.
E o mesmo con Gio.
Que é peor,
o frío
ou o demo que coñeces…?
Era arriscado non contarme os teus plans.
Unha xogada intelixente, de principio a fin.
Estasme atendendo?
Intento facerche un cumprimento.
Fixeches un bo traballo.
Intelixente.
Paciente.
Interésame ter a alguén coma ti.
Non me apaixona o teu plan de xubilación.
Es algo lingoreteiro.
Poderías acabar morto por iso.
Non hai onde agacharse cando…
Mañá falarei co xefe de policía.
Tamén o tes comprado?
Por que fai redadas nos teus envíos de alcol?
Exactamente.
O demo que coñeces.
Non se lle dá mal.
Marabillosa, Cat.
Sería unha pena ter que matala.
Fermosa canción.
Escribíchela ti?
Si.
Elixe cancións rechamantes. Non estamos de celebración?
Por matar xente?
Un par de toupas tentaron facerte acabar baixo terra.
Reilly salvoute diso.
Brindarei por iso.
Houbeches matarme. Non te arrepintes?
Non me obsesiona.
Quizais debería.
Vai sendo tarde.
Non, nin de broma.
Ti e eu imos beber hoxe.
Sé boíña e trae Yellow Spot.
Vaiche gustar ese whisky. Imos coller unha boa.
BASEADO EN MARVEL COMICS
Asegúrelle que o Sr. Reilly devolverá a chamada canto antes.
Si, engadireina ás mensaxes anteriores.
URXENTE - CHAMAR AO ALCALDE PRIORITARIO
O alcalde de novo?
Sabe a que Ben Reilly chama?
Cago no demo!
Este está fatal.
Vállame Deus!
Vaites! Eu…
De acordo.
Dicide o que queirades de Silvermane, pero admiro o físico que ten.
Ten aguante bebendo.
Seica Lonnie está en Harlem, así que irei alí
arranxar o da merda de artigo no Bugle…
Revoltos.
Desculpa?
Quero ovos revoltos,
salchichas e unha galleta.
Se é un soño, bota tamén salsa, Sr. Rico.
A cona!
Non vou nin preguntar.
Quizais é o máis acertado.
Por favor. Preciso comida.
Antes fala co alcalde.
- Deus. - Eu vou ir buscar a Lonnie.
Avísame de como vai a cousa en Harlem.
Quen son?
Así es ti.
OS MONSTROS ATACAN
Dormes ben, ou?
Coma un bebé.
Por que o preguntas?
Non pode un preguntar pola súa favorita?
O certo é que pasei a noite esperto. Demasiada adrenalina onte.
Quizais non fun o único.
Que estampaches aí?
O puño. A cabeza. O busto de César.
Que importa?
Non podes arrefriar.
Se quedas sen voz, perdes unha actuación.
Non perdín ningunha en sete anos.
Case perdes unha onte á noite, non?
Se tes algo que dicir, dío. É cedo para indirectas.
Van directas, logo.
Winston era a toupa.
Pero non sei que facías na estación de tren.
Pregúntalle a Winston.
Non podo.
E por que non?
Metinlle unha bala no peito.
E se o detective dixese que son eu a toupa?
Meteríache a bala a ti.
Aí tes a túa resposta.
Non é unha resposta.
E non é a verdade.
A verdade é que eu estaba aterrorizada.
Non por culpable. Porque ti estabas trastornado.
Querías atacar e sentirte invulnerable.
Deches no cravo. Aí falas.
E ti con Reilly na estación?
Non estaba comigo.
Estábame vixiando por ti.
Sabería que Winston era a toupa
e pensou que eu tiña relación porque fuxía.
Non soubo que non tiña tal ata que Winston tentou incriminarme.
Ben.
Reilly foi listo de non confiar e de non caer en favoritismos.
Se é tan listo, como non o contratas?
Tenteino. Foi listo para dicir que non.
Alédame a túa volta.
Non hai mellor sitio.
Ben, rapaciña.
Ves? Sabía que podías facelo.
- O escritorio abanea. - Xa o sei. Concéntrate.
Como me vou concentrar así?
Levo tres días coa mesma pregunta.
Non sei cantas veces lle teño que dicir…
Síntoo moito.
Si, Investigacións Reilly. Quen chama?
Ola, Sra. Hardy.
O Sr. Reilly non está agora. Déixolle unha mensaxe?
Si.
Ás 15:00 no Calypso.
Si, xa o aviso.
Acabou a clase.
- Si. - Dállo a Ben.
Aínda non rematamos!
Oh, Johnny Cave, claro. Un gran tipo.
- Díxomo así el mesmo. - Ti non dubidas, ou?
Mesmo lugar. Ás 12:30.
- E puntual! - E puntual!
Tarde, eu?
Vaia, ho! Arre demo.
De que falas?
Adoito ser eu a que espera
20 minutos a que aparezas.
- De acordo. - De acordo.
Pero xa me oíches.
- E puntual. - E puntual.
Que significa iso?
- Queima. - Queima.
Non.
Ben, son eu. Abre.
- Estou durmindo. - Logo por que falas?
Oíchesme? Se dormes, por que falas?
Que?
A cantante deixou unha mensaxe importante.
Marchei antes da clase.
Espertou!
Mellor marcho correndo.
- Si. - Pero…
Quizais unha ducha.
E un afeitado.
E unha camisa limpa.
E… E boa sorte!
Máis café, xefe?
Máis café?
Pensas que estou xordo.
- Non? - Non.
Eu só…
Non creo que o xefe McNamara veña, xefe.
Pois buscádeo e lembrádelle
que unha das condicións para seguir recibindo subornos
é presentarse á súa cita semanal.
E limpade iso.
- Ao final chegou. - Si.
Débolle unha copa.
Logo. O noso amigo xa me invitou a moitas.
Temos que falar diso. Unificar versións.
Quere saber que facía comigo na estación.
- E dixo…? - Que non confiaba en min
e creu que estaba con Winston.
- Intelixente. - El tamén o é.
E non vai parar en Winston.
Preguntará sobre a redada, que o podería conducir a…
Ao alcalde?
Creo que o subestimei.
Ás veces ocorre.
En serio, por que fai isto?
Por que ía matar a Silvermane?
- Preguntei antes. - Salveille a vida.
Aquí non.
- Un pé, dous pes, salta e esvara. - Un pé, dous pes, salta e esvara.
Non vos preocupedes, rapaces. Hai sopa para todos.
- Dous. - Aquí ten, xefe.
- Que tal o negocio? - Acaba de dobralo.
Serves ao teu país, e así é como cho pagan.
Todos imos comer hoxe.
- É veterano tamén? - Non.
Son xornalista.
Busco un tal Lonnie Lincoln para un artigo de veteranos negros
e contar como lles vai a vida.
Está no lugar correcto.
Os veteranos de Harlem veñen aquí buscar comida.
- Si? - Si.
Quere historias?
Teño historias para días.
Imaxine isto.
Unha caixa de anchoas cae dun camión.
- Si. - O meu colega, Steven,
está xuntando todas as latas de anchoas.
Nin sequera lle gustan.
E eu: "Steven, non me van as anchoas…"
- Que é este sitio? - A miña vida de antes.
Actuaba aquí antes de que Silvermane me topase.
Cantaba por catro pesos.
Non tiña case nin para encher o estómago, pero encantábame.
Unha noite, deume máis cartos en propinas dos que vira na vida.
Ao día seguinte, propúxomo:
estrela dun novo club.
Dixo que tería todo o que sempre quixera,
e deumo.
Pero non viu as condicións.
Non as había ao principio,
pero cos anos volvéronse duras.
Non. Iso non.
O único que lle excita a Silvermane é o poder.
Sempre que el poida controlar o que visto, o que fago
e con quen estou.
Unha vez houbo un home.
Thomas.
Comezou a vir ao club todas as noites
e ao final acabou conquistándome por cansazo.
Era dentista, aínda que non o crea.
Un dentista sexy?
Si, xa oín falar deses tipos.
Non, pero non era amable.
E supoño que para min a amabilidade era algo novo.
Despois dun ano, sorprendeume cun anel,
e eu sorprendino dicíndolle que si.
Despois de que Thomas deixase de vir,
pensei que quizais eu fixera algo mal.
Puido escorrentalo, pero Silvermane mandouno matar.
Non quero volver cometer o mesmo erro.
Pero cometeuno con Flint.
Tamén ha de ser amable cando non está esmagando cabezas.
É, si.
Ten máis honra e lealdade ca ninguén que eu coñeza.
Crin que nos daría outra oportunidade.
E por iso precisa sacar a Silvermane de diante.
Fun tan parva que crin que podía telo todo.
Fáleme de Addison.
Flint mencionárao. Foron compañeiros na guerra.
Preocupábase del.
Dixo que Jimmy perdera o traballo, que queimaba cousas para gañar cartos.
Estafaba aseguradoras.
Cos cartos que eu ofrecía…
podía matar a Silvermane.
Pero Addison estragouno todo e deixou a Silvermane fuxir.
E logo o outro elemento raro, como se chamaba?
A Araña…
frustrou o segundo intento.
E aquí estamos.
Se non ten polo e fideos, non é sopa de polo con fideos, non?
É só unha sopa. Sabe a que me refiro?
Vaino anotar ou algo? Porque estou soltando perlas.
Non, téñoo todo aquí.
Harvey, amigo meu, grazas pola perspectiva.
De nada. Non me esqueza.
Estou aquí todo o día, a diario. Chova ou faga sol.
Veño só, sen polis!
- Arrincaríache a cabeza. - Seino, pero oe.
O que publicaron non foi o que eu contei.
- Vin arranxar isto. - Esperas que o crea?
Tío, déixame axudarte.
Imos falar a un sitio máis cómodo.
- The Alcove, no 79… - Si, sei onde está.
Todo o mundo sabe onde está.
- Boa noite, Sra. Hardy. - Boa noite.
Como vai o dos monstros eses?
Que desfeita.
Cren que a Araña volverá aparecer? Eu dubídoo.
- O tipo apenas daba feito… - Conduza e xa, se non lle importa.
Claro, meu.
Non podo quedar soa esta noite.
Mire, impórtalle volver ao centro?
Sen problema, meu.
Mire quen apareceu ao final.
Atopastes o xefe da Policía.
Aínda mellor.
Meu rapaz.
Onde te meteras?
Busqueite por toda a cidade.
Tiven que agocharme un tempo.
Si, xa o sei.
Estás nos xornais despois da lea que armaches con eses polis.
De onde saíu todo iso?
Non te preocupes.
Alédame que volveses.
Sabes que tiñamos un traidor?
Nunca che gustou Winston, verdade?
Winston?
Crías que era outra persoa?
Eu tamén.
Por iso non te podes fiar de ninguén,
nin dos aliados máis fieis.
Cartos e poder corrompen a calquera.
Estás ben?
Todo vai ben.
Es benvido aquí, en calquera caso.
Sempre fuches leal.
Vai en ambas direccións, Flint.
Cúbreme as costas, e eu cubro as túas.
Aínda que debo advertirte: pronto teremos unha loita.
Estás listo para iso?
Estou.
Para o que precise, estou listo.
Ben.
Que o alcalde vexa a que se enfronta.
Deberiamos falar dos poderes?
Desde cando os tes?
De onde es? Criácheste en Harlem?
Xogas ás cartas?
Xoguei algunha que outra vez.
E es bo?
Non é moito.
Non ten que facer iso.
- Facer o que? - Ser humilde.
- Ten algo para beber? - Claro.
Poño música?
Só hai un vaso. Non adoito ter invitados.
Ben…
Aquí hai outro. Pero está usado.
Usarei eu o vaso usado.
Tome asento. Póñase cómoda.
Aquí estamos.
Tócalle.
Dígame por que.
Certo. Tócame a min.
Tócame a min.
Había unha rapaza.
Unha rapaza lista e divertida.
Quere falarme dela?
Chamábase Ruby e eramos…
felices.
Fixen un traballo, nada importante, un marido irresponsable.
Pero acabou pasando cinco anos no cárcere,
e aguantou a condena pensando só nunha cousa:
vinganza.
Aínda non sei como, pero sabía que estaba unido a Ruby
e matouna.
Eu ía levala cear esa noite.
O tema é que non fomos cear
porque eu estaba moi ocupado emborrachándome nun bar no medio da cidade
e ela corría perigo.
Cheguei moi tarde.
El matouna para facerme sufrir.
Matouna el, pero está morta pola miña culpa.
Se Ruby nunca me coñecese, aínda estaría viva.
Entón…
salvoume a min para compensar o dela.
Nada pode compensar iso.
Fíxeno para non sentirme peor.
E como se sente?
Que como me sinto?
Só.
Pois…
Quizais poidamos estar sós xuntos.
- Síntoo. - Merda. Mira…
Lonnie, quen é "H"?
Helen.
A miña nai.
Estaredes moi unidos.
E co resto da túa familia?
Só con miña nai.
Trala guerra…
custaba estar ao meu carón.
Custa volver á vida normal.
Meus tres irmáns foron.
Si, e os meus tamén.
O maior foi prisioneiro de guerra.
Si?
Onde?
En Frankfurt.
Si, levoulle moito tempo recuperarse mentalmente diso.
Os alemáns capturáronme.
Merda!
Perdón, eu…
Fixéronvos algo, non?
Silvermane! Alégrome de verte.
Lembras a miña muller.
Querida, e se vas con Phyllis empoar o nariz?
Vai á merda, Alfred.
- Veña, Phyllis. - Vale.
Boteite en falta no xantar hoxe.
Estiven gardando sitio para a cea.
Como che vai?
Tes bo aspecto. Estás ben de saúde?
Forte coma sempre, amigo.
E ti que tal?
Coa tensión algo alta. As eleccións, xa sabes.
Sei, fun eu o que pagou para poñerte nese asento.
Estou a piques de perder outras eleccións.
E de quen é culpa iso?
Queres a lista completa ou só os titulares?
Deixémolo en cousas do destino.
E que?
Pasas ao seguinte e agardas que marche en silencio?
Só quen arrisca a ir demasiado lonxe pode chegar a descubrir ata onde chegar.
Nese caso, alegrarame ensinarche ese lonxe.
Déixovos falar.
- Senta. - Senta.
É porque pedín a fin da prohibición?
Porque só lle estou dando á xente o que quere.
Cres que es especial, Morris?
Cada catro anos, eu decido quen senta nese asento.
Esta vez vai ser Hudson.
Para a próxima, tocaralle a outro cabrón.
Ao parecer, este cabrón en particular aínda ten cartas por xogar.
Por que cres que son o único que come co xefe da policía?
Estou seguro de que podemos acadar algún…
Tiveches moito éxito. Tiña que acabar nalgún momento.
Estás seguro diso?
Que parvo fun.
Non che presentei o meu socio.
Flint, saúda o alcalde.
Tranquilos todos. Non se preocupen. Somos todos amigos.
Tranquilos.
Non penso achantar.
Paréceme ben.
Tes collóns, Morris. Iso teño que admitircho.
Que sobreviva o mellor.
Que é o seguinte, xefe?
Pediuno. Ímosllo dar.
Si.
Cando estaba na estación, onde ía?
A calquera sitio.
Lonxe.
Pero se escollese un sitio?
A Santorini.
É unha illa grega con praias de area negra
e pequenas vilas con encanto,
para non facer nada máis que comer, beber e ver o solpor.
Parece moi aburrido.
Pero coa persoa adecuada…
Coa persoa adecuada?
Síntoo.
Non, tranquila.
Non imaxinara isto.
Eu si.
Interrompemos cunha alerta na cidade.
Temos un aviso.
As autoridades piden quedar na casa.
- Agarda. - …un monstro con superpoderes
aterroriza o distrito Diamond.
- Queden na casa… - É Flint.
…mentres se controla…
- Oes? Debe ser Flint. - Informaremos
de como evoluciona…
Si, pero non sei que demo queres que faga.
Alterouse a última vez que falamos.
Veña!
Tento axudalo!
De acordo, pois vai.
Despois de compartirmos tanto,
o que é para min e Ruby para ti,
vas quedar sentado sen facer nada?
Es un covarde de verdade.
Só sei que cando comeza, vai a peor rápido.
E non hai volta atrás.
Deberiades falar coa Dra. Faber.
Ela pode explicar o que pasa moito mellor ca min.
Robbie.
- Eu? - Si.
De acordo.
- Reilly. - Son eu.
Non hai tempo de explicar. Colle a cámara
e vai ao distrito Diamond agora mesmo.
Flint, agarda!
Cría que eras outra persoa.
Eu sei ben quen es ti.
- É quen creo que é? - A Araña!
Ese é a Araña?
Pensei que morreras. Que estás a facer…?
Cago na cona!
Viñeches determe.
- Non, como dixen… - Manda carallo!
Eu e mais a Araña zoupándonos na Sexta Avenida, eh?
- Que? - Pon iso nun póster.
Outro máis.
Está vivo.
Apenas.
E agora, como espectáculo principal…
Hostia! Vistes iso?
E quen demo é este tipo?
Incrible.
Non pode ser, Araña. Queres máis?
Veña, meu. Deféndete.
Fai o teu traballo: protexer a cidade.
- Para a Silvermane. - Que che salve o cu, dirás.
Señor, un deses monstros está destruíndo o Diamond.
Meu Deus, Silvermane non perde o tempo.
- A Araña está alí. - A Araña está alí?
Ese debería seguir retirado.
Veña. Podemos falar?
Non o sei.
Aínda se lle dá ben.
Veña!
Lisca.
Si!
Boa xogada, Araña.
Pero estou cargado de enerxía.
Por agora.
A Araña volveu!
Non podes facer nada?
Son o raio do alcalde de Nova York.
Contento?
Agarde! Señor?
Vamos, ven aquí…
Así, sigue achegándote.
Queres máis aínda, meu?
Teño máis para ti.
Veña.
Estrañábasme.
Non!
Estás perdendo chispa, colega.
Tiveches abondo, meu?
Tes que facelo mellor.
Pódoche axudar con iso?
Dálle, Araña!
Ves iso? Aínda se lle dá ben.
Si, díxencho eu.
- Aí está. - Agarda. De onde ves?
Rápido e fácil.
Retrocedan, vamos.
Déixenlle pasar!
- Rapaz! - Así se fai, Araña!
Que pasa aquí?
Sorride á cámara.
Robbie, non. Non.
Listo xa. Sóltame a man.
Teño algo que anunciar!
A Araña e eu formamos equipo…
- Non é un equipo, non tal. - …para salvar a cidade!
Volveu, xente!
Non! Non volvín!
Veña, outra. Unha foto máis.
Non, grazas.
- Veña. - Vamos, Araña!
Marcha!
- Oh. - "Oh" digo eu.
Pasa. Estás na túa casa.
Todo ben?
- Non queres saber que ocorreu? - Flint? Está ben?
Non era el.
Que tes na cara?
É que batín coa porta.
Cantas veces?
Dime só unha cousa.
- Teño razón? - Supoño.
Non sei de que me falas.
Encantada de coñecerte, Sr. Araña.
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa: Paula Maneiro