(รักอยู่ประตูถัดไป)
- แบซอกรยู - นี่ ตอนนี้นะ…
ฟังฉันก่อนนะ
ฉันจะไม่รออีกต่อไปแล้ว
ฉันบอกว่าจะรอพูดทีหลัง
แต่นั่นเป็นข้ออ้างที่ฉันแค่บอกเพื่อทำเป็นเห็นแก่เธอ
ฉันโกหกตัวเอง
เพราะความหวาดหวั่น ฉันกลัวน่ะ
ดังนั้น…
เรื่องก็คือ…
คราวนี้ละ ฉันจะพูดออกไป
ตอนที่ฉันบอกว่าเธอกวนประสาทฉัน…
ตอนที่ฉันบอกว่าฉันจะบ้าตายเพราะเธอ
ความหมายจริงๆ ก็คือ…
ฉัน…
ชอบเธอนะ
โอ๊ยร้อน
นี่
เป็นอะไรไหม
- ไม่เป็นไรหรอก - ขอดูหน่อย
ไม่ ฉันไม่เป็นไร
- เธอโดนลวก - ไม่เป็นไรจริงๆ
เดี๋ยวก็พองหรอก
ทำไมไม่ระวังให้ดีล่ะ
นายนั่นแหละทำให้ฉันไม่ทันระวัง
จะไปรู้ได้ไงว่าน้ำเดือดอยู่ ฉันก็ร้อนรนจะแย่เนี่ย
พูดอะไรน่ะ
อยู่นิ่งๆ สิ ต้องใช้น้ำเย็นราดแผลไว้
ชเวซึงฮโย ทำไมมือนายอุ่นนักล่ะ
หา
ฉันเป็นคนตัวร้อนกว่าปกติน่ะ
- ต้องไปโรงพยาบาลไหม - ไม่ต้อง ไม่เป็นไรน่า
แค่นี้มือเธอก็เยินพอแล้ว ถ้าเป็นแผลเป็นด้วยล่ะ
เรื่องจิ๊บจ๊อยออก
เดี๋ยวต้องโดนเป็นประจำแน่ๆ
ในเมื่อฉันตั้งใจจะทำอาหาร
คงต้องโดนไหม้โดนบาด เพราะเจอทั้งน้ำ ไฟ น้ำมัน
บ้าเอ๊ย สั่งให้เลิกไม่ได้ซะด้วย
นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันล่ะ
ฉันแค่เป็นห่วง
แล้วจะมาห่วงฉันทำไม
นี่ไม่รู้จริงๆ เหรอ
ตั้งแต่แต่เช้ายันค่ำ
ตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้…
มันคือชะตากรรมกับหน้าที่ ที่ล่ามถ่วงฉันไว้เหมือนโซ่ตรวน
ฉันห่วงว่าเธอจะทำตัวเป็นผู้เป็นคนอยู่หรือเปล่า
ห่วงว่าเธอจะพูดอะไรงี่เง่าจนโดนแม่ตี
นี่
เธอเคยร้องไห้มาหลายครั้ง เพราะเจอคนแย่ๆ มามากมาย
อะไรอีก เธอโดนชนโดนผลักอยู่เรื่อย
ชาติก่อนเป็นรถบัมพ์หรือไงเนี่ย
นี่มันห้องครัวนะ มีแต่ของคมๆ แข็งๆ
ฉันถึงกลัวว่าเธอจะเจ็บตัวไง
ฉันเป็นห่วงว่าเธอจะอดข้าว
แล้วก็หวังว่า…
เธอจะมีคนดีๆ อยู่รอบตัว
ฉันรู้สึกแบบนั้นนั่นแหละ
งั้นก็…
ลองไปคิดดูนะ…
ว่าเธอรู้สึกยังไง
ฉันรู้ว่าเธอเพิ่งเลิกกับคนอื่นมา
ฉันรู้ว่าเธอสับสนเพราะเขาก็อยู่ที่นี่
ดังนั้นฉันจะให้เวลาเธอสักพัก
ฉันตอบเธอก่อนแล้ว…
แต่เธอค่อยตอบฉันทีหลังได้
โธ่เอ๊ย หกเลอะเทอะหมด
ต้มอะไรอยู่น่ะ
ฉันจะทำซุปมีทบอล
ผมทิ้งของขวัญไว้ในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง หวังว่าจะชอบนะครับ
(สุขสันต์วันเกิด)
ของขวัญสวยกว่าเนอะ
อาจารย์ครับ
เห็นว่าวันนี้วันสำคัญเลยรีบกลับนี่ครับ
ทำไมกลับมาอีกล่ะ
ผมคงเข้าใจผิดน่ะ
ผมนึกว่ามันจบไปแล้ว…
แต่คงยังละมั้ง
หมายถึงเรื่องงานเหรอครับ
รหัสฟ้า
- เวชศาสตร์ฉุกเฉิน อุบัติเหตุจราจรรหัสฟ้า - ไปกัน
(ตอน 8: ความลับของเขา)
เธอจะไม่ว่ายน้ำจริงๆ เหรอ
ไม่ชอบน้ำเหรอ
ทำไมล่ะ
ฉันกลัวอะ
แล้วฉันก็หายใจไม่ออก
ในน้ำมันมืด แล้วก็รู้สึกเหมือนมีอะไรดึงฉันลงไป
ในน้ำน่ะนะ
เธอจะได้ยินเสียงเหมือนเวลาปิดหูไว้แบบนี้
ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก
ชเวซึงฮโยอาจจะไม่รู้
แต่ฉันว่าฉันชอบเขาก่อนนะ
ตอนนั้นฉันยังเด็กมาก แล้วก็ค่อยๆ ลืมมันไป
น่าแปลกที่ความรู้สึกเหล่านั้น
ยังคงชัดเจนขนาดนี้
แต่ชเวซึงฮโย…
ก็แค่ชเวซึงฮโยคนเดิมนี่
ไอ้บ้าเอ๊ย
พูดออกไปจนได้
ใจร้อนเกินไปไหมเนี่ย
กดดันเกินไปหรือเปล่านะ
ไม่หรอก
ถ้าหยิบมีดออกมาแล้ว ก็ควรหั่นอะไรสักอย่างสิ
แย่ละ สงสัยหั่นอะไรที่ไม่ควรหั่นซะแล้วเรา
ไม่สิ
ตั้งใจแน่วแน่แล้วนี่หว่า
ดีแล้ว ทำได้ดีแล้วน่า
มัวแต่ลังเลไปทั้งชาติไม่ได้หรอก
แต่พูดได้แค่นั้นเองเหรอวะ
บอกว่าเธอกวนประสาทเนี่ยนะ
ประสาทจะกินแล้วหนึ่ง
บอกว่าฉันจะบ้าตายก็เพราะเธอเนี่ยนะ
ได้บ้าตายจริงก็งานนี้แหละ บ้าชัดๆ
พรุ่งนี้จะเผชิญหน้าเธอยังไงล่ะ
โธ่เว้ย
โอ๊ย จะบ้าแล้วโว้ย
ไม่ มันไม่มากไปสำหรับเธอหรอก
ไม่หรอกน่า
มากไปสิ กดดันเกินไปแล้ว
เวรเอ๊ย แล้วพรุ่งนี้จะมองหน้าเธอยังไง
ไม่ได้… ไม่มองได้เหรอ
ให้ตาย ไม่ไหวแน่เรา
ยัยนั่นหลับหรือยังนะ
เธอยังไม่หลับ
บ้าชัดๆ
แต่ทำไมยัยนั่นยังไม่หลับล่ะ
ให้ตายสิวะ ทำไมไม่นอนซะที
จะเครซี่แล้วนะเว้ย
ฉันใจเร็วเกินไปแหงๆ
แน่ๆ เลย
ทำไมยัยนั่นยังไม่นอนอีก
โอ๊ย เสียสติแน่เรา
บ้าชะมัด
ไม่ได้นอนทั้งคืนเลย
อรุณสวัสดิ์จ้ะ
หลับสบายไหมครับ
สบายอยู่แล้วสิจ๊ะ
แต่ลูกดูเหนื่อยๆ นะ
เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ
งานผมค่อนข้างยุ่งน่ะ
- กาแฟไหมครับ - ไม่จ้ะ วันนี้แม่จะดื่มชา
แม่ชอบของขวัญหรือเปล่า
รอให้ลูกสังเกตอยู่เลย
แม่ชอบมากจ้ะ
ลูกรู้ดีจริงๆ ว่าแม่ชอบอะไร
แม่ใส่แล้วดูดีนะ
ขอบใจจ้ะ แม่จะเก็บรักษาไว้อย่างดี
คราวหน้าผมจะหาอะไรสวยๆ กว่านี้ให้นะ
เร็วสิ สัญญาแล้วนี่ ห้ามคืนคำนะจ๊ะ
ตกลงครับ
แม่รอไม่ไหวแล้วนะเนี่ย
สวัสดีครับ
พ่ออยู่เวรดึกเหรอ เมื่อวานวันเกิดแม่นะ
งั้นเหรอ
ผมยุ่งมาก คงลืมไปน่ะ
- ขอโทษนะ - ไม่เป็นไรค่ะ
วันเกิดก็วนมาทุกปี ไม่สำคัญอะไรหรอก
- ถึงจะสายแล้ว แต่กินข้าวกัน… - พ่อไปนอนพักดีกว่า
พ่อเหนื่อยนิดหน่อยน่ะ
ตายละ ดูถุงใต้ตานี่สิ
ยมทูตคงดูดีกว่าเราอีกมั้ง
ใช้เนกไทนี่ห้ามเลือดซะ
เดี๋ยวก็เปื้อนหมดสิ ของแพงไม่ใช่เหรอ
ช่างมันเถอะน่า
เธอมาทำไม มันอันตรายออก
ใครเขาเอาของแบบนั้นมาเช็ดเลือดกำเดากัน
เอาไปคืนดีกว่า
เฮ้อ ไม่ได้เปิดหน้าต่างด้วยซ้ำ
ฝุ่นมาจากไหนเยอะแยะ
- แม่ครับ - เออ
ถามหน่อยนะ
แม่เคยคิดเรื่องการลงทุนบ้างไหม
ลงทุนเหรอ
ครับ
แม่คงเคยได้ยินมาแล้ว แต่สมัยนี้เป็นยุคแห่งการตลาด
เทรนเนอร์ฟิตเนสต้องรู้จักโปรโมทตัวเอง
แม่รู้จักอินสตาแกรมไหม
รู้สิ เราใช้มือถือถ่ายรูป แล้วโพสต์รูปลงไปใช่ไหมล่ะ
แม่เคยเห็นในทีวี
ว่าแล้ว แม่นี่อินเทรนด์สุดๆ
เราเป็นอินฟลูเอนเซอร์ได้ ถ้าเป็นคนดังในอินสตาแกรม
จากนั้นเราจะได้กอบโกย เงินทั้งหมดในประเทศนี้…
พล่ามเรื่องเหลวไหลอะไรของแกอีกวะ
นี่ลูก
โทษที คุณพี่สาวของบ้าน ไม่ต้องมาเจ๋อได้ปะ
ฉันแก่กว่าแกแค่ 13 เดือน
มีหน้ามาทำเหมือนตัวเองเจ๋งเก่งเท่นักเหรอยะ
ดูสภาพตัวเองก่อนด่าคนอื่นเหอะเจ๊
รู้ปะ
ฉันอุตส่าห์ตั้งใจว่า จะใช้ชีวิตที่งดงามมีแต่ความสันติ…
ปัดโธ่
พวกแกจะตีกันต่อหน้าแม่แต่เช้าเลยหรือไง
แม่ครับ ไว้เราคุยจริงจังกันต่อทีหลังนะ
แม่อย่าไปฟังไอ้ตัวแสบนี่
ขืนพูดเรื่องไร้สาระแบบนั้นอีก
ฉันจะฆ่าแก เข้าใจ๋
- แหงดิ - พอซะที
ทำไมวันนี้ไม่ใส่เสื้อยืดล่ะ
เอาไปซักอยู่ค่ะ
อะไร ฉันพับเก็บไว้ในห้องแกตั้งหลายตัว
ไม่เห็นมีเลย
แกฉีดน้ำหอมด้วยเหรอ
หนูเหรอ
เออ แกนั่นแหละ
หอมฟุ้งเชียว
เธอ… หลับสบายดีไหม
อยู่แล้วสิ
พอหัวถึงหมอนก็นอนหลับสนิท แบบไม่คิดอะไรเลย นายล่ะ
ฉันทิ้งตัวหลับตาปุ๊บ ลืมตาอีกทีก็เช้าปั๊บ
ฉันงี้กรนจนแสบจมูกไปหมด
ฉันกัดฟันแรงจนกรามแทบหลุดเลยด้วย
- นายนอนกัดฟันเหรอ - หา
เอ้อ เกือบลืม
ขอบใจที่ให้ยืมใช้ ฉันซาบซึ้งจริงๆ
ดูสิ ซักเลือดออกหมดแล้วนะ
ไม่อยากให้ซักออกเลย
ทำไม จะได้ขอของดีกว่านี้คืนเหรอ
เปล่า จะได้ผูกเนกไทนี่ไว้ตอนโดนฝัง
คงเจ๋งน่าดู
จะบ้าเหรอ นึกว่าเล่นละครน้ำเน่าอยู่หรือไง
แล้วทำไมนายจะโดนฝัง เราต้องอยู่กันให้ถึงร้อยปีสิ
อยู่ถึงร้อยปีเหรอ อยู่ด้วยกันเหรอ
ไม่ใช่ ฉันพูดผิด
ที่มีสำนวนเรื่องการมีชีวิตอยู่ไปนานๆ ไง…
- อะไร - อายุมั่นขวัญยืน
ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร…
หมายถึงสำนวนที่ว่าอยู่ให้ถึงร้อยปีนั่นแหละ
มันว่าไงนะ ร้อยปี…
ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ย
เรื่องคำตอบของฉัน…
ฉันบอกนายทีหลังได้จริงๆ เหรอ
ใช่ ไปตั้งใจคิดให้รอบคอบนะ
จริงดิ
แปลว่าคำตอบของนายไม่มีวันหมดอายุใช่ไหม
ถึงงั้นก็เถอะ
ชีวิตคนเรามีขีดจำกัด ถ้าไม่มีวันหมดอายุก็ไม่แฟร์ไปหน่อย
คงงั้นมั้ง
ถ้างั้น…
เราควรเลือกอะไรสักอย่างนะ อาหารกระป๋องดีปะ
มันไม่มีหลายอย่างเกินไปเหรอ
พีช สับปะรด
ข้าวโพด แฮม
- ทูน่า - หอยทะเลละกัน
วันหมดอายุคือ…
สามปีเหรอ นานไป ไม่เอาหรอก
งั้นปลาซันมะล่ะ
ไม่เอาอาหารกระป๋อง
ข้าวกล่องสำเร็จรูปล่ะ
กล่องนี้อยู่ได้หกเดือน
กล่องนี้แปดเดือน
- กล่องนี้ปีนึง - ถ้าพวกนี้ล่ะ
นายให้เวลาไปใคร่ครวญ เท่าวันหมดอายุของอาหารแช่เย็นเนี่ยนะ
ไหนบอกเองว่าฉันตอบทีหลังได้ แล้วยังให้ตั้งใจคิดให้รอบคอบ
คิดนานแค่ไหนก็ไม่สำคัญเท่าความใส่ใจในการคิด
ถ้าเป็นพวกนมเปรี้ยว
โยเกิร์ตเก็บไว้ได้นานที่สุดใช่ปะ
เลือกนมก็แล้วกัน
แล้วจะเสียเวลาถามแต่แรกทำไมยะ
แต่ต้องเลือกจากแถวหลังนะ
ได้
เออนี่ มีนมจืดกับนมสตรอว์เบอร์รี่
มีรสช็อกโกแลต กล้วย กาแฟด้วย อันไหนดีล่ะ
ไปซะแล้ว ไปไหนล่ะ
งั้นฉันเลือกกล่องที่หมดอายุเร็วสุดนะ
ขอโทษนะคะ
เมื่อกี้ฉันยืนดูอยู่
- คุณทำอะไรน่ะ - เอ๊ะ
ทั้งที่ได้แค่ค่าแรงขั้นต่ำ ฉันก็อุตส่าห์จัดเรียงสินค้าไว้อย่างดี
ถ้าคุณรื้อของซะเละเทะแบบนี้แล้วจะให้ทำยังไง
ขอโทษครับ
ตกใจหมด
อะไรเหรอคะ
ขนม เอาไปแบ่งกับทุกคนนะ
แกนี่ใจดำชะมัด
ไม่รู้เหรอว่าฉันแพ้แลคโตส
มีอาหารกระป๋องด้วย
เฮ้ย เดี๋ยวนะ
ฉันเข้าใจที่แกซื้อสับปะรดกับพีชมา
แต่จะซื้อปลาซันมะกับหอยทะเลมาทำไม
ฉันขอกล่องนี้ค่ะ ฉันลดน้ำหนักอยู่
โทษที แต่กล่องนี้ของฉัน
- แต่รุ่นพี่ชอบนมกล้วยนี่นา - จริงดิ
ใช่
ปกติก็ชอบแหละ แต่กล่องนี้หมดอายุเร็วที่สุด
อุ๊ยตาย ทำไมยิ้มแบบนั้นล่ะ
เขินเลยนะเนี่ย
กินหอยทะเลเป็นมื้อเช้าเหรอ เฮ้อ
เบียร์สักกระป๋องดีปะ
โซจูล่ะ
หรือโซแมก
- อยากเขียนประสบการณ์ตัวเองเหรอ - ครับ บทความพิเศษอาทิตย์ละบทความ
สมัยนี้กำลังนิยมนะ
เลือกหัวข้อในแต่ละอาทิตย์ หาข้อมูล แล้วเขียนบทความ
นายทำได้แน่นะ ไหนว่าอยากย้ายแผนก
พวกซูเปอร์ฮีโร่ในหนังมีงานทำสองงานเสมอ
แล้วก็มีตัวตนสองด้านด้วย
ถึงผมจะเป็นแค่คนธรรมดา ผมก็อยากลองทำดู
ขอถามได้ไหมว่าทำไมจู่ๆ ก็เปลี่ยนใจล่ะ
ผมได้รับฉายาที่ผมไม่คู่ควรว่าหาดโคลนแมน
- หา - จะไม่คัดค้านใช่ไหมครับ
ไปได้ความมั่นใจแบบนั้นมาจากไหน
ตกลง
แล้วจะไปที่ไหนก่อนล่ะ
(ศูนย์ความปลอดภัยฮเยรึง 119)
ว่าไงนะ
อยากเป็นหน่วยกู้ภัยฉุกเฉินหนึ่งวันเหรอ
ครับ ผมมาเก็บประสบการณ์ ไม่ได้มาสัมภาษณ์
ผมมาเพื่อเข้าร่วม ไม่ใช่แค่สังเกตการณ์ ผมจะทำงานพร้อมคุณและไปกู้ภัยเมื่อได้รับแจ้งเหตุ
- แต่ว่า… - ไม่ต้องห่วงนะ
ผมจะไม่รบกวนการทำงานแน่นอน
ค่ะ แต่คุณนึกจะทำก็ทำเลยไม่ได้
เท่าที่เห็น ฉันว่าคุณไปกับรถกู้ภัยไม่ไหวหรอก
และคุณคงถือของหนักๆ ไม่ไหวด้วย
ตายแล้ว
ทำอะไรน่ะ
ผมอยากลบล้าง ความเข้าใจผิดใดๆ เกี่ยวกับตัวผม
ผมมั่นใจในความอึดของตัวเองดี
ไม่ใช่ทุกคนที่จะอยู่รอดได้ในแผนกข่าวสังคม
ช่วยผมเถอะนะ
ผมอยากลงภาคสนาม ไม่ใช่นั่งอยู่กับโต๊ะ
ใช้ร่างกายเป็นประโยชน์เพื่อเขียนบทความดีๆ
ก็ได้ค่ะ ฉันเข้าใจ
โธ่เอ๊ย ลุกขึ้นเถอะ ทำอะไรน่ะ
บอกแล้วว่าไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉัน พอเถอะน่า
ผมต้องขออนุญาตจากใคร
เอ๊ะ
คุณคัง ผมจะรออ่านบทความของคุณนะครับ
ขอบคุณครับ ผมจะตั้งตารอร่วมงานกับคุณนะครับ
ถ้าต้องการอะไรก็บอกผมได้เลยนะ
- ได้ครับ - มานั่นแล้ว นี่คือจองโมอึม
เธอจะมีหน้าที่คอยช่วยเหลือคุณ
ผมไปก่อนนะ
โห ไม่นึกว่าจะเข้ากับคนง่ายพอให้เป็นนักข่าวได้
แต่หมอนั่นเข้าหาคนเก่งสุดๆ เลยแฮะ
- ว่าไงนะครับ - ค่ะ
อะไรนะ
ทำไมผ้านี่มาอยู่ตรงนี้ล่ะ
ฉันตากทิ้งไว้เหรอ
อะไรกันเนี่ย
เช็ดล้างทุกอย่างก่อนไปแล้วนี่หว่า
ทำไมสกปรกแบบนี้ล่ะ
อะไรกัน
โธ่เอ๊ย
ฉันไม่ได้เช็ดเหรอ
หือ
นี่อะไรน่ะ
ของมาส่งครับ
อ้าว
ทำงานหนักแต่เช้าเลยนะ
งานก็แบบนี้แหละครับ
วันนี้มีไชเท้าสอง กะหล่ำสอง แครอทสอง
กับหอมใหญ่หนึ่งถุงนะครับ
โอเค
ขอโทษนะ
เราเคยเจอกันที่ไหน…
ทุกวันนี้ก็มีละครเรื่องนี้แหละ ที่เป็นความบันเทิงของฉัน
- มันสนุกมากเลย - เนอะ
นางเอกคนนั้นชื่ออะไรนะ เธอกลายเป็นขวัญใจมหาชนแล้ว
นี่ เธอก็ดูเรื่องนี้หรือเปล่า
ไม่ ดูทีวีเสียเวลาจะตาย
ฉันชอบอ่านหนังสือมากกว่า
แหงสิยะ
เรื่องเกี่ยวกับอะไรเหรอ
แนวโรแมนซ์จ้ะ เรื่องของหนุ่มสาวที่ตกหลุมรักกัน
เห็นไหมล่ะ เดาง่ายจะตาย
เรื่องส่วนใหญ่ก็เดาง่ายทั้งนั้นแหละ แถมใครๆ ก็ชอบแนวนั้น
- เออสิ - แหม
ฉันก็ชอบพระเอกคนนั้นนะ
- จ้ะ ฉันด้วย - ฉันด้วย
แล้วพวกเขาเจอกันได้ไง
พวกเขาเจอกันที่เมืองนอก
(ฮยอนจุน: ขอพบคุณได้ไหม)
โรแมนติกมากด้วยนะ
เราทบทวนวัสดุทั้งหมดกับวิศวกรแล้ว
รวมทั้งการใช้งานได้จริงด้วย
ค่ะ ตอนนี้เราต้องกำหนดเวลา การประชุมสรุปก่อนเปิดตัว
ค่ะ ฮัลโหล
ฮัลโหล
แบตหมดซะงั้น
ไม่ได้เอาสายชาร์จมาอีก
- ใช้ของผมสิ - คะ
ดูเป็นเรื่องด่วน ใช้สายชาร์จของผมได้นะ
อ๋อค่ะ ขอบคุณมากนะคะ
แต่ถ้าฉันคุยตรงนี้อาจจะหนวกหูเกินไป
ไม่เป็นไรครับ
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณที่มาพบผมนะครับ
ฉันไม่ได้มาเพื่อเธอ
ฉันอยากฟังว่าเธอมีอะไรจะพูด
สั่งกาแฟก่อนเถอะครับ จะสั่งเค้กด้วยก็ได้นะ
คุณแม่เคยชอบชีสเค้กนี่ครับ
เธอเลิกกันทำไม
ฉันอยู่เย็นเป็นสุขแล้ว ที่ได้เห็นเธอสองคนอยู่ด้วยกัน
แล้วทำไมถึงทำแบบนั้น
ผมขอโทษครับ
ผมไม่มีข้ออ้างอะไรจะแก้ตัว
พวกเธอไม่ได้นอกใจกัน
แต่ต่างก็ไม่ยอมบอกสาเหตุ
ปิดปากสนิทกันทั้งคู่
พวกเธอเลิกกันแล้ว
ฉันเลยแก้ไขหรือสมานใจ ให้พวกเธอกลับมาคบกันไม่ได้
แต่ฉันก็ปล่อยวางไม่ลง เพราะทุกอย่างมันแปลกไปหมด
ถ้ายกเลิกการแต่งงาน ก็ต้องเห็นเรื่องเลวร้ายที่สุดของอีกฝ่ายมาสิ
- ทำไมพวกเธอไม่เกลียดกันล่ะ - ผมไม่เคยเกลียดเธอเลย
ผมยังรักซอกรยูอยู่
อะไรกัน
เฮ้ย
ทำไมไปนั่งอยู่กับมันได้วะ
ฉันหยิบกล่องนี้มาจากแถวหลัง
(วันหมดอายุ 29 มิถุนายน)
สิบเอ็ดวันเองเหรอ
ตายจริง ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ
ไม่เป็นไรค่ะ ทุกคนตื่นได้ เพราะเสียงปลุกของซอกรยูเลย
เริ่มคลาสกันเลยดีไหมคะ
- ได้ค่ะ - ดีค่ะ
ต้องเก็บเจ้านี่ไว้ให้ดี
แช่อยู่ในนี้ไปก่อนนะ อีก 11 วันเจอกัน
ตกใจหมด
ทำไมมานั่งอยู่แบบนี้ล่ะ
คุณปิดร้านกลับมาเหรอ
ไม่มีลูกค้าอีกแล้วเหรอ
คุณไปเจอซงฮยอนจุนทำไม
อะไรนะ
คิดว่าคุณปิดบังไว้แล้วผมจะไม่รู้เหรอ
ผมเป็นพ่อซอกรยูนะ
จะเห็นผมโง่อีกนานแค่ไหน
อย่าพูดแบบนั้นสิ
ฉันไปเจอเขาเพราะจู่ๆ เขาก็ติดต่อมา
ฉันตั้งใจจะบอกคุณนะ
ไอ้เวรนั่นพูดอะไร
เขาบอกว่าเขายังรักซอกรยูอยู่
เขาอยากกลับไปอเมริกากับเธอ
ไอ้ทุเรศนั่นกล้าดียังไงมาพูดแบบนั้น
แล้วคุณล่ะ
คุณนั่งฟังมันพูดแบบนั้นเฉยๆ งั้นเหรอ
บอกแล้วไง ฉันอยากให้ลูกกลับไป
โอ๊ย ยังจะพร่ำเพ้อเรื่องอเมริกาบ้าบอนั่นอยู่ได้
คุณหมกมุ่นอะไรกับอเมริกานักนะ
- อยากให้ลูกไปให้พ้นๆ นักหรือไง - หา
คุณก็รู้นิสัยตัวเอง
ตราบใดที่ทุกอย่างเป็นไปตามใจ และทำให้คนอื่นอิจฉาตาร้อนได้
คุณก็ไม่แคร์ว่าซอกรยูจะรู้สึกยังไง
ใช่สิ ฉันมันเห็นแก่ตัว
ลูกส่งกระเป๋าแบรนด์เนมในอเมริกามาให้ทุกฤดู
ส่งรองเท้ามาให้ด้วยซ้ำ แต่ฉันช้ำที่ตอนนี้ไม่มีมาอีกแล้ว
แล้วไงล่ะ ฉันอยากจะอวดชาวบ้าน ว่ามีลูกเขยเป็นทนาย
แต่ฉันเศร้าที่อวดใครไม่ได้แล้ว พอใจหรือยัง
ฟังนะ ฉันแค่…
ฉันไม่อยากให้ลูกล้มเหลว แล้วต้องมาใช้ชีวิตแบบเดียวกัน
ฉันไม่อยากให้ลูกอยู่อย่างจนๆ โกโรโกโส
คุณน่ะไม่รู้อะไรทั้งนั้น
ให้ตายเถอะ
- นี่ กยองจง… - กึนซิก…
อยากไปดื่มกันไหมครับ
ผมว่าจะถามอยู่เลย
- ครับ ไปกันเถอะ - ตกลง
กยองจง
ชีวิตของคนที่ประสบความสำเร็จแบบคุณ
มันเป็นยังไงกันนะ
ดีเหมือนปลาหมึกทอดกรอบนี่ไหม
สำหรับผมนะ
ชีวิตผมเหมือนชิ้นที่แช่ซอสแฉะๆ นี่
ชุ่มโชกด้วยความรู้สึกต่ำต้อยของผม
เพราะผมมันไม่เอาไหน ก็เลยกังวลว่าจะมีอะไรผิดพลาดไป
ผมกลัวจนไม่กล้าถามเหตุผลด้วยซ้ำ
ได้แต่ทำให้เมียรำคาญใจ
ชีวิตผมน่ะแห้งเหือด
ครอบครัวผมแค่แตะนิดเดียว ก็อาจพังครืนลงได้เลย
แต่ต๊อกบกกีนี่…
อะไร
มันทำจากแป้งหรือข้าวน่ะ
นี่เหรอ
ทำจากข้าว
ทำไมล่ะ
อย่าเข้าใจผมผิดนะ แบบที่ทำจากแป้งก็อร่อย แต่ว่า…
ผมชอบแบบที่ทำจากข้าว
- ทำไมล่ะ - เพราะมัน…
เคี้ยวหนึบหนับดี
แต่ร้านของว่างส่วนใหญ่มักจะขายแบบที่ทำจากแป้ง
ทำไมล่ะ
ก็เพราะมัน… จะอยากรู้ไปทำไมเนี่ย
แบบที่ทำจากข้าวพองตัวมากกว่าและแฉะง่ายกว่า
ซอสไม่ชุ่มเข้าไปถึงเนื้อใน ก็เลยทำยาก
ทำไมล่ะ
เพราะมันเป็นแบบนั้นนั่นแหละ และผมก็บอกเหตุผลไปแล้ว
คุณก็เอาแต่ถามว่าทำไม
ผมก็บอกคุณว่าทำไมแบบที่ทำจากข้าวถึงเป็นแบบนั้น
ทำไมล่ะ
อ้าวเฮ้ย
นี่ผมจริงจังอยู่นะ
ทำไมเอาแต่กวนโอ๊ยอยู่ได้
ต๊อกบกกีนี่…
ทำจากแป้งหรือข้าวน่ะ
ให้ตาย หมอนี่เมาแล้วเรื้อนจังเว้ย
วนกลับไปเริ่มใหม่เฉยเลย กินวงเวียนเข้าไปหรือไง
ไม่เอาน่า
- ทำไมล่ะ - หยุดนะ จริงๆ เลย
ชักกลัวแล้วนะเว้ย
ตายจริง
ใจหายใจคว่ำ
นี่อะไรน่ะ
ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะ
นี่คุณ…
วางเจ้านี่ไว้ตรงนี้เหรอ
- อะไรน่ะ - ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน
ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
เดี๋ยวนะ แตกไหมเนี่ย
ระฆังแก้ว…
ระฆังแก้ว
ทำไมเอาแต่พูดว่า "ระฆังแก้ว" ซ้ำๆ อยู่ได้
ทำไมเหรอ ระฆังแก้ว… อ๋อ
พูดถึงเพลงอยู่ใช่ปะ
ยามดึกดื่นที่สถานีมาโป
รถไฟเที่ยวกลางคืนไร้จุดหมายปลายทาง
ระฆังแก้ว
ระฆังแก้ว…
งั้นอะไร ไม่ใช่เพลงเหรอ
- ระฆังแก้ว… - เออ
- เธอชอบที่สุดน่ะ - งั้นเหรอ
ไม่สิ
- เธอเคยชอบที่สุด - อือ
หายากเชียวแหละ
งั้นคุณหาระฆังแก้วได้ยากเหรอ กยองจง
ก็ได้ๆ
เดี๋ยวผมหามาให้นะ
เดี๋ยวผมหาให้
ผมจะหามาให้คุณเอง รอที่นี่นะ
รออยู่ตรงนี้
เดี๋ยวผมหาระฆังแก้วพวกนั้นให้คุณเอง
ผมไปหาก่อนนะ
ตาบื้อนั่น มีสิทธิ์อะไรยะ
ทีนี้ก็ไม่กลับบ้านกลับช่องทั้งคืน เชื่อเขาเลย
แกไม่เคยทำอะไรแบบนี้ แม่กลัวนะเนี่ย
ลูกชายช่วยแม่ล้างจานไม่ได้เหรอ
ใช้น้ำร้อนนะ ล้างคราบมันออกด้วย
คร้าบ คุณนาย
ล้างใบนั้นด้วย
ระหว่างที่ผมล้างจาน
เราคุยกันเรื่องก่อนหน้าต่อดีไหม
- เอาคืนมา - ไม่เอาน่า
อย่าทำแบบนั้นสิ แม่ฟังผมก่อนนะ
ถ้าจะเป็นอินฟลูเอนเซอร์
ผมต้องมีผู้ชื่นชม… ไม่สิ สาวกต่างหาก
ผมต้องมีผู้ติดตาม
แล้วคนจะติดตามแกทำไมล่ะ ตามเรื่องอะไร
แม่มองโลกตามความเป็นจริง ถูกไหม
เออ
นั่นแหละเหตุผลที่เราใช้เงินซื้อผู้ติดตามได้
ถ้ามีเป็นหมื่นๆ ว่ากันว่าเราก็อยู่กันได้สบายเลย
จะซื้อแบบเหมาแล้วได้สปอนเซอร์ด้วยก็มีนะ
ฉันมีเงินแค่สองล้านวอน
แม่ครับ นี่คือการลงทุนนะ
แค่นั้นจะไปพออะไร
- กะล่อนนักนะ - โธ่เว้ย
- มานี่เลย - โอ๊ย
ไอ้เด็กเปรต ปรสิตยังมีจิตสำนึกมากกว่าแก
แกเกาะพ่อแม่กินมาทั้งชีวิต
อายุสามสิบกว่าแล้วยังอยากอยู่แบบนั้นอีกเหรอ
ให้ตายสิ
เฮ้ย พูดให้มันดีๆ นะ
ก็ทำตัวให้มันดีๆ สิวะ
แกเอาแต่เพ้อฝันแทนที่จะตั้งใจทำงานให้ได้เงิน
ไม่สงสารแม่บ้างหรือไง
ไม่ต้องเลย พี่ต่างอะไรจากผมล่ะ
ว่าไงนะ
แน่จริงก็พูดอีกทีสิ
- นี่ พอได้แล้ว - ว่าไงนะ
แค่นี้ฉันก็ปวดหัวกะโหลกจะแตก
ทำไมพวกแกทะเลาะกันทุกทีที่เจอหน้ากันอยู่ได้
ซอกรยู พอซะที ดงจิน เข้าห้องไป
- ไอ้พี่เฮงซวย - ไม่ต้องมาทำฟึดฟัด
แม่คะ
ไอ้ตัวแสบนั่นเคยหลอกแม่มาก่อน
อย่าให้เงินมันเด็ดขาดนะ
- ไว้ฉันจัดการเอง - หมายความว่าไง
มันทำตัวแบบนั้นเพราะแม่คอยโอ๋มันตลอดนั่นแหละ
ก็เพราะ…
น้องหัวใจรั่วตั้งแต่เกิดไงล่ะ
หมอเลยบอกว่าอย่าทำให้มันร้องไห้ เพราะอาจจะต้องผ่าตัด
หนูได้ยินเป็นพันๆ ครั้งแล้ว
แต่มันก็ไม่ต้องผ่าตัด
รูรั่วปิดได้เอง แม่น่าจะเข้มงวดกับมันกว่านี้
ปล่อยให้มันทำตัวเป็นเด็กๆ มาจนป่านนี้ได้ไง
แกก็ลองมีลูกเองบ้างสิ
ลองดูว่าแกจะทำแบบนั้นกับลูกที่ป่วยได้ไหม
แม่เข้าข้างมันอีกแล้วเหรอ
ป่วยแล้วเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลย
(เหลืออีกสิบวัน)
(วันนี้โชคดีนะ)
ปัดโธ่
- ทำอะไรอยู่น่ะ - หา เปล่าครับ เข้าไปกันเถอะ
- เอาไปที - ได้
เหลืออีกสิบวัน
วันนี้โชคดีนะ
หมอนั่นส่งอีโมจิมาให้ด้วยเหรอ
ไม่เห็นเคยส่งมาก่อน
มีเรื่องอะไรดีๆ เหรอ
คุณฮยอนจุน
ดีใจจังที่เจอคุณก่อนมันจะหายร้อน
อะไรคะ
ชามะลิน่ะ
ผมเปลี่ยนกลยุทธ์แล้ว
"ครั้งสุดท้าย" ไม่ได้ผล งั้นผมจะกลับไปที่จุดเริ่มต้น
ก่อนหน้านี้คุณดูยุ่งๆ ฉันเลยไม่มีโอกาสได้บอกคุณ
ขอบคุณที่ให้ยืมสายชาร์จนะคะ
ฉันติดหนี้คุณนะ
ไม่เป็นไรครับ
เป็นสิคะ
จะว่าไป ให้ฉันเลี้ยงเครื่องดื่มคุณนะ
ไม่ต้องหรอกครับ
ต้องสิคะ
เดี๋ยวฉันเลี้ยงกาแฟคุณเอง
แต่กาแฟร้านนี้…
ไม่อร่อยน่ะ
อ๋อค่ะ
คุณชอบโอซัมบุลโกกิไหม
คะ
- ไม่ชอบเหรอ - ชอบค่ะ
งั้นไปกันเถอะ
ชามะลิครับ
- เอามาให้ฉันทำไม - มันดีต่อระบบย่อยอาหาร
ดูเหมือนคุณดื่มกาแฟเยอะเกินไป
ผมรอข้างนอกนะ
ผมจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
ถ้าทำแบบนั้น
คุณก็อาจจะยิ้มให้ผมแบบที่คุณเคยยิ้มให้
วันนี้มีแค่นี้ครับ
ไปก่อนนะ
เราอาจจะไม่ควรทำได้ดีเกินไป
ไม่อยากเชื่อว่าเฟรสโกชอบผลงานแล้ว
ไม่ดีเหรอ
ไม่ดีสิ
เพราะการร่วมงานกันของเรา ก็จะจบลงเร็วเกินไป
นายน่าจะใช้เท้าวาดแบบ พวกเขาจะได้ปฏิเสธเรา
ฉันอยากถูกเส้นตายกดดัน แล้วเราจะได้ทำงานโต้รุ่งกัน
ผมเก่งเกินไปน่ะสิ
เดี๋ยวนี้รู้จักปล่อยมุกด้วยเหรอ
โกรธยังไงไม่รู้แฮะ นายชักจะทำตัวตามสบายกับฉันแล้วนะ
ผมเดินเข้ากองไฟมาด้วยตัวเองแล้ว
อย่างที่พี่บอก เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จนกว่ามันจะเข้าเตาเผา
เดี๋ยวนะ นี่นาย…
ผมบอกแบซอกรยูไปแล้วว่ารู้สึกยังไงกับเธอ
แล้วเธอว่าไง
เธอยังไม่ตอบผม
นายติดอยู่ในเตาเผานั่นแบบไร้ทางออกสินะ
จะว่างั้นก็ได้
ขอให้มันร้าวเหอะ
หวังว่ามันจะพองจนระเบิดบึ้มอยู่ข้างในเลย
แค่นี้ผมก็ร้อนรนทนทุกข์พออยู่แล้ว ไม่ต้องให้พี่ช่วยหรอก
สรุปว่าลงเอยแบบนี้เองสินะ
นี่น่ะเหรอเหตุผลที่คนพูดกันว่า ผู้ชายกับผู้หญิงเป็นเพื่อนกันไม่ได้
เหตุผลที่ผมเป็นเพื่อนแบซอกรยูต่อไปไม่ได้
ไม่ใช่เพราะเธอเป็นผู้หญิง
แต่เพราะเธอคือแบซอกรยู
ถึงฉันจะโกรธ แต่ฉันก็เห็นด้วยนะ
นายเองก็ไม่ได้หลอกฉันระหว่างที่มีใจให้เธอด้วย
นายเป็นคนดีมากตอนที่เราคบกัน
สมัยนั้นฉันอ่อนไหวสุดๆ
ถ้าฉันนอนขดอยู่ในมุมมืดตามลำพัง
นายก็จะพาฉันกลับไปสู่แสงสว่างได้เสมอ
คงเพราะอย่างนั้น…
ฉันถึงลืมนายไม่ลง
แปลว่าฉันถูกทิ้งหรือเปล่าเนี่ย
ไม่สิ นายเองก็อาจถูกทิ้งได้เหมือนกัน
- อะไรนะ - ผู้ชายที่ร้านอาหารวันนั้น
เขาดูน่าเกรงขามออก
พวกเขาดูใกล้ชิดกันทีเดียว
นอกจากนั้น
เขายังเป็นหนุ่มเซ็กซี่ที่ดูเป็นผู้ใหญ่ใจเย็นด้วย
ขอถามเฉยๆ นะ
มุมมองที่สังคมมีต่อความเซ็กซี่ มันเปลี่ยนไปแล้วเหรอ
หรือผมควรสงสัยรสนิยมของพี่
รู้สึกเสียเปรียบละสิ
ไม่ใช่สักหน่อย
ผมแค่ถามในฐานะหุ้นส่วนธุรกิจที่มีความกังวล
โทรหาฉันนะถ้านายแตกร้าวออกมาจากเตาเผา
ฉันจะเลี้ยงเหล้าเอง
ทำไมมองโลกในแง่ร้ายนัก…
เอาเป็นมักกอลลีเลยละกัน
ผมไม่ดื่ม และจะไม่มีวันดื่ม
ฝากบอกพี่มยองอูนะว่า ฉันจะส่งชามที่สัญญาไว้ให้เขาเร็วๆ นี้
(แบดงจิน)
พี่ คืนนี้ว่างหรือเปล่า
(โอน 2,000,000 วอน)
ธุรกรรมของคุณกำลังดำเนินการ ต้องการสลิปหรือไม่
(ยอดธุรกรรม: 2,000,000 ยอดคงเหลือ: 180,002)
กรุณารับบัตรคืน
กรุณาตรวจสอบทรัพย์สินให้เรียบร้อย
ขอบคุณที่ใช้บริการ
ว่าไง ไม่ได้คุยกันนานนะ
ไม่จ้ะ ก็แค่…
จะถามว่าเธอมีงานพาร์ทไทม์ดีๆ ที่ไหนบ้างไหม
วันนี้สนุกดีนะ
- ก็สนุกทุกวันเนอะ - เอ๊ะ
ไม่จ้ะ เหมือนคราวก่อน…
เดี๋ยวฉันโทรกลับนะ
ขอโทษค่ะ ที่นี่คืออะไรเหรอคะ
โรงเรียนสอนทำอาหารค่ะ
เราเปิดคลาสสอนทำอาหารด้วย
- ทำอาหารเหรอ - ค่ะ
โธ่เอ๊ย
เถ้าแก่ ขอสั่งต๊อกบกกีได้ไหมฮะ
ตายจริง ขอโทษที
ฉันคงขายให้ไม่ได้น่ะ
ทำไมล่ะ มีตั้งเยอะแยะนี่ฮะ
ฉันคงทำใจขายให้ไม่ได้หรอก
มันแฉะเกินไป
ทำไงได้ล่ะนะ
ก็ได้ งั้นไปนะครับ
พ่อคุณเอ๊ย
ขอโทษจ้ะ ไว้มาใหม่คราวหน้านะ
เริ่มใหม่กันเลยดีไหม
จริงสิ ถุงจากก่อนหน้านี้
นี่อะไรน่ะ
อะไรกัน ฉันไม่ได้ใส่ไว้ในนี้สักหน่อย
ที่รัก
จ๋า
กลับมาแล้วค่ะ
หวัดดี
ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้
ไม่มีใครอยู่บ้านเหรอ
ดงจินบอกว่าเขาอยากคุยกับฉัน
เขาว่าจะกลับดึก แล้วให้ฉันมารอในบ้าน
เขาจะอยากคุยกับนายทำไม
ไม่รู้สิ เห็นว่ามีเรื่องจะเสนอ
โอ๊ย ไอ้เด็กเปรตเอ๊ย
มันมาขอนายด้วยเหรอเนี่ย
ไอ้เบื๊อกนั่นต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ
อะไร มีอะไรเหรอ
แม่ รู้ไหมว่าแบดงจินทำอะไร
มันขอเงินแม่ แล้วทีนี้มันก็ขอ…
(ผู้ประกอบอาหารเกาหลี ทักษะวิชาชีพ)
แม่ทำอะไรน่ะ
ของพวกนี้มันอะไร
ไม่คิดว่าทำเกินไปหน่อยเหรอ ไม่เอาน่า
มารื้อของในกระเป๋าหนูดูทำไม
นี่มันอะไรกัน
น้าครับ ใจเย็นๆ ก่อนดีกว่านะ
- นั่งลง… - ไม่เห็นเหรอ
ก็ตำราทำอาหารไง
แกพกไว้ทำไม แกมีของแบบนี้ไว้ทำไม
เพราะหนูอยากทำอาหารน่ะสิ
ว่าไงนะ
ฟังซอกรยูพูดก่อนเถอะครับ
เธอก็มีเหตุผลของเธอ
ซึงฮโย เธอรู้เหรอ เธอรู้ว่าซอกรยูไปเรียนทำอาหารเหรอ
ครับ
คุณพระช่วย
นอกจากจะเคยวิ่งเล่นซุกซนด้วยกันมา
นี่ยังแอบสมคบคิดกันด้วยงั้นเหรอ
ขอโทษครับ
- แต่ว่า… - ชเวซึงไม่ได้ทำอะไรผิด
- นี่มันเรื่องของหนู ความฝันของหนู - แกกล้าดียังไง
เพราะงั้น…
ลูกถึงไปที่ร้านพ่อบ่อยๆ สินะ
ไปแอบใช้ครัวของพ่อใช่ไหม
ขอโทษค่ะ
หนูไม่มีที่ให้ซ้อมมือ
หนูตั้งใจจะบอกพ่อแม่ หลังจากได้ใบประกอบวิชาชีพแล้ว
ใบประกอบวิชาชีพเหรอ
ซอกรยู แกอยากทำงานประเภทนี้จริงๆ เหรอ
ค่ะ หนูอยากทำ
หนูตั้งใจค้นหาความฝันของหนูแล้วจริงๆ
ฉันจะบ้า
แล้วงานเก่าของแกล่ะ
ว่าไง
ทุกอย่างที่แกอุตส่าห์ร่ำเรียนมา ประสบการณ์ที่แกได้มาล่ะ
มันเป็นประสบการณ์ที่มีค่า ช่วงเวลานั้นล้ำค่าสำหรับหนู
แต่…
มันคงจบลงแค่นี้แหละค่ะ พ่อ
ลูกเรามันฉลาดแต่โง่ดีนะ
แบซอกรยู แกโดนชมจนเหลิงแล้วหรือไง
- พ่อคะ… - แกทนทำงานเดิมได้ไม่ถึงสิบปี
คิดจริงๆ เหรอว่าแกจะทำงานประเภทนี้ได้
ด้วยหัวคิดแบบนั้นน่ะ
เกิดอะไรขึ้น
ทำไมบรรยากาศมาคุอีกแล้วล่ะ
ยัยนี่ก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ
ไม่เคยคิดบ้างเหรอว่า พ่อแม่เคร่งครัดกับหนูเกินไป
ทำไมถึงใช้มาตรฐานคนละอย่างกับหนูล่ะ
ทำไมต้องเข้มงวดกับหนูขนาดนี้ด้วย
แบดงจินทำอะไรบ้างจนถึงทุกวันนี้
มันอยากเป็นนักฟุตบอลแต่หนีออกจากค่ายฝึก
มันอยากเรียนดนตรี พ่อแม่ก็ซื้อเครื่องดนตรีให้มัน
แต่มันก็เลิกเล่นซะเฉยๆ
มันสอบอยู่สี่รอบก็เข้ามหาลัยไม่ได้
มันไปเข้าคณะละครเวที เพื่อเป็นนักแสดงแต่ก็เลิกทันที
จะขุดคุ้ยอดีตมาหาพระแสงอะไร
รู้ไหมว่าทำไมหนูถึงทำงานหนักจนวันนี้
แบดงจินทำให้พ่อแม่ทุกข์ใจมามากแล้ว
หนูไม่อยากให้ทั้งคู่ต้องกังวลกว่าเดิม
แต่คราวนี้มันทำอะไรล่ะ
มันได้ความคิดบ้าบอขึ้นมาอีก แล้วมันก็มาเซ้าซี้แม่
หุบปากเลยนะ
เงียบก่อนเถอะ
ทำไมพ่อแม่ทนมันมาได้ตลอด
แต่ไม่เคยยอมให้หนูทำผิดพลาดเลยสักครั้ง
ทำไม…
ทำไมหนูถึงทำสิ่งที่หนูอยากทำในชีวิตบ้างไม่ได้
ก็ได้
อยากทำอะไรก็เชิญ แกจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น
แต่ต้องไม่ใช่การทำอาหาร
พ่อแน่ใจว่าตอนนี้มันสนุก
แกนึกภาพลูกค้ากินอาหารของแก อย่างมีความสุขในร้านสวยๆ
พ่อรู้ว่ามันเหมือนเทพนิยาย
พ่อก็เคยคิดแบบนั้น
นั่นแหละแกถึงทำไม่ได้
แกทำไม่ได้เพราะพ่อพยายามมาแล้ว เข้าใจไหม
นี่
ไม่ได้มีแต่พี่ที่น้อยใจอยู่ฝ่ายเดียวนะ ไม่ใช่แค่พี่หรอกนะที่เป็นเหยื่อ
ผมก็ถูกพี่ค่อนแคะมาทั้งชีวิตนั่นแหละ
โธ่เว้ย หงุดหงิดเป็นบ้า ยังกับตัวเองน้อยใจอยู่คนเดียวงั้นแหละ
ไม่ต้องตามมา
ไปกับฉัน
นายรู้จักที่นี่ได้ไง
ฉันเก็บไว้สำหรับเวลาแบบนี้
เวลาที่ฉันอยากปลอบใจใครสักคน
งั้นนายก็เคยมากับพี่แทฮี
มีสิ่งที่เรียกว่าจริยธรรมทางธุรกิจอยู่นะ
แต่รู้ไหม…
การรู้ทุกเรื่องในอดีตของกันและกันอย่างละเอียด
ไม่ช่วยให้ฉันได้เปรียบตอนนี้เท่าไหร่
ดูดอกไม้พวกนั้นสิ
สีขาวจั๊วะเหมือนป๊อปคอร์นเลย
สมองเธอทำงานยังไงเนี่ย โยงจากดอกไม้ไปหาอาหารซะงั้น
ก็มันดูน่าอร่อยออก เห็นแล้วอยากราดคาราเมลกิน
นายว่ามันคือต้นอะไร
พวงหรีดเจ้าสาว…
เป็นญาติกับต้นไม้พันธุ์นี้ ต้นหงส์ฟู่
เขาบอกใบมันเหมือนข้าว
เหรอ
ชื่อน่าสนใจแฮะ
เธอสูงไม่ถึงหรอก
ปัดโธ่
ค่อยยังชั่วขึ้นบ้างหรือยัง
ฉันแค่ขายหน้านิดหน่อย
ทำไมนายถึงได้มาเห็นช่วงเวลาน่าขายหน้า ในชีวิตฉันทุกครั้งเลย
ฉันจำยุคมืดทั้งหมดของเธอได้…
เดี๋ยวสิ นี่ก็ไม่ช่วยฉันเหมือนกัน
เซ็งเป็นบ้า
ฉันรู้สึกน้อยอกน้อยใจมาตั้งนาน
นึกว่าพอได้ระบายออกไปแล้ว
จะโล่งขึ้นได้ซะอีก
กลับมีแต่รู้สึกแย่ลง
ฉันเข้าใจนะ
พ่อแม่ไม่ได้ถูกต้องเสมอไปหรอก
พวกเขาก็ทำผิดพลาดกับลูกได้เหมือนกัน
พอเถียงกันเรื่องนั้น สุดท้ายเราก็รู้สึกผิดโดยไม่มีเหตุผล
ใช่เลย
รู้ได้ไงน่ะ นายก็ทะเลาะกับพ่อแม่มาเหรอ
เปล่า
อิจฉาครอบครัวนายชะมัด
พ่อแม่นายเป็นผู้ดีมีระดับ รู้จักระวังคำพูดคำจา
แล้วนายก็ไม่มีพี่น้องงี่เง่าด้วย
ฉันอิจฉาเรื่องนั้นที่สุดเลย เมื่อไหร่ไอ้บ้านั่นจะรู้จักโตซะที
แล้วทีนี้จะไปฝึกทำอาหารที่ไหนล่ะ
ไปทำที่ออฟฟิศเราสิ
- หา - ไปใช้ครัวหลังจากทุกคนกลับบ้านแล้ว
อาทิตย์นี้ทุกคนไปทำงานนอกเมือง
ฉันทำแบบนั้นที่ออฟฟิศนายไม่ได้หรอก
ลืมแล้วเหรอว่าฉันเป็นประธานบริษัท
นายชักจะเหลิงอำนาจแล้วนะ
จะลืมตัวแค่เพราะนายเป็นหัวหน้าไม่ได้
- ตกลงจะใช้ครัวไหม - ใช้สิ
แต่แค่ครั้งเดียวนะ
และฉันไม่ได้เป็นคนขอด้วย
นายเสนอให้ฉันก่อนเอง
ใครเถียงกันล่ะ
เนอะ
วิวสวยดีจัง
มันเหมือนป๊อปคอร์นจริงๆ นะ
เลยเที่ยงคืนแล้ว
เธอเหลือเวลาอีกเก้าวันนะ
รอด้วยสิ
(ศูนย์ความปลอดภัยฮเยรึง 119)
ผมคังดันโฮครับ
ยินดีที่ได้รู้จัก
ขอต้อนรับเข้าสู่ทีม
ได้ยินว่าคุณจะมา ผมงี้นอนไม่หลับเลย
ทำไมน่ะเหรอ
เพราะตื่นเต้นไง
เราจะถ่ายรูปกันวันนี้หรือเปล่า
เมื่อคืนผมมาสก์หน้ามาเลยนะ
- โธ่เอ๊ย - สนุกพอหรือยัง
ทำตัวตามปกติเถอะน่า
เขาจะได้รู้ว่างานของเราจริงจังแค่ไหน
- ครับ - เราต่างก็ออกไปเสี่ยงชีวิต
- คุณควรจะรู้ไว้นะ - ครับ ผมจะจำไว้
ประโยคสุดท้ายนั่นแม้แต่ฉันก็ว่าเชยไปหน่อย
เขาเป็นคนดีนะพอได้รู้จักเขาแล้ว
เขามีสำนึกในหน้าที่สูงมากด้วย
ถึงไม่บอกผมก็ดูออก
โอเค ไปกันเลยไหมคะ
ครับผม
เอาละ วันนี้คุณจะใช้ล็อกเกอร์อันนี้นะ
- ครับ - อุปกรณ์พื้นฐานของคุณ
มีหมวกนิรภัย เสื้อกั๊ก แจ็คเก็ตกันความร้อน กับกล้อง
ติดกล้องบนเสื้อกั๊กตรงไหนก็ได้ ที่สะดวกสำหรับคุณ
- ครับ - ต่อไป
ทีนี้ เราจะนั่งรถคันนี้ เวลาออกไปเมื่อได้รับแจ้งเหตุ
- ครับ - จะอธิบายให้นะ
นี่คือ… ขึ้นมาสิ
- ฉันจะอธิบายเรื่องชุดปฐมพยาบาล - ครับ
กระเป๋าใบเล็กสุดใช้วัดสัญญาณชีพ
- สัญญาณชีพ - ใบใหญ่สุดมีอุปกรณ์ทำแผล
นี่กระเป๋าสำหรับคนไข้หัวใจหยุดเต้น
นี่เป็นกระเป๋าน้ำเกลือ
ฉันจะหยิบออกมาอธิบายทีละใบ
ระดมกำลังฉุกเฉิน 15-3 ย่านโบอัน เขตซองบุก
- คาดเข็มขัดซะ - หมวกผมล่ะ
โอ้โห ผัดผักกูดนี่นา
อร่อยเหาะ
น่ากินจัง
อร่อยซะด้วย
กินสิ
แล้วคุณล่ะคะ
ผมต้องไปแล้วน่ะ
- อะไรนะ - ฉันบอกว่าขอบคุณค่ะ
ลูกเราโตแล้ว และเวลาก็ผ่านไปแล้ว
ถึงเวลาแล้วนะ
นี่เป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิต ลองคิดเรื่องที่ผมพูดดูนะ
- เราเป็นหน่วยกู้ภัยค่ะ เราได้รับแจ้ง - ทางนี้ครับ
ไหวมั้ยคะคุณ
ผมเจ็บหลัง ขยับไม่ได้
เราตัดแต่งต้นไม้อยู่แล้วผมตกลงมา
ต้องมีรังผึ้งอยู่แน่ๆ
ให้ผมไปหยิบชุดป้องกันไหม
ไม่ค่ะ เรารอนานกว่านี้ไม่ได้
อาการของเขาอาจทรุดลง
ไม่ใช่ตัวต่อ ไม่ตายหรอก
มานี่สิ
คุณคะ อย่าขยับนะ
ดีใจจังที่อาการของคนไข้ไม่ร้ายแรงอะไร
ค่ะ
แต่หน้าคุณนี่ดูไม่จืด
ไม่เจ็บสักนิดเลยครับ ผมสบายดี
ค่ะ ยังไงคุณก็น่าจะออกไปจากที่เกิดเหตุ ถ้าสถานการณ์ดูอันตราย
ทำไมยังช่วยต่อล่ะ
ผมจะไปได้ยังไง วันนี้เราเป็นทีมเดียวกัน
รวมกันเราอยู่
อะไรก็ช่าง
ไปหาหมอซะ เราต้องกลับแล้ว
ไม่ครับ ผมอยากทำงานวันนี้ให้ลุล่วงด้วยกัน
หน้าแบบนั้นจะช่วยใครที่ไหนได้
ทำเป็นพูดดีไปเถอะ ทีตัวเองล่ะ โมอึม
หน้าคุณไม่เป็นไร แต่คุณก็โดนผึ้งต่อยทั้งตัว
ทำไมเรียกชื่อฉันเฉยๆ ล่ะ
ให้เรียกคุณกู้ภัยมันไม่เป็นกันเองน่ะสิครับ
- ผมต้องเรียกคุณว่าอะไรล่ะ - หัวหน้าจองครับ
เราได้รับแจ้งจากย่านกงซิน
ผมว่าเราไปถึงที่นั่นได้เร็วกว่าไปจากที่สถานี
- ไปกัน - ได้ครับ
ไปเร็ว
ครับ หัวหน้าจอง
คนไข้เป็นโรคหมอนรองกระดูกทับเส้น แต่ไม่มีลิฟต์
แต่เรามีขาแหละนะ
- รีบไปกัน - ไปเถอะ
ทางนี้ครับ
คุณคะ
ขยับไม่ได้ใช่ไหมคะ
ครับ
ช่วยเราหน่อยนะคะ
ออกแรงยกหน่อยคุณคัง
ได้ครับ
ไปช้าๆ
หน่วยกู้ภัยค่ะ ขอทางหน่อย
- คุณโทรแจ้งเหรอครับ - ค่ะ
เขากินอะไรเข้าไป
กุ้งค่ะ เขาไม่ได้บอกว่าเขาแพ้
- ขอถังออกซิเจน คุณคัง - ครับ
- เอาอันนั้นมาก่อน - ครับ
คุณคะ ฉันช่วยนะ
- ผมจะจับชีพจร - ได้
หมอคะ คนไข้ดูมีอาการแพ้รุนแรง
ค่ะ
ฉันจะฉีดอิพิเนฟรินกับน้ำเกลือให้เขา
- ขอเข็มอิพิเนฟรินด้วย - ครับ
คุณคะ ฉันจะฉีดยาให้นะคะ
- จับแขนเขาไว้ - ครับ
พับแขนเสื้อซ้ายขึ้นซิ
หาเส้นเลือดเขาได้ไหม
ผมรู้ว่าผมติดต่อคุณไป
แต่ไม่คิดว่าคุณจะตกลงทำโครงการปรับปรุงอย่างนี้
ทุกวันนี้ขอบเขตงานมันพร่าเลือนกว่าเมื่อก่อนครับ
แล้วผมก็คิดว่าคงสนุกดีด้วย
โรงภาพยนตร์เป็นที่ที่น่าตื่นเต้นนะครับ
ผมอยากขยายความตื่นเต้นนั้น
แล้วเปลี่ยนมันให้เป็นสถานที่ ที่ผู้คนสัมผัสกับประสบการณ์หลายๆ อย่างได้
เราซาบซึ้งมากครับ
แต่ดูคุณเองก็ชื่นชอบโรงหนังพอๆ กับเรา
ผมมีความทรงจำมากมายในโรงหนังครับ
เหรอครับ
ครับ หนังเรื่องแรกที่ผมได้ดูในโรงคือทอย สตอรี่
มาดูกับพ่อแม่สมัยเด็กๆ เหรอ
เปล่าครับ กับเพื่อนคนโปรดคนนึงน่ะ
ในเมื่อมาแล้ว ผมอยากเห็นพื้นที่ของพนักงานด้านใน
- ได้ไหมครับ - ครับ ได้เลย
ไปกันเถอะ
ฉันกำลังกลับออฟฟิศ เธอจะเข้ามาทำอาหารทีหลังไหม
ฉันไปได้จริงๆ เหรอ
ไม่มีใครอยู่หรอก ฉันบอกพี่มยองอูแล้ว
ก็ได้ ฉันจะไป
แล้วเจอกันนะ
เกิดอะไรขึ้นน่ะ
ทำไมถึงมากับเขาล่ะ
เรื่องก็คือ…
ผมรอที่หน้าคลาสทำอาหารของเธอ แล้วเราก็มาด้วยกัน
ฟังนะ
ไม่รู้เหรอว่านี่เป็นการสะกดรอยตาม
ถ้าโทรแจ้งตำรวจแล้วจะเข้าใจขึ้นไหม
ผมไม่ได้ตามซอกรยู
ได้ยินว่าที่นี่ทำสถาปนิกนี่ครับ
ผมมาขอคำปรึกษา
แหมดูสิ ซอกรยูกับประธานชเว พาลูกค้าใหม่มาหาเราแล้ว
ขึ้นมาเลยครับ เราจะบริการด้วยความรักความเอาใจใส่
นี่มันอะไรน่ะ
จะมาคุยอะไรของเขา
ยังไม่ทันได้กินอะไรก็คลื่นไส้แล้วเรา
ถ้างั้นคุณก็อยากสร้างบ้าน
ครับ
พ่อแม่ผมเพิ่งเกษียณ
และพวกท่านคิดจะกลับบ้านเกิด
เรามีที่ดินอยู่ที่คาพย็อง
คงจะดีถ้าเรามีบ้านให้มาเยือนได้ เหมือนบ้านพักตากอากาศ
ฟังดูดีจัง เป็นความคิดที่งดงามเนอะ
พวกเราที่อเทลิเยร์ อิน
อยากมอบชีวิตวัยเกษียณที่แสนสงบ และสุขสบายให้พ่อแม่คุณนะครับ
คุณมีงบประมาณกับกำหนดการก่อสร้างไว้หรือยัง
ตอนนี้…
ผมเล็งไว้ที่ปีหน้า
สักครู่นะครับ ขอโทษที
ไงจ๊ะ ฮเยรัน
แมลงสาบเหรอ ฆ่ามันเลยสิ
อะไรนะ
ได้ เดี๋ยวผมไป
เกิดเรื่องขึ้นที่บ้านเหรอ
ฉันว่าโรฮุยกินยาฆ่าแมลงเข้าไปนะ
หา นั่นเรื่องใหญ่ไม่ใช่เหรอ
ลูกๆ ยังเล่นกันปกติดี
แต่ฉันว่าฉันต้องไปแล้วละ
ขอโทษนะครับ คุณปรึกษาประธานชเวต่อให้จบได้เลย
ได้ครับ คุณไปเถอะ
- ครับ ฉันไปนะ - ไว้โทรบอกผมด้วยนะยังไง
ได้ๆ ไว้จะโทรมา
ขอโทษครับ
คุณซงฮยอนจุน
การปรึกษานี่คือข้ออ้างหรือเปล่า
เป็นโอกาสมากกว่าน่ะ
แผนสร้างบ้านให้พ่อแม่คือความจริง
เข้าใจละ
เสียใจด้วยนะ
ที่ผมไม่คิดจะรับงานนี้
อ๋อครับ
น่าเสียดายนะ
ได้ยินว่าคุณเป็นสถาปนิกที่เก่งมาก
แน่นอนว่าฟังจากซอกรยูน่ะ
ห้ามพูดชื่อเธออีก
ห้ามคอยโผล่มาแบบนี้อีกด้วย
เรื่องของคุณสองคนมันจบลงแล้ว
ไม่ครับ มันยังไม่จบ
คนคบกันจริงจังเลิกกันง่ายๆ แบบนั้นไม่ได้หรอก
คุณคิดไปเองน่ะสิ
อีกหน่อยคุณจะเข้าใจ
คุณจะเข้าใจว่าเราเคยมีความสัมพันธ์แบบไหน
และเรามีความหมายยังไงต่อกัน
ผมไม่อยากรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต
ผมเชื่อแต่สิ่งที่แบซอกรยูบอก
ความเชื่อนั้นมาจากมิตรภาพเท่านั้นเหรอ
ไม่ใช่อยู่แล้ว
ฝึกทำอาหารเป็นไงบ้าง
รอนานไหม
- นี่ตามผมมาเหรอ คุณไม่กลับหรือไง - ไม่ ผมจะรอกลับกับซอกรยู
ถ้ายังไม่เลิกทำแบบนี้
ผมจะต้องแจ้งความจับคุณ ข้อหาบุกรุกและถือครองพื้นที่
คุณจะเถียงข้อกฎหมายกับทนายเลยเหรอ
ลืมหรือเปล่าว่านี่บริษัทผม
ขอโทษนะ แต่ช่วยออกไปทั้งคู่เลยได้ไหม
พวกคุณมาก็มากวนฉันทำอาหาร
- ฉันจะเงียบแล้ว - ผมจะยืนดูจากตรงนี้นะ
ถ้าไปนั่งกันทั้งคู่
ฉันจะขอบคุณมาก
ได้สิ
- ทั้งคู่เลย - ได้
ขอบคุณนะ
จะไม่ไปจริงๆ เหรอ
ไม่ ผมเคลียร์ตารางหมดแล้ว
และผมตั้งใจจะกินอาหารที่ซอกรยูทำด้วย
ผมถามเพราะอยากรู้จริงๆ นะ
คุณทำตัวแบบนี้เสมอเลยเหรอ
ใช่ เธอชอบนิสัยนี้ของผม
ผมมีขั้นมีตอนและมีเป้าหมายชัดเจน
ต้องรออีกนานแค่ไหนน่ะ
- ทำเสร็จยัง - หิวแล้วเหรอ
ฉันแค่ต้องทอดเนื้อปั้นแล้วต้มในน้ำซุป
ไม่ต้องรีบครับ นานแค่ไหนผมก็รอได้
ไม่ต้องรีบน้า
ว่าแต่ว่า
กลิ่นหอมจัง
หอมมันออกมาฟุ้งเลย
- กลิ่นเหมือนคาราเมล - ไม่ใช่อาหารฉันนะ
ฉันก็ได้กลิ่นนะเมื่อกี้
ฉันซื้อเจ้านี่มาให้
เฮ้ย ป๊อปคอร์นนี่นา
เธอบอกไว้ว่าอยากกิน แต่ทำไงได้ล่ะ
มันเย็นชืดหมดแล้ว
ไม่เป็นไร ฉันหิวอยู่พอดี
อย่ากินนะ
ของเสียสุขภาพ แย่นะคุณ
ทำอะไรของคุณน่ะ
ทำยังกับผมใส่ยาพิษไว้งั้นแหละ
ไขมันทรานส์ไม่ดีต่อสุขภาพนะ
อร่อยเป็นบ้า
รสชาติเค็มๆ หวานๆ บาดใจ ไหลเวียนทำลายเส้นเลือดเลย
จำตอนที่ไปดูทอย สตอรี่กับฉันได้ปะ
ได้สิ ฉันยังจำบทได้
- "สู่ความเวิ้งว้าง" - "อันไกลโพ้น"
- จำได้ด้วยเหรอ - แหงดิ
เหลือไว้ให้ด้วยนะ
กินสักหน่อยสิคุณ
เก่งมาก
ค่ะ ทำได้ดีมาก เอ้า
- ไม่เป็นไรใช่ไหม - ครับ
คุณดูเหมือนจะเป็นลมนะ
โกหกเรื่องความอึดของตัวเองสิท่า
เพราะคนอื่นๆ อึดผิดมนุษย์มนากันหมดต่างหาก
ตายจริง
หน้าไปโดนอะไรมาน่ะ
เขาถูกผึ้งต่อยอย่างกล้าหาญมาครับ
วันนี้เขาตั้งใจมากค่ะ
ก็ไม่หนักนักหรอก คุณได้ออกไปตอนอากาศเย็นๆ
เราน่ะเหงื่อโชกไปถึงกางเกงในตอนหน้าร้อน
คุณน่าจะได้สัมผัสตอนมันแห้ง เป็นเศษเกลือแบบนั้นบ้างนะ
เอาช่วงต้น กลาง หรือปลายหน้าร้อนดีครับ
ไว้ผมจะกลับมาอีก
ได้กินมื้อเที่ยงหรือเปล่าล่ะ
ไปเปลี่ยนชุดเถอะ
แล้วกินมื้อเย็นกัน
ครับ
- ไปเร็ว - เราจะกินอะไรกัน
ทานได้เลยครับ
- ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณครับ
ร้านนี้ดีนะ เนื้อก็นุ่มมากด้วย
หัวหน้ายอนตั้งใจพาคุณ มาที่ร้านโปรดเขาโดยเฉพาะ
แปลว่าเขาเปิดใจให้คุณแล้ว
ชิมซอสกระเทียมดูสิ อร่อยกว่ากันเยอะ
- ครับ - กินกับกิมจิใบมัสตาร์ดด้วย
ดีมากอะ
ถ้าเป็นน้ำผึ้งผมขอผ่าน
ตอนนี้ผมแค้นผึ้งอยู่
ดูท่าเราจะได้บทความดีๆ สินะ คุณรู้แล้วว่าเราไม่มีเวลาได้กิน
ไม่ใช่แค่นั้นนะ ไม่มีเวลาให้เข้าห้องน้ำด้วย
นี่แหละสาเหตุของโรคจากการทำงาน
กระเพาะปัสสาวะอักเสบ
หัวหน้าจองเพิ่งเป็นเมื่อเดือนก่อน…
กินซะ
กินเข้าไป
อาหารเต็มปากผมอยู่
มีปัญหาอื่นๆ อีกไหมครับ
โอกาสนี้เล่าให้หมดเลยครับ
เราไม่ชอบฟังเพลงคลาสสิก คุณได้ยินไหม
เพลงที่ดังเรียกจากลำโพงน่ะ
ครับ
เสียงหวอทำให้ทุกคนสะดุ้ง
เขาเลยเปลี่ยนเสียงเพื่อสุขภาพจิตของเรา แต่ตอนนี้เพลงคลาสสิกทำให้เราสะดุ้งแทน
วันนั้นผมอยู่ในห้องน้ำที่ร้านหนังสือ ผมก็สะดุ้ง
เพราะได้ยินเพลงแจ้งเหตุคนไข้หัวใจหยุดเต้น
ผมลืมเอากางเกงขึ้นแล้วเกือบเดินออกไป
โมซาร์ต
- โมซาร์ตเหรอ - ใช่
ส่วนเรื่องโรคที่เกิดจากงาน หนึ่งในนั้นมีภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะด้วย
เพราะเราเครียดกันอยู่ตลอด
พวกคุณคลายเครียดกันยังไงน่ะ
ไปเดทละมั้ง
แต่เหมือนฝันลมๆ แล้งๆ มากกว่า
ตอนนี้ผมโสด
คุณมีเวลาให้ไปเดทด้วยเหรอ
เราก็หาเวลาเอานั่นแหละ
เพราะเราทำงานในพื้นที่เล็กๆ แบบนี้ สุดท้ายเราก็คบกันเอง
ความรักในที่ทำงานเหรอ
- พวกคุณลงเอยแบบนั้นกันหมดเลยหรือเปล่า - ผมแต่งกับแฟนที่ทำงาน
เขาเคยคบสาวในโรงเรียนฝึก
แล้วคุณล่ะ
อะไรคะ
ฉันไม่สนเรื่องนั้นหรอก
หัวหน้าจองชอบพวกฮีโร่จากมาร์เวลหรือดีซี
ผมไม่เคยเห็นเธอถูกใจผู้ชายตัวเป็นๆ เลย
ไม่สิ มีอยู่คนนึง ตอนนั้นไง
คนที่เคลียร์ถนนให้
- หาดโคลนแมน - ใช่ หาดโคลนแมน
น่าจะดูทะเบียนรถเขาไว้
ถ้าอยากฝ่ากำแพงเธอให้ได้ ก็ต้องกระแทกใจแบบผู้ชายคนนั้น
รีบกินซะตอนที่ยังร้อนนี่แหละ
มันร้อนนะ
เธอนี่ขยันป้อนขยันดูแลเขาจัง
ป้อนกันบ้างสิ
ขอบคุณค่า
ดื่มกันสักหน่อยสิ
เอ้า
ทำไมมีสองชามล่ะ
- จะให้เขากินด้วยจริงๆ เหรอ - ยิ่งมีคนชิมเยอะก็ยิ่งดีไง
ประเมินรสชาติตามความจริงนะ
คุณจะรับได้ใช่ไหมต่อให้ผมวิจารณ์
มันเป็นกระบวนการที่จำเป็นในการเติบโต
คุณนี่เป็นจริงเป็นจัง
กับการชิมอาหารมากเนอะ
เราเคยมีความสัมพันธ์ที่สมบูรณ์แบบ ที่เราคอยช่วยให้อีกฝ่ายเติบโตอยู่เสมอ
- เออสิ - ไม่ต้องกินแล้ว
- ขอบคุณสำหรับอาหาร - ขอบคุณสำหรับอาหาร
อร่อยจัง
- ซอกรยู เป็นอะไรหรือเปล่า - นี่ แบซอกรยู
- เป็นอะไร เจ็บตรงไหน - ท้องฉันน่ะ…
เจ็บตรงไหนยังไงบ้าง
คุณมีอาการยังไง ลุกไหวไหม
ไม่เข้าท่าละ ไปโรงพยาบาลกัน
ผมพาไปเอง
คุณฮยอนจุน พยุงฉันที
พิงผมได้นะ
คุณครับ อาการปวดท้องรุนแรงหรือเปล่า
เริ่มเป็นตอนไหน
บรรยายอาการได้ไหมครับ
สามปีก่อน…
ฉันเคยผ่าตัดที่อเมริกา
ขอโทษนะครับ
นี่คือประวัติการรักษาของแบซอกรยู
ฝากให้หมอด้วยนะครับ
การผ่าตัดอะไรครับ
มะเร็งกระเพาะอาหาร
ฉันถูกวินิจฉัยว่าเป็นระยะที่สอง
หมอผ่ากระเพาะฉันออกไป 70 เปอร์เซ็นต์
ฉันเคยรับเคมีบำบัดมา
(ความลับของเขา)
(ความลับของเธอ)
(รักอยู่ประตูถัดไป)
ซอกรยูไม่ใช่เด็กสำหรับผม เธอเป็นผู้หญิง
ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง
มีช่องว่างคั่นกลางระหว่างซอกรยูกับฉัน
ซงฮยอนจุนอยู่ในนั้น
กับส่วนหนึ่งของเธอที่ฉันไม่รู้จัก
ถ้าคิดจะเริ่ม
ผมก็อยากให้คุณเดินทางที่ถูก จะได้ไม่ล้มเหลว
คุณฮยอนจุนขอฉันแต่งงาน
เธอไม่บอกเรื่องนี้กับฉันได้ยังไง
ฉันมีความหมายแค่นี้สำหรับเธองั้นเหรอ
ต่อให้เป็นเพื่อนเธอ ก็มีค่าน้อยนิดแค่นี้เหรอ
คำบรรยายโดย พาฝัน เจริญดี