Kurwa.
- Nie żyje? - Nie miał pulsu.
Sprawdź jeszcze raz.
Nic.
- Oddycha? - Nie oddycha.
- Nie sprawdziłeś. - Nie musiałem!
Trupy nie oddychają!
- Dzwonię na policję. - Co? Nie. Czekaj.
Słuchajcie, musimy... Musimy uzgodnić wersje.
Nie ma żadnych wersji. Musimy wezwać policję.
Barney ma rację. To nie wygląda dobrze.
Im dłużej zwlekamy, tym gorzej to wygląda.
- To samoobrona. Miał broń. - Trzech na jednego.
- Miał jebaną broń! - Dobra, wiem.
- Po prostu się uspokój. - Jak mam się uspokoić?
Musimy zadzwonić na policję. W tej, kurwa, chwili.
A może raczej do prawnika?
- Kat Resnick. - Nie...
- Tak! - To kiepski pomysł.
- Uniewinnili cię. - Bo tego nie zrobiłem.
My nie zrobiliśmy tego.
- Ale i nie nie zrobiliśmy. - Jebać to. Dzwonię na policję.
- Nie. Nie. - Co jest, kurwa?
Nie dam się znów aresztować!
Prawie poszedłem siedzieć na długie lata,
a nawet nie byłem przy śmierci Paula!
Przykro mi, ale tym razem wszyscy tu byliśmy!
- To był wypadek. - Wypadek z bronią, Nick!
Przykro mi, ale nie zamierzam beknąć za kolejną śmierć, w której nie zawiniłem!
Brzmisz... On oszalał.
On... Wiesz, że oszalał, prawda?
Nie oszalał.
Co?
Coop zarządzał jego pieniędzmi. Ashe zainwestował w twoją siłownię.
Wszyscy robiliśmy z nim interesy.
- I co z tego? - To nie jest nic pewnego.
- A ty jesteś celebrytą. - No i co?
Zrobią wszystko, żebyś nie mógł liczyć na specjalne traktowanie.
Ja? Dlaczego ja? To ty mu przywaliłeś w głowę.
- A ty go podpaliłeś! - Tak, podpaliłem!
Mówię tylko, jak to może wyglądać.
Wiecie co? Jebać to.
Odpadam.
Kurwa!
Mamy decyzję do podjęcia.
A potem musimy się jej trzymać. Coop ma rację.
Przydzielą nam agresywnego, ambitnego prokuratora,
którego będzie obchodziła wygrana, a nie prawda.
Nick, twój udział zmieni skalę tego wydarzenia z lokalnej na krajową.
Media się na to rzucą.
Przepadnie twoja kariera telewizyjna. Ja będę skończony, a Coop...
Okej, rozumiemy.
Wszyscy mamy wiele do stracenia.
Jesteśmy w tym razem.
Jesteście moimi przyjaciółmi.
I przyjmę waszą decyzję.
Ale cokolwiek zrobimy...
musimy zrobić to razem.
Dobra.
Ktoś wie, gdzie możemy się pozbyć ciała?
Cholera.
BRAK SYGNAŁU
Coop, co jest?
Myślałem o jego córce.
O cholera. Zapomniałem o tym.
Jest dziś u Mel. Nie chciała tu być w czasie jego randki z Sam.
Obudzi się bez ojca.
Niewiele to zmienia,
ale chyba nie byli blisko.
To zabrzmiało okropnie. Przepraszam.
Czy to cokolwiek zmienia?
Może powinniśmy go tutaj zostawić?
Był pijany i naćpany. Potknął się.
Nie wiem, stary. Walczyliśmy z nim.
Znajdą nasze DNA pod jego paznokciami czy coś.
Może dać go do wanny?
Nie ma wersji, w której nie wyglądałoby to na zabójstwo.
Nie zostawię tu ciała, żeby jutro znalazła go córka.
Okej. Dobra.
Więc zawozimy go do Lewisboro
i wrzucamy do rzeki przed wschodem słońca.
Cholera.
To też zabrzmiało okropnie. Okej.
Bierzmy go.
Zamierzasz dołączyć?
Chwycić za kończynę?
Miałem wazektomię. Przez tydzień nie mogę nic dźwigać.
Serio?
Wybacz, nie wiedziałem, że będziemy dziś przenosili zwłoki.
Dobra, stary.
Nieźle. Na trzy.
Tak.
- Jezu. - Dobra. Gotowy? Raz, dwa, trzy.
Dobra. Jest okej.
Barney, podstaw wóz od tyłu.
Nie. Wiesz, jak chłonna jest ta skóra?
Poważnie?
To dowód. Nie chcę tej krwi w moim aucie.
Moje jest za małe. Co zrobimy? Wezwiemy jebanego Ubera?
- Nie przemyśleliśmy tego. - Bez kitu.
Dobra, weźmiemy Escalade Ashe’a.
ZNAJOMI I SĄSIEDZI
- Sam, czekaj. - Zostaw mnie.
Czekaj. Daj mi wyjaśnić. To nie jest to, na co wygląda.
Na nic nie wygląda, bo tego nie widziałam, bo mnie tu nie było.
Hej. Zaczekaj.
- Nie. Żartujesz? - Proszę.
Wiem, że ciężko to ogarnąć.
Ashe nie żyje?
Tak.
O Boże.
- Zabiliście go? - Nie zabiliśmy go.
Nie, my nie... Nie celowo.
No to wszystko okej.
Okej. Hej.
- Puszczaj. - Daj mi chwilę. Proszę.
Muszę ci powiedzieć, co się stało.
Nie! Nie musisz,
bo nie chcę wiedzieć, co się stało.
Jeśli powiesz mi, co się stało, będę...
zamieszana. Albo współwinna, nie wiem.
O Boże.
- Boże. Będę podejrzaną. - Nie.
Jasne, że będę.
To... drugi mężczyzna, z którym byłam i który został zabity...
- Paul sam się zabił. - Pewnie...
Aresztują mnie i będę musiała przejść to wszystko od nowa!
Panikujesz. To w pełni zrozumiałe.
Dlaczego ciągle pakuję się w taki syf?
Nie różnię się specjalnie od wszystkich, nie?
Czemu każda moja relacja musi prowadzić do zarzutów karnych?
Co robię nie tak?
Zadaję sobie to samo pytanie.
Masz rację.
Tobie też się przyjrzą, a ty to zrobiłeś.
- Nic nie zrobiłem. - Widziałam, jak niosłeś ciało.
Tak, to zrobiłem, ale istnieją okoliczności łagodzące.
- Boże. - Mogę coś powiedzieć?
Nie!
Okej, tak.
Co niby powiesz, co mogłoby poprawić sytuację?
- Zdefiniuj: „Poprawić”. - O Boże!
Słuchaj.
Hej. Posłuchaj.
Był naćpany kokainą i ketaminą.
Próbował mnie zastrzelić.
- Jezu. - No.
Sytuacja wymknęła się spod kontroli.
Potknął się i upadł, uderzył się w głowę.
Nie wezwaliście karetki?
Powinniśmy byli to zrobić. Tak.
Ale nie wyglądało to zbyt korzystnie.
No rzeczywiście.
Przyszłam tu, żeby z nim zerwać.
Cóż...
Jedno zmartwienie mniej.
Będą mnie sprawdzali.
Mam kartotekę.
Nie, ty nie... Nic nie zrobiłaś.
To nieistotne. Wszyscy będą o tym gadali.
Dopiero wróciłam z wygnania.
Ledwo zaczęłam dostawać zlecenia.
Zrobi się straszny bałagan.
Cóż...
...a jeśli do tego nie dojdzie?
Brak ciała, brak podejrzanego zabójstwa.
Tylko śliski miliarder,
który ulotnił się z tylko sobie znanych powodów.
Cóż mogłoby pójść nie tak?
Mam nadzieję, że już nic.
Jesteśmy strasznymi ludźmi, Coop?
Myślę, że jestem dobrą osobą, ale może się mylę.
Może straszni ludzie nie wiedzą, że są strasznymi ludźmi.
Mieszkamy w strasznym miasteczku, robimy sobie straszne rzeczy
i to jest nasza kara.
- Kara za co? - Za to, że jesteśmy straszni.
Dokąd zamierzaliście jechać? Z ciałem?
Na północ. Nad rzekę.
Rzeka to zły pomysł.
Masz lepsze pomysły?
Dom Crosbych przy Sutherland.
Ma zostać wyburzony.
Zatrudniłam Maggie i Suzanne.
Miejsce na basen jest już gotowe. W przyszłym tygodniu robią wylewkę.
Zakopcie go tam, a oni wyleją beton.
Dzięki, Sam.
Nie ma sprawy.
Nie ma o czym mówić.
- Okej. - Serio. Nigdy o tym nie mówmy.
- Okej. Dobra. - Chryste.
- W porządku? - Tak, jest okej.
Kurwa!
- Cholera. - Co?
- Moje plecy. Jezu. - Nie wierzę.
Czyli mam trzy ciała do przeniesienia.
Chryste Panie.
O cholera.
O kurwa.
Ashe! Co jest, kurwa?
O Boże!
Co? Hej, co ty robisz?
Skurwysynu!
No weź.
Cholera.
O cholera!
Dawaj.
O cholera!
- Wychodźcie! Wy... - Pomocy.
O cholera.
- Gdzie Barney? - Barney!
Barney!
O kurwa.
Cholera.
- Barney. Cholera. - Chryste.
Dobra. Mam cię.
Ashe?
- Widzicie go? - Chyba się nie wydostał.
O cholera. Chodźcie.
Spierdalajmy.
Tak.
Myślicie, że ktoś go znajdzie?
Było tam dość głęboko.
Może to już koniec.
Możesz mieć rację.
Nawet jeśli go znajdą, nie będzie śladów wskazujących na nas.
Naćpał się i wjechał do jeziora.
Po sprawie.
Zgadza się.
Tyle że siedział z tyłu.
Wszędzie wokół mnie znajome twarze
Wymęczone miejsca, wymęczone twarze
Od samego świtu startują w wyścigach
Zmierzają donikąd, zmierzają donikąd
Łzy wypełniają ich szklanki
Bez wyrazu, bez wyrazu
Chowam głowę Chcę ukryć swój smutek
Nie ma jutra, nie ma jutra
I to jest całkiem zabawne Całkiem smutne
Że sny, w których umieram Są najlepszymi, jakie miałem
Ciężko ci to powiedzieć Ciężko mi to znieść
Kiedy ludzie kręcą się w kółko
To bardzo, bardzo szalony świat
Szalony świat
Dzieci wyczekują dnia Gdy dobrze się poczują
Wszystkiego najlepszego
Szok to zabawna sprawa.
Czasem jest tak subtelny,
tak zintegrowany z twoim mentalnym procesem przetrwania,
że nie wiesz, że w nim jesteś.
Zdarza się też, że uderza w ciebie jak jebany taran.
Tej nocy przekroczyliśmy granicę i o tym wiedzieliśmy.
Nie wiedzieliśmy tylko, czy ujdzie nam to na sucho.
Mieliśmy teraz wspólną tajemnicę.
Wielką tajemnicę.
A mnie przypomniały się słowa Bena Franklina:
„Trzy osoby dochowają tajemnicy...
o ile dwie z nich będą martwe”.
I to jest całkiem zabawne Całkiem smutne
Że sny, w których umieram Są najlepszymi, jakie miałem
Ciężko ci to powiedzieć Ciężko mi to znieść
Kiedy ludzie kręcą się w kółko
To bardzo, bardzo szalony świat
Szalony świat
DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ
Mówię wam, ktoś go zabił.
Kto tak nagle znika?
A może musiał na trochę uciec od tego wszystkiego.
Nie macie czasem ochoty przez jakiś tydzień nie wracać do domu?
On nie był żonaty.
Fakt.
Nie mogę uwierzyć, że siedzimy tu i omawiamy kolejne morderstwo.
Paul popełnił samobójstwo. To co innego.
Nie ma opcji, żeby Ashe się zabił.
Nawet nie wiemy, czy nie żyje.
Ma nastoletnią córkę. Nie porzuciłby jej ot tak.
Chyba że miał kłopoty.
Lubiłem go, ale był dość śliski.
Słyszałem, że handlował bronią.
Też to słyszałem.
Kogoś jeszcze odwiedziło FBI?
- Tak. - Mnie.
- Tak. - Przydzielili wam tę kobietę?
Agentka Isles.
- Była u mnie. - I u mnie.
Naprawdę nieznośna.
Gretchen prawie jej przywaliła.
Całkiem niezła laska.
- Zgadzam się. - Prawda?
Serio, Ashe miał pewnie do czynienia z niebezpiecznymi ludźmi.
Byliście u niego w Hamptons, kiedy FBI zrobiło nalot, nie?
Tak. To było coś.
Nie zrobiło to na nim wrażenia.
A ty, Barney? Masz jakieś teorie?
Jeśli facet z taką kasą chce zniknąć, może zniknąć.
Albo to karma.
Nie można być tak bogatym i przystojnym,
i w końcu za to nie zapłacić.
Cokolwiek się stało, prawda wyjdzie na jaw.
Zawsze tak jest.
Robi się tu gorąco.
Cholera.
Co się z nim dzieje?
Ashe nie miał zainwestować w jego siłownie?
Zwrócił się z tym do nas, ale nie wiem, czy mówił poważnie.
Jeśli kiedykolwiek wróci, pewnie urządzi wypasioną imprezę.
- Na pewno. - Prawda?
Był szalony.
Pamiętacie skrzypce?
Nie płakałam.
To źle?
Nie.
Nie jest powiedziane, jak powinnaś się teraz czuć.
Mieliście z tatą skomplikowaną relację.
To skomplikowana sytuacja.
Przepracowanie tego musi trochę potrwać.
Kochałam go, bo musiałam, ale najczęściej go nienawidziłam.
No cóż.
Wielu nastolatków nienawidzi rodziców.
- Pogadaj z moimi dziećmi. - To co innego.
Nie pamiętam, kiedy to do mnie dotarło,
ale od pewnego czasu wiedziałam, że był złym człowiekiem.
Robił złe rzeczy.
Może.
To nie oznacza, że nie możesz go kochać albo za nim tęsknić.
Nawet nie potwierdzili, że nie żyje.
- No cóż... nie wiedzą tego. - Ja wiem.
Gdyby z jakiegoś powodu miał uciec, zabrałby mnie ze sobą.
Nienawidziłabym go za to.
Wiem, że jestem dużo starszy od ciebie, ale też właśnie straciłem tatę
i to jest pierwsza rzecz, o jakiej myślę każdego dnia.
Wręcz budzi mnie ta myśl.
To żałoba.
Ale jednocześnie ulga, bo wciąż jest ze mną.
Wciąż jest we mnie.
Tak to jest z rodzicami.
Nawet kiedy odejdą, nadal są z tobą.
Muszę już iść.
Jasne. Okej.
Na pewno wszystko masz?
- Tak. - Okej.
Dziękuję, że mogłam zostać tu tak długo.
Nie ma sprawy. Miło było cię gościć.
Mimo trudnych okoliczności. Jesteś tu mile widziana.
Dzwoń, gdybyś czegoś potrzebowała.
- Dziękuję. - Paszport?
- Bilet? Telefon? Wszystko masz? - Tak.
Zrobiłam ci lunch. Wiemy, jakie jest jedzenie w samolotach.
Jest w podręcznym.
- Trzymaj się. Szerokiej drogi. - Dzięki, Mel.
Ostrzegałem, że będzie męcząca.
Jest w porządku. Daj jej spokój.
Będę tęskniła.
Ja też.
Dasz sobie radę?
Mieszkałam z ciocią dłużej niż z ojcem.
Nieźle się dogadujemy.
- Nie o to mi chodziło. - Wiem.
Biedactwo.
- Dzięki, że pozwoliłaś jej zostać. - Jasne.
Myślisz, że wróci?
Jej ciocia jest na to otwarta.
A ty? Jak się trzymasz?
W porządku.
Jak myślisz, co stało się z jej ojcem?
Nie mam pojęcia.
Chyba miał wielu wrogów.
Kto to może wiedzieć?
Może się pojawi.
Tak myślisz?
Nie, kochanie.
NA SPRZEDAŻ
Wybierasz się gdzieś?
To ma związek z Ashe’em?
Szczerze? To była tylko wisienka na torcie.
Masz już coś upatrzonego?
Tak daleko jeszcze nie zaszłam.
Najpierw muszę sprawdzić, ile dostanę za dom samobójcy.
Mówią, że to obniża wartość o jedną czwartą.
Jesteś pewna?
Według niektórych statystyk...
Nie, nie. Jesteś pewna co do wyjazdu?
Niczego nie jestem ostatnio pewna.
Słyszałaś kiedyś powiedzenie: „Właśnie widzieliśmy ogon słonia”?
To jak wierzchołek góry lodowej?
Nie. Trochę uproszczę, ale chodzi o to,
że jeśli widzisz ogon słonia, to słonia już prawie nie ma.
Kto jest słoniem w tej przypowieści?
Cały ten syf, przez który przeszłaś przez ostatni rok.
Mam wrażenie, że wyjeżdżasz w momencie, gdy znów ma się zrobić lepiej.
To chyba najmniej cyniczna rzecz, jaką kiedykolwiek powiedziałeś.
No proszę. Kto by pomyślał? Sam nie wiem. To... Masz tu dom.
Masz tu swoich ludzi.
Czyżby? A ty ich masz? Ktokolwiek z nas ich ma?
Błyskawicznie mnie przekreślili.
Nie tylko mnie. Moje dzieci też.
W tym miasteczku czujesz się tak,
jakby jeden marny dzień dzielił cię od wywalenia na bruk.
Gorsze od mieszkania w akwarium jest tylko wyrzucenie z akwarium.
Myślisz, że gdzie indziej będzie lepiej?
Może ze mną będzie lepiej.
Gdzieś, gdzie próg wejścia jest niższy i nie musisz sprzedawać duszy, by wejść.
Tak to odbierasz? Że sprzedałaś duszę?
Ze zniżką.
A ty nie?
Może kilka razy ją zastawiłem.
Zobaczymy, ile wyciągnę za dom.
A skoro o tym mowa, chyba znalazłam to, o co prosiłeś.
- Namierzyłaś ją? - Tak.
W zeszłym miesiącu wynajęto tylko dwa mieszkania z jedną sypialnią.
Prześlesz mi namiary na to tańsze?
Jasne.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Muszę lecieć.
Do zobaczenia.
Hej.
Zawsze pojawia się kolejny słoń.
Coś o tym wiem.
Śmierć Ashe’a była tragicznym wypadkiem.
Ale miałem szansę wydostać się z tej pułapki.
Sześćset milionów wróciło na konto Ashe’a.
Pozostałe 400 milionów po tym, jak Jack wyciągnie je z Excelsiora.
Jeśli Sam miała rację i sprzedałem duszę,
miliard dolarów powinien pozwolić mi odkupić przynajmniej jej część.
- Dobrze. Tędy. - Bardzo dziękuję.
- Cześć! - Hej! Jak tam?
- Dobrze cię widzieć. - Nie zmieniłaś się.
- Boże. Ty też nie. - Rany!
Świetnie wyglądasz.
Dziękuję. Dzięki, że znalazłaś czas na spotkanie.
- Wiem, jaka jesteś zajęta. - Zawsze znajdę czas dla starej znajomej.
Poza tym cieszę się, że znów odnalazłaś w sobie taką pasję.
Na studiach świetnie pisałaś.
Dziękuję.
Czytałam te rozdziały...
To pierwsza wersja, pracuję nad inną strukturą. Już milknę.
Bardzo dobrze napisane.
Bardzo intuicyjne, inteligentne i nudne.
Nie próbuj mi słodzić.
Po prostu nie wiadomo... po co powstał ten tekst.
Myślałam, że książki o menopauzie są teraz modne.
Były.
Już nie są.
Cholera.
Mogę być z tobą szczera?
To... To nie było szczere?
Wiem, co przeszłaś w zeszłym roku, kiedy aresztowali Coopa.
Strach, poczucie zdrady, cała ta polityka seksualna...
Tak, to było... Było ciężko.
I o tym powinnaś napisać.
Co?
Tak.
Nie, ale...
To moja rodzina, moje życie.
Nie mogę tego zrobić.
True crime, seks, morderstwo na przedmieściach.
- To nie było morderstwo. - To się świetnie sprzeda.
Przykro mi.
Nie mogę tego zrobić.
Rozumiem.
Może brakuje ci odwagi.
Większości ludzi brakuje.
Ale dobrze piszesz, Mel.
Jeśli zmienisz zdanie, wiesz, gdzie mnie szukać.
Stary, gliny szukają Ashe’a. FBI i Interpol węszą.
Nie tykam na razie księgowości siłowni.
- Nikt nie analizuje twojej księgowości. - Tego nie wiesz.
Tak czy inaczej,
te kwoty są za małe, żeby wzbudzić podejrzenia.
Nie były za małe, żebyście je tam ukryli.
Jak mówiłem, to był błąd w ocenie.
Moja firma nie jest twoim prywatnym bankiem, Barney.
Okej, zaczekaj...
Barney nie zabrał z siłowni ani centa.
I nie zrobisz tego teraz.
Do czasu, aż do wszystko ucichnie.
Wiecie co? Idę pod prysznic.
Wybieraliśmy się na kolację.
Chcesz iść?
Nie, idźcie beze mnie.
Na pewno?
Wszystko z nim okej?
Jest mocno spłoszony.
- A ty? - Robię po prostu to, co zawsze.
Zwijam wszystkie lęki w kulkę, wciskam ją sobie głęboko w bebechy
i staram się udawać, że jej tam nie ma.
- Też tak robię. - Najlepsza metoda.
- Jedyna. - Jak poszło?
Pracujemy nad tym.
Świetnie.
Już mi lepiej.
Dopóki nie znajdzie się Ashe, przenoszenie kasy jest zbyt ryzykowne.
A co z kartą baseballową?
Lada chwila.
Ty mnie w to wkopałeś.
Pożyczysz mi kasę i zatrzymasz to, co przyjdzie?
Myślałem o tym, ale tak dużą sumę
zauważy moja żona. Będzie żądała wyjaśnień.
Nigdy nie okłamałeś żony?
Fatalnie kłamię.
A ty?
Ja świetnie kłamię.
Co? Jedziemy na tym samym wózku.
Nie jedziemy na tym samym wózku.
Fajnie być wami.
Po prostu...
Nie możecie dostać kasy, więc sięgacie do drugiej kieszeni
po garść innej kasy, aż ta pierwsza będzie gotowa.
Co ty... nie ma kieszeni.
Jebani biali.
Prawda?
Jesteś bielszy od niego, a to już pewne osiągnięcie.
Hej, Coop.
A kasa Ashe’a, która nie trafiła do funduszu?
Wciąż nią zarządzasz, prawda?
Moglibyśmy wziąć kilkaset tysięcy na pożyczkę.
Nie.
Jak to...
Boże. Nie mów mi, że to zrobiłeś.
Zrobiłem.
Odesłałeś 600 milionów dolarów? Ot tak?
Sześćset milionów? Miałeś tyle przez cały czas?
- To był nieco ponad miliard. - Żartujesz?
- To nie moja kasa. - Jak reszta.
- Jesteśmy jebanymi złodziejami! - Może ciszej?
Kurwa, co zrobiliście Nickowi?
- Co? - W jakim sensie?
Jest w jakimś dziwnym otępieniu.
Nie wie, co ze sobą zrobić.
Kumplowali się z Ashe’em.
Chyba wciąż go opłakuje.
Masz rację.
Fatalnie kłamiesz.
Mam kłopoty, Coop.
Zdobędziemy twoje pieniądze, obiecuję.
To po prostu chwilę potrwa.
Skończył mi się czas.
Żartujesz?
Byłem...
zupełnie nie w okolicy.
Po prostu tęskniłem.
Już prawie północ.
Wiedziałem, że nie śpisz.
Jak mnie znalazłeś?
Braterska telepatia.
Powinieneś był zadzwonić.
Nie odbierasz telefonów.
No właśnie.
Wszystko okej?
Tak...
Nie, niespecjalnie.
Służąca ma wolne. I tak dalej.
Chcesz herbaty?
Jasne.
W sumie nie mam.
Ładnie.
Tak myślisz? Wciąż się urządzam.
To telewizor taty?
Mama go nie chciała.
Chcesz o tym pogadać?
Nieszczególnie. Nie.
Ilekroć czuję, że odnalazłem siebie,
uświadamiam sobie, że jestem jeszcze bardziej zagubiony.
Tak jakbym utknął we śnie i nie mógł się obudzić.
Może to twoja kolej na zmierzenie się z tym, co dziwne.
Co?
No wiesz.
Odwróć się i zmierz się Z dziwnymi zmianami
Takie są słowa? Serio?
Nie miałem pojęcia.
Od bardzo dawna żyjesz bardzo konwencjonalnym życiem.
Nikt nie zdoła przez to przejść bez zmierzenia się z tym, co dziwne.
To pozwala odkryć, kim jesteś.
Chyba teraz twoja kolej.
Wiem, że nie jesteś złą osobą, co nie znaczy, że nie mógłbyś być lepszą.
Chciałbym, żeby był tu tata.
Andy.
Mógłbym się tu dziś przespać?
Tak, pójdę...
Znajdę ci koc.
Dziękuję.
Albo bardzo duży płaszcz.
Dzień Ojca w klubie.
To było niesamowite i nieco demoralizujące,
że miasteczko potrafiło tak szybko metabolizować skandal i tragedię.
Człowiek, którego wszyscy znaliśmy, najprawdopodobniej nie żył,
co było straszne, przerażające i niewiarygodne.
Ale oto jedliśmy, piliśmy i obnosiliśmy się z bogactwem,
tak jakby nasze życie było spektaklem, a przedstawienie musiało trwać.
Coop. Hej.
- Jak tam? - W porządku.
- Dzieciaki dotarły na Dzień Ojca? - Tak, jest Mike.
Lynn i Val nie mogły przylecieć z Los Angeles...
- W porządku? - Tak.
Tak.
Wszystko okej?
Tak. Możemy chwilę pogadać?
- Jasne. - Tak.
Michter’s, proszę.
- Macallan 25, czysty... - Oczywiście.
- Ja... - Co tam?
Nie wiem, czy powinienem o tym mówić...
Może nie powinieneś.
Mam romans.
Albo dawaj, śmiało.
Jesteśmy bardzo, bardzo dyskretni.
No wiem. To Diane Miller, prawda?
Kurwa. Kurwa!
Skąd wiesz?
Boże. Wszyscy wiedzą?
- Nie, stary. Tylko ja. - Czy...
Nikt w tym miasteczku nie może mieć tajemnicy?
Jak długo tu mieszkasz?
Za długo. Po prostu...
Nie wiem, co robić.
Ta sprawa z Diane zaczęła żyć własnym życiem.
Prosisz mnie o radę?
Tak, stary. Proszę.
Przestać posuwać żonę kumpla. Tak tylko zasugeruję.
Kochamy się.
Jesteś zakochany w Diane Miller?
- Tak. - Nie.
Jesteś zakochany w pieprzeniu kogoś nowego.
Kogoś, kto też uważa, że pieprzenie kogoś nowego jest ekscytujące.
To ekscytujące i...
ryzykowne, seksowne i niewłaściwe. Ale to nie jest miłość.
Od dawna jesteśmy z Lisą nieszczęśliwi...
Bo Lisa jest kurewsko nieznośna.
Chryste.
To się z nią rozwiedź. Ale nie rozbijaj małżeństwa kumpla.
Myślałem, że będziesz nieco bardziej wyrozumiały.
Bo jestem gościem, który pieprzy nowe osoby?
Wiesz, co robię, kiedy akurat nie pieprzę kogoś nowego?
Czyli niemal każdego dnia. Siedzę samotnie na kanapie
i oglądam filmy. Takie, których już nie robią.
Użalam się nad sobą i czuję, że mógłbym jutro zniknąć,
i minęłoby parę dni, zanim ktokolwiek by to zauważył.
Chryste, Coop.
W tym scenariuszu nie ma dla was z Diane happy endu.
- Rozumiesz? - Nie.
Możecie się pieprzyć, aż ktoś was przyłapie
i zniszczycie sobie życie.
Albo możecie dorosnąć, zwalić to na czasową niepoczytalność,
a potem rozważyć, czy warto ratować wasze małżeństwa.
Sam mówiłeś, że jest nie do zniesienia.
Nie jest moją żoną.
Sam pytałeś.
Owszem.
Nie przesadź.
Co się dzieje?
Martwię się o Nicka.
Agenci FBI namieszali mu w głowie.
Rozmawiali ze wszystkimi. Nie tylko z nami.
Wytłumacz mu to.
Pogadasz z nim? Zaraz przyjdę.
Nie jestem teraz jego ulubieńcem.
Porozmawiaj z nim.
To twój przyjaciel.
Hej. Co masz taki humor?
Tato.
Hej, Nick.
Hej. Chcesz drinka?
A coś się uchowało?
Nic mi nie jest.
Nie brzmisz tak.
Co mam ci powiedzieć, Barney?
- Zabiliśmy go. - Po pierwsze: nie to.
Od tamtej nocy nie mogę spać.
Siedzę w tym z tobą, okej? Coop też.
O Boże.
Przejdziemy przez to, ale nie jeśli się upijesz
i zrobisz coś szalonego.
Wtedy będzie po nas wszystkich.
Nie ma szans, żeby uszło nam to na sucho.
Wystarczy myśleć trzeźwo.
Nasze DNA jest w całym domu!
- Nikt nie sprawdza tego domu. - Włókna, włosy...
- Nie mamy włosów. - Pierdol się. Rzucasz suchary?
Miałeś mnie chronić!
To, co wydarzyło się tamtej nocy, wykracza poza moje obowiązki.
Barney, mówię o tej drugiej sprawie!
Kurwa.
- Nick... - Musisz mieć mnie za idiotę...
Ile razy mogę przepraszać?
Masz moje słowo, już nigdy czegoś takiego nie zrobię.
Wiem, że tego nie zrobisz.
- Dobrze. - Bo cię zwalniam.
Teraz naprawdę uważam cię za idiotę.
Wszyscy wiedzą.
- Co? Kto? - Wszyscy.
Wiedzą o jeździe pod wpływem.
- Oni? - Tak.
Daj spokój. Jebać ich.
Takie jest to miejsce.
Wieści szybko się rozchodzą, ale zaufaj specjaliście,
za tydzień ktoś prześpi się z nianią
albo z trenerem, pójdzie na odwyk czy zrobi jakąś inną głupotę,
a twoja drobna wtopa zostanie zapomniana.
Chyba popełniłam błąd.
Zdecydowanie go popełniłaś.
Chodzi mi o studia.
Ach, to.
Miałam poczucie, że to się toczy błyskawicznie,
że wszystko zwala się na mnie jednocześnie,
a ja nie miałam ani chwili, żeby to przemyśleć.
Teraz mam przerąbane.
Nieprawda.
Obudziłaś się, zakwestionowałaś wybraną drogę.
Zdecydowanie lepiej zrobić to teraz, kiedy jesteś młoda.
Na starość robi się dużo większy bałagan.
Chcesz iść na studia? Pójdziesz na studia.
Może nie w przyszłym roku, może nie na Princeton,
ale dotrzesz tam, gdzie chcesz dotrzeć.
A jeśli nie będziesz tego chciała, jeśli zmienisz zdanie?
Też coś wymyślimy.
Nie wiem, dlaczego wszystko się tak zjebało.
Coś o tym wiem.
- Co jest? - Zostaw mnie!
Okej. Co jest, kurwa? Hej!
Serio.
Hej, hej! Przestańcie.
Chryste.
Co jest, kurwa?
Boże!
Serio?
Klub miał trzystronicową listę zasad,
ale żadna z nich nie uwzględniała chyba takiej sytuacji.
Mimo to byłem przekonany,
że wszyscy dostaniemy oficjalne ostrzeżenie i wysoką grzywnę.
Pomożesz?
Nie. Pierdol się, Coop!
Kolejny burdel, w który nas wpakowałeś.
Drinka?
Zdecydowanie.
Chodź.
O co chodziło z Nickiem?
Nie wiem.
Upił się, próbowałem skłonić go do wyjścia,
zanim narobi sobie wstydu. Jak widać, nie poszło zgodnie z planem.
To był numer trzy.
Numer trzy?
Twoje trzecie kłamstwo.
O czym ty mówisz? Jakie kłamstwa?
Nie ufam ci, Barney.
Spodziewam się dziecka i nie wiem już, kim jest mój mąż.
- Nie wiem, o co chodzi... - Przestań!
Nie chcę słyszeć czwartego.
Okej.
Słuchaj...
Połóżmy dzieci spać i o tym porozmawiamy, okej?
Nie.
- Nie? - Nie wracasz z nami do domu.
Co?
Spakuję ci torbę i zostawię ją przed domem.
O czym ty mówisz?
Gdzie mam pójść?
Gdziekolwiek indziej.
Grace.
- Grace, przestań. - Palce.
Grace, masz rację, okej?
Porozmawiajmy o tym.
Rozmowa z tobą to ostatnia rzecz, na jaką mam ochotę.
Jak tam, Elena?
Co ty odwalasz?
Nie cieszysz się na mój widok.
Miałeś przyjść sam.
A co?
Chcesz coś ze mną zrobić?
O cholera!
Chłopaki, chodźcie.
Tędy, idziemy.
Co ty, kurwa, robisz?
Patrzcie na to!
Nie tak się umawialiśmy!
Obczajcie to.
Nie sprzedasz tego.
Łatwo je namierzyć. Nie bądź głupi!
Masz lepszy pomysł?
Okej.
Są warte dużo więcej niż to, co jestem ci winna.
- Fakt. - Tak.
Félix, zostaw pierścień.
Okej, weź zegarek.
Dobra.
Dziękuję.
To musi wyglądać realistycznie.
Trafiłaś na włamywacza i bum!
Biedna Elena.
Pewnie da ci podwyżkę.
- Dobra, chodźmy! - Masz zegarki?
Mam.
O co poszło między Nickiem a Barneyem?
Nick trochę za dużo wypił.
Barney próbował go powstrzymać i kiepsko poszło.
Trochę przesadził.
- Owszem. - Tęsknię za dziadkiem.
Ja też, mały.
Pierwszy Dzień Ojca bez niego. Przykro mi.
Może powinniśmy byli odpuścić w tym roku klub.
Wiecie co? Wciąż możemy.
- O rany. - Tak jest!
Hej, tatuśku.
Hej.
O czym myślisz?
Zastanawiasz się czasem, czy potrzebujemy tego wszystkiego?
- Domów, samochodów, ubrań. - O czym mówimy?
Myślisz, że bylibyśmy w stanie trochę się ograniczyć?
Mniejszy dom i dług, mniej rzeczy.
Nie pamiętasz naszego mieszkania przy Bank Street?
Pamiętam karaluchy.
Okej, tak.
To nie był pałac, ale...
Mieliśmy 25 lat i czułam, że wygraliśmy los na loterii.
Nie dorastałam wśród tych wszystkich rzeczy, ty też nie.
Rodzice chcieli, żebym została wykładowczynią.
Byłeś ambitny. I co z tego?
Postanowiłeś o to zawalczyć. Uwielbiam to w tobie.
Jesteś błyskotliwy.
Nigdy nie zależało mi na domu, biżuterii, samochodzie i klubie.
Zależało mi na tobie.
Myślisz, że to nas zniszczyło?
Uważasz, że tak się stało?
Daj spokój. Wiesz, co mam na myśli.
Wiem tylko, że oddałabym wszystko, by ratować naszą rodzinę.
Okej.
Jeśli powiesz mi, że musimy się ograniczyć, sprzedać dom,
przenieść się gdzieś, zgodzę się na to, ale pod jednym warunkiem.
Jakim?
Zaczniesz mówić mi prawdę.
O czym?
No właśnie.
Muszę się tym zająć.
Przepraszam.
Wybawiony.
KRĘGLE
Kiepski moment.
Pewnie tak.
Masz jakieś wieści o Ashe’u?
Nie.
Myślisz, że wróci?
Obaj wiemy, że nie wróci.
Co to jest?
Pendrive z nagraniem, na którym jesteś.
Dotrzymałeś umowy.
Okej.
Dzięki.
Pieniądze, które odesłałeś...
Nikt o to nie prosił.
Uznałem, że to pieniądze Ashe’a, więc je ogarniesz.
To pieniądze nie tylko Ashe’a.
Czyje jeszcze?
To rozmowa na inną okazję.
Przeleję je z powrotem na twoje konto.
Nie chcę ich.
I nie chciałbym ich nawet bez tej akcji z furgonetką.
- Jaką furgonetką? - No weź.
Będziesz udawał, że to nie ty?
Wystarczy pytanie: „Jaką furgonetką?”.
Możesz mi wierzyć albo nie, to nieistotne.
Ale powinieneś rozważyć tę drugą możliwość.
Tak? Jaką?
Co? Cricket Birch?
- Bzdura. - Czemu? Bo ją pieprzyłeś?
Dorośnij, Coop.
W jednej z wersji tego wszystkiego
mogę okazać się twoim jedynym przyjacielem.
To jest ta wersja?
Wkrótce się dowiemy, nie?
Drobna rada.
Czasem warto po prostu powiedzieć to, co chce się powiedzieć.
Choć kłamstwa przychodzą łatwiej,
w końcu musimy się z nimi wszystkimi zmierzyć.
Z tymi, które przeżyliśmy...
I...
Z tymi, które mówimy, by przetrwać...
Z kłamstwami, które mówimy bliskim...
Z kłamstwami, które mówimy sobie...
Ale czasem, pomiędzy tymi kłamstwami, prawda i tak wychodzi na jaw.
Prosta radość grania w kręgle z moją rodziną w Dzień Ojca.
Śmiech moich dzieci.
Coraz rzadsze poczucie, że jestem dokładnie tam, gdzie powinienem.
Ta myśl, że może zdołam uciec przed kłamstwami,
odnaleźć prostsze, uczciwsze życie.
Jak mój ojciec.
Grunt wciąż trząsł mi się pod nogami,
ale miałem wrażenie, że ojciec zostawił mi odrobinę jasności umysłu i poczucia celu.
I na przekór wszystkiemu odzyskałem nadzieję.
Ale inteligentniejszy człowiek spojrzałby na swój gobelin kłamstw
i zrozumiałby, że to tylko kwestia czasu,
zanim ktoś pociągnie za nić...
TAK TO WYGLĄDA
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK