"HINDI MADALING MAGPAKATOTOO SA SARILI.
MAS MADALI PANG MAGPANGGAP NA LANG NA IBANG TAO."
- Malapit na 'tong matapos. - Alin?
Etong movie. Etong shoot.
- May susunod pa naman. - Parang di ka nakikinig.
Bigla na lang naging dry 'tong eyeballs ko.
Para akong laging napupuwing.
May eye doctor dito. Siya ang gumagawa ng lenses.
Uy, sorry. May iche-check lang si Skip. May nagbago yata sa set-up.
'Yong silk shirt ang problema.
Ayoko nang lumala 'to. 'Ka ko, "Ano'ng dapat kong gawin?"
Pwede ka bang magsalita, Jay?
- I love you. - Sige pa.
Ten, nine, eight, seven. Tuesday, Thursday, Wednesday.
- The best ka talaga. - May better pa sa 'kin, 'no.
Alisin ang mga di kailangan dito sa set, guys.
No'ng binigyan niya 'ko ng eye drops, nawala na.
Nawala na 'yong dryness.
Dapat inaagapan agad ang bagay-bagay. Di ko 'yon hinintay na lumala...
Stressed ka ngayon kaya parang gusto mo nang sumuko. Papa mo 'ko kaya alam ko.
Okay ang buhok mo. Ginagamit mo na ba 'yong conditioner?
- Etong paghihintay ang pinakamahirap. - Patingin ng pant leg mo.
Pasensiya na. Gusto ni Hailey dagdagan 'yong dugo sa coat mo.
Alin ang kinain mo, peppers o ravioli? Dapat nag-ravioli ako.
Nag-shake lang ako.
- Sino'ng gustong bumata? - Eh, 'yong liver at whey?
- Magtago na kayo! - Asan 'yong aso?
- Pwedeng isali 'yong aso? - Gustong isali ni Jay 'yong aso.
- Mas malakas kumita sa 'tin 'yong aso. - Subukan natin 'yong ambon.
Ambon ba 'yan? Ang lakas naman.
'Yan na 'yong ambon.
Nakita ko 'yong naging progress mo sa tournament.
Nag-improve na ang second serve mo.
Malamang si Coco kinakabahan din sa game at tumatawag sa papa niya.
- Gusto mo raw dagdagan 'yong dugo? - Mas okay 'yon.
- Espresso po. - Thanks.
Wag mo na 'kong painumin nito after 4.
Bago ka so di mo alam. Pag may kape, iniinom ko.
...huling movie na natin 'to.
Pag bukas ng ilaw, tapos na 'to.
Dapat lang tawagan mo 'ko, puppy.
Wag kang harsh sa sarili mo. Hinahasa mo pa ang skills.
Stunt double 'yong sa 5K camera.
- Ang guilt, resulta ng ibang emotions. - Di 'yan.
- Thanks, Clay. - Wala 'yon, Jay.
Di ako kumain ng tinapay ngayon. 'Yong kapatid mo 'yon.
Ano sa tingin mo? Maganda 'yong kuha kanina.
Dapat natural lang, di ba?
- Gusto mo bang subukan ulit? - Oo. Subukan natin.
Okay, wag kayong maingay! Real take 'to.
- Roll sound. - Rolling.
Sound speed.
- Wag kayong maingay. - 138 Echo, take 11.
Anak, wag mong ibababa. Papanoorin ko lang 'tong take.
And... action!
Ayoko na dito, Jerry.
Gusto ko nang umalis sa party na 'to.
Pumasok agad siya. Pwede bang ulitin natin?
- Maya-maya siya papasok. - Cut!
- Wag. Tuloy lang sa pag-roll. - Tuloy lang.
Pahingi pa ng anchovy paste...
- Walang maingay. - Thanks.
- Okay. Sige. - Okay, rolling na.
Action.
Ayoko na dito, Jerry.
Gusto ko nang umalis sa party na 'to.
Kung tutuusin,
parang patay na ako.
Ang suwerte ko.
Lumipas ang panahon ko habang nabubuhay pa ako.
Mabuti nakita ko pa 'yong unti-unting lumipas.
'Yon ang nakakapagtaka pag namatay ka...
'Yong pagkakakilala mo sa sarili mo...
di pala 'yon totoo.
Mabait kang aso.
And... cut! Good job!
- Pwede bang isa pa? - Seryoso ba?
Isang take pa. May igaganda pa 'yon.
Wag kayong maingay!
Babaguhin ko ang atake.
- Pero kung okay ka na do'n... - Okay na 'ko do'n.
- Okay. - May iba ka bang idea...
May idea ako kanina, pero okay ka na ba do'n?
Okay na 'ko, pero pwede mo namang ulitin.
- Kontento ka na ba do'n? - Oo.
- Okay. - Okay din 'yong takes kanina.
Ayos kung gano'n.
Okay?
Okay na.
Tapos na ang shoot ni Jay Kelly!
Tapos nang i-film ang Eight Men From Now!
- Good job. Maganda ang kakalabasan nito. - Salamat. Salamat sa tiwala.
Umabot tayo sa tennis finals, Vivienne. Malaking bagay 'yon.
Magpahinga ka na, mahirap kalabanin ang Greenbergs.
Malaki ang tiwala ko sa 'tin, bata.
I love you, Vivi.
- José! Pops! Ang gagaling n'yo! - Maraming salamat.
- Skip, deserve n'yo ring mapasalamatan. - Salamat.
- Tatawagan na lang kita mamaya, anak. - Salamat sa regalo.
Okay, guys. Guys.
Maraming salamat sa inyong lahat. Good job, guys.
May ilang reminders lang ako.
May Omega event ka bukas, 11:00 a.m. ang pick up.
- Si Candy... - ...Dadating do'n nang 9.
- Nanood ka ba? - Oo.
Di ka umimik, eh.
- Nagagalit ka pag may opinion ako. - So feeling ko di ka nagandahan.
Maganda, nagustuhan ko 'yong take seven.
Bakit take seven?
- Ayoko na 'tong pahabain. - Alin?
Lagi kang ganyan pagkatapos mag-film. Emotional ka tapos sa 'kin mo isisisi.
Siguro nga best take ang seven.
Pwede namang aso na lang ang ipakita nila. Magaling siya.
- Ano'ng feeling pag namamatay ka, Jay? - Acting lang 'yon.
Oo, pero pa'no mo nape-perform 'yong di mo pa nararanasan?
- Nagpapanggap ako, Candy. - Parang di ko gusto 'yon, ah.
Salamat sa kasipagan at kabaitan n'yo. Successful 'to dahil sa inyo.
Salamat naging part kami nito. The best ka, Jay.
The best talaga ako.
Bakit kahit saan ako magpunta, laging may cheesecake?
Nasa rider contract mo 'yan, pati 'yong fruits at iba't ibang water.
Pa'no magkakaro'n ng cheesecake sa rider ko?
Gusto mo 'ka mo 'yan.
- Di, 'no. - Nakalimutan mo lang.
Ang mas posible kong isulat sa rider ko, "no cheesecake."
Anyway, may dinner kayo ni Daisy bukas.
- Gagawa ng special tamales si Chef Mario. - Good.
Nga pala, tumawag ulit si Antonio ng Tuscan Arts Festival.
Ano daw ang response mo sa tribute?
- 'Ka ko ayoko. - Sinabi ko na 'yan sa kanila.
- Pero mapilit sila. - Ayoko pa rin.
Kaya ko 'to binanggit ulit dahil respetado sila.
Sinabing ayoko nga.
- Tight na rin naman ang sched mo. - No tributes. Ever.
Magshu-shoot na tayo in few weeks. Okay.
May point na na-realize kong mas matalino ako sa 'yo.
Ano'ng ibig mong sabihin?
- Mas maalam ako sa 'yo. - Talaga?
- Di kaya. - Oo kaya.
Tungkol saan ba?
Sa lahat ng bagay. Ano ang capital ng Croatia?
- Di ko nga alam ang capital ng California. - Sino ang asawa ni Agamemnon?
Facts lang 'yan. Nalalaman 'yan ng kahit sino.
Sa emotions ako maalam. Sa life experiences lang 'yon natututunan.
Emotionally intelligent ako.
Gusto mo 'kong maging mas matalino sa 'yo, tama? 'Yon ang point nito, di ba?
Oo.
- Pero maaga pa para mangyari 'yon. - Di ko 'yon kontrolado.
- Bagay sa 'yo 'yang buhok mo. - Talaga?
Natural tingnan.
Oo, magaling siya. Nagtira siya ng uban.
- Madalas kasi sobrang itim. - Hindi ba...
Hindi, sakto lang 'yang ganyan.
Dapat gawin mo nang puti lahat. Suggestion lang.
Oo, pero di pa sa ngayon.
Okay, well, magkikita muna kami nina Moses at Rio.
I love you!
Uy, may dinner tayo mamaya, di ba? Gagawa ng tamales si Mario.
May usapan ba tayo?
Sige na nga.
Sige na. Pumunta ka na sa friends mo. Marami pa namang ibang pagkakataon.
Tapos nang i-film ang last project ko. Louis Brothers movie ang next ko,
sa studio lots 'yon kukunan, so nandito ako buong summer.
Pupunta kami sa Europe nina Rio, Moses, at friends namin. Alam mo 'yon.
- Akala ko sa July pa 'yon. - Hindi, June 'yon.
Pupunta na kami sa Paris sa Sabado, tapos pupunta kami sa Tuscany.
Sabado? Di ba parang...
Sabado. Ang bilis naman.
Two weeks akong no work. Makakapag-bonding sana tayo.
- Last summer mo na 'to. - Kaya nga gusto ko silang makasama.
Malulungkot ako pag wala ka dito.
- Malabo 'yan. Lagi kang may kasama. - Talaga? Mag-isa nga ako lagi, eh.
- Thanks. - You're welcome.
Ganito na lang.
Sasama na ako.
Well, pupunta kami sa jazz festival sa Paris
at matao do'n, so di ka pwede do'n.
Sasakay kami sa regular train pa-Pienza,
so di ka rin pwede do'n, tapos matutulog kami sa tents,
so alam mo na.
- Sa tent ako nakatira noon. - Pero di na ngayon.
- Tanda pa 'yon ng muscle memory ko. - Okay, well, mabuti. Aalis na 'ko.
- Hi, Ronnie. - Daisy.
Pino-post ni Vivienne 'yong tennis game n'yo. Ang cute n'yo.
Pasok kami sa finals. Excited na kami.
May friend ka na ngayon, Papa.
Gusto mo ba ng tamale?
- Wala na si Peter Schneider. - Tatawagan ko nga pala siya.
Hindi, kanina ko lang nalaman kaya pumunta ako dito.
Patay na siya.
Totoo ba?
Sorry.
Alam ko kung ga'no mo siya kamahal.
Nasa phone ko pa 'yong messages niya.
Kailan kayo huling nagkita?
Di ko sure. Six months ago na yata.
Iho, gagawan kita ng sandwich.
Nice to see you, Peter. Na-miss kita.
- Asan ang kutsilyo mo? - Ayun sa magnet, sa may cutting board.
- Ayun. - Barbara, sorry.
- Naglinis ka na, nagkakalat pa kami. - Okay lang, Jay.
Alam n'yo,
lately, pakiramdam ko 'yong buhay ko
parang di totoo.
Ang ibig kong sabihin, 'yong buhay ko
parang di totoo.
Nabalitaan kong hiwalay na kayo no'ng hand model.
Para kang namatayan pag nakikipaghiwalay, 'no?
- Asan 'yong mayonnaise? - Nasa ref, sa shelf.
Ayun.
- Kumusta ang mga anak mo? - Ga-graduate na ngayong spring si Daisy,
tapos mag-aaral siya sa Johns Hopkins
ng biochemistry. Akalain mo 'yon?
- Matalino siyang bata. - Tapos
nasa San Diego naman si Jess.
Di... Di ko na alam ang dapat gawin do'n.
Malalaman mo rin 'yan. May olive oil ka ba?
Oo, nando'n.
Madalas kong maalala 'yong Cranberry Street.
Na-enjoy natin 'yong shooting no'n.
Tawa tayo nang tawa no'n.
Alam mo bang malapit na ang 35th anniversary no'n?
Tanda ko 'yon kasi pinanganak si Jess after one year.
- Puro movies ang memories ko. - 'Yan ang meaning ng movies sa 'tin.
- Mga piraso ng panahon. - Mga piraso ng panahon.
- May pickles ka ba? - Nasa pantry.
Yata.
Ayun, nandito nga.
- I-check mo ang expiration. - Di nae-expire ang pickles.
Nae-expire 'yan.
Ayos pa 'to.
- Thirty-five years. Posible pala 'yon? - Posible naman talaga 'yon.
Ang saya ng project na 'yon.
Na-spoiled ako do'n. Akala ko gano'n lahat.
- Di pala. - Iilan lang ang gano'n.
Nakakatuwang naalala mo ang past projects natin.
May movie ako. Gusto kong gawin natin 'yon.
Movie 'yon na tungkol sa sex worker.
- Talaga? - Oo.
Well, may pini-film kaming movie ngayon. After no'n, may isa pa ulit.
Kilala mo ba 'yong Louis brothers? Bata pa sila.
- Fan na fan mo sila. - Mabibilis ang cuts ng movies nila.
- Di ko pa sure kung kailan ako available. - Maghihintay ako, iho.
Peter, di nga ako interesado.
Ni-rewrite namin 'yon ng assistant ko.
Nagkakilala kayo sa premier no'ng isang tanga.
Ginawa namin 'yong contemporary. May phones na.
Ayokong pasukin 'yang area na 'yan.
Si Daphne ang naiisip ko sa wife role.
- Retired na siya. - Sana maging part ka nito kahit konti.
Dapat mag-provide kami ng name ng actor.
Di ko pwedeng gawin 'yon.
Tatapatin na kita, iho.
Kailangan kong kumita ng pera.
- Bibigyan kita ng pera. - Gusto ko uling gumawa ng movie.
Dalawang movie sana
na magkasunod.
Sabi nga ni Truffaut,
"Minsan nakakabilib kapag maraming proyekto."
Alam mo namang personal ang art.
Nauunawaan ko, pero baka pwedeng ilagay lang namin 'yong name mo.
Di pwede.
Pasensiya na.
Ang sarap nito.
Di nae-expire ang pickles.
Madalas wala ang tatay ko.
No'ng '70s at '80s, lagi siyang nasa movie sets.
No'ng nagkakaproblema na siya,
after ng mga nagawa niya, na kung tawagin sa Hollywood,
"pumatok sa takilya".
Pasensiya na, wala ako sa showbiz, di ko kabisado 'yong mga salita.
Failed noong umpisa pero nagustuhan ng mga Gen Z.
Matapos siyang talikuran ng industry, tatlong beses na ma-bankrupt,
mapilitang ibenta ang mansiyon niya, ang Casa del Oro sa Bel Air,
tapos lumipat sa one-bedroom sa Encino,
sinikap niyang kumita ng pera,
para sa pangarap niyang pelikula.
Bago siya tuluyang mawala, sinabi niya sa 'kin na,
"Alam ko na ang ending ng movie...
tungkol 'yon sa love."
Di mo 'ko naaalala, 'no?
- Naaalala kita. - Hindi.
- Naaalala kita. - Saan mo 'ko nakilala?
Part ako ng nag-iisa niyang movie na may horseback riding.
I love you both. Kailangan yata ni Jay ng rescue.
Mga ga'no katagal...
- May beach cleanup ako nang 3. - Ihahatid kita.
- Di counted pag na-late. - Gamitin n'yo na 'yong kotse.
Di nakakagulat na worst film niya 'yon.
- Di mo nga ako naaalala. - Naaalala kita.
Di ako naniniwala sa 'yo.
Salamat sa pagpunta, Jay.
Nakikiramay ako, Nathan.
Sinasabi noon ni Papa na masuwerte siyang na-discover ka niya.
- Binago niya ang buhay ko. - Binago mo rin daw ang buhay niya.
Ibigay ko raw sa 'yo 'tong neckerchief niya.
Mabuti pumunta tayo dito. Totoo pala talagang wala na siya.
- Parang di totoo lahat ng 'to. - Kaya nga.
Nakakagulat talaga pag may namamatay, lalo na dito sa LA.
Nice neckerchief.
- Gusto mo ba 'to? - Salamat.
Ba't ba di ako pumayag sa movie niya?
Kaya ganyan ang nararamdaman mo dahil mabuti ka.
Dapat pumayag na 'ko no'n na isama niya sa movie ang name ko.
- Jay? - Hi.
- Tim? - Oo.
Timothy. Hi.
Hi. Wag kang mag-alala. Di kita sinusundan.
Hindi, okay lang...
- Galing kami sa... - Oo nga, eh.
- Malaking kawalan siya. - Oo, nakakalungkot. Wala siyang katulad.
Madalas busy kami. Nagugulat na lang kami, may namamatay na.
Ron, siya si Timothy, dati kong roommate.
Kasama ko siya sa acting class. Matagal ko na siyang tropa.
- Tropa. - Ikaw pala si Tim? Nice to meet you.
Ako si Ron Sukenick, manager at friend ako ni Jay.
Naikuwento ko na siya.
- Naikuwento ka na niya. - Talaga ba?
Sana magaganda 'yong naikuwento niya
kasi mga pasaway kami no'ng araw.
Di ba?
- Kumusta ka na? - Okay naman ako.
Gano'n pa rin. Ikaw, kumusta ka na?
Mali pala 'yong tanong ko kasi successful ka na.
Ayos lang ako.
Nice to see you.
- Ikaw din. - Oo.
Grabe.
Okay, well...
Mauuna na kami, pare.
- Sige. - Nice to see you.
Di ko kayo sinusundan. Doon ako naka-park.
Magkape naman tayo minsan.
Sige, gusto ko 'yon. Pa'no pala...
- Sa office mo ba ako tatawag? - Sa 'kin ka tumawag.
- Mare-receive ko ang message mo... - Eto.
Ayan.
Okay. Sige.
Pero no pressure if ever mang ayaw mong ituloy.
Actually, pwede ako ngayon.
Ayos kung gano'n.
- Tanda mo pa ba 'yong Chez Jay restaurant? - Oo, sige, magkita tayo doon.
Tropa nga kita!
- Susundan ko po ba kayo? - Ako na. Makakauwi ka na.
- Safe ka ba sa taong 'yan? - Oo. Friend ko siya.
- May ibang tao do'n. - Okay lang.
- Haharapin ko sila. Magkita tayo bukas. - Hindi. Tennis finals namin ni Vivi bukas.
- Oo nga pala. Good luck. - Wag kang magpakalasing.
- Oo. - Emotional na araw pa naman 'to.
Mag-beer ka lang.
Sabi ng guru ko, pag papalapit na ang tao sa kamatayan at spiritual world... Salamat.
Nababawasan ang takot nila sa kamatayan.
May guru ka pala? Ayos 'yon.
Parang di na totoo ang kamatayan.
Saka siyempre
balewala na ang power at success para sa kanila
kasi wala na silang bilang sa mundo.
Pero sabi nga ni Peter, ang matitira lang sa huli,
pagmamahal.
- Ang ganda no'n. - Sinabi mo pa.
Magpapa-picture na 'ko!
- Hi. Pwede bang magpa-picture? - Oo, sige.
- Okay, thank you. - Sige.
- Okay na ba? - Oo.
Pahingi ng number ng guru mo.
Sige. Magaling siya. Sa text siya mas sumasagot.
Ang saya pa rin dito.
'Yong huli kong punta dito, nasa acting class pa tayo.
- May nakakausap ka pa ba sa kanila? - Wala.
Wala na. Ikaw ba?
Oo. Nagre-reunion pa kami.
Ikaw lang yata ang nagtuluy-tuloy sa 'tin. Nagvo-voiceover pa nga pala si Cindy.
Pero sa 'yo kami pinakabilib.
- Di naman. - Oo kaya.
Ikaw ang pinakamagaling sa 'tin. Malalim kang umarte. Ako, hindi.
- Malalim ka ring umarte. - Di gaano.
Kahit ano kaya mong iarte.
Kaya mong umarte habang nagbabasa ng menu.
Sample naman diyan. Sige na. Basahin mo 'tong menu.
Oo na. Sige na. Babasahin ko muna 'to nang walang emotion.
Truffle parmesan fries,
Brussels sprouts with balsamic honey glaze and bacon, 12 dollars.
Wedge of iceberg lettuce, shrimp cocktail,
calamari with lemon aioli sauce, 15 dollars.
Okay...
Ngayon, lagyan mo ng emotion.
Naku, tol. Matagal ko na 'tong di ginagawa. Child therapist na 'ko.
Sige na.
- 'Yan ang titig ng isang Jay Kelly. - And action!
Oo na. Eto na.
Pa'no kaya 'to sasabihin ni Larry?
Okay.
May naaalala akong mahalaga sa 'kin.
Nakikita ko siya.
Naririnig ko siya. Sasabihin ko kung ano 'yon.
Truffle parmesan fries.
Brussels sprouts with balsamic honey glaze and bacon.
12 dollars.
A wedge of iceberg lettuce and shrimp cocktail.
Calamari with lemon aioli sauce is 15 dollars.
Gano'n ang deep acting.
Ibang klase ka. Grabe.
Ang problema sa 'kin, di ako mataas mangarap.
Di madaling trabaho 'to. Di ko 'to maire-recommend sa iba.
Naiisip ko palaging huminto na.
Wag, ano ka ba?
Tama ang desisyon mo, Jay Kelly.
Pero ako, dalawa ang mali kong desisyon.
- Talaga? - Oo.
Tinanggihan ko 'yong original 90210? Part dapat ako ng Hamlet sa Louisville.
Ayos 'yon, ah. Ang huli kong play...
no'ng high school pa. Ano pa 'yong maling desisyon mo?
Sinama kita sa audition no'n.
Pero at least nagagawa kong sunduin sa school araw-araw ang mga anak ko.
May positive pa ring nangyari.
Oo naman. Siyempre naman. Positive 'yon.
Nabasa ko 'yong tungkol sa divorces mo, nakakalungkot 'yon.
Nga pala, malalaki na siguro 'yong mga anak mo.
College na si Daisy this fall.
Mabuti di siya nagkainteres sa pag-aartista.
Pero nag-aalala ako...
dahil aalis na siya. Parang ang bilis lumipas ng panahon.
Makinig ka, 'yan ang masakit pag magulang ka.
Matatawag lang tayong successful parents pag kaya na nila nang wala tayo.
- Nakakalungkot naman 'yon. - Ano ka ba?
Mabuti ka nga tama 'yong desisyon mo para sa sarili mo.
Gumagawa ka ng movies. Gustung-gusto 'yon ng mga tao.
Ako, simple lang ang buhay ko.
Pinapalakad ko sa park ang aso ko. Pasyente at pamilya ang lagi kong kasama.
Masaya akong nagkita tayo.
Nakakatuwang balikan 'yong mga panahong 'yon.
Nakakatuwang balikan kung pa'no tayo noon,
at kung pa'no ako noon.
'Yong dating ako.
Talaga?
Oo.
Di mo gugustuhing bumalik sa dati.
Ano?
Paprangkahin na kita. Nanggagalaiti ako sa 'yo.
Inagaw mo 'yong buhay na para sa 'kin dapat.
Wala akong inagaw sa 'yo.
Inagaw mo nga 'yong trabahong para sa 'kin, pati girlfriend ko.
'Yon lang ang meron ako no'ng 23 ako.
Ngayon, tuwing magbabasa ako ng magazine, ikaw ang bumubungad sa 'kin
at 'yong kuwento mo kung pa'no ka nagsimula.
Na sinamahan mong mag-audition kay Peter Schneider 'yong friend mo,
tapos ikaw ang nakakuha ng role. Isipin mo nga 'yon.
Pero di nila naiisip kung sino 'yong friend mo,
'yong inagawan mo ng pangarap.
Kinausap ko si Peter na ipasok ka.
Extra lang 'yong role.
- Isa lang ang line ko. - Aalis na 'ko.
- Kung alam lang nila 'yon... - Maaga ako bukas.
- Ako na ang magbabayad. - Binayaran ko na.
Hi, pwede bang magpa-autograph?
Oo, pasensiya na.
Wag kang mag-alala. Di ko 'yon ipagsasabi.
Di ako gano'ng tao.
Di ko nga alam kung ano'ng klaseng tao ka.
Di ka gano'n kaimportante sa 'kin.
Siguro importante ka sa iba, pero sa 'kin hindi.
Well, nakakalungkot. Nirerespeto pa man din kita.
Pareho kami ng tingin sa 'yo ng anak mo.
Si Daisy ba?
Si Jessica.
Facebook friends kami. 'Yong therapist niya, ako ang nag-recommend no'n.
Manloloko 'yon... Wag mo na siyang kakausapin.
- So ikaw na ang mamimili ng friends ko? - Di ko gagawin 'yon.
Parang wala ka raw puso.
Siguro nga tama siya.
May puso ka ba?
Siguro nga...
wala ka talagang puso.
Nandito na ang kotse ko. Itigil na natin 'to.
Noon pa kitang gustong sapakin.
Dapat noon ko pa 'to ginawa.
Sugod.
Sumugod ka.
Di para sa 'yo 'yong role na 'yon.
Hindi.
Kaya mo 'to, puppy.
- Gano'n ulit 'yong pakiramdam ko. - Kalimutan mo na 'yang pakiramdam na 'yan.
Sinusubukan ko naman.
Sorry, Liz, tatawagan ka na lang ni Ron. Nasa game pa sila ni Vivienne.
- Out. - Alam ko.
- Sinasabi ko lang naman. - 'Yong pagkakasabi mo ang problema.
- Tatawag siya after ng game. - Sorry, Pa.
- Na-distract ako kay Mama. - Oo. Nauunawaan ko.
Sweetheart, wag kang maingay, naglalaro pa kami.
Oo. Sorry. Sabi ni Liz urgent 'to.
Pa, may alam ka po ba sa multo?
Sandali, dapat ulitin ni Vivienne 'yong tira kasi na-distract siya.
- Pa, ayoko na 'yong ulitin. - Ron.
Walang gano'n sa rules.
Gordon, di 'to French Open. Pagbigyan mo na 'yong bata.
Kung pagbibigyan ko siya, dapat si Michelle din.
Pati ako dapat pagbigyan din.
- Guluhin natin 'to. - Ron.
Ayoko nang ulitin.
Di mo 'yon uulitin kasi di naman dapat 'yon nangyari.
- Hello? - Bakit di ka sumasagot?
- Nasa game kami. - Kailangan ka namin, Ron.
- Papa. - Di ako makakapunta, naglalaro pa kami.
- Si Jay... - Pa.
- Alam ni Jay na may game kami. - Pa.
Bibitawan ni Jay 'yong movie na next week na ang start.
- 'Yong Louis Brothers movie? - Pa.
Wag mong idikit sa bakod ang bibig mo.
Masarap po, eh.
Di niya bibitawan 'yon. Ganyan si Jay after mag-film ng movie.
Maniwala ka, Ron. Seryoso 'to.
Seryoso talaga 'to.
Ron.
- Game na. - May work call siya.
Papa.
Oo na, papunta na 'ko.
- May alam ka po ba sa multo? - Meron, David.
Ang multo, spirits ng patay na bumabalik sa Earth dahil may gusto pa silang gawin.
Ad out. Kami ang magse-serve.
Change in plans. Kailangan nating ihinto ang game.
- Ihihinto? - Di pwede, Ron.
- May biglaan akong dapat puntahan. - Saan?
- Kay Jay. - Pag huminto tayo, talo na kayo.
- Sino'ng may sabi niyan? - 'Yong tournament rules.
- Pa'no kung umuulan? - Di umuulan, Ron.
- Di umuulan, Pa. - Ron.
- Maganda ang kutob ko. Mananalo tayo. - Alam ko, pero kailangan ko nang umalis.
Kanina ka pa nila hinihintay.
Hay, salamat.
- Ano'ng nangyari kahapon? - Wala.
Nagpunta kami sa libing ni Peter. Nakita niya 'yong friend niya.
- Nag-inom sila. - Well, may ibang nangyari.
Pag bumitiw siya, breach 'yon.
Di ka ba gagawa ulit ng quesadillas?
Pwede naman...
- Asan si Jay? - Nasa room niya.
- Nag-eempake siya. - Para saan?
Ewan ko.
- Malaking gastos pag nag-quit siya. - Masisira ang pangalan niya.
Humina na ang kita ng movies niya.
- Normal 'yon. - Di na siya 25.
- Di na rin siya 55. - Tumatawag na 'yong studio.
Tapos na ba kayong magsalita?
Di 'to breach. Itutuloy ni Jay ang movie.
- Di 'yon ang sinabi niya. - Well, nandito na 'ko.
Puwes alamin mo kung bakit siya may black eye.
May black eye 'ka mo siya?
Jay?
- Uy, brother. - Uy, puppy.
- Bakit ka nag-eempake? - Kakagaling mo lang ba sa game?
Kumusta ang laro n'yo?
- Well, 5-4 na ang score namin... - Masyado na 'kong maraming movies.
- Bakit ka nag-eempake? - Ang dami ko nang movies, 'no?
Sakto lang naman.
- Ang dami ko nang movies, 'no? - Palagi kang nasa work.
Di ba? Nagsasabi siya ng totoo.
- Ano'ng nangyari kagabi? - Mas okay pag sobra ang underwear.
Ba't may black eye ka?
- Ikukuwento ko sa plane. - Anong plane?
Nag-book ako ng plane. Aalis tayo in one hour.
- Papunta saan? - Meg, saan daw pupunta?
- Sa France. - Sa France.
Sa France?
Nakausap ko si Claire na nanay ni Rio, friend ni Daisy.
Gamit ni Rio ang credit card ni Claire so nata-track niya sila.
Siyempre.
Nasa Paris sila ngayon.
Papunta na silang Italy para sa jazz festival sa Tuesday.
Ang hightech na ngayon. Pupunta tayo sa France.
- May fitting tayo sa Lunes. - Wala na. Nasa Paris na tayo no'n.
Dadating do'n ang Louis brothers, sina Marvin at Yusuf.
Kung gusto mong mag-relax, magsasabi ako sa studio...
Sabihin mo, sasamahan ko sina Daisy at ang friends niya
sa jazz festival sa Paris, tapos magtetren kami pa-Italy.
Tina-track mo siya sa credit card ng nanay ng kaibigan niya?
Last chance ko na 'to para makasama siya bago siya umalis.
Mukhang di matutuwa si Daisy
kung susundan mo siya sa Europe kasama ang team mo.
Dior ambassador ako so sakto 'tong punta ko sa Paris.
Tatanggapin ko na rin 'yong tribute sa 'kin sa Tuscany.
- Nasabi ko na sa kanilang ayaw mo. - Sabihin mo tatanggapin ko na 'ka mo.
Ganito, magpahinga ka muna nang ilang araw,
mag-drive at magdagat ka,
bumili ka ng favorite mong pinot sa Post Ranch.
Naalala mo pa ba 'yong towels?
Ano kaya 'yon?
- Ipapa-move ko sa Tuesday ang fitting. - Makinig ka.
Kung ayaw mong sumama, ako na lang.
Mag-isa kang maglilibot sa Europe,
para kang alitaptap sa gitna ng dilim.
Pero imbes na alitaptap, gamu-gamo ka lang.
Magbabaka-sakali pa rin ako kahit gamu-gamo lang ako.
Galing sina Daisy at ang friends niya sa Louvre, Café de Flore,
at sa flea market. Nasa youth hostel sa 11th sila.
Ayos kung gano'n.
Pwede natin siyang i-surprise sa jazz festival.
Ayos.
Bakit sa iba nila ibibigay ang tribute?
No'ng tinanggihan ni Jay 'yon,
'ka ko ilalok nila 'yon kay Ben Alcock.
Pinamigay mo 'yong tribute na para kay Jay dapat?
Kailangan ng tatanggap, saka bagay 'yong creative piece na 'yon kay Ben.
Pambihira ka. Alam ba 'to ni Jay?
Nakipag-usap na 'ko. Dalawang tributes na ang gagawin,
pero isa pa lang ang trophy.
Di na ako nakapunta sa tatlong press events, sa Vanity Fair cover shoot,
- at sa game ni Justin dahil dito. - Oo, pero kailangan tayo ni Jay.
- Bakit siya may black eye, Ron? - Malapit ko nang malaman.
- Kaya ayaw kitang mapangasawa, eh. - Bakit, kasi loyal ako?
Hindi. Dahil kunsintidor ka.
Papunta na kami sa Paris
So titiisin natin pati piano performance niya.
Sasakay kami sa plane papuntang Paris
Kanta, Ronnie!
Mag-a-adventure tayo sa isang lugar
Kung saan...
- Di ko na alam ang kasunod. - Dali na, Ronnie.
B team si Justin. Nakakalungkot naman.
Di niya alam kung saan dapat tumakbo. Nakakalungkot naman.
Tingnan n'yo.
Di talaga siya magaling mag-baseball.
- Half ba ang iinumin ko o buo? - Ano ba ang dosage niyan?
- Naiwan mo ba ang salamin mo? - Oo, kakamadali.
Di ako nagpaalam kay David kasi magwawala siya.
Sabi ng therapist, magpaalam ako para alam niyang aalis ako.
- Okay lang 'yon. Bata pa siya. - Malilimutan niya 'yon.
Kahit bata pa siya, dapat nagpaalam pa rin ako.
Buo na ang inumin mo. Baka gisingin mo 'ko pag na-stress ka, eh.
So ang sabi do'n sa podcast,
'yong versions natin sa bawat edad, part pa rin natin.
- Literal ba? - Siguro di literal.
Sige, buo ang iinumin ko.
No'ng ten years old ako, para din akong 30 at 80.
Vice versa.
Bakit ka may black eye, puppy?
Sa France ko na ikukuwento.
Di ba 'yan importante na dapat kong malaman?
May hinahabol ka ba o may tinatakbuhan ka?
- Oo. - Pag naiisip ko 'yong panahong kinder ako,
feeling ko ganito na 'yong edad ko no'n.
Ikaw lang ang nakakaalam ng naaalala mo.
Ano'ng pakiramdam pag sikat ka?
Para sa 'kin, wala namang nagbago.
Pinag-uusapan ng mga tao ang kasikatan, tagumpay, at masayang buhay.
Ang taas ng tingin ng mga tao sa 'kin.
Pero 'yong tamis ng mga salita n'yo, naglalaho din agad pag binigkas na...
Jay, huminto ka muna.
Ano'ng naramdaman mo kanina?
Feeling ko bilib ako sa sarili ko at successful ako.
- Feeling ko, star ako. - Gusto mo bang maging star?
Well,
oo naman.
Sige. Ano pa?
Feeling ko mas magaling ako sa mga babae. Feeling ko, hari ako.
Na-feel mo ba do'ng powerful ka?
Feeling ko, palabas lang 'yon.
Ilang taon ka na?
Twenty-three.
Di mo kailangang piliting maging sikat na writer
no'ng pre-revolutionary Russia.
Ang kailangan kong makita, 'yong binatang may hangover galing sa Kentucky,
na nagpapa-cute sa girls sa class.
Kumbaga, magpapakatotoo lang ako?
Alam mo ba kung ga'no kahirap magpakatotoo?
Oo.
Pag naging artista ka, pagsisinungaling ang trabaho mo.
Pag magaling kang magsinungaling, kapani-paniwala ka, so magsa-succeed ka.
Kung di mo ina-analyze ang feelings at thoughts mo, nakakalito 'yon.
Gusto mo 'ka mong maging star.
May ilan akong kilalang stars. Mas nakakaloka pag star ka na...
dahil dalawa na ang iaarte mo,
'yong role na ibibigay sa 'yo, at 'yong sarili mo sa tunay na buhay.
Magagawa mo lang 'yon kung gustung-gusto mo 'yon.
- Gusto ko 'yon. - Gusto ko 'yon.
- Uy, Tim. - Yes?
Gusto mo bang subukan?
Sige.
Eto ang note. Pabilibin mo sila.
Ano'ng pakiramdam pag sikat ka?
Para sa 'kin, wala namang nagbago.
Pinag-uusapan ng mga tao ang kasikatan, tagumpay, at masayang buhay.
Ang taas ng tingin ng mga tao sa 'kin.
Pero 'yong tamis ng salita n'yo, naglalaho din agad pag binigkas na.
Para sa 'kin walang espesyal do'n.
Aalis na ako. Magsusulat na ulit ako.
- Pina-panic attack si Tim. - Bakit?
May important audition ako kay Peter Schneider.
- Ayos 'yon, tol. - Ayaw niya ng auditions.
- Di ako magaling sa auditions. - Ako nga, walang auditions.
- Di 'yon test of talent. - Para pa rin 'yong test.
- Siguradong makikita nila ang husay mo. - Samahan mo siya, Jay.
Mapapakalma mo siya. Pumunta kayo sa bar after no'n. Ililibre ko kayo.
Sige ba.
"Noon, gusto ko nang mamatay. Ini-imagine ko pa ang burol ko.
Mukhang di siya taga-city.
"Iiyakan ako ng magagandang babae."
Tapos tungkol sa sky at stars na ang kasunod.
Masyado siyang makata, simple lang naman ang buhay niya. Dapat ganito...
"Marami pa akong babaeng di nakakasiping, gaya ni Dede Duffy."
Basta.
Parang ganito, "Marami pa akong dapat matutunan.
Marami pa akong di nararanasan.
Sa sobrang dami, di ko 'yon maisa-isa."
- Mas okay 'yon. 'Yon ang sabihin mo. - Di ko pwedeng baguhin ang script.
Kayang-kaya mo 'to.
Kinakabahan talaga ako sa auditions.
Tingnan mo 'to.
Sign na 'to na makukuha mo 'yong role.
Salamat, tol.
- Kainin mo 'to, pampasuwerte. - Ano?
- Konti lang, para lumakas din ang loob mo. - Tama na, tol. Kinakabahan ako sa 'yo.
- Tim Galligan. - Yes.
Basahin natin 'yong lines.
- Sige. - Salamat.
- Hi. - Thank you.
Thanks.
- Para saang role ka nag-o-audition? - Tutulungan ko siyang magbasa. Okay lang?
Oo.
Thanks.
- Ikukuha kita ng sides. - Salamat.
- Eto. - Thank you.
- Ano ba'ng problema mo, Tilly? - Wala akong problema.
Talaga? Eh, halata sa itsura mo.
Halata sa mga guhit ng noo mo.
Noon, gusto ko nang mamatay.
Ini-imagine ko pa ang burol ko.
Iiyakan ako ng magagandang babae.
Pero ayoko pang mamatay ngayon.
Marami pa akong di nararanasan.
Di ko pa gaanong napagmasdan ang mga puno at langit.
- Pero ngayon... - Thank you very much.
- Di pa tapos 'yong scene. - Okay na 'yon. Thank you.
Thank you, Timothy. Thank you so much. Ang husay mo.
- Pwede din ba akong mag-audition? - Di pwede, sorry.
- Kung wala kang appointment sheet... - Pwede, iho, sige lang.
Kung ayos lang sa 'yo.
Oo.
Ano ba'ng problema mo, Tilly?
- Wala akong problema. - Talaga? Eh, halata sa itsura mo.
Halata sa mga guhit ng noo mo.
Noon, gusto ko nang mamatay.
Ini-imagine ko pa ang burol ko.
Iiyakan ako ng magagandang babae.
Pero ayoko pang mamatay ngayon.
Marami pa akong di nararanasan.
Marami pa akong babaeng di nakakasiping, gaya ni Dede Duffy.
Marami pa akong dapat matutunan.
Marami pa akong di nagagawa.
Sa sobrang dami, di ko 'yon maisa-isa.
Archer City ang pinakamalayo kong narating pero di ko kailangang magpunta ng Paris,
o Rome, o sa mga lugar na may hari.
Ako ang hari dito.
Ultimo alikabok, ako ang hari.
Ultimo softdrinks, ako ang hari.
Ako ang hari ng Cranberry Street.
Thank you.
- Pwede mo bang basahin 'yong ibang scene? - Sige po.
Pasensiya na, binago ko 'yong lines...
Nagustuhan nga namin 'yon.
Eto 'yong scene...
Thank you.
Sige.
Okay lang, pasadahan natin 'to...
Masakit ba dito?
Hindi, okay lang.
Ayos lang.
Di na halata.
Noon, sinasabi ng tatay ko na,
"Sarili mo ang bubungad sa 'yo pag bababa ka ng eroplano."
- Di ba dapat 'yong greeter? - Tanda mo pa ba ang last Paris trip natin?
May Chanel show no'n, na dinaos nang tahimik dahil sa giyera.
Gucci ang naaalala ko, pero loud show 'yon.
Ako ang magbabayad niyan. Thank you so much, Antonio.
- Bibigyan nila ng trophy si Jay. - Mabuti.
Nasa Paris na kami. Papunta na kami diyan bukas.
Kakatanggap niya lang sa texts ko. Bumili daw sila Daisy ng train tickets pa-Italy.
- Di na sila magja-jazz festival? - Gano'n nga.
Okay, dumiretso na tayo sa train station.
Sandali lang! Magtetren tayo pa-Italy.
- Tren? - Teka lang.
Eh, ano'ng ginagawa nitong plane?
- Bakit pa tayo nag-Paris? - Magtetren kami papunta diyan.
Naku.
Tumanggap ako ng work para mamaya. Gugupitan ko ng buhok si Emmanuel Macron.
- I-cancel mo na lang. - Siya ang una kong kliyenteng presidente.
- Oh, my God. So, sige... - 10 o'clock.
Sasakay kami sa 10 o'clock trip.
Seryoso ka ba? Di pwedeng magtren si Jay Kelly.
Tama ka, Antonio. Romantic bumiyahe sa tren.
May magagamit naman siguro tayong official car.
'Yong may seal... Meron naman siguro...
Kahit atheist ako, sinusuportahan ko ang simbahan.
Lahat sinusuportahan ko, maliban sa Diyos.
Pero walang saysay ang buhay kung walang Diyos.
Mismo.
Hala. Si Jay Kelly ba 'yon?
Salamat. Okay na, mga bata.
- Dadami na sila. - Tama na 'yan!
- Pasakayin mo na siya. - May trophy ka na.
- Wala ka nang dapat ipag-alala. - Wala ba dapat akong trophy?
Inaayos ko ang mga aberya para di na 'yon makarating sa 'yo.
Eh, bakit mo 'to sinasabi sa 'kin?
Dahil late nating tinanggap ang tribute, inalok nila 'yon kay Ben Alcock.
Binigay mo kay Ben 'yong tribute ko?
- Tinanggihan mo 'yon, puppy! - Umoo na 'ko.
Di ko 'yon sasabihin kay Ben.
Sikreto lang natin 'yon. Ikaw pa rin ang first choice at headliner, puppy.
Ang gulo mong kausap ngayon.
Bakit parang kasalanan ko pa?
Daisy! Uy!
Mali pala.
No, no, no. Ce n'est pas Jay Kelly.
Seat 48. Parang di 'yon first class, ah?
- Di talaga. - Sa seat 48 natin pauupuin si Jay Kelly?
Ewan ko sa 'yo. Walang first class tickets.
Wala yatang first class seat. Lahat sila, French ang salita.
May kasama kaming artista, si Jay Kelly.
May private area ba dito?
Fifty days after Easter ngayon. Busy holiday 'to sa mga French.
Ewan ko kung kanino ako dapat magalit, pero sa 'yo ako nagagalit, Ron.
Sa 'kin ka magalit. Idea ko 'to.
'Yon nga ang problema. Bawal akong magalit sa 'yo.
Sabi ni Claire, bumili si Rio ng chai latte
sa Starbucks sa Gare de Lyon 45 minutes ago.
Di sila para magkape lang sa train station.
Oo, weird nga 'yon.
Jay Kelly.
- Di kaya naghihirap na siya? - Research 'to para sa role niya.
Sorry, pakilakasan. Nasa tren ako, holiday dito sa France...
Papupuntahin ko siya diyan sa Lunes.
Ewan ko, Fête Nationale yata.
Edi sa first day ng shoot na lang mag-fitting.
Ano? Pakiulit 'yong huli mong sinabi.
Naririnig mo ba 'ko? 50 days from Easter ngayon dito, sorry.
- Pakiulit para sure na tama ang dinig ko. - Para kaming naglalaro ng chess dito.
- Seryoso ka ba? - Di 'yon sinabi ni Jay.
Ako ang nagsabi no'n. Dadating siya diyan.
Malaki ang problema natin.
- Teka. Lilipat ako sa tahimik... - Tatawagan ulit kita.
Paraanin n'yo siya.
Di ako makapaniwalang kasabay natin siya.
- Totoo ka ba talaga? - Sa tingin ko, oo.
So gagamit ka rin ng public restroom gaya namin?
- Di ko kakalimutang ibaba ang seat. - Nice, kagaya din natin siya.
- Nakakatuwa siya. - Oo, ibang klase siya.
Never daw siyang naging seducer sa movies niya.
Sorry. Ang daming tao dito.
'Yong huling sakay ko ng tren, 20 years ago pa.
- Thirty nga yata. - Sa Subway.
Di ko na tanda 'yong huli kong subway.
- Ah, sa Kozak picture. - 'Yong may habulan na scene.
Nasa stage 'yong subway, pero accurate ang sukat no'n.
Nabasa naming bibigyan ka ng tribute sa Tuscan Arts Festival.
- Bata ka pa. Bakit ka bibigyan ng tribute? - Salamat. Baka di na 'ko gumawa ng movie.
- May isa pa siya. - Gusto ko ring magka-tribute.
Di nagkaka-tribute ang computer programmers
sa Italy at sa ibang lugar.
Siguradong maganda ang isususot n'yo, with family and friends.
Kung ako 'yon ang gagawin ko...
Tama siya. Career mo 'to so gawin natin 'yon.
Papuntahin mo 'yong anak at tatay mo.
- Pati ba 'ka mo tatay ko? - Why not?
Okay lang pag anak ko. Di ko sure pag tatay ko.
Tatay mo siya. Di siya forever dito sa mundo.
Okay.
Pero ikaw ang tumawag sa kaniya. Ipasundo natin siya sa plane.
Ako'ng bahala.
Grabe...
Parang nakikita ko ang buong buhay ko habang tinitingnan kita.
- Nakausap ko si Rich, resched ang fitting. - Tumawag si Alan.
May nakaaway si Jay sa bar.
Na-injured 'yong ilong no'ng child therapist.
- Dahil kay Jay? - Aware ka ba dito?
Nabanggit niya ba 'to?
Gustung-gusto ko 'yon.
Hindi.
- Masaya ka ba na sikat ka? - Malamang ang saya-saya ng buhay mo.
Feeling ko di masaya pag sikat ka.
Lahat sila, pinag-uusapan at pinagtitinginan ka.
- Nakakabaliw 'yon. - Oo.
Saka mahirap bumiyahe, sinisiksik na nga natin siya.
So ano'ng trabaho n'yo? Saan kayo papunta?
Milan.
- Farm equipment. - Gano'n din ang papa ko.
Papunta ako sa Pisa. Bombero ako.
- May role ako noon na bombero. - Florence!
- Nagtatrabaho kami sa Vatican. - Pupuntahan ko ang anak ko.
Ano'ng nangyayari?
'Yan din ang iniisip ko ngayon, Liz.
- May girls' trip kami. - Makikipag-sex kami.
- Math professors kami. - Computers. Wedding.
Life coach. Wedding din.
- Tanda mo pa 'yong last Paris trip natin? - Ayoko na 'yong pag-usapan.
Kasi never nating
pinag-usapan 'yon.
Twenty years ago, iniwan kita sa Eiffel Tower.
Nineteen years ago 'yon. Ayoko na 'yong pag-usapan.
Sinearch kita. Sixty ka na.
- Oo. - Di ka pwedeng tumanda.
- Tatanda ako pag tumanda ka... - Sige, pipigilan ko. Dapat ikaw din.
Deal!
- Gusto mo ba ng mani? - Oo naman!
Ano'ng masasabi mo sa mga nagsasabing versions mo 'yong roles mo?
Alam mo ba kung ga'no kahirap magpakatotoo?
Subukan mo.
Nga pala, may tribute ako sa Tuscany sa Sabado.
Imbitado kayong lahat! Lahat kayo!
Magsabi lang kayo sa publicist kong si Liz.
- Anong oras 'yon, Jay? - Sorry.
May pinagsisisihan ka ba?
- Ano'ng pangalan mo? - Phoebe.
Di ka basta-basta, Phoebe.
Kita-kits sa Tuscany!
Arrivederci!
Ang babait nilang lahat.
Nga pala, eto ang pinakamasarap na natikman kong mani.
- Masarap nga. European peanut 'to. - Di kita inalok kasi may nut allergy ka.
Oo. Sasara ang throat ko at mamamatay ako.
Paano ako umaarteng tao nang di ako nakikisalamuha?
- Wala akong nata-touch. - Wag kang mangta-touch.
Di ba, ang bilin mo sa 'kin,
"Wag mong sasabihin sa 'kin kung di mahalaga"?
Mahalaga 'to...
Bakit di mo sinabing nanapak ka ng child therapist?
- Di ko alam na... - ...Magdedemanda siya? Nagdemanda siya.
Alam kong mahirap magtapat...
Magsabi ka para makagawa kami ng paraan.
...sa mga taong nagmamahal sa 'yo.
- Ba't sinasabi mo 'yan? - Mahal natin siya.
Ikaw 'yon. Nagtatrabaho lang ako. Siyempre nagmamalasakit ako sa 'yo.
Pero pag nalaman 'to ng press, kakailanganin natin ng counter-narrative.
Siya ba ang unang nanuntok kaya ka nagka-black eye?
Mas magandang pakinggan kung dumipensa ka lang,
kesa sa nambugbug ka ng child therapist.
- Di gano'n ang nangyari. - Puwes sabihin mo sa 'min.
Last movie ko na 'yon, so okay na 'yon.
- Sapat na 'yong naging career ko. - Di 'yan totoo.
Injured ang ilong niya dahil sa 'yo. Eto ang claims nila. Galing 'to kay Alan.
"Multiple fractures na dapat i-surgery, at paghina ng pang-amoy..."
Inagaw ko daw ang buhay niya.
"...at potential deformity, at $100,000,000 ang posibleng bayad-pinsala.
Jay Kelly.
Jay Kelly. Jay.
Jay Kelly.
Jay.
Kelly.
Tara! Dali! Baka di na tayo umabot.
- Bilis! - Daisy, eto na 'ko.
Jay Kelly.
Gary Cooper.
Cary Grant.
Jay Kelly.
Clark Gable.
Jay Kelly.
Robert De Niro.
Jay Kelly.
Bye, kids. Bye, Mommies. Have a good weekend.
Grabe, nag-drive kang mag-isa mula LA hanggang dito.
Gusto lang kitang makita.
Halos isang taon na 'ko sa San Diego.
Natagalan kasi kami sa last movie ko.
Tapos may vodka ad pa 'ko sa Greece. Mabuti na lang free ako ngayon.
Alam ko namang busy ka.
Bumiyahe agad ako papunta dito gamit 'yong pickup truck.
So, ngayon...
Nagagawa mo na bang magpa-gas mag-isa ng sasakyan?
Oo, sa self-serve gas stations. Nagka-cap ako para matakpan 'yong mata ko.
Pa'no kung iihi ka?
- Umiihi ako sa gilid ng kalsada. - Kadiri ka, Papa.
Nakakatuwa kang makita kasama no'ng mga bata.
Gustung-gusto ka nila.
Sa wakas, nahanap ko na 'yong gusto kong trabaho.
Medyo natagalan lang. Ginulo kasi ng acting 'yong isip ko.
Nakaka-insecure 'yong trabahong 'yon. Mabuti kinakaya mo 'yon.
Insecure ako, eh.
Pero noon pa man, talented ka na.
Bata pa lang, gumagawa na kayong magkapatid ng shows sa bakuran natin.
"It's Kelly and Kelly."
Mali, ganito 'yon, "Kelly and Kel-ly."
Masaya ako para sa 'yo.
Kung may maitutulong ako sa pagbabayad ng rent
- o kung ano man... - Okay lang ako, Pa.
Natutuwa ako na nandito ka.
Gusto mo bang lumabas?
Nga pala, birthday na ni Theo next week.
Tanda ko naman.
Di mo kailangang ipaalala.
Oo nga pala, may taga-remind ka na.
Wala, tanda ko na sa 24 'yon.
Binilhan ko siya ng life-sized pony,
pero stuffed toy 'yon.
Matutuwa siya do'n.
Saan ba tayo pupunta?
May therapist na ako...
Malaki ang naitulong niya sa buhay ko.
Nagpa-set ako ng appointment kay Carter para sa 'ting dalawa.
Si Carter...
Nagugutom na 'ko. Kumain na lang tayo at magkuwentuhan. Tayo lang.
Kaya di ko 'to sinasabi sa 'yo, eh.
Alam ko kasing di ka papayag.
Mahalaga 'to para sa 'kin.
SA 'YO NAGSISIMULA ANG PAGBABAGO
Pasensiya na, naka-shades ako.
May retinal disorder kasi ako.
So sensitive ang mata ko sa liwanag.
'Ka ko dahil diyan, mukha siyang mysterious.
Artista ka, mas kailangan mo ng shades.
Pag maaraw lang, oo.
Nagsu-surf ka ba?
Konti lang. Di ako magaling.
Nagsu-surf ka siguro, 'no?
Oo, araw-araw, pero nabali ang femur ko.
- Tapos kumuha ako ng psychology degree. - Sorry.
- Pero okay naman yata ang kinahinatnan. - Binigyan ako ng new opportunity.
- Oo. - Salamat sa pagpunta.
Alam kong di 'to madali.
Okay.
Ilang linggo na kaming nagse-session ni Jessie.
Sumulat siya ng letter para sa 'yo,
Galing sa ten-year-old self niya.
Basahin ko raw 'to.
Bakit di na lang ikaw?
Maiiyak ako pag ako ang nagbasa, kaya naisip naming si Carter na lang.
Okay... Sige...
"Dear Jay,
- no'ng inabandona mo 'ko... - Di kita inabandona.
- Words 'yan ng mama mo. - Tatapusin ko muna 'to.
Siya ang iniwan ko, di ikaw.
- Nasa poder niya 'ko. - Kahit wala ako do'n, tatay mo pa rin ako.
Nabanggit ni Jessie 'yong relationship n'yo ng papa mo.
Di ako kagaya ng papa ko.
Puno siya ng galit at sarili niya lang ang iniisip niya.
Siguro sa kagustuhan mong di matulad sa tatay mo,
'yon ang naging priority mo kesa sa magpakaama.
Pakibasa na lang 'yan.
"Sinasabi mong gusto mo 'kong makasama,
pero magkaiba 'yong ginagawa mo sa sinasabi mo.
Pinakanalungkot ako no'ng ni-rent ng babysitter ko
'yong movie n'yo ni Daphne Spender.
Nagulat siya na di ko pa 'yon napapanood.
Sa movie...
nagpakaama ka...
tapos malambing ka do'n sa bata...
at kay Daphne.
Iyak ako nang iyak no'n.
Para kayong happy family."
Di ko na kaya.
- Di pa 'ko tapos. - Di mo tatapusin 'yong letter?
Kung si Carter ang magbabasa, hindi.
Sarili mo lang na naman ang iniisip mo.
- Tama nga si Carter. - Iyak nang iyak si Carter.
Mas nakakapagtakang di ka naiiyak.
Sabihan mo siya na mas maiiyak ang audience kung di siya umiiyak.
Alam mo kung pa'no ko nalamang ayaw mo 'kong makasama no'n?
Kasi di ka pumupunta para makasama mo 'ko.
Nasa café car siya.
Kung wala siyang paki, bakit tayo namumroblema?
May paki siya. Ganyan lang siya mag-handle ng emotions.
"Ang bait nila." Natural mabait sila.
Movie star siya. Di nila siya papakitaan ng masama.
Mukhang mababait talaga sila.
Nasa French train tayo. Di ko alam ang pupuntahan natin.
Daig pa natin ang may baby.
Ang malala, nanapak siya.
- Halos 30 years na natin siyang kilala. - Di pa rin natin siya kabisado.
Malay natin kung ano pang ginawa niya.
Baka may iba pa siyang ginawa sa Kentucky.
Pwede 'tong lumala.
Okay lang 'to no'ng bata pa tayo. Masaya lang. Para nating baby si Jay no'n.
- Maaayos din natin 'to. - Sixty na siya, wala pa siya sa ayos.
Pupunta tayo sa tribute. Mata-touch siya sa dami ng nagmamahal sa kanya.
Kung umasta siya, akala mo siya lang ang nase-stress.
- Tandaan mo... - Lahat tayo nase-stress...
- Grapes. - Gusto n'yo?
Saging, oh.
...Sa bawat segundong lumilipas.
Medyo rude 'yon, ha.
Bakit, Ron?
Bakit natin siya hahabulin,
eh, may mga anak tayong di natin nakakasama na ang bibilis lumaki.
Kasi may sinusuportahan tayong magaling na artist at pinapakita niya sa iba
kung paano magpakatao.
Tao lang din tayo, Ron.
- O baka higit pa nga. - Di 'to tungkol sa 'tin.
Unconditional ang love natin sa kanya. Para tayong parents o imaginary friends.
Naglalaho tayo sa likod niya, nang walang bakas.
Smooth tayo, parang card na palutang-lutang...
Ano ba'ng pinagsasabi mo?
Di natin siya family o friend.
Nando'n siya no'ng birthday ni Vivienne.
- Nando'n ka ba no'ng graduation ni Daisy? - Small celebration 'yon.
Di ka imbitado kasi di gano'n ang turing niya sa 'yo.
Masakit mang sabihin, pero totoo 'yon.
Balewala lang tayo sa kanya.
Di ako sang-ayon diyan.
Ano'ng problema?
Okay. Tatay ko si Jay Kelly.
Parang 'yong artista?
Oo, siya mismo 'yong artista.
Kaya ko 'yon sinasabi kasi papalapit na siya sa 'tin.
Hi!
Hi.
Kasabay ka pala namin sa tren?
Oo, ang galing nga, eh.
- Ang weird nito, Papa. - Well, pumunta ako dito sa Paris
dahil sa Dior campaign at iba pa,
tapos sumakay ako sa tren na 'to
pa-Tuscany para sa tribute ko. Hi, Rio.
So,
kumusta 'yong jazz festival?
Di kami tumuloy. Sabi ni Guillaume, di na 'yon pure jazz.
Bonjour. Ako si Guillaume.
- Guigui na lang. - Guigui. Ako si Jay. Hi.
Waiter si Guillaume sa Café de Flore. Singer at filmmaker siya.
Di naman...
Nakakahiyang sabihin sa inyong filmmaker ako.
- Di 'yan. - Di 'yan.
Daisy, ano'ng feeling na karamihan sa magagandang movie sa history,
movie ng papa mo?
Oo nga, Daisy, ano'ng feeling?
- Mahirap i-explain kasi kabisado ko siya. - Hero ng cinema si Jay Kelly.
Gusto ko siya.
Ano nga 'yong sasabihin ko?
Anyway, ayokong istorbohin kayo.
Gusto ko lang kayong i-invite
sa tribute ko sa Sabado.
Pwede akong kumuha ng tickets para sa inyong lahat.
Di ka naman interesado sa mga ganyan, ah?
Interesado na yata ako ngayon.
Iimbitahan ko rin si Papa.
- Imbitado ang buong pamilya. - Pati si Lolo?
- Gusto mo ba talaga siyang pumunta? - Gusto ko.
Iimbitahan ko rin si Jessica.
- Si Jessie? - Oo.
Medyo complicated lang pagdating sa kanya. Tayo kasi nasa iisang bansa lang.
Nasa iisang tren din tayo.
Babalikan kita tungkol diyan, okay? Tight kasi ang schedule namin.
Pupunta kami sa ancient horse race.
Masaya do'n.
So...
Masaya ba dito sa Paris?
- Sobra. - Okay, magkuwento ka naman.
Tumalon at naligo kami sa pool na nasa gubat.
May pinuntahan kaming bar na dinesign ni David Lynch,
kumain ako do'n ng utak. Pumunta kami sa bahay ni Delacroix.
Alam mo? Sobrang ganda ng paintings niya.
Pa, nakikinig ka ba?
Nakikinig ako. Ganito ako pag nakikinig.
- Nagpapakuwento ka sa 'kin. - Pakiulit 'yong last mong sinabi.
Parang lumilipad ang isip mo. Kukuha na lang ako ng snacks.
Wag na. Dito ka lang muna.
Sorry. Naninibago lang ako.
Masaya ko...
Pero nakakapanibagong pakinggan ang experiences mo
at makitang independent ka na.
Sorry. Okay, ituloy mo na...
- Kumain ka 'ka mo ng utak. - Oo.
Nagsayaw kami kasama 'yong tango kids sa labas ng opera house.
So naiisip kong mag-artista.
Wow.
Sige.
Pag-graduate mo at 'yan pa rin ang gusto mong gawin...
Ayoko muna sanang mag-college ngayon.
May ginagawa siyang film, at gusto niyang maging part ako no'n.
Tungkol 'yon sa memories at dreams.
Magka-college ka.
Pinaghirapan mo 'to. Magandang opportunity 'to, na di ko naranasan noon.
Di ko pinangarap na mag-artista dahil sa 'yo, kahit na may talent ako.
Sa paningin mo, si Jessie ang mas talented.
Sobrang talino mong bata. Di mo gugustuhin 'tong buhay na 'to.
Kaimpokritohan 'yan. Sa acting umikot ang buhay mo.
Mahirap 'tong career na 'to,
marami kang di magagawa, nakaka-stress at nakakalungkot 'to.
Lagi ka ngang may kasama, eh.
- Salamat. - You're welcome.
Pag-isipan mo na lang muna 'yong tribute.
Kaya kitang ipasundo kahit asan ka man.
Ipapasundo kita sa kotse o helicopter.
Pinasundo ko sa jet ang lolo mo. Kaya kitang ipasundo.
Pa'no mo nalamang nandito ako, Pa?
Nalaman ko...
Na...
Nalaman ko...
dahil gamit ni Rio 'yong credit card ng mama niya.
Oh, my God. Grabe ka na talaga.
Rio, nata-track ka ng mama mo sa Amex mo.
Buwisit talaga.
- Gusto lang kitang i-surprise. - Para mo 'kong ini-stalk.
Nandito ako kasi di ko pa matanggap
na di ka na bata.
- Gusto kong makapag-bonding tayo. - Team mo ang lagi mong ka-bonding.
- Di naman ako gano'n. - Gano'n kang tao.
Ipapasundo mo 'ka mo ako sa helicopter. Gano'n ka.
Ayoko lang mahirapan kang...
Ayoko ng helicopter o jet.
Ang gusto ko, mag-tren, mag-stay sa youth hostel at tent.
Gusto kong magbakasyon nang di ka kasama, Papa.
Nakakainis ka, Mama. Mas matindi ka pa sa Russia.
- Sorry. - Di kita mapapatawad.
Wag!
- Wag mong i-cancel 'yong card. - Nice to meet you.
Wag kang umalis.
Kailangan ka niya.
- Kailangan kita. - Pakisabi kay Jay, sorry.
Nakakain ng screw 'yong aso ko. Eto ang apology letter ko.
Eto 'yong lagi nating sinasabi.
Pag masarap sa pakiramdam, wag mong ituloy.
Naka-list dito ang outfits niya sa events. Color coded na 'yan.
Itutuloy ko 'to.
Bigla ka na lang umalis no'ng gabing 'yon...
no'ng nasa Eiffel Tower tayo.
Kakasimula lang nating kumain no'n. Gusto kong mag-off ng phone no'n.
Pero ayaw mo kasi baka may tumawag.
Siyempre may tumawag.
Nakunan ng picture si Jay kasama 'yong anak ng French ambassador.
- Kinailangang umalis ng isa sa 'tin. - Nag-stay ako para di maagaw 'yong table.
Kabado ako no'n...
May nilagay kasi akong singsing sa ganache.
Di ko alam 'yon.
Oo, para 'yong romantic movie.
Pero di 'yon naging romantic
kasi di ka na bumalik.
Sinamahan ko kasi si Jay no'n.
Tawag ka nang tawag no'n.
Palaging si Jay ang priority natin.
Di talaga natin masosolo ang isa't isa noon.
Sorry sa nangyari sa Eiffel Tower.
Ayos lang. Masaya na 'ko.
Alam ko.
Ako rin.
Sorry.
Thank you.
Umalis ka na rin dito.
Ano daw?
Sira daw 'yon air con.
Naku po.
- Hi. - Namamaga 'yong paa ni Vivienne.
- Magang-maga talaga. - Sandali. Bakit namaga?
Dahil ba sa cello recital?
- Ang lala nito, Ron. - Di ko masuot 'yong Jordan ko
kaya nag-crocs ako.
- Parang lobo 'yong paa niya. - Papunta na kami kay Dr. Fenner.
Pinipilit ko lang kumalma ngayon.
Sabi ni Michael Bronfman, para 'tong na-deform.
Gago si Michael Bronfman.
Papa.
- Kailan 'yan namaga? - After n'yong matalo sa tennis.
- Oh, God. - Namaga agad.
Okay. So kasalanan ko pala 'yan?
- Wala akong sinasabing gano'n. - Di ba tumalab 'yong cream?
- Di tumalab, Papa. - Dapat daw damihan.
Ginawa na namin 'yon. Pinainom ko pa siya ng Advil.
Oh, my God. Sorry talaga.
Ma, di ka huminto, naka-red light.
Tangina. Sorry.
Bibigyan ka nila ng ticket.
Vivi, gagaling ka agad, narinig mo ba 'ko?
- Talaga? - Oo, sure ako.
Pa, magiging okay din po ba ako?
Oo. Magiging okay ka.
- Ikaw din, Lois. Ikaw ang hero ko. - Malapit na kami, Ron.
- Tatawagan ka namin mamaya. - Pa, parang mas love ko na si Mama.
I love you all so much.
- Naririnig mo ba 'ko, Lois? - Oo, naka-speaker ka dito.
- Nalulungkot ako kasi wala ako diyan. - Nagpuputol-putol.
- Baby ko kayong lahat. - Compact car parking 'to.
- I love... Baby? - Ma, sa valet tayo.
- Dear Jay. - Dear Jay.
- Sinasabi... - Sinasabi mong gusto mo 'kong makasama,
pero magkaiba 'yong ginagawa mo sa sinasabi mo.
Pinakanalungkot ako no'ng ni-rent ng babysitter ko
'yong movie n'yo ni Daphne Spender.
And cut.
Paki-check ang switches.
Sorry, dapat yata kinilala muna natin ang isa't isa bago tayo sumabak dito.
Minsan mas okay mag-sex muna bago kilalanin ang isa't isa.
O pretend sex, kagaya ngayon.
Ilan na 'yong naka-pretend sex mo bago mo kinilala 'yong tao?
May ilan na rin. Ang awkward nga, eh.
Nakakahiya.
- Lalo na pag tumahimik na ang lahat. - Talaga?
Akala mo seryoso at importante 'yong ginagawa namin.
Para 'yong libing, imbes na love scene.
Kaya nga.
Okay.
- Rolling na. - Forty six, take eight.
Sasabihin ko ang gagawin n'yo.
So, Jay, i-kiss mo siya.
I-kiss mo siya sa leeg.
Sa balikat naman.
Daphne, hawiin mo 'yong buhok niya.
Sorry.
- Umutot ka ba? - Oo!
- Sorry. - Okay lang 'yan.
Sorry talaga.
Okay, rolling pa rin tayo.
Leeg...
Buhok...
Balikat...
Okay. Pasok, Eli.
- Gusto mong magpakiliti, 'no? - Di po.
- Gusto niya. Kilitiin siya! - Gusto mong magpakiliti!
- And cut. Good. - Okay, Eli.
- Back to school na. - Pwede ba natin 'yong ulitin?
Sure ka?
- May naiisip kasi ako. - Maganda na 'yon.
Talaga?
Gustong ulitin ni Jay.
- Pwede bang pakiusapan 'yong tutor? - Oo.
- Bakit? - Ang ganda ng cards ko.
Di ka mananalo sa 'kin. Competitive ako.
Ganito mo rin kaya 'to naaalala?
Sa taas ako bubunot ng card. Ayan.
Kasal pa 'ko nito at kakapanganak lang kay Jessica.
Nag-stay tayo nito sa set. Nagbaraha lang tayo kasama 'yong bata.
- Daphne, nandadaya ka. - Di, 'no.
Ayaw mong ayusin ang paghawak kaya nakikita ko ang cards mo.
Ginamit natin 'yong bata.
Okay lang na magkasama tayo basta't nandiyan siya.
Magkakasama tayo...
na parang pamilya.
Sa ending lang tayo nag-kiss.
Tapos sinabi mo sa 'kin na di ka mai-in love sa 'kin.
Posibleng totoo 'yon, o nagsinungaling ka lang.
After one month...
lumipat sa Seattle ang mama ni Jessica so bihira na kaming magkita.
Tapos nag-retire ka na. Gusto mo 'ka mong umarte pero ayaw mong maging sikat.
Grabe, ang weird ng buhay.
Ganito mo rin kaya 'to naaalala?
Anyway...
Maraming dahilan kaya di tayo nagkatuluyan...
Ulitin na natin.
And action.
Mahal na mahal kita.
Ano ang pinakanakakaakit sa Italy?
Sa Italy, ayos lang kung di ka perpektong tao.
Sa ibang lugar, di na gano'n.
Napanaginipan kita kagabi.
Kung gaano kita kamahal sa tunay na buhay, gano'n din sa panaginip...
Talaga?
Napanaginipan kong may bintana ako sa dibdib.
View mula sa banyo natin ang nakikita ko do'n.
Naaalala ko 'yong matatagal ko nang di naiisip.
- Nagkakagulo 'yong pamilya ko. - Para 'yong movie. Sarili ko ang role ko.
- Para kong pinapanood ang sarili ko... - Sorry. Pakiulit.
- Di kita narinig. - Ang dami kong biglang naaalala.
Ano'ng ibig sabihin no'n?
- Memory? - Well, oo.
Baka may pinapahiwatig tungkol sa present 'yong memory mo.
- Gaya ng ano? - Di ko alam. Pagod na 'ko.
- Nagtalo kami ni Daisy. - Sana natutulungan ko sila.
- Ha? - Ha? Wala.
Pagod lang ako...
Sana mas nakasama ko pa siya. Palagi na lang akong nagtatrabaho.
Napapakiusapan ko naman sila na pauwiin ka tuwing weekend
- para makasama mo 'yong mga bata. - Ang hirap...
- Ano ba'ng point mo? - Halimbawa si Ben,
umuuwi siya every weekend para makasama ang family niya.
- Si Ben Alcock? - Di kita kinukompara.
- Talaga ba? - Tayo ang gumagawa ng desisyon natin.
- Nagdesisyon akong sumama dito. - Di lang 'to desisyon.
- Di ko hinalikan si Liz. Ang family ko... - Di mo hinalikan si Liz?
- ...Kailangan nila ako. - Hinalikan mo si Liz?
- Hindi, hinalikan niya 'ko. - Asan si Liz?
Umalis na sila ni Krista. Nakalunok ng screw 'yong aso niya.
'Yong aso ni Krista, di ni Liz.
Galit na galit si Liz.
Ginawan ka niya ng note.
Note 'to ni Krista, di ni Liz.
Forever na 'kong iniwan ni Liz?
Ano ba ang forever?
Umuuwi ba every weekend si Ben Alcock?
Second marriage niya na 'yon. Yaya ng kids noon 'yong babae.
Di mo siya kailangang siraan.
May plano ka bang ikuwento sa 'kin 'yong kay Timothy?
- Oo nga. - Pero di mo ginawa.
- Pwede mo ba 'kong ikuha ng tubig? - Bakit di na lang ikaw?
Tigil! Magnanakaw!
Ninakaw niya ang bag ko.
Wag. Naku po.
Lintik!
Silvano! Mauuna na 'ko.
Hero nga talaga siya.
- Lalabas din ako. - Gusto ko talaga ang attitude mo.
May five ako.
- Go! - Ang daya naman!
Nakakaloka 'to.
- Huli na kitang lintik ka! - Ikaw dapat ang nauna sa 'kin, Clive.
- Nahuli ni Jay ang magnanakaw! - Bravo!
Totoo 'yon.
- Ayan. - Ako na.
Salamat, iho!
- May black eye 'yong magnanakaw. - Ang galing ni Jay.
Bravo!
Okay.
- Bravo. - Gentleman ka talaga.
Wag n'yo 'kong tingnan at pag-usapan palagi.
Di lang siya nakainom ng gamot.
Mabait siyang tao at pamilyado.
May tatlong anak siya. Di siya normal na ganyan.
Hero ka, puppy.
Okay ka lang?
- Tara na. - Pakidala siya sa doctor.
Ikukuha na kita ng tubig.
Sandali lang.
"Ang munti at mabalahibong hayop,
tumakbo papasok sa butas sa lupa." Kita mo?
Nagsuot ng coat 'yong cute na bear.
"Pagkatapos, lumubog ang araw malapit sa ilog..."
Ako na ang bahala sa bike mo.
Daisy, ikaw nga ang magsabi sa kanila.
Daisy.
Daisy?
Sabihin mo sa kanilang totoo 'yon.
Ano'ng totoo?
Kayang manalo ng kabayo...
Mag-enjoy ka.
Bye, Papa. Love you.
Love you too.
Tama lang na pinakawalan mo siya.
Nakausap ko si Alan. Nakagawa na siya ng legal letter.
Aprobado ko na 'yon. Nag-prepare din kami ng statement
sakaling lumapit sa press si Timothy.
Nakagawa na 'ko ng draft. Pakibasa at paki-approve 'yon.
Sa 'yo nga pala 'to.
May tiwala ako sa 'yo. Tanggap ko na kung ano man ang mangyayari.
Friend ko si Daisy. Tinraydor ko siya.
Ginawa mo lang ang trabaho mo.
'Yan din ang excuse ng mga Nazi. Ang sama-sama ko.
Kasalanan ko 'yon lahat. Ganito...
Magbakasyon ka, maggala ka dito sa Italy.
Wag mo na 'kong alalahanin...
Ron, meron ka ba diyan?
Salamat, Jay.
Nga pala, kung hinabol ako sa Europe ng tatay ko, maa-appreciate ko 'yon.
Isasama nga pala ni Emmanuel Macron si Candy sa Geneva,
so kailangan mo ng new hair stylist. Love you at congratulations.
Mr. Kelly! Sorry.
Mr. Caterpillar. Hi.
Hi, ako si Alba, driver n'yo.
Hinihintay kayo ng papa n'yo sa restaurant kasama sina Antonio at ang host committee.
- 'Yong papa ko? - Opo.
Pinasundo ko siya sa plane. Excited na siya.
Pambihira. Di ko akalaing tutuloy siya.
Ihahatid ko kayo sa papa n'yo.
Wala na po kayong ibang kasama?
Gano'n ba? Sige.
Kaya mo bang bumuhat ng bag?
- Ikaw na. - Ano 'ka mo?
Ikaw ang magbuhat.
Susmaryosep.
Nakalimutan ko 'tong iabot, Mr. Kelly.
Mr. Caterpillar pala. Cheesecake po.
- Wow. Thank you. - Nasa rider ko 'to. Kainin mo.
Masisipag kaming mga Italyano.
Pero pagkatapos sa trabaho, nagre-relax at kumakain kami.
Minsan umiiyak kami, pero pag nagpatawa ka, tatawa kami.
Minsan nagpapakasal kami...
Hayaan mo na si Candy. Hahanap tayo ng new hairstylist.
- Ang dami nang nakapaligid sa 'kin. - Kailangan mo rin ng tulong ng iba, di ba?
Nagtatalo kami minsan.
- Kailangan ko ng accountant. - Lawyer. Kailangan mo si Alan.
Ano pa? Publicity, chef.
Ako. Kailangan mo rin ako.
Oo, Ron. Kailangan kita.
Naku. Nakabangga yata ako ng rabbit.
Alba, may mabibilhan ba tayo ng regalo para sa tatay ko?
Meron.
Pwede mo ba 'kong ibaba sa Ristorante da Rosa?
Saan ka pupunta?
May 5:00 p.m. meeting ako. Medyo mag-iinom kami.
Babalik din ako. Ipagtabi mo 'ko ng tiramisu.
Sino'ng ka-meeting mo?
Si Ben Alcock. Kailangan ko ring maglaan ng time sa kanya.
Dahil ba may tribute din siya?
Second tribute, oo.
So iiwan mo 'ko kasama ang papa ko.
Nandito lang ako lagi para sa 'yo.
Magkasama na ulit tayo mamaya hanggang sa makauwi tayo.
Wala akong paki. Sige, makipagkita ka. Ano'ng nasa rider niya?
Actually, konti lang ang nasa rider niya.
Ewan ko sa 'yo.
- Ciao, Signore Ron. - Thank you, Alba.
Mag-enjoy ka. Pakibati ako sa papa mo.
Pwede kang makakita ng multo pag natulog ka dito.
Usually, monghe 'yong mga lumilitaw na multo.
Malamang gusto rin nilang ma-meet si Jay Kelly.
So tinigil ko ang pagbubuhat, nag-yoga na lang ako.
Ngayon, mas gumanda ang katawan ko!
Payat pa rin ako, pero toned na.
Dapat may mental exercise din kaya nagso-sodoku ako.
Hi.
- Ang anak kong movie star. - Hi, Pogi.
Nakarating ako.
Sila si Captain Jenny at Lourdes.
Sila ang captain no'ng plane na sumundo sa 'kin.
Lady pilot.
Simula Maine to Florence, nilibang kami ng papa n'yo.
May mga kuwento siyang nakakatuwa at nakaka-offend.
Ibang klase ang personality niya.
Jay, hawig na hawig mo ang tatay mo.
Asan na nga pala si Famous Ron? Inaasahan namin ang team n'yo.
Oo. Akala namin malaki ang team n'yo, Mr. Caterpillar.
May meeting pa si Ron.
Alagang-alaga kayo ni Ron.
Sobra siyang nag-alala sa size at shape ng trophy n'yo.
Siguradong magugustuhan ko 'yon.
Local artisan 'tong si Giovanni.
Magdamag niyang ginawa ang trophy mo.
Pasensiya na daw kung naka-mask siya. Di na daw siya nawalan ng COVID.
Jay Kelly, ayun po ang cheesecake n'yo.
Diyos ko po.
Thank you. Thank you very much. Thank you.
Palakaibigan ako, pero di mo 'ko gugustuhing makabangga.
Seryoso ako. 'Yang sinasabi mo...
Teka... Makinig ka muna!
Parang namemera lang kayo base sa mga sinasabi mo.
Sana nga mali ako,
pero kung namemera nga kayo, ibababa ko na 'to.
'Yan ang dapat mong gawin. Kausapin mo si Timothy, saka mo 'ko tawagan.
Alan, nandiyan ka pa ba? Peperahan lang tayo ng gagong 'yon.
Walang pupuntahan 'to. Ano'ng sabi ng detective?
Nice neckerchief.
Okay. Sandali lang. Mag-iinom muna kami ni Benny boy.
Balitaan mo 'ko. Tatawag ako mamaya.
Okay. Ciao.
Ang init. Grabe.
Ano ngang sabi mo?
'Ka ko nice neckerchief.
Talaga? Siyempre.
Ang guwapo mo pa rin, Ben Alcock. Iba talaga ang blue eyes mo.
Kumusta ang flight mo?
Two-class plane 'yon. Maliit 'yong first class.
Pero naihihiga 'yong seats...
- Happy ending pa rin. - Oo.
- Um-order ka ba ng alak? - Sparkling water lang ako.
- Well... - Kaka-land mo lang ba?
Nag-tren ako. Grabe 'yon...
Pero okay naman kami.
May pa-dinner 'yong festival staff so pinapunta ko do'n si Jay.
- Nagpa-dinner sila para kay Jay? - Pareho kayo.
- "Drinks" lang ang nasa schedule ko. - Walang kuwentang dinner 'yon.
Kasama mo ang family mo. Normal kang tao.
Single siya kaya kailangan pa siyang i-entertain.
Di mo siya kailangang siraan para pagaanin ang loob ko.
Gawain mo 'yan, Ron.
Mahal ko siya. Lagi akong nakasuporta sa kanya na parang kapatid.
Kailangan ko ng maiinom!
So, lately napapaisip ako at kinakausap ko si Melanie.
Pakiramdam ko, di mo 'ko gaanong nasusuportahan.
Talaga? Nandito na 'ko, puppy. Saan kita di nasusuportahan?
Part ka ng Jay Kelly business. Wala akong laban do'n.
Ayos lang naman sa 'kin 'yon.
Alam ko na kaya ako may tribute dahil tinanggihan niya 'to.
Tapos umoo siya sa huli. Sorry, nadamay ka sa gulong 'to.
Pero wag kang mag-alala, pareho kayong may trophy.
Pero kailangan din kita.
Naiintindihan kong may iba pa akong clients bukod sa kanya.
Ano'ng pwede kong gawin?
Ayoko muna nang may manager.
- Sandali lang. - Attorney at agent lang muna.
Pati na publicist.
Pati na business manager.
Second oldest client kita.
Disney shows pa lang, magkasama na tayo.
- Alam ko 'yon. - May family problems ako.
- Ina-anxiety at maga ang paa ni Vivienne. - Sorry.
Kakatapos lang ng successful TV show mo.
- Di agad-agad ang improvement. - Pero matagal na tayong ganito.
Nagta-transition ang career mo.
Alam kong may magandang naghihintay sa 'yo.
- Kailangan ko 'tong subukang gawin. - Nag-speech pa 'ko no'ng kasal mo!
- Alam ko 'yon! - Pamilya tayo. Mahal kita!
Tama na!
Alam kong di 'to magiging madali.
Plano kong mag-email na lang sana after ng tribute,
pero sabi ni Melanie, gawin ko 'to nang personal.
- Pwede namang di ko 'to gawin - Marami akong ginagawa na di mo alam.
Wag mo nang subukang baguhin ang isip ko.
Wag kang umiyak.
- Umiiyak ka kasi. - Alam ko,
pero di mo kailangang umiyak din.
Sige. Ikaw na lang muna ang umiyak.
Sorry. Ano kasi...
May jet-lag pa 'ko. Pagod at matanda na 'ko.
Okay naman siya.
Sabi ni Doc Fenner, ramdam ng anak mong stressed ka kaya namaga ang paa niya.
Pa'no nakaapekto sa paa ni Vivienne 'yong stress ko?
Relax, Ronnie. May point si Doc.
So sa foot doctor mo ipapa-analyze 'yong anak natin? Okay ka lang?
Ayusin mo ang salita mo. Mag-isa lang akong nagpapakamagulang dito.
- Nahawa kaming lahat ng sipon kay David. - Sorry. I love you.
Ang pangit lang talaga ng araw ko.
- Okay ka lang ba? - Hindi.
Nasisante ako. Umiiyak ako mag-isa dito sa Italy.
Alam kong galit ka sa 'kin pero isang I love you naman diyan.
- Sinisante ka ni Jay? - Hindi, si Ben.
- Sinisante ni Jay si Papa? - Hindi, si Ben. Pumasok ka nga.
Tarantado 'yon, ah.
Dahil sa 'yo kaya siya may tribute.
Kaya nga, eh.
Client mo pa rin si Jay, tama?
Oo, client ko pa rin si Jay kung makukumbinsi ko siyang gawin 'yong movie.
- Isang I love you naman diyan. - Anong tunog 'yon?
Bells. May patay dito...
Sinisante ako dito!
Ron, nasa Page Six na 'yong tungkol kay Jay.
Teka. Ano 'yan?
Anong tungkol kay Jay?
Lois?
Bakit inimbita mo 'ko, Pogi? May di ba dumalo?
Wala. Inimbita lang talaga kita.
Oo.
Ngayon lang ako dinala ni Pogi sa party.
Natakot siyang masapawan no'ng dumalo ako sa Globes noon.
Di 'yan totoo.
Tatay ni Jay ang pinakaguwapo noon.
Crush nga ako ni Susan Sarandon noon.
Well, masaya ako kasi nandito ka.
Nag-send si Susan ng video ng baby elephant na nakabalik sa magulang niya.
Masaya ba 'yong mga magulang?
Oo, kaya niya sinend 'yon sa 'kin. Ang cute-cute no'n.
- Para saan 'to? - Wala lang. Regalo ko 'yan sa 'yo.
- Well... - Sweater 'yan!
Ang ganda.
Ang ganda nito.
Sweater nga. Cashmere pa.
Sa 'yo na 'to.
- Masyado 'yang mamahalin para sa 'kin. - Hindi, para sa 'yo 'to.
Kunin mo na 'tong sweater.
Asan ang apo ko?
Sabi ni Ron, pupunta siya dito.
May sarili siyang plano. Gano'ng edad na siya.
Alam mo naman pag 18 na.
Hair gel ang naaalala ko no'ng 18 ako.
Mr. Kelly padre?
Artist din po ba kayo gaya ng anak n'yo?
Artist? Hindi.
Regular na trabahador ako.
Nagtrabaho ako nang 35 years sa John Deere corporation.
Ang binigay lang nila no'ng nagretiro ako, mababang pension at fountain pen.
Walang trophy or cheesecake.
Nagsikap kayo para maabot ng anak mo ang pangarap niya.
Gusto ko 'yong pagkakasabi mo.
No'ng bata pa siya,
akala ko paglaki niya, siya 'yong tipong makakainuman ko ng beer
at hindi wine.
Barumbadong roles ang kinukuha ko para di ako maging gano'n.
Kalokohan ang action movies. Peke 'yon.
Inasahan n'yo bang magiging star si Jay?
Halos di nga siya nakakapagsalita no'ng five na siya.
Isang araw, paggising niya, no'ng mag-aalmusal na,
nagsalita siya pero southern accent.
Ang clumsy niya no'n.
Akala ng nanay niya nababaliw na siya.
'Ka ko, "Celia, wag kang mag-alala. Umaarte lang siya."
Ginagaya ko no'n si Tito Mark.
Lagi niyang sinasabi 'yong word na, "Seryoso."
Gayang-gaya niya ang Tito Mike niya.
"Magaling kang bata ka. Seryoso."
- Kabaligtaran ang ibig niyang sabihin. - Tawang-tawa ako no'n.
Noon ko lang kayo nakita ni Mama na tumawa nang gano'n.
Lagi siyang malungkot pag nakakainom.
- Asan na si Tito Mark? - Nakakulong dahil sa mail fraud.
- Seryoso? - Seryoso.
Grabe...
Sorry, nakatingin kaming lahat sa 'yo. Kayo kasi ang laman ngayon ng internet.
May video ka.
- Sa phone mo ba? - Sa phone naming lahat.
- Matinding paghaharap 'to. - May isa pang lalaking involved.
"Ang aktor na si Jay Kelly, naging bayani sa tunay na buhay.
Hinuli niya ang isang kriminal
sa maaksiyong paraan, na parang puwedeng gawing pelikula."
Grabe. Tumatakbo ka dito suot 'yong mamahalin mong sapatos.
Takbo, Jay! Takbo!
"Walang sumigaw ng action o cut nang tumalon si Jay Kelly mula sa tren."
Ayoko ng karahasan. Lipas na tayo diyan.
Kinailangan niyang dumipensa.
Ang sabi dito, baliw at naka-Spandex 'yong magnanakaw.
Di siya baliw...
- Baka sexual threat 'yon. - Hindi!
Di gano'n 'yon.
Sa wakas nasubukan mo na ang tunay na aksiyon, Pogi.
Oras na para dalhin natin ang hero natin
sa real, live party.
Alam mo ang naaalala ko sa lugar na 'to?
Bakersfield, California. Maganda do'n.
Pero karamihan ng tao do'n, walang trabaho. Kawawa sila.
Marami akong naka-transaction do'n.
Pambihira.
Ayan na siya.
Nandito na siya.
Ang guwapo ni Jay Kelly!
Pang-Superman 'yong jawline.
- Saan ka galing? - Di ba sabi ko magkita tayo dito?
Ang sabi mo sa dinner tayo magkikita.
Ang sabi mo sa dinner ka, tapos sa party naman ako.
- Nagbilin ka pang ipagtabi ka ng tiramisu. - Kumusta 'yong tiramisu?
Cheesecake ang nando'n.
- Napanood mo na ba 'yong video? - Oo, nakunan 'yon ng mga pasahero.
- Congratulations. - Nakakahiya, tinatawag nila akong hero.
Hero ka naman talaga.
Kung story 'yon, ako 'yong kontrabida. Di ako hero.
Ganito. Halika. Pakinggan mo 'to.
- Saan ka pupunta? - Halika dito.
Hello.
Alan, si Ron at Jay 'to. Sorry, maingay dahil sa tribute.
- Sabihin mo nga dito kay Jay 'yong balita. - Okay na, Jay.
- Ang alin? - Si Timothy, 'yong kaso, at ilong niya.
Lahat 'yon okay na.
Okay na lahat.
May pending drug charge pala siya no'ng '90s.
'Yon ang tatapos sa kanya.
- Okay na 'ka mo? - Oo. Wala ka nang dapat ipag-alala.
Ang bata mo pang tingnan. Parang di ka niya tatay.
Thank you.
Ikaw din, ang bata mo pang tingnan.
- Gusto kong mag-sorry. - Kanino? Kay Timothy ba?
Di pwede, Jay.
- Kaibigan ko siya. - Di na ngayon.
Ang payo ko, hayaan mo na 'to.
- Gano'n ba? - Oo.
Settled na 'yon. Di ka na niya ulit guguluhin.
Mag-enjoy ka sa tribute mo. Deserve mo 'yan.
Gusto ko ng whiskey at spaghetti bolognese!
Kumain na tayo ng spaghetti alla bolognese. Tara.
- Salamat, Alan. - Si Ron ang pasalamatan mo.
Siya ang nagpakahirap dito.
Salamat, Alan.
Kahit ano'ng gawin mong kuwento, alam natin kung sino talaga ako.
Kilala mo ba 'ko, Ron?
- Sino ako? - Simbolo ka ng American dream.
Ikaw na lang ang old movie star...
- Nandito ako sa harap mo. - Nando'n ka, eto ka.
Nandito ka. Ang galing. Ang dami nating na-achieve.
Lalo lang 'tong lumalala dahil sa mga sinasabi mo.
Wala ka nang dapat iwasan. Bumalik na tayo sa trabaho.
Magsasayaw ako.
Uy, Famous Ron. Mamaya, okay?
Sa Lunes ang start ng shooting.
Nangako ako sa kanilang dadating ka.
Ibigay mo kay Ben Alcock 'yong role ko.
Uy. Sandali lang.
Di biro ang pinagdaanan ko para makuha ang trabahong 'yon.
Oo, si Jay Kelly ka
pero ako 'yong nakipagkita sa Louis Brothers
sa Bushwick at nag-cocaine.
Di 'yon cocaine.
Ewan ko kung ano 'yon pero in-inhale ko 'yon
nang three hours. Pakiramdam ko malulunok ko 'yong dila ko.
- Nakuha ko 'yong role para sa 'yo. - Inalok nila 'yon.
Pang-35-year-old man 'yong role na 'yon.
Kinumbinsi ko lang sila.
Willing akong gawin ulit 'yon dahil special 'yong ginagawa mo.
Artista lang ako na sumikat, Ron.
Wala bang halaga lahat ng 'to sa 'yo? Sa 'kin kasi may halaga 'to.
Ibigay mo kay Ben 'yong tribute. Magsasayaw na 'ko.
Di ko maintindihan.
Naging mabuting manager at kaibigan naman ako sa 'yo. Mahal kita.
- Mahal din kita, Ron. - Magkaibigan ba tayo?
- Oo naman. - Puwes be a friend.
Magtrabaho na ulit tayo.
Ikaw si Jay Kelly pero parang part mo na rin ako.
Pinaghirapan natin 'tong abutin. Sinabi mo 'yon sa 'kin noon pero nakalimutan mo na.
Magsasayaw na 'ko.
Pag wala ka sa ayos, damay ako do'n, nauunawaan mo ba?
Magsasayaw na 'ko.
Wala ka sa ayos na kaibigan!
Kaibigan kita pero 15% ng kita ko, napupunta sa 'yo.
Pag di ka sumakay ng eroplano bukas...
Magsasayaw na 'ko.
Di ganito 'yong pagkakakilala ko sa 'yo.
Gamu-gamo ako na nagsasayaw sa dilim.
Jay!
- Alba, para kang anghel. - Jay.
- Magsayaw tayo. - Halika. May sakit ang papa mo.
Nando'n siya sa restaurant. Tara.
Naparami yata ang inom niya.
Nag-yoga siya habang kumakain tapos na-out balanced siya.
- Asan na siya? - Nasa kusina sila no'ng doctor.
Pa?
Uy.
Ayos ka lang ba, Pogi?
Na-out balance ako.
- Dugo ba 'yan? - Hindi. Bolognese sauce 'yan.
Okay na daw ang papa mo.
Nasobrahan daw siya sa wine.
Kailangan niyang magpahinga.
Uy.
Ang liwanag dito.
Ano'ng pwede kong gawin?
Sana nandito si Daisy.
Alam mo naman pag 18 na, di ba?
Sinabi mo na 'yan. 'Ka ko hair gel ang naaalala ko no'ng 18 ako.
Oo nga pala. Sorry.
- Gusto ko nang umuwi. - Kailangan mo lang matulog.
Gusto ko nang umalis.
- Enjoyin mo muna ang Italy. - Na-enjoy ko na.
Nag-book na si Audrey ng flight para sa 'kin.
Galit ka ba sa 'kin?
Hindi.
Gusto kong mag-enjoy ka. Mag-stay ka kahit hanggang bukas lang.
Di na tayo nakakapag-bonding.
Nandito na 'yong taxi.
Mag-stay ka para sa tribute ko.
Sige na, Pa. Wag ka munang umalis.
Asan na 'yong bag ko?
Nasa taxi na.
Nice to meet you.
Uy.
Bye, Alba.
Uy.
- Salamat sa party, Pogi. - Papa naman.
Uy. Sandali lang.
Uy, Papa!
Pa!
Si Jay Kelly ba 'to?
Hi.
- Okay ka lang? - Oo. Hi.
Nakaka-proud pareho tayong may tribute.
- Salamat, Ben. - Hi.
- Misis ko, si Melanie. - Oo.
Ayun ang mga anak ko, sina Seraphina, Lily, Bridget, Cassian, at Cole...
Ayun si Arlo, new member ng family.
Ayun si Nana at Nono, Terry at Ernie, at ang bayaw kong si Spike.
Big fan n'yo po ako.
Ayun 'yong assistant kong si Pam. Sorry, ang daming sasakyan.
Sorry wala akong maipapakilala sa 'yo.
Italy lang ang nagbibigay ng award sa dalawang middle-aged white men.
Lalo na sa panahon ngayon.
Si Ron ang dapat nating pasalamatan.
Oo, actually, medyo awkward 'to, pero di ko na siya manager.
- Kailan pa? - Kanina lang.
Nakokonsiyensiya nga ako. Nakakatuwa pa man din siya
pero para kasi akong inaalagaan ng taong alagain din.
Lagi siyang may excuse. 'Yong anak niya, magang paa,
o kaya si Lois, marami pang iba.
Okay siya, pero mas bata at pursigido ang kailangan ko.
- O kaya mas matanda pero powerful. - Tama.
Actually, para mo na siyang therapy case.
Oo, parehong-pareho sila ng tatay ko.
- Gusto niyang magpakaama sa 'yo. - Oo.
Tinatandaan ko lagi na di natin sila kapamilya.
- O kaibigan. - Di talaga!
Sa kanila napupunta ang 15% ng kita natin, tapos aasta silang kaibigan?
- Di gano'n ang kaibigan. - Di talaga.
- Nabalitaan namin 'yong kabayanihan mo. - Ang galing mo do'n.
- Oo nga. - Jay Kelly for President!
Pero seryoso, wala ka bang planong tumakbo?
Wala, kasi...
Sandali lang, ha?
Kulang nga pala kami ng tickets.
May sobra ka ba?
- Sa 'yo na 'yon lahat, Ben. - Salamat, tol. Babawi ako sa 'yo.
Tirahan mo pala ako ng isa.
Okay, sige.
Sakay na! Tara na!
- Hello? - Hi, Jess, si Papa 'to.
- Hi. - Pwede ba kitang makausap?
- Kumusta? - Nasa Italy ako.
- Nabasa ko 'yong kabayanihan mo. - News story lang 'yon. Di 'yon totoo.
- Well, naloko mo ulit ang mga tao. - Oo.
- Bakit ka napatawag? - Well, ganito.
Di natapos nang maganda 'yong huli nating pag-uusap. Sorry.
Di ko natiis 'yong lalaking 'yon. Nagse-session pa rin ba kayo?
Oo.
Gusto kong pakinggan 'yong mga sasabihin mo sa 'kin...
- Kung 'yon ang gusto mong gawin... - Okay.
Ganito. May tribute ako dito sa Tuscany. Sana makapunta ka.
- Interesado ka na pala sa tributes? - Well...
Good question...
Pinaghirapan ko 'yong movies na 'yon.
Iniisip mo ba na dahil sa tribute
at galing mo sa acting, mapapatawad na kita?
- Di sa gano'n. - Parang gano'n, eh.
Siguro nga, oo.
Thirty five years ang ginugol ko dito.
- Thirty four na ako ngayon. - Gusto ko lang na makapunta ka.
Para makita at mai-celebrate natin 'yong pinaghirapan ko.
Siguro naman kahit papa'no may saysay 'yon.
Pa'no kung wala pala?
Pwede naman akong magpakatatay no'n sa 'yo, Jess.
Gusto kong magpakatatay.
Pero di kami okay ng mama mo saka ang layo n'yo.
Gumawa ako ng plano pero di ko 'yon natupad.
- Kasi... - Tapatin mo na lang 'ko, Jay.
Wag mo nang pangatuwiranan 'yong ginawa mo.
Tumigil ka na.
Bata pa 'ko no'n. Gustung-gusto kong maabot ang goal ko.
Natatakot akong ma-distract dahil baka di ko 'yon maabot.
Tama nga ako. Walang ibang paraan para maabot 'yon.
So kinailangan kong piliin
'yon kesa sa' yo.
Pansamantala lang dapat 'yon.
Hanggang...
Hanggang sa maabot ko lang ang goal ko.
Pero kinailangan ko 'yong i-maintain.
Di ka pa rin napapatawad ng ten-year-old self ko.
Eh ngayon ba?
Wag mo 'kong alalahanin, Pa.
Kaya ko ang sarili ko. Masaya 'ko sa work ko. May friends ako.
Magiging masaya ang buhay ko nang di kita kasama.
Maganda naman ang kinalalagyan mo.
Magaling kang movie star.
Marami kang napapasayang tao.
Mukhang hihinto na 'ko sa pag-aartista.
May papapirmahan akong picture para sa teacher ni Theo. Fan mo siya.
Ano?
Jess, malaking bagay kung dadating ka...
- Para kay Helen 'yon. - Ano?
- Helen ang name niya. - Okay, para kay Helen.
- Sorry, Pa. - Jess, please...
Tumatawag si Theo. Enjoy ka sa tribute mo.
Good-bye, Jay.
Jess!
Si Famous Ron 'yon!
Nakita mo ba si Jay Kelly?
Kagabi ko pa siya huling nakita.
Kita-kits mamaya.
Saktong 5 p.m. ang tribute!
Salamat.
Ron!
Uy! Ron.
Uy.
- Pakihinto. Tigil. - Okay.
Okay ka lang ba?
Huminga ka muna.
Sige lang.
Sorry...
Sorry.
Salamat sa pagso-sorry.
Pero napaisip ako.
Gising ako magdamag. Nag-usap kami ni Lois.
Sa tingin ko tama ka.
Minsan kailangan nating i-reassess ang lahat.
Mahal kita. Totoo 'yon.
Salamat kasi nag-sorry ka.
Pero
di tayo pwedeng maging magkatrabaho.
Di 'to nakakabuti sa 'kin.
Hinahanap ka na ng Italians.
Ilang oras na lang, start na ng tribute mo.
Flight ko na mamaya. Pumunta ka sa tribute mo.
Nandito ka na lang rin naman.
Uy, Ron.
Samahan mo 'ko sa tribute bilang kaibigan ko.
Kasi...
pinaghirapan natin 'tong abutin.
Ikaw 'yong ayokong mawala do'n.
Ako lang naman ang nandito.
Tingnan mo sila.
Dumating sila.
Nakakatuwa.
NAGWAGI NG STRAWBERRY TREE AWARD JAY KELLY
Well, hello.
Sino ba siya?
Eto na.
Iniisip kong pamilyadong tao ako.
Gano'n tayo, sa ayaw at sa gusto natin.
Pamilya tayo dito.
Well, di na mahalaga 'yon dahil bilang na ang oras mo!
Akala mo ba papalagpasin ko lang 'to?
Ganito 'to nangyayari. Gawin mo 'yong kinatatakutan mo,
pagkatapos no'n, tatapang ka.
Makakaasa kayo.
So ano'ng sagot mo?
Oo ba o hindi?
'Yon ang tinatawag kong show!
Nasa harap mo ako...
wala akong tinatago.
Pa, di pa 'to tapos.
Ito ang Kelly and Kelly Show!
Starring Kelly!
And Kelly!
Eto na ang front roll ni Daisy Genevieve Kelly!
- Pa! Di pa 'to tapos! - Jessica...
Magka-cartwheel na si Hilary Kelly.
Ngayon, magma-magic naman kami. Pa! Di pa 'to tapos.
- Ano nang next? - Kelly!
- Ngayon... - Sandali, Papa! Di mo 'to mapapanood!
May gagawin si Daisy... Pa, di mo 'to makikita!
Eto na ang sikat na Charleston dance ni Daisy.
Okay, tapos na.
Eto naman ang sikat na tap dance ni Jessica.
Kelly!
Sorry.
- Kelly and Kelly! - Mali, Kelly and Kelly 'yon.
- Mali, Kelly and Kelly dapat. - Mali, Kelly and Kelly nga.
- Mali, Kelly and Kel-ly nga 'yon. - Kelly and Kelly 'yon.
Manood ka ng TV, mabahong Kelly.
Pwede ko ba 'yong ulitin?
Isang take pa.
Nagsalin ng Subtitle: Neneth Dimaano