Wybacz spóźnienie.
Gdzie dzieciaki?
Kiedy wychodziłam,
Hunter kochał się ze swoim iPadem na tarasie,
a Tori zamawiała jedzenie do pokoju jak opętana.
Zrobiłem nam rezerwację.
Co poradzisz? Plany są od tego, żeby je zmieniać.
- Poproszę negroni. - Oczywiście.
- No nieźle. - Mój wakacyjny drink.
Myślałem, że nadmiar rosé jest twoim wakacyjnym drinkiem.
W takim razie negroni to chyba drink na zakończenie wakacji.
Powroty są chujowe.
Nie chcę wracać do domu.
Hej, jesteśmy tu, dopóki nas nie ma.
- Co? Dziękuję. - Negroni.
Moje wakacyjne motto.
O rany, Coop, jakie głębokie.
Wiesz, że to nie ma sensu, prawda?
Zacznie, po drugim negroni.
Może przerzucę się na mezcal.
Słynne ostatnie słowa.
Będą kolejne.
Ostatnie słowa?
Nie, wakacje takie jak te.
Tak sądzisz?
- Jesteśmy tu, dopóki nas nie ma. - O mój Boże. Skończ z tym.
Sama pomyśl. To wielka przemiana…
że robimy coś takiego.
Jest łatwiej, gdy nie sypiamy ze swoimi przyjaciółmi.
- Byłaś pierwsza. - Ciebie oskarżono o zabójstwo.
Fakt.
- Poproszę kolejne. - Nieźle.
Si, señora.
Szybko poszło.
Jeszcze długa droga, zanim zasnę.
Pięćdziesiątka na karku, Coop.
Cholera.
Myślałam, że na tym etapie będę wszystko wiedziała,
a przynajmniej, że nie będę zaczynała od zera.
Słuchaj, w zeszłym roku o tej porze groziło mi dożywocie.
Mogliśmy stracić wszystko, więc radzimy sobie całkiem nieźle.
Chcesz powiedzieć, że obniżyłeś poprzeczkę.
Unicestwiłem ją. Nie ma poprzeczki.
Upijmy się. Bardzo, bardzo mocno.
Okej.
Przeszkodziłam w czymś?
Skąd.
Popijasz negroni. Chcesz zaliczyć.
- Nie mój typ. - Bzdura.
Brałabym.
Naprawdę?
Skoro tak… Nie byłem na to przygotowany.
Po prostu… Mogę się poświęcić.
- Wszyscy jesteśmy dorośli. - Chyba w snach.
- Miałem ten sen. - Nie chcę przeszkadzać.
Nie przeszkadzasz. W żaden sposób.
Jesteś na wakacjach.
Skoro na to masz ochotę,
- cholera, powinieneś to zrobić. - Nie to chcę robić.
Dzieciaki się na nas wypięły. To ostatni wieczór.
Udało nam się przetrwać cały wyjazd bez pójścia ze sobą do łóżka.
- Swoją drogą, brawo dla nas. - Brawo.
To Ameryka.
- W sumie Meksyk. - Jest seksowna, ty dobrze zachowany.
Dziękuję.
Jeśli chcesz zaliczyć, powinieneś zaliczyć.
Gdybym chciał coś zrobić, już bym to zrobił.
To takie proste, co?
- No tak. Pójdę już. - Dokąd idziesz?
Co tu się wydarzyło?
- Nic. Wszystko okej. - Wszystko okej?
- Tak mówisz, ale… - Nie będę tu siedzieć i…
blokować ci numerek.
Mam wrażenie, że ta rozmowa poszła w złą stronę.
Nie mylisz się.
Zarezerwowałem nam stolik we Flora Farms.
- Wiesz, jakie to było trudne? - Plany są od tego, żeby je zmieniać.
Dawniej wyjazd na wakacje
z byłą żoną był nie do pomyślenia.
Okazuje się, że nie bez powodu.
Ale nawet kolejna, nie do końca dla mnie zrozumiała, kłótnia z Mel,
nie mogła mi obrzydzić faktu, że popijałem gładką whisky
na plaży pięciogwiazdkowego kurortu, choć niedawno groziło mi 25 lat więzienia.
W tym kontekście byłem na fali wznoszącej.
Tak to wygląda…
Aresztują cię za zabójstwo.
Zostajesz uniewinniony.
Oferują ci dawne stanowisko, ale postanawiasz iść inną drogą
i spalić za sobą ten most.
Oznacza to, że tymczasowe źródło dochodów staje się teraz tym głównym.
Wchodzisz na wyższy poziom
i zażegnujesz konflikty.
Stabilne dochody pozwalają skutecznie zakopać topór wojenny.
Ale w miasteczku, w którym pozory niemal stanowią prawo,
musisz zachowywać pozory.
Na przykład mieć biuro na Manhattanie, do którego codziennie chodzisz.
To z kolei pomaga ci wspólnie wychowywać dzieci.
Ruszamy.
Gdy już zaczynasz wszystko ogarniać,
możesz wreszcie cieszyć się życiem singla.
Trzymaj się
Czeka nas kiepska pogoda
Musi istnieć jakiś sposób
Podpalam swój dom
A to oznacza noce spędzane na mieście.
I noce spędzane w domu.
Uważaj, bo dostaniesz to Czego szukasz
Fajne laski Dziwne ale nie obce
Jestem zwykłym facetem
Nie wiesz, czy to za sprawą oskarżenia o zabójstwo, czy uniewinnienia,
ale cały ten tandetny epizod tylko podkręcił twój status społeczny.
Nieco inny los spotkał Sam Levitt.
Jej prawnik zdołał wywalczyć wysoką grzywnę i prace społeczne.
Wywinęła się bez większych strat,
ale w Westmont Village obowiązuje inne prawo.
A ta ława przysięgłych nie zna litości.
Od dawna nie żyło ci się tak dobrze.
Rodzinna dynamika całkiem nieźle funkcjonuje.
Dzieciaki rozkwitają.
Nawet w chwilach, gdy kipiący pod powierzchnią ból
związany z rozbitą rodziną, może skopać ci tyłek…
No cóż, wtedy wjeżdżają wspomniane wcześniej noce.
A w razie czego pozostaje szkocka i klasyczny film.
Znów czujesz się swobodnie.
Masz poczucie kontroli. Bezpieczeństwa. Pojawia się nawet optymizm.
I jak już sami wiecie z własnych bolesnych doświadczeń,
zwykle w takim momencie życie wymierza kopniaka prosto w krocze.
NA SPRZEDAŻ
Panie Ashe.
Reenie Hudson. Rozmawialiśmy przez telefon.
Witaj, Reenie. Jak tam?
O rany, niezła fura.
Lubisz samochody?
- Niezupełnie - Ach, to small talk.
- Small talk, wybacz. Dziękuję. - Zapraszam.
Dzień dobry.
To pani sprzedaje tę nieruchomość?
- Tak. Samantha Levitt. - Owen Ashe.
Nie wygląda pani na agentkę.
To miał być komplement.
Jestem w tym nowa.
- Hej Reenie. - Hej, Samantha.
Oprowadzić pana po domu?
- Mów mi Ashe. - Dobrze, Ashe.
Tak. Bardzo… Bardzo bym chciał,
ale nie chcę marnować ci czasu,
bo nie ma takiej opcji, żebym kupił ten dom.
Szybko poszło.
Jest po prostu za mały. Zdecydowanie za mały.
Stoję tu i…
Czuję już cały dom.
Szukam miejsca, w którym można się zgubić.
A to? Sam nie wiem. Niektóre elementy wystroju…
Fuj.
Tak. Sam nie wiem.
Wyraźnie zaznaczyłem, że szukam czegoś imponującego.
Z większym rozmachem.
- A to miejsce nawet nie… - To mój dom.
To twój dom?
Dobrze byłoby znać tę informację przed przyjazdem.
Nie wiedziałam, czy ujawni ten fakt, biorąc pod uwagę…
okoliczności.
Okoliczności?
Reenie subtelnie odnosi się do tego,
że mój mąż zginął tu w zeszłym roku.
O rety. Wyrazy współczucia.
Dziękuję.
Moja żona zmarła osiem lat temu, więc witaj w klubie.
- Wyrazy współczucia. - Dziękuję.
Jak zginął?
Popełnił samobójstwo.
- Gdzie? W domu? - Dokładnie tu, gdzie stoisz.
Chwila. To ten dom? Od tej historii?
Było o tym głośno.
Aresztowali cię.
Tak.
Niebezpieczna kobieta.
Sam bywałem na bakier z prawem.
Czyli znów jesteśmy w jednym klubie.
Na to wygląda.
No dobrze. Panie Ashe,
- powinniśmy ruszać. - Tak.
Hej, Samantha.
Czemu agentka, która wie, że gram w innej lidze,
pokazała mi ten dom?
To jej podbijacz.
Podbijacz?
Nie ma czegoś takiego.
Kolejne domy, które ci pokazuje, wydają się większe
w porównaniu z moim.
- Nie, nie. - Rozumiem.
Lubię zaznajamiać klientów z całym rynkiem,
zanim rozważą zakup.
Ty też tak robisz?
Trudno powiedzieć.
Nikt w mieście nie da mi zlecenia.
Co? Czemu nie?
No tak. Ta cała akcja z przestępstwem.
Ostatecznie stanęło na kilku wykroczeniach.
- Świetnie. Brawo. - Dziękuję.
- Dasz mi chwilę? - Jasne.
- Reenie. - Tak?
Możemy chwilę porozmawiać?
To 750S, prawda?
- Tak. - Dobry samochód.
Owszem.
Hej…
Okazuje się, że pilnie potrzebuję agentki.
Jakie masz dziś plany?
- Tak? - Hej, Reenie.
Masz posiadłość Bisbee, prawda?
- To nie w porządku. - Wpuścisz nas tam za dziesięć minut?
- Jasne. - Świetnie.
- Zamierzałam… - Ustalone.
Super. Pojedźmy moim wozem.
- Hej, Samantha… - Sam.
Okej, Sam.
Jestem ciekaw, ile domów w życiu sprzedałaś.
Włącznie z tym… żadnego.
Świetnie.
ZNAJOMI I SĄSIEDZI
Jeff Pratt z Komitetu Absolwentów Princeton.
Będę prowadził tę rozmowę.
Rozumiem.
Znam twoich rodziców z dawnych czasów.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Dobrze.
Powiedz mi, Tori… Dlaczego Princeton?
Poza tym, że studiowali tu twoi rodzice.
To nie wystarczy?
Cóż, ujmijmy to inaczej.
Czego oczekujesz po tych czterech latach, które z nami spędzisz?
Pracuje pan na wydziale?
- Słucham? Nie. - Powiedział pan „z nami”.
- Wybacz. Figura retoryczna. - No tak.
Niepotrzebnie się stresujesz.
To zwykła rozmowa.
Po pierwsze, Jeff,
powinniśmy odnotować, że ta rozmowa jest wyłącznie pro forma.
Jestem tu dzięki nepotyzmowi, a mój ojciec jest darczyńcą szkoły.
Konsekwentnie przekazuje darowizny,
tak jak wielu absolwentów uczelni Ligi Bluszczowej,
by zapewnić miejsce swoim dzieciom.
Powiedzmy sobie szczerze, są bardziej wartościowe cele charytatywne.
Podpaliliście planetę w imię kapitalizmu,
a teraz, zamiast naprawiać te szkody,
karmić głodnych i zapewniać domy bezdomnym,
przekazujecie miliony trzystuletnim instytucjom,
przeżartym systemowym rasizmem, antysemityzmem i seksizmem,
by kolejne pokolenie
uprzywilejowanych bogatych dzieciaków nadal gromadziło lwią część tego,
co pozostało z zasobów tej planety,
podczas gdy niedomyty motłoch będzie walczył o ochłapy.
Doceniam, że poświęciłeś mi czas,
ale bądźmy szczerzy.
Oboje wiemy, że zostanę przyjęta,
bo zaprojektowaliście system, który ma o to zadbać.
Ja niczego nie zaprojektowałem.
Wybacz.
Figura retoryczna.
A poza tym tenis.
- Słucham? - Rekrutują mnie do gry w tenisa.
Powinnam była od tego zacząć.
I o to mi chodzi!
- Ile? - Dwadzieścia milionów.
- Ale na pewno jest pole do negocjacji. - Biorę.
Okej.
- Oferujesz pełną kwotę? - Tak. Gotówką.
Chcę to domknąć do poniedziałku.
- Poniedziałku? - Tak.
Potrzebujemy minimum tygodnia na umowy.
Przeprowadzisz dokładną inspekcję…
Jutro ściągam tu ekipę, która wszystko sprawdzi.
Prześlij dokumenty mojemu prawnikowi.
Hej, gratulacje.
Sprzedałaś pierwszy dom.
Mówiłeś, że czym się zajmujesz?
PIĘĆ STANÓW ZAŁOŻYCIELSKICH
„Ile trwa kadencja senatora USA?”.
Sześć.
Okej.
Wymień pięć spośród trzynastu stanów założycielskich.
Kolonie.
Nowy Jork, New Jersey,
Connecticut, Massachusetts,
Rhode Island, Delaware,
New Hampshire,
Maryland, Wirginia,
Pensylwania, Georgia.
Razem jedenaście.
O czym zapomniałem?
- Skąd to wszystko wiesz? - Oglądam dużo teleturniejów.
Nie zgadniesz.
No co?
Szuflada pełna bransoletek Cartier.
Mówię ci, każda kobieta w tym mieście nosi ich po dziesięć.
Nie rozumiem. Padłyby, gdyby włożyły tę samą sukienkę,
ale muszą mieć ten sam dodatek.
Jakby to był oficjalny wymóg.
Wziąć ci parę? Nie będą za nimi tęsknili.
Nie muszę być w tym klubie.
Okej? Znajdź tylko pióro.
Jest w gabinecie za główną sypialnią.
Karolina Północna i Południowa.
- Co? - Dwie pozostałe kolonie.
Okej. Teraz to już się popisujesz.
Nie ma go w biurku.
O. Bingo.
Szuflada pełna piór.
Na pewno trzymałby coś tak cennego w takim bałaganie?
Natalia mówi, że kupuje szalenie drogie pióro,
ilekroć podpisze umowę, a potem wrzuca je do szuflady.
To jakiś rodzaj rytuału.
Dobra.
Znalazłem.
Pióro wieczne Étoile de Montblanc Joailliere.
Na świecie powstało ich tylko piętnaście.
Ta limitowana edycja jest w całości wykonana z 18-karatowego różowego złota.
Pióro ozdobione jest diamentami koniakowymi
i wyposażone w stalówkę, która sunie tak gładko jak koła RIMOWA.
Nie jest zwykłym piórem.
To dzieło sztuki i obiekt marzeń o wartości 165 000 dolarów.
Nie wiem, co gorsze.
To, że ktoś tyle płaci za pióro,
czy to, że wrzuca je z 30 innymi do zagraconej szuflady.
Tak czy inaczej, taki facet zasługuje na to, by je stracić.
- Cholera. - Co?
Upuściłem to kurewstwo. Czekaj. Sięgnę po nie.
Mam.
Coop? Co się stało?
Coop?
Co się dzieje?
Poszły mi plecy.
Kurewsko boli.
- Nie mogę się ruszyć. - Jak to?
- Wychodź stamtąd. - Nie mogę się ruszyć.
Leżę na plecach.
Nie mówisz poważnie, Coop.
Czy to brzmi, jakbym, kurwa, żartował?
Cholera. Okej, idę.
Nie!
Plecy mi siadają,
odkąd zbiry Christiana dały mi wycisk w zeszłym roku.
Zwykle koktajl środków przeciwbólowych i leków rozluźniających mięśnie
załatwiał sprawę i po kilku dniach byłem jak nowy. Ale nie miałem kilku dni.
Miałem niespełna dwie godziny do powrotu właścicieli domu.
Zastanawiałem się, jak wyjaśnić,
dlaczego leżę na ich podłodze,
ale miałem pustkę w głowie.
Okej. Cholera. Musimy spadać.
Dobra. Pomóż mi wstać.
- Okej. - Po prostu…
Kurwa, nie.
- Wybacz. Okej. - Kurwa. O nie.
Kurwa, bezwładny balast.
- Nie ruszę cię. Możesz się czołgać? - Nie mogę się nawet obrócić.
- Szaleństwo. - Daj mi parę minut.
- Nie mamy paru minut. - To idź.
- Coś wymyślę. - Nie zostawię cię.
Nie mogę się ruszyć.
- Musimy kogoś ściągnąć. - Nie.
Nie możesz się ruszyć!
- Kurwa! Kurwa. - Dawaj, Coop.
- Musimy kogoś ściągnąć. - Bez jaj.
Kogo?
Okej. Co jest, do kurwy?
Potem ci wyjaśnię. Możesz… Pomożesz mi wstać?
Wyjaśnisz mi, co robisz na podłodze przypadkowego domu
z gosposią Nicka?
Elena.
Znam twoje imię.
Pytanko… Czyj to dom?
- Hemmingów. - Skąd ich znasz?
Nie znamy ich.
„Nie znamy”. „My”.
- „My”? Serio? - Możemy się pospieszyć?
- Trzeba spadać. - Wybaczcie,
jeśli źle odczytałem sytuację, ale czy dobrze rozumiem?
Dokonujemy właśnie wtargnięcia?
- Zgadza się. - A dlaczego to robimy?
Lada chwila mogą wrócić.
Możemy skończyć to Q&A nieco później?
Q&A?
To zabawne.
Zabawna. Kto by pomyślał?
Barney! Proszę.
Dobra.
Łap lewą. Ja prawą. Na trzy.
- Raz, dwa, trzy. - Dwa.
Kiedy wraca twoja siostra?
Pogra jeszcze przynajmniej kilka godzin.
Okej. Masz na to tabletki?
Tak. Na górze, w apteczce.
Jest tam flexeril i percocet. Daj oba.
Dobra.
Więc zamiast wrócić do pracy w Bailey Russell,
na stanowisko, na którym bez premii zarabiałbyś w milionach,
okradasz domy z gosposią Nicka?
- Eleną. - Znam jej imię.
- Zakładam, że wy… - Co? Nie. Co?
No tak, jasne. Przecież to…
byłoby zbyt szalone w tym pojebanym scenariuszu.
Wiem, że ciężko to ogarnąć.
Niczego nie ogarniam.
Wiesz dlaczego?
Bo to nie ma żadnego, kurwa, sensu.
Gdyby to była jakaś seksualna fantazja, mógłbym to zrozumieć.
Nie żeby to było okej, ale przynajmniej jakoś bym to łyknął.
Ale jeśli to nie to… to co? Co to jest?
To jakiś złożony, trzystopniowy kryzys wieku średniego?
Rozwód to za mało.
Utrata pracy to za mało.
Aresztowanie za morderstwo to…
O mój Boże.
Coop, zabiłeś Paula Levitta?
Nie. O czym ty mówisz?
Nie wiem, o czym mówię!
Najlepszy przyjaciel właśnie mi wyznał, że jest podmiejskim włamywaczem.
Jak to w ogóle sprzedajesz? Masz do tego człowieka?
Nie. Wiesz co? Nie.
Nie mów. Nie chcę wiedzieć.
Chwila.
Coop.
Ci faceci, którzy cię pobili…
i którzy mnie potrącili…
To miało z tym związek?
Mogłem, kurwa, zginąć.
- Myślałem, że mamy to za sobą. - A ja, że nie jesteś jebanym złodziejem.
Co za ulga.
Dziękuję.
- Co? - Nic. Po prostu…
Jestem ciekaw tej słodkiej historii.
Masz ze mną jakiś problem?
Jasne, że mam z tobą problem.
- Mam problem z tym wszystkim! - Nie wrzeszcz na mnie!
Nie wrzeszczę na ciebie! Wrzeszczę obok ciebie!
Wypełniasz całe jebane pomieszczenie!
Przestańcie! Do cholery!
Muszę stąd spierdalać.
Barney.
- Barney. - Co?
Dzięki, że przyjechałeś.
Pierdol się, Coop.
Chuj ci w oko.
Kurwa!
Poszło dużo lepiej, niż się spodziewałem.
- Wiem. Nie da się… - A oni… Tak.
Dziękuję.
Proszę nam dać jeszcze chwilkę.
- Chyba nas wyrzucają. - Wiem.
Zostaliśmy tylko my.
Co?
Nie pamiętam, kiedy ostatnio
tak dobrze mi się z kimś rozmawiało.
Byłem dziś wyjątkowo dowcipny.
- Serio? To przez to? - O tak. Mój najlepszy materiał.
- Czyli będzie tylko gorzej? - W sumie tak.
Boże.
Kiedy… Kiedy się rozwodzisz,
tak bardzo się skupiasz na rozwiązaniu małżeństwa,
że nie myślisz o późniejszych komplikacjach.
Więc kiedy one w końcu nadchodzą, powalają cię na kolana.
Czyli było dużo komplikacji?
Można tak powiedzieć. Tak.
Ale masz to już za sobą?
Pracuję nad tym.
A co z nim? Też masz go już za sobą?
Kogo?
Tak.
Zdecydowanie. Delikatnie mówiąc.
Czyli jesteś rozdarta?
Widzę to tak…
Gdybyśmy z góry wiedzieli,
jak skomplikowane będą nasze rozwody,
pod względem emocjonalnym, finansowym, kurwa, nawet logistycznym…
To pewnie wszyscy byśmy sobie odpuścili i trwali w marnych małżeństwach.
I gdzie byśmy wtedy byli?
- Nie tutaj. - No właśnie.
Ale ponieważ już tu jesteśmy, zastanawiam się…
co dalej?
- Czekaj. Zaczekaj. - Co?
- Przepraszam. - Nie, w porządku.
Wszystko okej?
Tak. Przepraszam. Ja po prostu… Nagle kiepsko się poczułam.
- O rany. Nie ma sprawy. Czy to… - No wiesz…
Coś zrobiłem?
Przysięgam, że cię nie spławiam.
- Okej. - Bardzo mi pasował dzisiejszy program.
- Okej. - Po prostu…
Słuchaj, wszystko w porządku.
Może odwiozę cię do domu?
Jestem!
Jeśli ktoś jest rozebrany albo akurat się całuje,
proszę natychmiast podjąć odpowiednie środki.
Cześć, kochanie.
Hej, mamo.
Gdzie Morgan? Mieliście spędzić razem wieczór.
Nie, jestem sam.
- Hej. - Pokłócili się.
To nie była kłótnia.
Brzmiało jak kłótnia.
To kiepsko.
Kto mógłby się kłócić z taką twarzyczką?
Możesz być lekko stronnicza.
Według Morgan jestem gnojkiem.
Potnę ją.
A jak twoja randka?
Nie wiem, czy sobie nie odpuścić.
- Tak? Ja też. - Idealnie.
Możesz zostać ze mną na zawsze.
Opiekować się mną, kiedy będę stara i niedołężna.
Dobra, ale nie będę ci zmieniał pieluch.
Niech będzie.
Możemy mieć mnóstwo kotów.
Będzie ekstra.
Nigdy tak nie odczuwasz samotności,
jak wtedy, gdy potrzebujesz pomocy, by zwlec się z łóżka.
Z moimi plecami było już lepiej, czyli bolały jak cholera.
Choć najchętniej zwaliłbym to na zeszłoroczne lanie,
bolesna prawda była taka, że miałem problemy z kręgosłupem,
kurczący się pęcherz, a wiek średni był do kitu.
Nowe mieszkanie jest przepiękne.
Gratulacje.
Dziękuję.
„Podniebny luksusowy apartament”.
Słucham?
To z The Jeffersons…
Pamięta pan?
To był serial telewizyjny w czasach…
Zresztą nieważne. To…
Grace się o ciebie martwi.
Nie ma się czym martwić, więc…
Nie siedzielibyśmy tu, gdyby tak było.
Każdy może mieć kiepski rok.
Twój model biznesowy jest ułomny.
Źle zarządzasz ryzykiem. Masz za mało klientów i za bardzo od nich zależysz.
Jeden z nich ma kiepski rok i od razu wpływa to na ciebie.
Z całym szacunkiem,
cała sztuka zarządzania majątkiem polega na dobieraniu klientów jak akcji.
Podejmuje się racjonalne decyzje na podstawie szerokiego wachlarza danych.
Na przykład Nick Brandes, jeden z moich głównych klientów,
właśnie podpisał wielki kontrakt.
A jeśli cię opuści? Albo rozjedzie go ciężarówka?
Panie Park…
Za bardzo zależysz od tego,
czy inni zarobią, zamiast zarabiać samodzielnie.
Zarabiam samodzielnie…
oferując wartościową i ekskluzywną usługę.
Mam relacje w każdym sektorze finansowym.
Nie dość ciężko pracujesz na to, co masz.
I to mówi człowiek, który odziedziczył firmę po ojcu.
I nie mam synów, którzy by ją odziedziczyli.
- Myślałem, że Grace… - Nie chce jej.
Chce…
dla ciebie.
Więc… oferuje mi pan pracę?
Nawet mnie pan nie lubi.
To prawda.
Dobrze. Przemyślę to.
Jak plecy, Coop?
Powoli do przodu. Dzięki.
Wyślę cię do mojego fachowca, Kimo.
Robił mi fizjoterapię po operacji kolana.
Koleś ma magiczne dłonie.
Właśnie miałem zastrzyk toradolu,
więc to głównie on robi teraz robotę.
No tak, to też działa.
O tak.
Parę lat temu miałem wybrzuszony dysk. Pamiętacie to?
O rany. Wpadłem wtedy w króliczą norę.
Akupunktura, komórki macierzyste, co tylko chcecie.
Myślałem, że czasy golfa już za mną.
Kiedy nie rozmawialiśmy o finansach lub sporcie,
albo o finansowaniu sportu,
poświęcaliśmy mnóstwo czasu coraz dłuższej liście kontuzji i urazów.
Mężczyźni w pewnym wieku,
dawniej wszyscy w jakimś stopniu wysportowani,
a dziś mierzący się z nieuchronnym rozkładem naszych ciał,
z pomocą prywatnych specjalistów,
nowoczesnych farmaceutyków, trenerów i śmiertelnie nudnych rozmów.
Kolejny klub, do którego wszyscy należeliśmy.
Zostaliście zaproszeni na tę imprezę w posiadłości Bisbee?
Tak.
Co to za facet?
Owen Ashe.
Podobno zbił fortunę na firmie transportowej.
Zapłacił pełną kwotę za dom.
Dwadzieścia milionów. W gotówce.
- Jezu. - O rany.
I już po okolicy.
Jezu i urządza sobie imprezę powitalną?
To chyba jakiś palant.
Sam nie wiem.
Jak w Wielkim Gatsbym czy coś. Może być fajnie.
Wiecie, jak skończyła się ta książka?
Podobno to Sam Levitt dokonała sprzedaży.
Tak?
No to brawo.
„Brawo”?
Zbezcześciła zwłoki męża i wrobiła cię w morderstwo.
Naprawdę? Kto by to pamiętał?
Wiedziała, co robi, kiedy sprzedawała Bisbee.
Pewnie miała do podziału
z milion dolarów prowizji z agentką nieruchomości.
Boże. Wrabia Coopa w dożywocie, a po chwili zarabia w setkach tysięcy.
Witamy w Ameryce.
No tak.
Twój ulubieniec miał znów uczynić Amerykę wielką.
Hej. Żadnej polityki w klubie.
Taka jest teraz zasada?
Widowiskowy występ spadkobiercy ligi.
LeBron? Steph? Kim oni w ogóle są?
Wyluzuj, Greeny.
- Proszę, wyluzuj. - Tak, Mike. Weź.
Niech konsekwentnie robi to, co robił Król przez ponad 20 lat.
No nie wiem. Nie robił Sombor Shuffle.
To niech pogra na obronie jak mój ziomek Kawhi?
To teraz twój ziomek?
Tak. Obaj jesteśmy legendami Spurs
- i mamy na to dowody. - Od kiedy oglądasz sport?
Drugi tydzień Nicka na żywo. Tak tylko sprawdzam.
Policzmy to.
- Nie zapomnij o tym. - Nieprawda.
- Jeden sezon nakładki. - Nieprawda.
Coś nie tak?
Nic. Rób dalej to, co robisz.
Tam na dole niewiele się dzieje.
Okej.
O Jezu.
Wszystko okej, Barney.
Hej. Co się dzieje?
Porozmawiajmy.
Robić coś inaczej?
W sumie tak.
Nie umawiaj mi spotkań ze swoim ojcem.
Mam przed oczami jego protekcjonalną minę.
Ciężko uprawiać seks z jego córką.
Chciałam tylko pomóc.
A skoro pytasz, mniej nacisku na jaja, okej?
Tam wystarczy niewielka siła.
Cholera.
Pamiętam
Pamiętam Nie obawiaj się
Jak mogłabym zapomnieć?
To był pierwszy raz
Ostatni raz, gdy się spotkaliśmy
I wiem, dlaczego nadal milczysz
Milczysz, milczysz
Nie, nie oszukasz mnie
Bo ran nie widać Ale ból wciąż narasta
Nie jest obcy ani tobie, ani mnie
Trochę dziwnie się czułam, a kiedy próbowaliśmy… No wiesz…
- Tak? - To zrobić.
Wtedy zrozumiałam.
Menopauza.
Tak.
Trzymaj to w torebce.
Zwłaszcza jeśli bzykasz się w autach z przypadkowymi typami.
Nie rozumiem. Nosisz przy sobie lubrykant?
Muszę być przygotowana.
A do tego biorę leki…
Tam na dole jest bardziej sucho niż w Dolinie Śmierci.
Chętnie bym o tym posłuchała,
ale napisałam dlatego, że jedna z nauczycielek muzyki z Mayfield
rusza w trasę i wyjeżdża na resztę semestru,
więc szukają kogoś na zastępstwo.
Nie jestem nauczycielką.
Jesteś profesjonalistką, jeszcze lepiej.
Sama nie wiem.
Nawet w najlepsze dni…
Nie jestem materiałem dla Mayfield.
Zresztą to nie jest nic złego. Fuj.
Chciałaś większej niezależności.
Mówię to jako terapeutka…
Bezrobotna terapeutka.
- Z wyboru. - Serio?
Piszę książkę.
O czym?
Nie próbuj tego robić.
Rozmawiamy o twojej niezależności, co wymaga pewności siebie.
A pewność siebie przychodzi wraz z aktywizacją.
Świetnie sobie radzisz. Bierzesz leki,
masz uregulowane życie, chodzisz do pracy.
Nie jesteś gotowa na nowe wyzwanie?
No i nie znajdziesz sobie własnego mieszkania
za kwoty, które ci tu płacą.
Postanowiłam znaleźć bogatego męża, jak wszyscy tutaj.
To dużo lepszy pomysł.
Mam prośbę. Nie wspominaj Coopowi o tej całej perimenopauzie.
Nie ma się czego wstydzić.
Wiem.
Po prostu mam wrażenie,
że się starzeję, a on jest po prostu…
coraz przystojniejszy.
Hej, Barney. Tu Coop. Po raz kolejny.
Myślałem, że spotkam cię w klubie, ale nic z tego.
Oddzwoń. Powinniśmy pogadać.
Tak, świetnie.
Chciałam się tylko upewnić,
że wiecie, że nie mam doświadczenia jako nauczycielka.
Naprawdę? To miło.
Gram tam cztery wieczory w tygodniu.
Świetnie.
Będę.
Dobrze. Do zobaczenia.
O co chodziło?
O to, że zostanę nauczycielką muzyki.
Lekcje gry na gitarze?
Nie. W Mayfield szukają kogoś na zastępstwo do końca roku.
Mayfield? Nigdy nie uczyłaś.
Powiedziałam im to.
Ale Mel była już u dyrektorki,
która widziała moje występy w The Tap, więc…
Mam rozmowę o pracę.
O rany, to świetnie.
Dobrze wyglądasz. Dokąd idziesz? Randka?
Nie. Przyjęcie.
To ktoś, kogo znam?
Nie. Ja też go nie znam. Chcesz iść?
A mogę w tym?
- Nie. - No to nie.
- Na pewno? - Tak. Spasuję.
Jedno z nas będzie żałować.
Pewnie ty.
Nie, to pewnie będziesz ty.
Nie, to będziesz ty.
Głównie ty. Pa.
Pa!
To będziesz ty.
Niesamowity dom.
Bardzo przemyślane zestawienia.
Tynk, posadzka, oprawy, to wszystko oryginalne elementy.
Jak tam? Cześć.
Ktoś widział naszego gospodarza?
Marzę o tym, by go poznać.
Łysy i brzydki.
Widziałaś go?
Nie, ale musi coś sobie odbijać.
Chyba zbyt duży majątek.
Mel, pisali z Princeton?
- Lada chwila. - Straszny stres.
Nie wyobrażacie sobie.
A co z Chelsea, Jules?
Chelsea wybrała Duke.
Nie wybralibyśmy tego z Bradem,
ale mają świetną drużynę tenisową, a tego chciała Chelsea.
To dobrze.
- To on? - Miło mi. Bawcie się dobrze.
- Jest sporo barów. - O rany. Dzięki.
- Jak tam? - To on.
Miałaś rację, Suze. Naprawdę brzydki.
Nie wykopałabym go z łóżka za jedzenie krakersów.
Nie to jadłby w moim łóżku.
No jasne.
Założę się, że ma małego fiuta.
Zdecydowanie.
Drogie panie! Witajcie.
Owen Ashe. Znajomi mówią mi Ashe. Dziękuję za obecność.
Oszałamiający dom.
Dziękuję.
Musi taki być, żeby zrekompensować mi małego fiuta.
Prawda?
Ups.
To było…
- Wybacz. - To… Nie przejmuj się.
Okej. Jak się nazywasz?
- Kat Resnick. - Kat, miło mi.
Wybaczcie. Bawcie się dobrze.
Nie mogę się doczekać, aż was poznam.
Sam! Przyszłaś.
Świetnie to wygląda.
Jak zrobiłeś to wszystko tak szybko?
Jak to zrobiłem? Mam ekipę.
- Oczywiście. - Chodź, załatwmy ci drinka.
Dzięki, ale chciałam tylko wpaść i ci pogratulować.
Nie zostaję.
Co? Jak to nie zostajesz? Jasne, że zostajesz.
Moja jedyna znajoma w Westmont Village. Nie zostawiaj mnie z nimi.
Ciebie pokochają, ale ja chyba nie mam dziś siły
na wredne spojrzenia dziewczyn.
Och, nie przepadają za tobą.
Spaliłam za sobą trochę mostów.
Jako osoba, która zrobiła z palenia mostów formę sztuki, zapewniam,
że zawsze da się dotrzeć na drugi brzeg.
- No chodź, jeden drink. - Nie. Pójdę już.
Na pewno?
Nie.
- Drzwi. - Dziękuję.
- Przepraszam. - Wybacz.
Cześć.
Nie martw się, właśnie wychodzę.
Nie martwiłem się.
Co za ulga.
Nic nie mówiłeś o spotkaniu z moim ojcem.
Facet nie potrafi ukryć rozczarowania.
Tobą?
Tobą. Za to, że za mnie wyszłaś.
Nie, taką ma po prostu twarz.
Wchodził w szczegóły?
Czemu tak naciskasz?
Bez powodu.
Ale też…
…tak zupełnie bez związku… jestem w ciąży.
Ty…
To na pewno…
Jest moje, prawda?
Czy…
Czujesz, że to chłopiec?
Kurwa, odsuńmy się od tej ryby.
- Nie mogę. - Okej.
Hej.
- Cześć. - Że co?
Mogę ją na chwilę odciągnąć?
- Wybaczcie. Tak… - Oho.
- Powodzenia. - Hej.
Pytanko…
Czemu nie mówiłaś o tym stanowisku w Mayfield?
Nie jesteś muzykiem.
Ali kiepsko sobie radzi z takimi zobowiązaniami.
Skąd wiesz?
Świetnie jej idzie, nie?
Tak i chciałbym, żeby tak pozostało.
Nie jest dzieckiem, Coop.
To czterdziestoletnia kobieta i chce coś w życiu zrobić.
Spieprzy to.
Może. I może musisz jej na to pozwolić.
Powinnaś była z tym do mnie przyjść.
Przestań udawać jej ojca.
Bądź po prostu jej bratem.
Dzięki za tę kompletnie niechcianą radę.
Jezu.
Okej. Pięknie.
Wydaje się przemiła.
Dla wszystkich poza mną.
Owen Ashe, jak sądzę.
- Wystarczy Ashe. - O rany, miło mi…
Andrew Cooper. Coop.
Coop. Reputacja cię wyprzedza.
To mój krzyż.
Krzyż? No cóż, wierz mi.
To właśnie te doświadczenia,
te trudne, niebezpieczne i… upokarzające,
ostatecznie czynią życie wartościowym.
Inaczej wprowadzalibyśmy się lekami w stan znudzonej obojętności,
aż nie mielibyśmy powodu, by zwlekać katatoniczne tyłki z łóżka.
Aresztowano cię za zabójstwo.
Ile osób może tak o sobie powiedzieć?
- Większość zabójców. - Fakt.
Jest jakaś pani Ashe, której powinienem podziękować?
Nie. Nie.
Rozwodnik?
Wdowiec.
Jezu. Przykro mi.
- Niepotrzebnie. Dziękuję. - Boże…
Minęło osiem lat i tęsknię za nią każdego dnia.
Ale coś ci powiem. Ta kobieta nauczyła mnie, jak żyć.
No cóż… A z czego żyjesz?
Import i eksport. Konsolidacja frachtu.
A ty? Zakładam, że działasz w finansach.
Tak. Prowadzę małe, rodzinne biuro.
Idealnie mętne.
Trochę jak import i eksport.
Pusto. Tak być nie może.
Poprosimy dwie whisky. Coś dobrego.
Dziękuję.
Znam to spojrzenie.
- Masz dzieci? Znasz to? - O tak. Takie samo.
- Ciężka sprawa. - Za to robi się ciężej.
Już czekam.
Daj mi się chwilę ponakręcać. Uwielbiałem oglądać twoją grę.
- Ta forma… - Nie.
…każdy twój ruch, każdy strzał był czymś przepięknym.
- Dzięki, stary. - Taka prawda.
Zapisałem się na twoją siłkę.
Świetnie to wygląda. Fajny vibe. I doskonały pakiet.
Otwierasz kolejne?
Właśnie domknęliśmy finansowanie dwóch nowych lokalizacji.
Dwie lokalizacje? Musisz mierzyć wyżej.
Wybacz, że to mówię, ale masz teraz swoje pięć minut.
Ludzie cię kochają, występujesz w telewizji.
Widziałem twój program „Off Brandes”. Zajebisty. Dasz czadu.
A co do siłki, jebać banki.
Nie musisz walczyć z kijowymi umowami. Zainwestowałbym w ciebie.
W twoją markę. Moglibyśmy do przyszłego roku otworzyć 40 miejscówek.
W kolejnym roku miałbyś już 250.
- O cholera. - Tak.
- Pospieszyłem się? - Trochę.
- Spoko. - Okej.
Łatwo daję się ponieść.
- Musisz mnie wyhamować. - Nie mam nic przeciwko. Pasuje mi to.
Wiem, jak to zrobić. I mam środki.
Dzwoń, gdybyś robił ekspansję na kraj.
Chętnie w to wejdę.
Zawsze jestem otwarty na możliwości biznesowe.
Wiem. Zajrzyj do moich łazienek.
Mam tu 15 toalet, twoich Luxos MT.
- Nie żartuj. - Każda bez wyjątku.
Chyba się polubimy.
Świetne wyczucie czasu, bo natura wzywa.
Za kolejne siłki.
Za kolejne. Więcej niż dwie.
- Daj spokój. Zaszalej. - Tak.
Zaszaleję.
- Nie poznaliśmy się oficjalnie. - Hej.
Barney Choi, zarządzam pieniędzmi Nicka
i paru innych zamożnych osób w tym gronie.
W razie czego chętnie pomogę.
Ekstra. Wszystko jest tu pod ręką.
Barney, tak?
Daj mi trochę czasu na rozeznanie,
a potem chodźmy na kolację.
Szukam nowych możliwości.
- Wal śmiało. - Świetnie.
Dawaj Śmiało
Bierz to Działaj
Działaj Śmiało, mała
Masz to Masz to
Działaj Właśnie tak
Działaj Śmiało
Dawaj Śmiało
Właśnie tak Tańcz, wypinaj tyłek
Od przodu do tyłu
Od boku do boku, już
W drugą stronę Kołysz się
Bez tchu Szybko
Hej. Gdzie jest Lisa?
Strzela selfiki w Mediolanie albo Paryżu…
Nadal?
Okazuje się, że Tydzień Mody jednak trwa dłużej niż tydzień.
Hej, kochanie, zamówisz mi następny koktajl?
Może czas już przystopować.
Gordy, zamówi mi drinka.
O nie, nie mieszam się w to.
Dobra. Sama po niego pójdę.
Diane, weź.
- Dobra! - Chodźmy do domu.
Diane…
Podczas każdej imprezy nadchodzi moment,
kiedy to gospodarz musi zadecydować, czy wieczór się kończy,
czy dopiero zaczyna.
Wskakujcie!
Tak!
Podkręćcie muzykę!
Co się dzieje?
Nie jesteśmy pokłóceni?
Nie jesteśmy.
Ale gdyby tak było…
- Nie, Coop. - …przegrałabyś.
- Nie! - Tak.
- Coop… - Pa.
Unikasz mnie.
- Miałem dużo do przetworzenia. - Tak.
Czemu nie wróciłeś do Bailey?
Tak naprawdę sam nie wiem.
Przyjąłem ich propozycję.
I chyba zrobiłem to szczerze.
Ale kiedy wychodziłem z tego budynku, coś się ze mną stało.
Pomyślałem, że jeśli przyjmę tę ofertę,
wszystko znów będzie takie, jak do tej pory.
Że ja też będę taki jak dawniej.
I nie podobało ci się to, jak było?
Sądziłem, że tak.
Okazuje się, że jednak nie.
To wszystko brzmi bardzo egzystencjalnie.
Nie wiem, czy to głębokie,
czy raczej pieprzysz jakieś głupoty,
ale tak czy inaczej…
Chcę w to wejść.
Co? Dlaczego?
Bo jebię mojego teścia.
Okej.
Grace jest w ciąży.
- O rany. - Tak.
Gratulacje.
Włączenie w to Barneya było fatalnym pomysłem.
Ale tej nocy, kiedy siedzieliśmy w mokrych ciuchach,
radośni i wstawieni luksusową gorzałą nieznajomego,
a nasi znajomi i sąsiedzi imprezowali,
jak w mokrym śnie F. Scotta Fitzgeralda,
przyszłość po raz pierwszy od dawna wydawała się obiecująca.
Może to był miks środków przeciwbólowych z gorzałą,
a może czysta głupota,
ale w tamtej chwili byłem na tyle pijany, by w to uwierzyć.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK