MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Tylko poczekaj, dzidziu. Będzie wyglądać super.
I co ja teraz zrobię?
Nie martw się. Do jutra to zejdzie.
A jeśli nie?
Wtedy…
będzie na mnie.
Ja, Bae Seok-ryu, biorę odpowiedzialność za ciebie, Choi Seung-hyo.
Obiecuję.
Paluszek.
Zuch.
ODCINEK 12 SZCZENIĘCA MIŁOŚĆ
A teraz jemy.
Mówiłam ci, że nie potrzebuję mleka bananowego.
To było wtedy, a teraz jest teraz.
Co?
Jakie „to”? Co było kiedy?
A jak myślisz? „To”.
Zaimek wskazujący.
Wiem przecież.
Ale chodzi mi to, czy…
Rany.
To słowo traci całą wartość.
Hej.
Co?
Kim teraz jesteśmy?
Nie wiem.
Co się dzieje po pocałunku?
Ej!
Ten pocałunek…
Możesz tak nagle nie wyskakiwać z tym słowem?
Nie całuję się z przyjaciółmi.
Przestań!
W tej chwili się nie całujemy.
Chodzi mi o to, że…
Przestań używać tego słowa.
- „Pocałunek”? - Tak!
Ja też nie robię tego z przyjaciółmi.
Czyli ustalone.
Nie jesteśmy przyjaciółmi.
Trzydzieści lat przyjaźni skończyło się ot tak.
To była najtrudniejsza rzecz w moim życiu.
Łatwiej byłoby mi zdobyć medal olimpijski.
Seung-hyo! Seok-ryu!
- Pan Yoon. - Już się spotkaliście?
Szukałaś go jak szalona.
Myślałem, że wisi ci pieniądze.
- Serio? - Tak.
Niby kiedy tak się zachowywałam?
- Przecież… - Rety.
W takim razie co tu robisz?
Czemu przyjechałaś do niego aż z Seulu?
- Właściwie to… - Hej!
- Zaczekaj! - Nie strasz mnie.
Myślisz, że przyjechałam tu tylko dla niego?
Byłam w okolicy, więc zadzwoniłam.
Jasne.
Więc czemu przyjechałaś?
Akurat tu byłam!
Więc zadzwoniłam.
Cudownie.
Ale to kawał drogi. Co cię tu sprowadza?
To sprawa osobista!
Dlaczego mnie tak wypytują?
- Nie spodziewałam się tego po nim. - Płaczesz?
Powiedziałem coś nie tak?
- Chyba mnie skarciła. - Jest zła?
Tak właśnie uważam.
Jeśli interesuje was kuchnia,
musicie spróbować jedzenia z prowincji Gangwon,
subtelnie uwydatniającego smak składników.
Czyli przyjechałaś tu, by jeść?
Wiedziałam, że mi nie uwierzycie,
więc nic nie mówiłam.
To prawda.
Gajami sikhae jest wybitne.
Gajami sikhae? Co?
Sikhye z rybą? Nie ma mowy.
Do tego czerwone. Nie jadam ostrego.
- To nie tak. - Co?
Nazwa jest podobna, ale nie chodzi o sikhye.
- Pisze się inaczej. - Tak?
- To flądra. - Kumam.
Fermentowana z użyciem ryżu i soli.
- Tak się ją robi. - Fermentowana?
On się droczy. Uwielbia fermentowaną rybę.
Co?
Jesteś prawdziwym koneserem smaku!
Nie nazwałbym się koneserem.
Oznaczył ponad 100 restauracji na mapie Greipa.
Wczoraj stuknęło mi 328.
Podzielisz się ze mną?
W życiu!
Zostawię je moim dzieciom.
- Proszę! - No…
Dużo nam pomogłaś.
Dam ci wszystko.
Dziękuję! W takim razie ja stawiam.
Dzięki! Smacznego!
Musisz być głodna. Zjedz.
A ja?
Lubisz marynowane kraby?
- Masz je tu. - Lubię?
A ty, Na-yun? Co lubisz?
Ciebie. Lubię ciebie.
Wybierz coś sobie.
Chcę to. Podoba mi się.
Smacznego.
Okej.
Cudowna konsystencja.
Mogłabym jeść i jeść.
- Jedz, jedz. - Okej.
Tak?
Mogę wejść?
Pewnie.
Na pewno mogę tu zostać?
Poszukam innego miejsca.
Jest mnóstwo wolnych pokoi.
Proszę.
Przydadzą ci się ubrania.
Dzięki.
Ostatnio często pożyczam ubrania.
Łazienka jest na końcu korytarza.
Dzięki.
Znalazłaś jakieś robaki?
- Nie. - Dobrze.
- Nie wychodzisz? - Co?
Nie jesteś zajęty?
- Jeszcze chwilę… - Seung-hyo!
Seung-hyo, gdzie jesteś?
Idź. Szuka cię.
Na pewno chcesz, żebym poszedł?
Co?
Teraz i wtedy.
Czemu tak na mnie patrzysz?
O czym ty mówisz?
Mój wzrok jest teraz delikatny.
Powinnaś zobaczyć się w lustrze.
Chwila.
Jesteś zazdrosna?
Nie wygłupiaj się. Idź już.
Nie śmiej się.
Dobrze. Czemu mnie popychasz?
Idź.
Seung-hyo.
Co?
Nie mogę zasnąć bez żony.
- Śpisz? - Nie.
Wyjdziemy na chwilę?
Zobaczymy się przy drzewie.
Jest późno. Czemu nie śpisz?
A ty?
Czytałem.
Mokminsimseo? Książkę Jeong Yak-yonga?
Tak.
Kto dziś czyta takie książki?
Ja.
To ponadczasowy klasyk.
Uczy uczciwości, odpowiedzialności i tego, jak być dobrym przykładem.
Uczy życia.
Prawdziwego oświecenia.
Nie denerwuj się.
Czy ja się denerwuję?
Po prostu chyba nie doceniasz wartości tej książki.
Ładnie tu.
Szkoda, że przyjechałam na jeden dzień.
Możesz jeszcze przyjechać.
Pojadę z tobą jutro.
A co z pracą?
Skończyłem przed czasem.
Miałem jechać pojutrze, ale mogę też jutro.
Jedźmy razem.
Jak? Przyjechałeś autem.
Muszę odwieźć samochód Mo-eum.
Do mojego auta…
- mogę wynająć kierowcę. - Oszalałeś?
Wiesz, ile to kosztuje?
To faktycznie przesada.
Pomyślałem o tym dlatego,
że czas spędzony z tobą jest wart więcej.
Proszę cię. Chyba sobie żartujesz.
Aż tak mnie lubisz?
- Tak. - Rozumiem.
Jak bardzo mnie lubisz?
Nawet po 30 latach nie mam cię dość.
Nie przesadzaj.
Odejmij czas, kiedy się nie widywaliśmy.
Nie było takich chwil.
Zawsze ze mną byłaś.
Tu.
Mieliśmy po osiem lat,
wylałaś na mnie farbę.
Mieliśmy po siedem lat,
przykleiłaś mi na twarz zmywalne tatuaże.
A rok wcześniej
dałaś mi cukierki,
przez które miałem fioletowe usta, a ty się nabijałaś.
A kiedy mieliśmy po pięć lat, przykleiłam ci gumę do włosów.
Rany.
Tyle wycierpiałeś i wciąż mnie lubisz?
Widzisz?
Mówiłam, że jestem femme fatale.
- Zostaw mnie. - Nie.
Mówisz, że zawsze przy tobie byłam.
Robię się śpiąca.
Serio?
Tak.
Może to przez podróż.
Nikt nie może nas zobaczyć.
Pani Jung Mo-eum?
Tak.
POKÓJ ROZMÓW
ROZMOWA KWALIFIKACYJNA NA STANOWISKO RATOWNIKA NA BIEGUNIE POŁUDNIOWYM
Pani Jung Mo-eum.
Ma pani świetne wyniki z angielskiego i patent na motorówkę.
Do tego jest pani ratownikiem medycznym.
Jest pani świetnie przygotowana.
Znam się na zarządzaniu bezpieczeństwem pożarowym,
a także pracowałam w terenie.
Czemu Antarktyda?
Kiedy byłam mała, chciałam być Supermanem.
Potem Spider-Manem.
Nie mogłam, więc dołączyłam do straży pożarnej.
Byłam bardzo zadowolona ze swojej pracy.
Wciąż mogę pomagać ludziom.
To prawda.
Chcę badać nieznany świat
i dbać o pokój na świecie.
MINISTERSTWO SPRAW ZAGRANICZNYCH
Dziękuję, że powiedział mi pan o Hye-suk.
Cieszę się, że nic jej nie jest.
Ale…
na tym moje podziękowania się kończą.
- Słucham? - Seo Hye-suk jest moją żoną.
Moją kobietą.
Wiem o tym.
Więc skończmy te gierki.
Nie próbuj jej uwodzić.
To jakieś nieporozumienie.
Mówią na ciebie „Alain Delon”.
Co to ma do rzeczy?
- Tak, jesteś przystojny. - Przepraszam.
Ale moje uczucia się nie zmienią.
To dlatego,
że kocham Hye-suk!
Kochanie.
Co się dzieje?
Co tu robisz?
Cóż.
Hye-suk i ja jesteśmy przyjaciółmi.
Powiedziała do ciebie „kochanie”.
Czy przyjaciele tak do siebie mówią?
- Jesteśmy blisko. - Tylko się przyjaźnimy.
Nigdy nic do niej nie czułem.
I dlatego to niedorzeczne!
To piękna i inteligentna kobieta.
Jak możesz nic do niej nie czuć?
Jesteś robotem?
Jestem gejem.
- Rany. - Słucham?
Podobają mi się mężczyźni.
Jesteś piękną i inteligentną kobietą.
Przestań.
Przepraszam. Tak mi wstyd.
Nie przepraszaj.
To było miłe.
Mówił o miłości do ciebie z takim przekonaniem.
Co za głupek.
Zrobiłem się zazdrosny.
Czego tu zazdrościć?
Jestem coraz starszy.
Może powinienem mieć więcej odwagi.
Zawsze będziesz miał moje wsparcie.
Wiesz o tym?
Tak. Zawsze i na zawsze.
Narobiłeś mi wstydu.
- Idź dwa kroki za mną. - Dobrze.
Jak mogłeś…
- Jak mogłeś we mnie zwątpić? - Nie zwątpiłem w ciebie. On…
Bałem się, że drań ma złe intencje.
Nieważne, przepraszam.
Nie do wiary.
Czemu nie powiedziałaś mi wcześniej? Nie doszłoby do tego.
Przyjaciel powierzył mi sekret. Jak mogłam ci powiedzieć?
Wystarczająco trudno mu żyć w tym konserwatywnym kraju.
Jesteś naprawdę super.
Rety.
- Co robisz? Chodź. - Idę.
Co za wstyd.
Narobiłeś mi wstydu.
Co ty wyprawiasz?
PRZEŚLIJ DANE OSOBOWE I ADRES
REALIZACJA PO PRZEDPŁACIE
Tak! Udało się!
Wystraszyłeś mnie. Czemu krzyczysz?
Mamo, jesteś gotowa?
Tak, zrobiłam jedzenie. Częstuj się.
Nie o to chodzi. Czy jesteś gotowa na nowe życie?
- Pożyczyłaś mi pieniądze. - Tak.
Pomnożę je przez sto. Przez 1000!
Jesteś już influenzerem?
Nie, influencerem.
No tak, influencerem.
Chociaż nie. Będę potężny jak wirus.
I będę zarażał.
Wyjdź chociaż na zero.
Zaufaj mi! Teraz to poważna sprawa.
Nie noś już tej torby.
- Wyrzuć ją. - Ej!
Czemu miałabym wyrzucić dobrą torbę?
Jest do niczego.
Wybierz sobie jakąś.
Niedługo ci ją kupię.
I gdzie ja bym chodziła z taką torbą?
Wystarczy mi twój sukces.
Nic więcej.
Pa.
Mamo, skocz do centrum handlowego.
Wybierz coś!
- In-suk, zjedz to. - Dobrze.
- Hej. - Tak?
Ile kosztują teraz markowe torebki?
- Ceny są różne. - Jasne.
Ale zaczynają się od dwóch milionów.
To jakieś wariactwo.
Za to można kupić 30 kilogramów Hanwoo!
Drożyzna.
Skąd to pytanie?
Geun-sik coś ci kupuje?
Prędzej się zreinkarnuję.
Nie, Dong-jin…
Nieważne.
- Co? - To nic takiego.
Po prostu…
- Hej, Mi-suk. - Tak?
Nie wiem, czy mogę spytać,
ale chodzi o Seok-ryu.
Miałaby ochotę na randkę w ciemno?
Randkę w ciemno?
Czemu ten pies tak szczeka?
Nie przesadziłaś trochę?
Z czym?
Czemu ani razu nie zatrzymałaś się po drodze?
Chciałeś iść do łazienki?
Nie. Ale to miała być randka.
Mogłem jechać własnym autem.
Muszę odwieźć Mo-eum jej samochód.
Mówiłam, żebyśmy jechali osobno.
- Seok-ryu! - Ale…
- Mamo. - Hej.
- Ciocia Mi-suk. - Czemu wy…
Jesteśmy razem, bo…
Właśnie miałam do ciebie dzwonić.
Masz ochotę na randkę w ciemno?
Randkę w ciemno?
Czemu to ty jesteś zaskoczony?
Mamo. Chyba sobie żartujesz.
Ciocia Jae-suk chce cię z kimś umówić.
Nie zmuszam cię, ale wydaje się w porządku.
Ona nie może.
Nie może iść na randkę.
- Porozmawiamy w domu. - Nie. Teraz!
Muszę powiedzieć cioci.
Jae-suk chce go przedstawić Mo-eum,
ale ona nie chce.
Mnie?
Oto i nieposłuszna córka.
Odpowiedz, już.
Co?
Rety.
Ostatnio byłam zajęta jedzeniem i się tu nie rozejrzałam.
Warto tu pracować.
Macie nawet fotel do masażu.
Staramy się.
Prawda.
U architektów nawet fotel do masażu wygląda inaczej.
Jaki ładny.
No to co, zdacie mi raport?
- Jaki raport? - No wiesz.
Moje auto wróciło dzisiaj,
więc Seok-ryu spędziła noc poza domem.
Czy wy dwoje…
jesteście teraz parą?
Spędziłam noc poza domem,
ale to nie tak, jak myślisz.
Byliśmy w osobnych pokojach.
Spaliśmy osobno.
Jasne. Niech wam będzie.
Ale czemu nie chcecie mi odpowiedzieć?
Co?
Jesteście parą?
Tak.
W końcu! Najwyższy czas!
Co za ulga.
Masakra!
Ulga dla ciała i duszy.
Ale super uczucie!
Czemu tak cię to cieszy?
Bo prawie umarłam z frustracji.
Pewnie podobnie jak wszyscy, którzy wam kibicowali.
Wiedziałam, że będziecie razem.
Skąd wiedziałaś? Sami nie wiedzieliśmy.
Słowa mają moc.
ROK 1996
Seung-hyo i Seok-ryu Zakochana para
Siedzą na kominie
I całują świnie
Pozabijam was!
Świnia była chora
Poszła do doktora
Seung-hyo i Seok-ryu
Wracać mi tu!
Zakochana para
ROK 1997
Czemu zawsze wracacie do domu razem?
Jesteśmy sąsiadami.
Chłopaki nie zadają się z dziewczynami.
Seung-hyo i Seok-ryu Zakochana para
Siedzą na kominie
Bzdura! To mój przyboczny!
I całują świnie
Świnia była chora
Poszła do doktora
Seung-hyo i Seok-ryu
Choisseung, pożycz mi podręcznik.
ROK 2007
Co ja, biblioteka?
O co chodzi?
- Jesteście parą? - Nie.
Mogłabym go nawet widzieć nago.
Traktujcie ją jak faceta.
Siemanko.
Słuchaliście tego na okrągło,
więc czy tego chcieliście, czy nie, podświadomie wgrało wam się to w mózg.
Czyli padłem ofiarą gaslightingu?
Ratownicy noszą przy sobie broń?
- Zastrzelę go. - Co?
Może powinnam była zostać gliną.
Tak jest dobrze.
Ale powiedz mi jedno.
Trzymaliśmy się w trójkę, czemu to nas ludzie parowali?
Bo nie jestem w jego lidze.
W porządku.
Ona zawsze była zainteresowana fikcyjnymi postaciami.
Jej standardy piękna różnią się od naszych.
Prawda.
Dziś wyglądasz super. Czemu jesteś w mundurze?
- Dobre pytanie. - Cóż.
Miałam dziś rozmowę.
O przydział na biegun południowy? Przyjęli podanie?
Oczywiście!
Chwileczkę.
Jeśli ci się uda, chcesz lecieć?
Rety!
Zobaczysz pingwiny na własne oczy?
Prawdziwe pingwiny?
Tak.
- Rób dużo zdjęć… - Nie.
Pingwiny są zagrożonym gatunkiem ze względu na kryzys klimatyczny.
Podobnie niedźwiedzie polarne.
Jestem.
- Cześć. - Mo-eum!
Yeon-du!
Co słychać?
Yeon-du, co dziś robiłaś?
Co robiłaś cały dzień?
Czytałyśmy razem książki.
I patroszyłyśmy sardele.
Serio?
Mamo, czemu kazałaś jej patroszyć sardele?
Jesteś macochą Kopciuszka?
Naprawdę?
Wyglądało ciekawie, więc chciałam pomóc.
Serio?
Myślisz, że twoja matka znęcałaby się nad dzieckiem?
Nie. Chciałam się upewnić.
Yeon-du.
Wezmę sardele, które wypatroszyłyśmy,
i je dla nas usmażę!
Dziękuję!
Brzmi pysznie.
Przepysznie!
Jeśli nie chcesz wyjść za mąż,
skombinuj gdzieś taką córeczkę.
Co?
Tak marzę o wnukach.
Idź smażyć sardele.
Przysięgam…
Nie nudziło ci się czytanie książek cały dzień?
Nie wiem.
Masz ochotę porobić coś jeszcze?
Może pójdziemy na rower?
Nie umiem jeździć na rowerze.
Nie?
No to…
- Hulajnogi? - Nie wolno mi.
Nie lubisz bawić się na dworze?
To nie tak. Tata mówi, że to niebezpieczne.
Rozumiem.
Wyszło na ciebie!
Kamień, papier, nożyce! Minus jeden!
Kum, kum!
Kamień, papier, nożyce! Minus jeden!
- Yeon-du. - Kum, kum!
Tata!
Tak bardzo za tobą tęskniłem.
Też za mną tęskniłaś?
No…
Chyba tak.
Dziękuję. Jestem twoim dłużnikiem.
Drobiazg. Masz jutro pracę?
- Tak. - Rozumiem.
- Weź wolne. - Słucham?
Spotkamy się tutaj o 10.
Ale…
- Żadnych „ale”. - Czekaj.
Żadnych pytań.
Ale…
I żadnej bagiennej koszulki.
- Do zobaczenia, Yeon-du. - Do jutra!
- Kum, kum! - Kum, kum!
Chodźmy.
Drzewko, które ci dałam.
Zabiłeś je i kupiłeś nowe?
Właśnie tak.
Skąd wiesz?
To jego tajemnica.
Ale urosło. Super.
Jakim cudem?
- Seok-ryu. - Tak?
Pójdziesz…
Pójdziesz na tę randkę w ciemno?
Zwariowałeś? Coś wymyślę, żeby spławić mamę.
To za mało. Powiedzmy jej, że jesteśmy parą.
Co?
To może się powtórzyć.
Powiedzmy też twojemu tacie.
Ja powiem swoim rodzicom. Dostaniemy oficjalne błogosławieństwo.
Powinniśmy powiedzieć wszystkim.
Nie możemy.
- Czemu? - Wiesz…
To dopiero początek.
Nie ma co mówić wszystkim.
Zrobi się z tego bałagan.
Może być problem. Nasze mamy się przyjaźnią.
Wszyscy jesteśmy sobie bliscy.
Poza tym nie wiemy, co będzie z nami.
Na razie nikomu nie mówmy.
Dobrze. Jeśli tego chcesz.
Zachowamy to w tajemnicy.
To ściśle tajne.
Musimy być ostrożni. Nikt nie może wiedzieć.
Nikt się nie dowie.
Wstał już?
Choisseung.
Bonjour, Seok-ryu!
- Ciocia Hye-suk! - Cześć.
Seung-hyo poszedł już do pracy. To coś pilnego?
Nie, nic takiego.
Nie wiedziałam, że wasze okna są tak blisko siebie.
Możecie się niechcący pocałować.
Pewnie nie mieliście od siebie nawzajem wytchnienia.
To prawda.
Dlatego mam już tego dość!
Choisseung pewnie też.
Ale pamiętajcie, żeby się nie kłócić.
Dobrze.
- Mam włączoną kuchenkę. - Leć.
Wybacz. Do zobaczenia!
Ale mnie wystraszyła.
BAE SEOK-RYU
- Na-yun. - Tak?
Co ty zrobiłaś?
No…
Wiesz, że przekroczyłaś granicę.
Tak.
Lekceważyłem twoje zachowanie,
bo miałem cię za uroczą koleżankę.
Ale już nie mogę.
Przepraszam za to.
Seung-hyo,
wiesz, że cię lubię.
Myślałem, że to pół-zauroczenie, pół-żart.
Nie. Mówię poważnie.
W takim razie postawię sprawę jasno.
Podoba mi się ktoś inny.
Znam tę osobę?
Odnalazłem ją po długiej i trudnej podróży.
Nie chcę, żeby ktoś sprawiał jej kłopoty.
Przepraszam, że nie odebrałem. Masz ochotę na film?
Oficjalnie zaprasza mnie na randkę?
Pewnie.
Muszę umyć włosy.
- Mo-eum! - Yeon-du!
Moja śliczna Yeon-du!
Dobrze spałaś?
Śnił ci się kolega z kosmosu?
Nie, coś innego.
Co?
To tajemnica. Powiem ci później.
Dobrze.
Jesteś punktualny.
Jak przystało na dziennikarza.
Przyszedłem, bo mnie o to prosiłaś, ale…
Nie muszę mówić, dokąd jedziemy?
Do dzieła!
Tato, weź wszystko i chodź!
- Co? - Co?
- Nie pomożemy? - Auto jest tam.
Pani Jung?
Ja to zrobię.
Nie trzeba.
- Daj. - Tato.
- Tato? - Tak?
Dasz radę, tato.
Uważaj, gorące.
Spróbuj.
- Wezmę sama. - Jasne.
- Dobre? - Jesteś w tym niezły!
Co teraz, Mo-eum?
Teraz czeka nas…
Nie strzelaj do Yeon-du!
Poddaję się!
Jesteś przemoczona.
Pożyczyłem suszarkę.
Ale nie mamy prądu. Co teraz?
Chwileczkę.
Rety!
Nieźle!
Wysuszę ci włosy.
Wysuszymy włosy.
Co najbardziej ci się podobało?
Walka na pistolety na wodę.
Mnie też.
Gotowe.
Yeon-du!
Potem ładnie zwiążę ci włosy.
- Dobrze. - Twoje też są mokre.
Sama je sobie wysuszę.
Co?
No tak!
Może ci się zrobić zimno.
Yeon-du, chodź, pójdziemy tam.
Gdzie?
Hej, Choisseung.
Cześć.
Nawet na mnie nie spojrzysz?
Spojrzałem.
Czym jesteś tak zajęty?
Mam za zadanie przebudować kino.
Wpadła mi do głowy jedna rzecz,
a boję się, że zapomnę.
Długo to zajmie?
Nie, zdążę przed filmem.
Więc to tak wygląda projekt.
Tak.
Masz ochotę na popcorn?
Nie, dzięki.
W takim razie kupię tylko coś do picia.
Dobrze.
Co? Chcesz więcej?
Sorki.
Co teraz?
Powiedzieli, że przeanalizują zdjęcia.
- Mi-ja. - Wystarczy.
Jeszcze chwilę.
Słońce zachodzi.
Powinniśmy już wracać?
Nie.
Yeon-du właśnie zasnęła. Poczekajmy jeszcze pół godzinki.
Dobrze.
Jest ciężka. Daj mi ją.
Yeon-du, połóż się na łóżku.
Mogła tu leżeć.
Jak ci się podobało?
Nie było źle, co?
Nie.
Nie myślałem o campingu,
ale Yeon-du się podobało.
Yeon-du mówiła, że nie umie jeździć na rowerze.
Ani na hulajnodze, ani na rolkach.
To z powodu wypadku, prawda?
Nie robię tego specjalnie.
Po prostu bardzo się martwię.
Rozumiem cię.
Wiem, że nie mogę ci mówić, co masz robić.
Ale…
jeśli będziesz chował taki cud,
nigdy naprawdę nie rozkwitnie.
Yeon-du powinna czuć wiatr we włosach i ziemię pod stopami.
Czasem upadnie.
Na tym polega dorastanie.
Chcę, żeby widziała i słyszała to, co świat ma do zaoferowania.
By wchłaniała to jak gąbka i zdrowo wzrastała.
Czy to nie byłby cud?
Biedna Yeon-du.
Chciałbym być tak odważny, jak ty.
Czasem myślę, że chciałabym być jej mamą.
Chyba przesadzasz.
Nie mogłabym?
Wiem, że to szybko.
Jakbym poleciała do Andromedy, dwa i pół miliona lat świetlnych stąd.
Ale…
tak się teraz czuję.
Pani Jung…
Moje serce wali, kiedy cię widzę.
Jak bęben, za każdym razem.
Widzę cię nawet w swoich snach.
Zastanawiam się.
Tamten pocałunek…
Nie możemy zerwać umowy?
Nie uważam, by to był błąd.
Nie możemy. Nigdy.
Yeon-du nie będzie twoją córką.
Tamten pocałunek to był błąd.
Na pewno.
Dlaczego?
Nie możemy być razem.
Nie zostawię już u ciebie Yeon-du.
Proszę, nie zadawaj się z nią więcej.
- Dan-ho… - Jedźmy już.
Yeon-du.
Wstawaj. Wracamy do domu.
Możesz spać w samochodzie.
Idź pierwsza.
Dlaczego?
A jeśli znów wpadniemy na twoją mamę?
Przecież trzymamy się razem od lat.
- Nic nie będzie podejrzewać. - Mimo to…
W naszej okolicy musimy być ostrożni.
Ja pójdę naokoło. Idź.
W porządku.
Od kiedy tak mnie słucha?
Absurd.
SZPITAL UNIWERSYTECKI JEONGHEON
Alzheimer…
- Nie. - Nie?
- Tak. - Na pewno?
Proszę zobaczyć, jeśli mi państwo nie wierzą.
Ostrożnie!
Z pani mózgiem wszystko w porządku.
Ale oczywiście
musimy obserwować, czy objawy się nie powtórzą.
Więc skąd te problemy z pamięcią?
To zanik pamięci krótkotrwałej.
Rozumiem.
Czy w ostatnim czasie miała pani uraz lub była narażona na stres?
Tak.
Więc to pewnie dlatego.
Być może z winy wzmożonego napięcia.
Proszę odpoczywać i dbać o siebie, a będzie dobrze.
Dziękuję.
Co za ulga.
Nie, to niewłaściwe słowo.
Przez ostatnie dwa tygodnie przeżywałam emocjonalne piekło.
Mówiłeś, że wszystko będzie dobrze,
ale ja widziałam wszystko w czarnych barwach.
Słuchasz mnie?
Skarbie!
Co się stało?
Skarbie, co jest?
Nie płacz. Co się stało?
Bałem się, że coś ci grozi.
Dopiero dowiedziałem się prawdy
i w końcu mogłem powiedzieć ci, co czuję.
Ale bałem się, że już za późno.
Że mnie zapomnisz.
Bałem się, że cię stracę.
Skarbie.
Nie mogę bez ciebie żyć!
Na litość boską.
Przysięgam.
Ostatnio przynosisz mi tyle wstydu.
Ale to nic złego.
Skarbie.
Nie mam Alzheimera!
Nie płacz już, Gyeong-jong!
Czemu nie mówiłeś nic wcześniej?
Głupol!
Do zobaczenia!
- Cześć! - Pa!
- Halo? - Hej, Choisseung.
Przyrządziłam dziś neobiani.
Jest pyszne. Przynieść ci trochę?
Jestem w terenie, więc nie ma mnie w biurze.
Może wpadniesz wieczorem?
- Wieczorem? - Tak.
Seung-hyo!
Muszę kończyć. Do zobaczenia.
Wieczorem?
Jeśli tak…
Będzie ciemno i okolica będzie pusta.
SZCZEGÓŁY ZAMÓWIENIA
Wstawiłem post kilka dni temu i mam dopiero dziesięć zamówień?
Cholera.
Moje mięśnie są za mało widoczne?
Powinienem był więcej poćwiczyć.
JAE-YEONG
Hej, Jae-yeong.
Na plażę Haeundae?
Teraz nie mogę…
Nie muszę płacić?
Ty stawiasz?
Choisseung!
Zrobiłam mnóstwo pysznego jedzenia…
dla wszystkich.
Wszyscy tu jesteście.
Miło cię widzieć.
Cześć.
Rety! Postarałaś się!
Czemu przyniosłaś aż tyle jedzenia?
Pewnie chciałaś pogratulować Seung-hyo.
Pogratulować mu?
Tak. Fresco rozpoczęło z nami współpracę
wywiadem z nim.
Artykuł powinien już być.
- Pokaż jej. - Jasne.
Zerkam sobie na niego.
Zdjęcie też jest udane.
Miałam sobie pójść, ale Myeong-u chciał, żebym została.
Chyba nie żałujesz? Masz okazję zjeść coś wyjątkowego.
Niech ci będzie.
Wypiłam kawę, pójdę już.
Nic nie zjesz?
Jestem zajęta.
- Wracasz już? - Tak.
Chciałam ci pogratulować,
dobrze, że mam okazję.
Gratuluję ci oficjalnego wejścia w świat gotowania.
To dzięki twojej radzie. Dziękuję.
To dzięki twojej pysznej zupie kalguksu.
Dobra robota. Lecę.
Jedź bezpiecznie.
- Dzięki. - Dobranoc.
Dzięki. Dobra robota.
- Wracaj bezpiecznie. - Dzięki.
Szkoda, że nie została.
Napisałem ci, że zadzwonię później, bo dziś nam się nie uda.
Faktycznie.
Czemu nie powiedziałeś mi o wywiadzie?
Ze względu na Tae-hui?
Mówili, że to nie potrwa długo, miałem powiedzieć ci później.
- Ale wyszło, jak wyszło. - Co?
Myślałeś, że nie zrozumiem?
To nie tak.
Wybacz. Nie mam usprawiedliwienia.
Miło było ją zobaczyć.
Wciąż jest ładna.
Nie przyszła tu dlatego, że chciała.
Myeong-u nalegał.
Powiedziałeś jej, że się spotykamy?
Nie.
Miałem nikomu nie mówić.
Ale była dziewczyna
to co innego…
Okej.
Nie mieliśmy czasu na osobiste pogawędki.
To było oficjalne wydarzenie.
Jesteście jak aktorzy z Hollywood.
Ja nie mogłabym pracować z byłym.
Zastanów się.
Uczucia nie znikają tak po prostu.
A kiedyś było dobrze.
To przeszłość.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Czemu? Przecież o wszystkim wiem.
Kiedy powiedziałeś jej, by jechała bezpiecznie,
mówiłeś poważnie.
- Szczerze. - Wcale nie.
Tak. Martwisz się o nią.
Dlaczego jej nie odwiozłeś?
Seok-ryu.
Jaki byłeś, kiedy się z nią spotykałeś?
Dojrzały i wyrozumiały?
Nie chcę o tym rozmawiać.
Nie muszę ci mówić takich rzeczy.
Co ze mną nie tak?
Masz tupet, Choi Seung-hyo.
Wychodzisz już?
Tak. Dokąd jedziesz?
Na górę Seorak-san.
Jedziemy na dwa dni z rodzicami Seok-ryu.
Zapomniałam ci powiedzieć.
Zostaniecie na jedną noc. Po co ci tyle rzeczy?
Wiesz, twój tata…
Co to?
Bandaże i grzejące okłady.
Twoja kostka się nie zagoiła. To na wszelki wypadek.
Mam też plastry akupresurowe, gdyby bolały cię stopy.
Może jeszcze weźmiesz kule i wózek?
Powinienem?
Dzwonię do szpitala.
Skarbie, nie musisz.
Chodź! Spóźnimy się.
A więc taki jest tata.
Szybciej!
Moje spodenki skurczyły się w praniu!
- Jak ty je prałaś? - One są moje.
- To nie moje? - Serio?
No tak. Koronka.
Jeszcze się nie spakowałeś?
Nie mam żadnej podkoszulki! Gdzie one giną?
Niczego nie mogę tu znaleźć.
Twój ojciec ociąga się jak ślimak.
- Ślimak! - Tak mówisz o swoim mężu?
Jestem dla ciebie ślimakiem?
Kiedy już pójdziecie?
- Minęło pół godziny! - Szybko się obudziłeś.
Przez twojego tatę pojedziemy jutro!
Szukam podkoszulki. I okularów!
- Pomóż mi ich szukać. - Masz je na głowie!
Faktycznie!
A ty dokąd?
Jadę z przyjaciółmi do Pusan.
- Wszyscy mnie zostawiają. - Masz!
Była tam! Jak mogłeś nie widzieć?
- Złapałem. - Rany.
- Weźmy to! - Dokąd jedzie Dong-jin?
- Do Pusan z przyjaciółmi. - Tak nagle?
Tato, zostaw to.
- Czemu? - Rany.
- Nie ubieraj tego. - To obciach.
Przepraszam! Mąż się guzdrał.
Nie czekaliśmy długo.
Sama pół dnia sterczałaś przed lustrem!
- „To czy tamto?” - Jedźmy!
- Tak! - Tak!
- Wsiadamy. - Proszę.
Dziękuję, skarbie.
- Już. - Wsiadaj, kochanie.
Kochanie?
Śliczna ta fura. Zawsze chciałem się nią przejechać.
Rety!
Pierwszy raz z nami jedziesz?
- Tak. - Jasne.
KOMPLEKS GANGNEUNG DAEGWALLYEONG
Już niedaleko?
- Tak. - Kochanie!
- Woda była zimna. - Proszę. Wytrzyj ręce.
Dzięki. Była lodowata.
- Nie było ciepłej? - Nie.
To straszne.
Kochanie! Mają tu orzechy w całości!
Zmarzną mi ręce.
- Zimna. Ej! - Hej!
- Wiesz co? - No wiesz?
Ochlapała mi twarz.
- Geun-sik! - Rany.
- Leciutko. - Masz chusteczkę?
Chusteczkę?
Tak, ale smarkałem w nią. Może być?
Co za cham.
- Co jest? - Też chcę te ciastka.
Poczęstujesz się?
Zróbmy sobie tu zdjęcie!
Mi-suk, najpierw zróbmy sobie zdjęcia osobno.
- Osobno? - Tak.
Zrób mi zdjęcie.
Chwileczkę.
Skarbie, zrób mi zdjęcie z misiem.
- Sama sobie zrób. - Nie, z misiem!
Na litość boską.
- Z misiem? - Tak.
- Okej. - Ale…
Żeby było widać misia.
Zrób jeszcze kilka.
- Rany. - Cudowna pogoda.
Nie do wiary.
Rety.
Stanąć tutaj? Jak wyglądam?
Świetnie.
Kto bierze ze sobą coś takiego?
- To ciężki sprzęt. - Co on wyprawia?
Ale jaja.
Rany.
Zaczął świrować.
Obaj pajacujecie.
- Może być? - Pokaż linię szczęki!
Czuję się niezręcznie.
- Super! - Co jest?
- Dobrze! - Co ty wyprawiasz?
- Cudownie! - Pokaż.
- Teraz ja! - Nie, rzućmy okiem.
Skarbie.
Od kiedy robisz takie cudowne zdjęcia?
Czytałem w internecie o tym, jak robić zdjęcia swojej dziewczynie.
Podobają ci się?
Są cudowne. Niesamowite.
Debil. Wyglądam jak krasnal.
Tak wyglądasz.
Hej, Gyeong-jong.
Mnie też zrobisz kilka zdjęć?
- Jasne! - Żebym dobrze wyszła.
Ty sobie idź.
- Mo-eum. - No?
Zadzwonisz do mnie?
Jasne.
Działa.
Bez zarzutu.
Był tak cicho, że myślałam, że się zepsuł.
SEOK-RYU
Proszę.
- Dan-ho. - Pan Choi.
- No tak, panie Kang. - Seung-hyo.
Już nie mówimy sobie po imieniu.
To prawda.
Usiądź.
Dziękuję.
- Usiądź gdziekolwiek. - Jasne.
Przepraszam, jeśli jesteś zajęty.
Pan Yoon powiedział, że mogę do ciebie przyjść.
Pewnie. Cieszę się, że jesteś.
Ale co cię tu sprowadza?
Mam prośbę.
Ostatnio piszę artykuły o własnych doświadczeniach.
Chciałbym napisać o pracy na budowie.
Mógłbyś mnie wkręcić?
Oczywiście.
Budujemy kilka obiektów. Zadzwonię do kogoś i dam ci znać.
Dziękuję.
Jestem twoim dłużnikiem.
Nie mów tak. Dużo mi pomogłeś.
Pomogłeś mi złapać tamtych oszustów.
- I doradziłeś mi. - Tak.
Twój kolega…
Mogę spytać, co u niego?
Zaczęli się ze sobą spotykać.
Gratulacje.
Pogratuluj koledze ode mnie.
Pewnie. Nie ma sprawy.
Coś nie tak?
Mają jakieś kłopoty?
Nie, po prostu…
Ponoć randkowanie jest kłopotliwe.
Miłość jest trudna.
Jak mógł stanąć po stronie Tae-hui?
Nie stawał po niczyjej stronie.
A ty po czyjej jesteś?
Seung-hyo, ten bydlak!
Spytałam go, jaki był, kiedy się z nią spotykał,
ale nie chciał mi powiedzieć.
Powiedział, że nie musi.
Jaką odpowiedź wolałabyś usłyszeć?
- Słucham? - Pomyśl.
Byłabyś zła, gdyby powiedział, że było między nimi super.
A gdyby powiedział, że było źle…
Chciałabyś być z gnojkiem, który obgaduje byłe dziewczyny?
Nie.
Więc po co pytałaś o przeszłość?
Robisz sobie krzywdę.
Masz rację.
Wiem.
Ale wiesz co?
Jestem zazdrosna!
Od teraz będę przyjaciółką Seung-hyo.
Seok-ryu, ty zołzo!
Pozwolił ci się pożegnać z Hyeon-junem, nie możesz mu robić wyrzutów.
Zdaję sobie z tego sprawę.
Ale nie panuję nad uczuciami.
To prawda. Nie panujemy nad uczuciami.
Dzień dobry.
Ostatnia puszka.
Proszę.
Nie, dzięki. Weź ją sobie.
To żaden problem. Proszę.
Nie, weź. To jak z moimi uczuciami.
Co?
Ogień w moim sercu
nie zgaśnie, póki sam się nie wypali.
Smacznego.
Muszę przestać to pić.
Ale nie wiem, czy potrafię.
Nie śmiej się.
- Lubisz się droczyć. - Hej.
Gdyby to była demencja, wszystkie byłybyśmy w domu opieki.
Naprawdę się bałam.
Mówiłam ci. Nic nie pamiętałam.
Ja nie pamiętam, co jadłyśmy na lunch.
Co jadłyśmy?
Kurczaka w sosie słodko-ostrym, nie pamiętasz?
- Kurczaka. - No!
- Fakt! - Ogarnij się.
Był pyszny i chrupiący.
Tak już jest.
Cieszę się, że nic ci nie jest.
Dzięki temu wiele się nauczyłam.
O rodzinie i przyjaciołach.
Dobrze mieć świadomość,
że mogę liczyć na innych.
Też o tym myślałam po tym,
kiedy dowiedziałam się o chorobie Seok-ryu.
Chciałabym, żeby jej nowy ukochany
dzielił z nią jej ból.
Żeby znalazła kogoś dobrego i empatycznego.
Też chcę, żeby Seung-hyo poznał kogoś dobrego.
Przeze mnie tak długo był samotny.
Poznajmy ich z kimś dobrym, jeśli ktoś taki się napatoczy.
Oczywiście.
- Tak! - Tak!
- To obietnica. - Tak!
- Poszukaj kogoś w ministerstwie. - Obiecuję.
W porządku.
Poszli po alkohol, a do tej pory ich nie ma.
Właśnie. Sami go warzą czy co?
- Poszli na karaoke? - Barany.
Chyba oszaleli. Geun-sik mówił coś o ulubionej piosence.
Więc to tak.
- Gdzie jest karaoke? - Kretyn.
- W piwnicy! - W piwnicy?
Szybko!
Co to?
Tae-hui dotrzymała słowa.
Pora na unboxing!
No tak. Sprzedałeś mnie za miskę.
Możesz mieć mnie za zdrajcę, ale było warto. Spójrz.
Ta-da!
Piękne.
- Zdrajca Yoon. - Słucham?
- Aż tak ci się podobają? - Oczywiście.
To będzie moje rodowe dziedzictwo.
Moi potomkowie pokażą te dzieła w telewizji,
wycenione na 100 miliardów wonów!
Zrobię zdjęcie i wyślę żonie.
To też weź.
To twój prezent.
Mój jest większy.
Podczas ceremonii zaślubin
państwo młodzi piją ceremonialne wino
z tykwy przedzielonej na pół.
To symbol tego, że są dla siebie idealnymi partnerami.
To mój prezent dla ciebie i Seok-ryu.
Życzę wam szczęścia.
KSIĘŻNICZKA
Nuda.
Hej.
Co ty robisz?
Masz oczy. Nie widzisz?
Zawsze byłeś taki milutki?
Myślałaś, że twój chłopak to nieczuły gbur?
Chłopak. Oszalałeś?
Chwila.
Jeśli nie jestem twoim chłopakiem, to kim?
Jesteś. Ale…
Sama nie wiem.
Niezręcznie mi z tym słowem.
Zbudowałeś ten domek?
Tak.
Cofnij się. Jest ranny, więc jest wrażliwy.
Myślałem, że to ty jesteś tą wrażliwą.
Po co ci ten kot, skoro masz alergię?
Był ranny. Nie mogłam go zostawić.
Mówiłaś, że nie masz pieniędzy.
Wydałaś je na weterynarza?
Tak, bez czekolady drżą mi ręce.
Ale co z tego?
Biedak nie ma gdzie pójść.
Robi się gorąco. Nie dotykaj.
Martwię się.
Na pewno robisz to właściwie?
Dach musi być solidny na wypadek deszczu czy śniegu.
Chcesz się zamienić?
Ścianki też muszą być solidne.
Po lecie przyjdzie zima.
Dostaniesz cukrzycy.
Martw się o siebie.
Rety!
- Dobra robota! - Hej!
Co ty…
Zwariowałaś?
Przepraszam!
DZIEŁO CHOI SEUNG-HYO
Stale go naprawiałem.
Teraz chyba mieszkają tu koty, które są potomkami naszych.
- Mają takie samo umaszczenie. - Serio?
- Tak. - Chcę zobaczyć.
Zapomnij.
Masz mocną alergię.
Prawdziwe nieszczęście.
Kocham koty, ale nie mogę ich dotykać.
Domek, który wtedy zrobiłem,
był moim pierwszym.
Był do niczego.
Ale byłem z niego dumny.
Własnymi rękami stworzyłem dom dla żyjącej istoty.
Myślę…
że to wtedy postanowiłem zostać architektem.
Kot był twoim pierwszym klientem.
Nie.
Ty.
To było dla ciebie.
Martwiłaś się o kota.
Chciałem cię uszczęśliwić.
Zjedzmy coś.
Chodź.
Umieram z głodu.
Czemu jeszcze nic nie jadłeś?
Dokąd idziemy?
Do mnie.
Twoja mama ugotowała cały garnek zupy.
Albo zupa, albo curry. Jedz.
Przepraszam za tamto.
No coś ty. To była moja wina.
Przepraszam.
Nie, byłam zbyt surowa.
Zobaczyłam was razem i wyszedł ze mnie dzieciak.
Źle się zachowałam.
Lepiej nie dzielić się historiami z poprzednich związków.
Nie wiedzieć to jedno, ale wiedza tylko wszystko utrudnia.
W końcu to niepisana zasada.
Od teraz niczego przed tobą nie ukrywam.
Nie zobaczysz mnie z nią w ten sposób.
Nawet nic sobie nie pomyślisz.
Ale…
miło, że jesteś zazdrosna.
- Co? - Nie jakoś bardzo.
Ale troszeczkę.
Nie kłóćmy się już.
Czułem się paskudnie.
Nie mogłem skupić się na pracy.
To dla mnie nowość.
Naprawdę?
Tak.
Nie chciałem być tą osobą, dla której związek to całe życie.
To dla mnie coś nowego. Nie czułem się sobą.
To normalne.
Jak długo zgrywałeś ten chłód?
Nie wiem.
Ale wiem jedno.
Przy tobie jest mi ciepło.
Pożyczyłam mnóstwo komiksów. Są w moim pokoju.
Zjedzmy szybko i poczytajmy sobie.
Pewnie.
Co robisz?
Czemu rozglądasz się, jakbyś był tu pierwszy raz?
Po prostu…
Patrz! Wypożyczyłam to dla ciebie.
Co to?
A jak myślisz? Księżniczka. Twoja ulubiona seria.
To. Tego szukałem.
Chciałeś przeczytać…
Księżniczkę?
Zmyśliłem to.
Co?
Przyszedłem tam,
żeby zobaczyć się z tobą.
Co?
Skoro wtedy byłeś taki,
dlaczego teraz jesteś inny?
Co zrobiłem?
Wydajesz się mną niezainteresowany.
Ja?
Nie patrzysz mi w oczy i jesteś obojętny.
Traktujesz mnie gorzej niż kiedyś.
To dlatego, że…
Cóż.
Denerwowałem się.
Wciąż się denerwuję.
Jak możesz spać w takiej chwili?
Czemu się denerwuję? Dziwne.
Więc to tak wygląda projekt.
Tak.
W takim razie kupię tylko coś do picia.
Dobrze.
Czekałem tak długo.
Ale kiedy jesteś obok…
Mam w głowie pustkę i nie wiem, co robić.
Myślałam…
że jesteś…
taki spokojny.
Myślałam, że teraz
nie wydaję ci się już atrakcyjna.
Tak mi się zdawało.
Denerwowałam się.
Skądże.
Wręcz przeciwnie.
Tak bardzo cię lubię.
Ale nie wiem, co robić.
Zabierzmy je na dół.
Nie chcesz poczytać ich tu?
Nie powinniśmy.
Dlaczego?
Mam niestosowne myśli.
Jakie myśli?
Takie, których nie powinienem mieć.
Prymitywne i niewłaściwe.
Niezdrowe.
Lubiłam niezdrowe jedzenie.
Landrynki, karmelki i dalgonę.
- Biszkopty, ciastka, koktajle. - Właśnie.
Więc śmiało.
Nie hamuj się.
A co z niestosownymi uczynkami?
Jestem na tak.
SZCZENIĘCA MIŁOŚĆ
PRAWDZIWA MIŁOŚĆ
Napisy: Jakub Jadowski