Dziękujmy Bogu, że uderzyłaś w zaparkowany samochód.
Da się wycofać oskarżenie o jazdę pod wpływem?
Nie wiem, kto będzie sędzią, większość tego nie robi.
To pierwsze przewinienie. Powinno udać się uznać je za drobne wykroczenie.
Zawieszenie prawa jazdy, edukacja alkoholowa, prace społeczne.
Da się to wymazać z jej akt?
Spróbuję doprowadzić do ich utajnienia.
Byłoby łatwiej, gdyby na jesieni szła na studia.
Rezygnacja z Princeton jest już oficjalna?
- Obawiam się, że tak. - Cholera.
Chryste.
Słucham?
- Nic. - To dobrze.
Tori to dobry dzieciak, nigdy nie miała kłopotów.
Spróbuję ugrać na tym, ile się da.
Nic więcej nie możemy zrobić?
Przesłuchanie wstępne jest w środę o 15.00.
Wtedy udaje się zwykle wszystko ustalić.
Będzie dobrze. Obiecuję.
Ale to nie zniknie od mrugnięcia i uścisku dłoni.
Wszyscy musimy się z tym pogodzić.
To jakieś szaleństwo.
Przestawiałam wóz, żeby ktoś mógł wyjechać.
- I to jest to szaleństwo? - Mel.
Ona nie bierze odpowiedzialności za własne czyny.
A co z twoimi czynami?
Nie rozmawiamy o mnie.
Byłaś trzeźwa, kiedy postanowiłaś obrzucać sąsiadów gównem?
- Hej. - Jest straszną hipokrytką.
Nieprawda.
Jest twoją matką i się o ciebie martwi.
Jakiekolwiek masz do nas pretensje,
straciłaś prawo do narzekań, gdy zrobiłaś to, co zrobiłaś.
Pewnie uważasz, że to nie fair,
ale chwilowo mam w dupie, czy to jest fair.
Zależy mi na tym, by o ciebie zadbać,
skoro sama nie zamierzasz tego robić.
Zaczekaj na zewnątrz.
Za chwilę przyjdę i zawiozę cię do szkoły.
Nie chcę cię na przesłuchaniu.
- Przepraszam za nią. - Nie przepraszaj.
Przeprowadzę was przez to, obiecuję.
Uważam, że powinnaś pozwolić Coopowi zająć się przesłuchaniem.
Jestem jej matką.
Mel, to nieduży sąd
i wszyscy pewnie słyszeli o twoim aresztowaniu.
Nie wprowadzajmy dodatkowego chaosu.
A skoro o tym mowa,
próbuję doprowadzić do tego, by twoja sprawa ominęła sąd.
To możliwe?
Jeśli szczerze przeprosisz i zajmiesz się sprzątaniem,
- jest szansa, że to załatwimy. - Mrugnięcie i uścisk dłoni.
Mam przeprosić te gnidy? W żadnym wypadku.
Jaja sobie robisz? Oferuje ci idealne rozwiązanie.
- Chodzi o zasady. - Teraz zależy ci na zasadach?
Przeproś i zamknij temat.
Puszczali psa luzem. Na pewno są na to odpowiednie paragrafy.
To nieodpowiedzialne i groźne. Mogła go przejechać ciężarówka.
W przeciwnym razie uznają to za przestępstwo.
- Co? - Co?
Myślałam, że to wyrządzenie szkody majątkowej.
Przy stratach powyżej 1500 dolarów to przestępstwo klasy D.
To dla nich jeden rachunek ogrodnika.
Nagrali też, jak dostarczasz im pod drzwi torebkę ekskrementów.
Słucham? Co takiego?
To były psie kupy.
Mają podstawy, by oskarżyć cię o celowe wywołanie stresu emocjonalnego,
gdyby chcieli złożyć pozew cywilny.
O Boże. To jakieś żarty.
Stres emocjonalny? Co z moim stresem?
Kat, czy możesz... dać nam chwilę?
Sprawdzę, co z Tori.
To jakieś szaleństwo.
Co się z tobą, kurwa, dzieje?
- Nic. - Zaniosłaś im torebkę z kupami?
- To kupy ich psa. Dawałam im nauczkę. - Daj spokój.
Normalni ludzie się tak nie zachowują.
- To nie jest normalne, Mel. - Prosiłam ich
o ogarnięcie psa z 50 milionów razy.
„Trzymajcie psa w ogrodzie”.
Ignorowali mnie raz za razem.
Nie traktowali mnie poważnie.
Przez nich... Poczułam się, jakbym była nikim.
A co teraz czujesz?
No właśnie. Musisz ich przeprosić.
Muszę zawieźć naszą córkę do szkoły.
I wiesz co?
Oficjalnie się o ciebie martwię.
Cooperowie stale dostarczają mi zajęcia.
Cóż mogę powiedzieć?
Mel zaimponowało, jak prowadziłaś moją sprawę.
No cóż, te dwie rzeczy podpadają pod różne kategorie.
To znaczy?
Mel to moja bliska przyjaciółka. Nie wyślę jej rachunku.
To miłe.
Wyślę go tobie,
Dobrze.
Wciąż pamiętałem każdy szczegół z dnia narodzin Tori.
Jak niesamowicie lekka była w moich ramionach.
Jak brzmiała, gdy płakała.
Jak pachniała.
Jak machała paluszkami,
tak jakby dyrygowała orkiestrą, którą tylko ona słyszała.
Tamtego dnia złożyłem wiele obietnic, zarówno jej, jak i sobie.
Na przestrzeni lat większości dotrzymałem, a kilka niewątpliwie złamałem,
ale nic nie przygotowało mnie na ten szok: widok mojej córeczki za kratami.
Nie mogłem w przekonujący sposób rozmawiać z córką o jej złych wyborach,
gdy sam z każdym dniem dokonywałem ich coraz więcej.
Jeśli miałem być dla niej dobrym ojcem,
musiałem zacząć korygować kurs własnego statku.
- Hej. - Hej.
Dzięki, że zgodziłaś się spotkać.
Osobista wizyta.
Przyznam, że jestem zaintrygowana.
A dokładniej: zaniepokojona.
- Nie byłem tu od czasu... - Tak.
- Drinka? - Nie, dziękuję. Nie zabawię długo.
Ostatnio też tak mówiłeś.
- Wybacz, nie chciałam... - Nie szkodzi.
Chociaż teraz nie mogą cię zwolnić.
Co ja wygaduję? Wybacz.
Nie wiem, czemu jestem taka nerwowa. Drinka?
Już cię o to pytałam.
- Wszystko okej? - Jasne.
Mogłeś zadzwonić, ale nie zadzwoniłeś. Ewidentnie coś się dzieje.
Nie mogę przestać mówić,
więc powód twojej wizyty wierci mi dziurę w mózgu.
Tommy Burns wciąż jest w dziale zgodności?
Tak, Tommy wciąż pracuje w Bailey.
Czemu pytasz o dział zgodności?
Chcę, żeby przyjrzał się mojej inwestycji w Excelsior.
Nie musiał tego robić. Nie przekroczyła
- pułapu oceny klienta. - Wiem.
Kontrola zgodności nie była konieczna.
- Tak. - Ale teraz,
gdy pieniądze zostały przelane
i podpisaliśmy całe tony dokumentów,
prosisz, żebym zaczęła badać...
- Zgadza się. - ...twoją firmę.
Na pewno nie chcesz tego drinka? Ja się napiję.
- Pieniądze okażą się brudne. - Powinieneś zamilknąć.
Przez całą serię międzynarodowych firm-wydmuszek doprowadzą
- do niejakiego Owena Ashe’a. - Wciąż mówisz.
Nie mogłeś normalnie zaciągnąć mnie do łóżka?
- Liv. - Od miesięcy nie mam czasu na randkę.
Miałbyś duże szanse.
- Ashe jest na liście objętych sankcjami. - Kurwa, Coop!
Przestań mówić!
Chodzi o Jacka?
Próbujesz się go pozbyć?
- Złożony plan jak na zwykłą zemstę. - Nie chodzi o Jacka.
O mnie? Masz żal, że cię nie broniłam,
- gdy Jack cię zwolnił? - To bez związku.
Nie? To o co chodzi, do cholery?
Próbuję postąpić właściwie.
Coś mi się wydaje,
- że ten statek już odpłynął. - Może.
I wciągnąłeś mnie w swój burdel.
- Nie miałem pojęcia... - Znowu.
...że Jack ci to przydzieli.
- Bo się pieprzyliśmy? - Bo masz 28 lat, na Boga.
Mam 29 lat.
- Co? - Nic.
- Posłuchaj... - Błagam, przestań mówić.
- Kto o tym wie? - Co?
Kto wie o liście osób objętych sankcjami?
Ty wiesz.
Ja. No i...
rząd USA.
- Nie pójdę z tym do Tommy’ego. - Liv.
Chcesz zniszczyć sobie życie? Rób to z kim innym.
To przeszło niezauważone, tak jak zakładałeś.
- Niech tak pozostanie. - Liv.
- Nie powtarzaj mojego imienia. - Nie możesz...
To nie ja to zrobiłam!
Ty to zrobiłeś!
I nie puścisz mnie z torbami,
tylko dlatego, że masz jakiś kryzys sumienia.
To nie Madoff. To nie Theranos ani Enron.
- Nikt nie ucierpi. - Tego nie wiemy.
To arbitralna lista
cierpiącego na ADHD rządu, który ma ogólnie wyjebane.
Pobudka, Coop. To Dziki Zachód.
Nikt nie patrzy i nikogo to nie obchodzi.
Słuchaj, dawniej miałem...
podobne podejście.
- Szczerze wątpię. - To prosty rachunek.
Obliczasz skalę kompromisu.
Jak daleko się posunę, by być tam, gdzie chcę być.
Gdy tam dotrę, oczywiście przestanę.
Przestanę ryzykować, bo będę tam, a nie tutaj.
Rzecz w tym, że nigdy tam nie docierasz.
Nie ma żadnego „tam”.
Zawsze pozostajesz tutaj.
Chcę zakończyć tę rozmowę,
więc udam, że to miało jakikolwiek sens.
Znalazłeś drogę powrotną.
Wbrew przeciwnościom. I nikt przy tym nie ucierpiał.
Ale jeśli to zdetonujesz, to my ucierpimy.
Ja stracę pracę i reputację.
Będę podawać fish and chips w pubie mojego wujka w Cheltenham.
A ty...
Ciebie czeka minimum dziesięć lat odsiadki.
Nawet jeśli się wywiniesz, w co wątpię,
Jack zniszczy ciebie i twoją rodzinę.
Kolejnych dziesięć lat spędzisz w sądzie, na co cię nie stać.
Po co ryzykować?
Nie obchodzi mnie ten jebany Owen Ashe.
Obchodzisz mnie ty
i ja.
To zły człowiek, Liv.
To zajmij się nim.
A ja zajmę się tobą.
ZNAJOMI I SĄSIEDZI
Mieli już stawiać karton-gips, ale zwolnili projektanta.
Są niezadowoleni z rozkładu.
Pełna dowolność, możecie projektować od zera.
Ale basen ma pozostać tam, gdzie jest.
To najbardziej nasłoneczniona część.
Teren jest niesamowity.
- Tak. - Wiem.
Mieli wylewać basen w przyszłym tygodniu.
Chcą utrzymać ten termin, chyba że macie obiekcje.
Nie, wszystko w porządku.
- To odpowiednie miejsce. - Świetnie.
No to działamy.
Jak tam twój weekend w Hamptons?
Pewnie Ashe ma niesamowity dom.
Było... ciekawie.
Co się dzieje? Myślałam, że dobrze wam się układa.
To... On po prostu...
Nie jest łatwym człowiekiem.
I chyba nie jestem na to gotowa.
Nie słynę z dobrego gustu w kwestii mężczyzn.
Więc...
Wiele przeszłaś.
I trudno zaprzeczyć, że Paul był strasznym gnojkiem.
- Suz. No... - No co?
Chyba nie zdradzam tu tajemnic państwowych.
Nie pozwól, by Paul zniechęcił cię do wszystkich.
Nie rzucaj sobie kłód pod nogi.
Ashe to przeciwieństwo Paula. To miły facet.
I przystojniak.
No i nie chcę skupiać się na tym, co oczywiste, ale...
Jest bogaty?
Nie to miała na myśli.
- Nie mów, co miałam na myśli. - To co miałaś?
To po prostu... dobra partia.
Przybywam w pokoju.
Nasz prawnik mówił, że twoja prawniczka
każe ci przyjść i przeprosić.
Okej, tak zrobiła.
Ale sama też tego chciałam.
Bardzo przepraszam,
że przewróciłam toi toia i zniszczyłam wam trawnik.
Było późno, a ja byłam wściekła.
Przechodzę ostatnio trudny okres.
Powiedzmy, że się nie popisałam.
Ale chcę się z wami pojednać.
I oczywiście zapłacę za wszystkie szkody na waszym trawniku
i w innych miejscach, które mogły zostać pokryte...
odchodami.
No cóż, dziękuję.
Przygotowaliśmy listę szkód
i będziemy ci przesyłać faktury za kolejne naprawy.
To rozsądne rozwiązanie.
Jeszcze raz bardzo za to wszystko przepraszam.
Rozumiem. Chyba wszyscy chcielibyśmy mieć to za sobą.
Mówiłeś jej?
Cześć, Brie. Nie zauważyłam cię.
Clay.
Mówiłeś o czym?
Jako twoi sąsiedzi, lepiej byśmy się czuli,
gdybyś ukończyła kurs panowania nad gniewem.
Panowania nad gniewem?
Podobno każdy sędzia by to rekomendował.
A skoro mamy pominąć sądy, nie chcielibyśmy
bagatelizować kwestii zdrowia psychicznego.
- Waszego czy mojego? - Co?
Co? Nic.
Rozumiem. Rozważę to.
Doceniamy to.
Mój prawnik może ci przesłać listę potencjalnych terapeutów.
Nie ma potrzeby. Znam wielu ludzi z branży.
Jestem psychoterapeutką.
- Na zdrowie. - Dziękuję.
Pójdę po kawę.
Zauważyłaby, gdybyśmy się wymknęli?
Jak ci rano poszło z Mel i Tori?
Straszny bajzel.
Ogarnę to.
Mel sobie poradzi?
Nie wiem. Nie ma precedensu prawnego,
jeśli chodzi o zrzucenie toi toia na idealny trawnik sąsiadów.
No cóż, zasłużyli.
- Ali. - Naprawdę.
Odpowiedzialni dorośli nie obrzucają gównem trawników sąsiadów.
Masz do mnie żal.
W porządku, mamo?
Tak.
Odłożyłam trochę pieniędzy.
Nie płacę ci czynszu,
no i jest jeszcze kasa, którą zostawił mi tata.
Nie było tego wiele.
Według twoich standardów.
Myślałam o wynajęciu
- czegoś własnego. - Możemy o tym teraz nie gadać?
- Byłabym odpowiedzialną dorosłą. - Możemy?
Czemu nie teraz?
Nie wiem. Zmarł nasz ojciec.
Nie powinnaś podejmować ważnych życiowych decyzji.
Nie prosiłam cię o zgodę, Andy.
Już wychodzi?
Wątpię.
Przyjechała ze mną.
Esperanza.
Przed domem jest auto Owena?
Hey! Dawaj!
Zderzamy autka!
- Co za prędkość... - Zwolnij.
Zielony na prowadzeniu. Wchodzi w zakręt.
Zielony na prowadzeniu, mknie tunelem.
Hej! Jestem tunelem.
Co... Hej! Co tu się dzieje?
Wyścigowe szaleństwo. Przykro mi, tobie nie kupiłem.
Pięknie.
Tak, tak. Niedługo czeka cię pit stop.
Poznałeś moje dzieci?
Te samochody same jeździć nie będą, co?
Mike, co powiedziałeś, kiedy zapytałem, czy umiałbyś nimi kierować?
No jacha.
Jacha. Rozwala mnie.
Kupiłem im ten sam model, więc nie martw się o porównania.
Chociaż widzę, że mały ma oko do szczegółów.
A ty możesz być zła.
Nie, potrzebuję tylko chwili.
- Gdzie Esperanza? - Okej...
Muszę ci coś powiedzieć, zanim tam wejdziesz.
Esperanza, co tu się dzieje?
Panno Samantho, próbowałam dzwonić. Nie odbierała pani.
Przesadziłem?
Okej, przesadziłem.
- Zdecydowanie. - Muszą sobie pójść.
Okej, kumam.
A ty musisz iść z nimi.
Sam...
Nie możesz się tak zjawiać i przejmować mojego domu.
Okej, po prostu...
Pomyślałem, że po Hamptons...
Będziesz naciskać jeszcze mocniej?
To miał być taki gest.
Nie potrzebuję gestów. Potrzebuję przestrzeni.
I najwyraźniej tej jednej rzeczy nie potrafisz mi dać.
Dobra, uspokójmy się.
Jestem spokojna.
Jeszcze raz każ mi się uspokoić. Zobaczysz, jak będzie.
Wiesz, Sam, wielu kobietom by to zaimponowało.
Znajdź którąś z nich, zanim zepsują się te ryby.
Przepraszam, że przesadziłem.
Zwijajcie kram.
Czyli Kat reprezentuje Tori i Mel?
Na tym etapie powinieneś zatrudnić ją na etacie.
- Pomóc ci z tym, wielkoludzie? - Nie!
Nie będę starym tatą, Coop.
- Za późno. - Pierdol się.
Mówiłeś Ashe’owi, że nie pójdziesz na to 5%?
Niezupełnie.
To co zrobiłeś?
Powiedziałem Liv, skąd pochodzi kasa.
Poważnie? Oszalałeś?
To wyjdzie z działu zgodności. Nie domyśli się, że to ja.
Nawet jeśli, to i tak będzie cię obwiniał.
Pogrzebałem trochę.
W ciągu ostatniej dekady Ashe był obiektem śledztw
dotyczących zaginięcia trzech osób, z którymi prowadził interesy.
Ten facet umie sprawiać, że ludzie znikają.
To i tak bez znaczenia, bo nie będzie tego problemu.
O czym ty mówisz?
Bailey tego nie zbada?
Nie mogą sobie na to pozwolić.
Jeśli to wyjdzie, stracą Cricket, a Excelsior się załamie.
To mogłoby być dla ciebie korzystniejsze.
Lepiej... to zostaw, Coop.
Sam mówiłeś, że musimy pozbyć się go z naszego życia.
Owszem. Zdecydowanie, ale musimy to zrobić bardzo ostrożnie.
Okej.
- Jakie okej? - Zwalniam cię.
- Co? - Sam to powiedziałeś.
To niebezpieczny typ. Nie zbliżaj się do niego.
A ty to zrobisz?
Ja nie mam innych opcji.
Masz na myśli ojca Grace.
W Hamptons solidnie mi nawymyślała.
Nie powinna była tego robić.
Chce dla ciebie jak najlepiej. I ma rację.
Nie ma, okej?
Praca dla Kwana byłaby
jak postawienie mu na biurku słoika z moim fiutem i jajami.
Sugestywny obrazek.
I nie możesz mnie zwolnić.
- Czyżby? - Tak. Nie mam umowy o poufności.
Dział HR się tym zajmie.
Nie przywitasz się?
Félix! Co jest, kurwa? Masz swój klucz?
Mógłbym mieć.
To, co twoje, jest teraz moje.
Nie lubię wyświadczać przysług,
bo niektórzy uznają współczucie za słabość.
Myślą, że mogą to wykorzystać.
To nie tak.
Mam nadzieję.
Bo mam dość tych twoich bzdur.
To nie są bzdury! Mam pieniądze.
Gdybyś je miała, już bym je dostał.
Prawda?
Więc powiedz mi,
w jaki sposób gosposia zorganizuje pięćdziesiąt kafli?
A właściwie 65.
Odsetki dają w dupę.
Ostatnio dostałeś kasę, prawda?
Tak.
Wciąż mnie to zastanawia.
Niedługo załatwię pieniądze, Félix.
Okej?
Przysięgam.
Nie to, że ci nie wierzę,
ale lepiej mi się pracuje z terminami.
Masz czas do końca tygodnia?
Będzie z tym problem?
Wolałabym dwa tygodnie.
To dużo więcej odsetek.
Nie, jeśli mi odpuścisz.
A ty mi odpuścisz?
Wiesz, że zawsze mi się podobałaś.
Przykro mi, Félix.
Chcę, żebyśmy pozostali przyjaciółmi.
Trzymaj się.
Tydzień.
Ta strona nie wydaje się wyższa?
Zapomniałaś wspomnieć o rozmowie z Coopem?
- Mogło mi to wylecieć z głowy. - Chryste, Grace.
- Martwiłam się o ciebie. - Tak?
Właśnie próbował mnie zwolnić...
Okej.
Okej?
Chodziło mi tylko o to, że masz innych klientów.
Klientów, przez których nie trafiłeś do szpitala.
Cóż, to...
Nie o to chodzi.
Naprawdę?
- To o co chodzi? - Próbujesz mnie zagonić do narożnika,
żeby moją jedyną opcją była praca dla twojego ojca.
To naprawdę byłoby takie złe?
Zarabiałbyś dużo więcej niż teraz.
- Radzę sobie. - Czyżby?
Radzisz sobie, Barney?
Widzę wyciągi bankowe.
I rachunki.
Ty i ja, Grace. Prawda?
Nie tak mówimy? Ty i ja?
Ale nie jesteśmy już tylko ty i ja.
Jesteśmy ty, ja, dwoje dzieci
i kolejne w drodze. Plus ten dom i to miasteczko.
- Nie potrzebuję tego wszystkiego. - Ale to masz.
To jest nasz dom.
To nasze życie.
I wybrałeś je, tak samo jak ja.
Nie rozumiesz.
Naprawdę?
Okej.
To mi wytłumacz.
Co mi umyka?
Co byłoby tak straszne w pracy dla mojego ojca?
Najgorsza nie jest sama praca dla twojego ojca.
Najgorsze jest to, jak bardzo tego pragniesz.
Ten skurwysyn nigdy we mnie nie wierzył, ale ty wierzyłaś. I przestałaś.
Barney.
Co...
Posłuchaj.
Nie ma w tym ani krzty prawdy.
Słyszysz?
Bardzo się o ciebie martwię, bo wydajesz się ostatnio zagubiony.
Wiem, że to był ciężki rok, ale coś wymyślę, okej?
Musisz mi zaufać.
Okej?
- Okej. - Dobrze.
Okej.
Znak stopu.
Okej. Tak.
Musisz... trochę wcześniej zacząć hamować.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Tori, spotkam się z tobą i Kat o 15.00.
Przyjedziesz ze szkoły Uberem?
Nie odbierzesz mnie?
Poszukam kogoś na zastępstwo, jeśli chcesz, żebym z tobą jechała.
Nie trzeba.
Tori sobie poradzi. Nie komplikujmy tego.
Mogę to powiedzieć prościej.
Linia.
Raczej nie dotrę żywa na przesłuchanie.
Możesz mu trochę odpuścić? To duży samochód.
Okej? Proszę.
Czerwone światło...
Zaczyna mi się robić niedobrze.
Hunter, co jest? Chcesz nas zabić?
Ktoś z was chce prowadzić?
Czekaj, twoje prawko zawiesili za jazdę pod wpływem.
Twoje wygasło. A ty się tylko kłócisz i nie uważasz.
Więc może się odjebcie i dajcie mi prowadzić w spokoju.
Dobra. Zielone.
Hej.
Napisz w drodze do sądu, okej?
Coop! Hej!
Hej.
Hej. Ładny wóz.
Dzięki. Wybacz, nie zdążyłem go jeszcze zwrócić.
Mam za sobą kilka trudnych dni.
Słyszałem. Przykro mi.
Nieszczęścia chodzą parami, co?
Jeszcze jak.
Słuchaj, chciałem cię przeprosić za to,
jak ostro się do ciebie zwróciłem na plaży.
Ta sprawa z federalnymi wytrąciła mnie z równowagi.
Nie byłem najlepszą wersją siebie. Nie chciałem, żeby tak to wyszło.
- Okej. - Tak.
Nie zrozum mnie źle. Chciałbym cię znowu widzieć na szczycie.
Propozycja wciąż aktualna.
Ale jasno zaznaczam, że tym właśnie jest.
To propozycja. Możesz ją przyjąć albo nie.
Doceniam to.
- I? - I to rozważę.
- Okej. - Tak.
Muszę zająć się sprawą z Tori...
Tak, oczywiście.
- Daj znać, gdybym mógł pomóc. - Dzięki.
Będzie świetnie, Coop. Obiecuję.
Odezwij się. DeMille podrzuci papiery.
- Jasne. - Dobra!
- Gordy jedzie na pokaz mody? - Znasz go?
Tak, wiecznie mnie obczaja u Nicka.
To by się zgadzało.
To charytatywny pokaz, a Gordy jest sponsorem, więc musi jechać.
Nie lepiej przekazać kasę na cele charytatywne,
zamiast organizować drogie imprezy?
Logika nie ma zastosowania w filantropii.
Mój błąd.
Dobra, wchodzę.
- Kamery? - Wszystko okej.
Tak dla ścisłości: to dorosły facet, który zbiera karty bejsbolowe.
Cenne karty bejsbolowe.
Skoro tak twierdzisz.
Może poszukasz tam czegoś lepszego.
Nie mam na to czasu. Moja córka ma przesłuchanie o 15.00.
Potrzebuję dobrego łupu.
Koniec obijania.
Dzięki. Ta dodatkowa presja bardzo się przyda, Eleno.
Nigdy nie byliśmy z Gordym zbyt blisko.
Co było tu powszechne, znajomość wynikała
ze względów praktycznych i golfowych handicapów.
Gdy rozpadało się moje małżeństwo, zajmował się konsultingiem w Seulu.
Lisy jak zwykle nie było, bo robiła swoje, jak to Lisa.
Pozwolił mi u nich nocować, póki nie znajdę czegoś na wynajem.
O ile niczego nie zmienił, znałem jego kod alarmowy.
Gówniany sposób okazania wdzięczności,
ale Elena była zdesperowana. Ja też. Po raz kolejny.
Lisa była influencerką.
10 800 OBSERWATORÓW
Liczba jej obserwatorów rosła, a ona dostawała coraz więcej rzeczy.
Z darmowymi rzeczami jest tak,
że ostatecznie nie masz gdzie ich trzymać.
Ładne.
Ma wielu obserwatorów.
Skoro tak twierdzisz.
Karta Toma Seavera z 1967 roku.
PSA Gem Mint 10, stan idealny.
W tamtym roku Seaver zdobył Nagrodę Debiutanta Roku,
a dwa lata później Nagrodę Cya Younga
i pomógł Metsom wygrać pierwsze World Series.
Karta była obecnie warta ponad 300 000 dolarów
dzięki skokowi popularności kart sportowych,
napędzanemu przez męską samotność i nostalgię.
Nic nie przemawia do wewnętrznego, zaniedbanego dziecka,
jak posiadanie cennej karty ulubionego zawodnika z twojej młodości.
Oby utrzymywała wartość skuteczniej niż Beanie Babies.
Wrócili. Musisz się wynosić.
Co?
No weź. Hej!
Możesz przestać dramatyzować?
Ale z ciebie gnojek!
Wpłaciłem sto tysięcy na twoją durną imprezę.
A teraz nawet nie jedziemy!
Jasne! Sprowadź to do pieniędzy!
To impreza charytatywna.
Jasne, że chodzi o pieniądze.
Przegapimy ją. Przestaniesz się nad sobą rozczulać?
Nie rozczulam się, kutasie!
Nazwałeś mnie starą.
Wracaj do wozu. Nie nazwałem cię tak.
Powiedziałem, żebyś przestała ubierać się jak 25-latka.
Jasne, bo tyle wiesz o modzie.
Przecież ubierasz się jak 25-latka!
Ciągle wrzucanie cycków na Instagrama...
- Jasne, cycki. - ...nie czyni cię modową ekspertką.
Nigdy nie możesz mnie po prostu wesprzeć.
O Boże. O czym ty mówisz?
Nie wspieram cię?
A jak sądzisz, kto płaci za tę ściemę, którą nazywasz karierą?
Generuję zyski.
Cholera.
- Co jest? - Kłócą się.
Zyski?
Twoje rzekome zyski nie pokrywają nawet kosztu twoich butów.
Zdołasz wyjść?
Nie możesz nazywać tego karierą, jeśli na tym nie zarabiasz.
Jeszcze nie.
O Boże.
Jesteś żałosnym człowieczkiem,
który uważa konto bankowe za przedłużenie kutasa.
A ty jesteś jedną z miliona białych kur domowych w średnim wieku,
które kupują obserwatorów, robią z siebie dziwki na Instagramie
i rozpaczliwie próbują zostać nową Gwyneth Paltrow,
podczas gdy mąż za to wszystko płaci.
Chyba dopiero się rozkręcają.
Lubiłeś czasy, w których miałam karierę.
Wtedy jeszcze się pieprzyliśmy.
To o to chodzi? Chcesz się pieprzyć?
- Nie schlebiaj sobie. - Nie, jasne.
Robię się mokra na samą myśl.
Nie byłaś mokra od czasów administracji Obamy.
Dawniej bym skoczył.
Mogłem zakładać, że kręgosłup wytrzyma, a kolana zniosą wstrząs.
Oczywiście wtedy nie musiałbym skakać.
Teraz musiałem, a nie mogłem.
To, drodzy znajomi i sąsiedzi, jest najlepsza ilustracja wieku średniego,
jaką kiedykolwiek dostaniecie.
No dobrze. To jest akord C.
Potem mamy A mol.
Dalej F.
Dobra robota. I G.
Dobra. Pracujemy nad tym od tygodni.
Proszę o trochę więcej zapału.
Pięć, sześć, siedem, osiem...
PROGRESJA AKORDÓW
Grajcie dalej.
Ona wróci?
Zamknij się!
Boże. Ale z ciebie idiotka! To aż szokujące!
JADĘ UBEREM DO SĄDU, NA SPOTKANIE Z KAT.
- Nie wracaj! - Nie wierzę, że się spóźnię.
Wiesz, co zrobisz?
Poczekajmy kolejne trzy godziny, aż ogarniesz sobie fryzurę!
Posłałeś mi takie spojrzenie?
Kiedyś kochałeś baseball.
Zabierałem cię na stadion Shea, na mecze Metsów.
Mogłeś oglądać ich w nieskończoność.
Kiedy ostatnio zabrałeś Huntera na mecz?
Już go nie ma, tato.
- Czego? - Stadionu Shea.
Zbudowali nowy.
Wielu rzeczy już nie ma, Andy.
A wiele rzeczy wciąż jest.
Tato.
Tori jedzie na przesłuchanie, a co z tobą?
Utknąłeś w łazience podczas kradzieży karty bejsbolowej.
To chyba lekkie uproszczenie, nie sądzisz?
Jest warta 300 000 dolarów.
A ile warta jest twoja córka?
Robię to dla niej.
- Dla nich wszystkich. - Bzdura.
- Tato. - Kiedy uznasz, że już wystarczy?
- Kreuję content! - O Boże!
Czas ruszać.
Każda influencerka w twoim wieku ma ten sam content.
Wrzucasz swoje półnagie zdjęcia,
stręczysz produkty i je wychwalasz,
- by dostawać kolejne produkty. - Czas ruszać.
I znów możesz je wychwalać. Nic nie kreujesz.
Buduję markę, kutasiarzu.
- Na litość boską! - Coop, co jest?
- Co za idiotka! - Jebać to, wychodzę.
- To szokujące! - Zamknij się!
Wypełniasz nasz dom tym syfem!
Żyjemy jak zbieracze!
Spójrz na to gówno. Co to jest?
To jadalnia, nie jebana garderoba!
Co to, kurwa, jest?
Kurwa, nie dotykaj moich rzeczy!
- Dawaj to, gnoju! - To twój jebany content!
Pokaż wszystkim, w jakim chlewie żyjemy!
- Pierdol się! - Spierdalaj!
Wyświadcz światu przysługę i zdechnij na raka.
Wierz mi, kochanie, z tobą rak nie ma szans.
- Kurwa... Dawaj to. - Nie dotykaj...
- Jak to zrobiłeś? - Nie pytaj.
Masz kartę?
Jedźmy. Spóźnię się.
Przepraszam za spóźnienie.
Dobrze. Wszyscy są?
- Tak, wysoki sądzie. - Słucham.
Wysoki sądzie, uważam, że wszyscy chcemy tego samego:
chcemy uznać powagę tego wykroczenia,
jednocześnie nie przekreślając obiecującej przyszłości panny Cooper.
Panna Cooper przyznała, że popełniła wielki błąd w ocenie sytuacji
i jest gotowa ponieść za to odpowiedzialność.
Nigdy nie miała żadnych problemów,
jest doskonałą uczennicą, gwiazdą drużyny tenisowej Mayfield...
Znam tę przemowę. Słyszę ją częściej, niż ją pani wygłasza.
Co pani proponuje?
Drobne wykroczenie, zawieszenie prawa jazdy na trzy miesiące,
25 godzin prac społecznych.
To dość lekka kara.
Jak mówiłam, to świetny dzieciak.
To drobna skaza na nieskazitelnej dotąd kartotece.
Panno Cooper.
Rozumie pani powagę tego wykroczenia?
Tak, wysoki sądzie. Popełniłam straszny błąd.
Mam dwie córki, minimalne starsze od pani
i też popełniły niejeden błąd.
Prawo jazdy zawieszone na pół roku i 50 godzin prac społecznych.
Po ich zakończeniu wykreślę ten zapis z kartoteki.
Dziękuję.
Upiekło się pani, panno Cooper.
Nie chcę tego żałować.
Dobrze. Co dalej?
Jest okej.
Nie mam przyszłości Ani drzewa genealogicznego
Wiem, jaki powinien być Książę i kochanek
Być
Hej, Kat. Dokonałaś cudu.
Nie wiem, jak ci dziękować.
- Jeszcze mi nie dziękuj. - Co się stało?
Z Tori wszystko w porządku. Chodzi o ciebie.
Występują o zakaz zbliżania.
Zakaz zbliżania?
Poszłam tam i powiedziałam, że zapłacę.
Ich prawnik znalazł filmik, na którym uderzasz Sam.
To nie ma z tym nic wspólnego.
Grożą, że zgłoszą to do Departamentu Edukacji,
żeby cofnięto ci licencję.
O Boże. O co chodzi tym ludziom?
Pracuję nad tym. Posłuchaj.
Nawet nie patrz na ten jebany dom. Nie zbliżaj się.
Widzisz ich, zmieniasz kierunek. Słyszysz?
Nie pogarszaj sytuacji.
Okej.
To śmiało, dawaj
A jeśli chcesz mi powiedzieć, że może To śmiało, dawaj
A jeśli chcesz kupić mi kwiaty To śmiało, dawaj
Kurwa!
O Boże.
Arlo? Arlo?
O mój Boże.
O Boże.
Mel?
- Co ty tu robisz? - Przepraszam, powinnam zadzwonić,
ale słyszałam, że masz problemy.
To pies?
O Boże. O mój Boże.
Nie zrobiłam tego celowo. Wypadł mi pod koła.
O Boże, pomyślą, że go zamordowałam.
Przecież to wypadek.
Nie rozumiesz.
Prowadzę wojnę z jebanymi sąsiadami,
a wszystko przez ich psa. Tego psa.
Dlatego mnie aresztowano.
Nie uwierzą, że to był wypadek.
Mam przejebane.
Okej, muszę im powiedzieć.
Nie.
Jak to nie? On nie żyje.
Masz rację. Będą cię obwiniali.
Masz jakieś łopaty?
O Boże. Zakryj to.
- Zakryj to. - O Boże.
- Zakryj. - Próbuję!
O Boże.
Czy ty...
- Wyłącz wodę! - Okej.
- Wiesz, jak wyłączyć wodę? - Co?
- Umiesz ją wyłączyć? - Nie!
- O Boże. Ogarnijmy to. - Mam.
Kurwa!
Nie wierzę, że zabiłam psa.
Nie zabiłaś.
Chyba jednak zabiłam.
Boże, jak kiedykolwiek zdołam zasnąć?
Będę słyszała jego skomlenie.
Mówiłaś Zalkinom, żeby nie puszczali psa luzem.
- Jasne, ale... - Więc to ich wina.
Mam wrażenie, że straciłam rozum.
Nie mam siły dokończyć treningu,
ale jeśli ktoś mnie wkurwi, wydłubię mu oczy łyżką
i wepchnę mu do gardła.
Bierzesz coś na to?
To chyba jasne, że nie.
Dlaczego nie?
Terapie hormonalne to nowa pielęgnacja skóry. Wybierz którąś.
Musisz trochę o siebie zadbać.
Od jakiegoś czasu nie jest z tobą dobrze
i może dlatego miałaś romans z Nickiem,
może dlatego przywaliłaś mi w twarz.
Przywaliłam, bo mnie spoliczkowałaś.
Spoliczkowałam cię, bo ci odbiło.
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Ta historia z Nickiem... Próbowałam tylko odnaleźć części siebie, które zagubiłam.
Po rozwodzie straciłam jeszcze więcej siebie.
A teraz...
Sama nie wiem, to...
Dla nikogo się już nie nadaję.
Jesteś najwspanialszą osobą, jaką znam, Mel.
Mówię poważnie.
Nie wyobrażasz sobie, ile razy w ciągu ostatniego roku chciałam zadzwonić
i poprosić cię o radę albo się wyżalić.
Bez ciebie czułam się zagubiona.
Ja też bez siebie czuję się zagubiona.
Boże, zabiłam Arlo. O Boże.
Możemy porozmawiać o czymś innym? Opowiedz mi o Ashe’u.
O Boże.
Nie mogę oprzeć się wrażeniu,
że ma w sobie coś naprawdę niebezpiecznego.
Nie to fajne, seksowne niebezpieczeństwo.
To raczej takie wrażenie, jakby mógł kogoś zabić.
Jezu, coś się wydarzyło?
Nie, sama nie...
Nie wiem, o czym mówię.
- Bierz się za kolejnego. - Cóż...
Jestem wdową i przestępczynią z dwójką dzieci.
Nie skupiaj się na tym bagażu,
bo ludzie tylko to będą widzieli.
Dopóki tu mieszkam, ludzie tylko to będą widzieli.
Wszystko tkwi w twojej głowie. Ludzie o tym zapomnieli.
Czyżby?
Ja chyba zwlekałam najdłużej.
Twardy orzech do zgryzienia.
Masz szczęście, jestem w trakcie załamania nerwowego.
Szczęściara ze mnie.
Każdego ranka zjawiam się i witam!
Jak myślisz, czym się zajmuję?
Sprzedajesz jebane auta!
Masz jedzenie, jeśli jesteś głodna.
Co jest?
Chyba coś się wydarzyło w szkole.
Zaraz wracam.
Jestem złodziejem. Siedziałem w więzieniu.
To był prawie miły wieczór.
Hej.
Tak?
Jest szansa, że znów staniesz się moją siostrą?
Nigdy nie przestałam być twoją siostrą.
A wrócisz do domu?
Tak.
To zaskakująco dobry film.
Tak.
Wyprowadzam się. Znalazłam mieszkanie.
Jak to „znalazłaś mieszkanie”?
Podpisałam umowę. Wprowadzam się tam.
- Ktoś podpisał z tobą umowę? - Tak, Andy.
Wyprowadzam się.
Hunter mówił, że coś wydarzyło się w szkole.
- Co... - Zostałam zwolniona,
ale wcześniej odeszłam.
Wygląda na to, że miałeś rację, Andy.
Ekstra, co?
Możemy zwolnić?
Nie możemy zwolnić, bo mnie od tego odwiedziesz.
Martwię się, że przechodzisz żałobę...
Jasne, że przechodzę!
Był też moim tatą.
Kochał mnie taką, jaka byłam...
...i nigdy nie czułam się przy nim jak dziwadło.
- Ali... - Bardzo cię kocham, Andy. Naprawdę.
Ale widzę, jak na mnie patrzysz, ilekroć okazuję cień emocji.
Tak jakbyś rozważał: „Czy to tym razem jej odwali?”.
A kiedy się tak o mnie martwisz, sama się o siebie martwię.
I robi się z tego samospełniająca się przepowiednia...
bo jak mam cię przekonać, że sobie poradzę,
skoro to ty sprawiasz, że w to powątpiewam?
No właśnie.
Kurwa.
Hej, pozwól, że chociaż cię podrzucę.
Czeka na mnie Uber.
Dzięki, że mogłam u ciebie kimać, Hunter.
- Do zobaczenia. - Dokąd idziesz?
W świat.
Co?
Kocham was.
Ali, daj spokój.
Ali, musisz mi powiedzieć, gdzie zamieszkasz.
Żebyś sprawdzał, co u mnie?
To takie złe?
Nie.
Kocham cię, Andy.
Po prostu... muszę teraz pobyć sama.
I udowodnić sobie, że nie potrzebuję opieki starszego brata.
A jeśli to ja cię potrzebuję?
- Życz mi szczęścia. - Powodzenia.
Zadzwonię do ciebie.
Hej!
Dawaj. Jedź.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK